บทที่ 48 - เธอมาเป็นแฟนฉันจะได้ไหม

บทที่ 48 - เธอมาเป็นแฟนฉันจะได้ไหม

✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿

แม้จะใช้แต้มเวลาในระบบจนหมดเกลี้ยงในคืนเดียว แต่ขีดความสามารถในการทำความเข้าใจของคนเรานั้นมีจำกัด

ต้องค่อยๆ ย่อยข้อมูล โดยเฉพาะกับเกมที่ยากระดับหินอย่าง StarCraft

ตอนนี้เกาหรานไม่ต้องไปเข้าคลาสฝึกซ้อมที่ห้องเรียนแล้ว ทำให้เขามีเวลาขลุกอยู่แต่ในหอพักเพื่อฝึก StarCraft และ FIFA ได้เต็มที่

ฝีมือ FIFA ของเขาในตอนนี้ก้าวเข้าสู่ระดับมืออาชีพแล้ว แต่การจะเอาชนะโปรเพลเยอร์ระดับท็อปของจีนยังขาดเขี้ยวเล็บไปนิดหน่อย เกาหรานต้องเร่งพัฒนาตัวเองให้มากที่สุดก่อนการแข่งระดับประเทศจะเริ่มขึ้น

การแข่งขันระดับประเทศ (National Competition)

เงินรางวัลแชมป์ของรายการ FIFA และ StarCraft อยู่ที่ 300,000 หยวนเท่ากัน แม้จะดูน้อยเมื่อเทียบกับเกมประเภททีมอื่นๆ

แต่อย่าลืมว่านี่คือการแข่งประเภทเดี่ยว!

สมมติสโมสร DOTA2 ได้แชมป์เงินรางวัล 1 ล้าน สโมสรหักไปครึ่งหนึ่ง ที่เหลือหาร 5 คน แล้วยังต้องเสียภาษีอีก

ส่วนแบ่งที่ถึงมือจริงๆ ก็ไม่ได้เยอะขนาดนั้น

แต่ประเภทเดี่ยวไม่เหมือนกัน เงินทั้งหมดเข้ากระเป๋าคนเดียวเน้นๆ

แชมป์ระดับประเทศ...

บอกตามตรงว่ายากมาก

โปรเพลเยอร์จีนทุกคนจะมารวมตัวกันในการแข่งขันครั้งนี้

ต้องฟาดฟันกับระดับหัวกะทิของประเทศ

ไม่ว่าจะเพื่อทำภารกิจระบบหรือเพื่อเงินรางวัล เกาหรานก็ไม่มีทางผ่อนการฝึกซ้อมเด็ดขาด

ยิ่งโตขึ้นเขายิ่งเข้าใจสัจธรรมที่ว่า "ความพยายามไม่เคยทรยศใคร"

ระบบช่วยให้เขาเข้าใจเทคนิคได้ แต่การฝึกฝนให้ชำนาญต้องพึ่งตัวเอง

...

เกาหรานเริ่มใช้ชีวิตอย่างเป็นระเบียบแบบแผน แต่ในความจำเจนั้น กลับมีเด็กสาวคนหนึ่งเข้ามาเติมแสงสว่างและพลังใจให้กับเขา

ระยะห่างระหว่างเกาหรานและเยี่ยเจียหนิงค่อยๆ ขยับเข้าใกล้กันมากขึ้น ทุกวันหลังเลิกซ้อม เยี่ยเจียหนิงจะเจอเกาหรานมารอรับที่หน้าประตูเพื่อไปกินข้าวด้วยกันเสมอ

จากข่าวลือเสียๆ หายๆ ตอนนี้กลายเป็นความลับที่รู้กันทั้งบาง

ความสัมพันธ์ของทั้งคู่เหลือแค่รอใครสักคนเอานิ้วจิ้มกระดาษหน้าต่างบางๆ นี้ให้ทะลุเท่านั้น

เยี่ยเจียหนิงเป็นคนรู้ความ เธอรู้ว่าช่วงนี้เกาหรานกำลังเตรียมตัวแข่งระดับประเทศ เลยไม่ค่อยไปรบกวนเวลาเขามากนัก

ปล่อยให้เขาเตรียมตัวอย่างสบายใจ ส่วนสัญญาที่ว่าจะให้เกาหรานสอน StarCraft นั้น ถูกโยนทิ้งไปอยู่หลังสมองนานแล้ว

"นายจะลงแข่งสองรายการพร้อมกันจริงๆ เหรอ"

"มันจะไม่หนักไปหน่อยเหรอ"

เยี่ยเจียหนิงถามขณะนั่งอยู่ในร้าน KFC กับเกาหราน

"จริงๆ ก็ไหวนะ"

เกาหรานตอบ สำหรับคนทั่วไปการจับปลาสองมืออาจจะไม่เวิร์ค แต่เขาไม่เหมือนคนอื่น

ก็พี่แกมีโปรโกงนี่นา

"เอ้อ ฉันยังไม่เคยถามเลย ตกลงฝีมือ StarCraft นายอยู่ระดับไหนกันแน่"

เยี่ยเจียหนิงจิ้มหลังมือเรียวยาวของเกาหรานเบาๆ แล้วถามขึ้น

มือของเกาหรานสวยจนผู้หญิงยังอิจฉา นิ้วเรียวยาว ขยับได้คล่องแคล่ว แถมยังดูดีสุดๆ ความยืดหยุ่นของนิ้วก็ยอดเยี่ยม คนทั่วไปกางมืออาจจะวางทาบได้แค่ 3 ใน 4 ของคีย์บอร์ดหลัก แต่เกาหรานวางทาบได้ทั้งแผง

สามารถกดปุ่มโซนควบคุม (QWER1234) ไปพร้อมๆ กับเอื้อมไปกดเลข 9 หรือ 0 ที่อยู่ไกลๆ ได้ นี่คงเป็นพรสวรรค์ของเขาจริงๆ...

"ถ้าฉันบอกว่าระดับโปรเพลเยอร์ เธอจะเชื่อไหม..."

เกาหรานพูดความจริงทุกประการ

แม้เขาจะยังไม่เคยดวลกับโปรเพลเยอร์ StarCraft จีนในปัจจุบัน แต่หลังจากผ่านการฝึกนรกในระบบมาเดือนกว่า ฝีมือเขาสูงมากแล้วจริงๆ...

การฝึกควบคุมใน StarCraft ช่วยยกระดับเทคนิค FIFA ของเขาขึ้นไปอีกขั้นด้วยซ้ำ

"จริงอะ?"

แวบแรกเยี่ยเจียหนิงตกใจ แต่จากที่รู้จักเกาหรานมาสักพัก เด็กหนุ่มคนนี้มีความคิดความอ่านเป็นผู้ใหญ่เกินวัย และไม่ใช่คนชอบคุยโวโอ้อวด

บวกกับตอนที่เกาหรานเอาชนะอาจารย์หนิงหย่วนเมื่อเดือนก่อน

คำพูดของเกาหรานก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้

"อื้ม"

เกาหรานพยักหน้า เขามั่นใจในฝีมือ StarCraft ของตัวเองมาก เขาเปรียบเทียบมุมมองบุคคลที่หนึ่ง (First Person View) ของตัวเองกับโปรเพลเยอร์จีนหลายคนแล้ว

เกาหรานรู้สึกว่าเขาเก่งกว่าคนพวกนั้นพอสมควร...

"ถ้าลงแข่งโซนจีนตะวันออกมันจะยากมากนะ นายลองย้ายไปแข่งโซนอื่นดูไหม"

เยี่ยเจียหนิงแนะนำด้วยความหวังดี ฐานที่มั่นสโมสรอาชีพส่วนใหญ่อยู่แถบภาคตะวันออกกันหมด

ลึกๆ แล้วเธอเชื่อว่าถ้าเกาหรานไปแข่งโซนอื่นมีโอกาสเข้ารอบสูงมาก แต่โซนจีนตะวันออกการแข่งขันมันโหดร้ายเกินไป

ระดับฝีมือที่เกาหรานโชว์ในลีก 8 สถาบันเทียบชั้นได้กับโปรเพลเยอร์แถวหน้า ไปแข่งโซนอื่นน่าจะผ่านฉลุย

แต่ในโซนจีนตะวันออกมีสิทธิ์จะเจอพวกระดับเทพเจ้าขวางทางอยู่เพียบ

เกาหรานยิ้มเจ้าเล่ห์ในใจ ขยับหน้าเข้าไปกระซิบข้างหูเยี่ยเจียหนิงเบาๆ:

"ถ้าฉันผ่านเข้ารอบได้ เธอมาเป็นแฟนฉันจะได้ไหม"

ลำพังแค่เกาหรานขยับหน้าเข้ามาใกล้ เยี่ยเจียหนิงก็ใจเต้นรัวหน้าแดงก่ำแล้ว พอเจอประโยคนี้เข้าไป หน้าเธอแดงสุกปลั่งไปถึงใบหู!

แต่พอได้ยินประโยคนั้น หัวใจดวงน้อยของเยี่ยเจียหนิงกลับพองโตด้วยความยินดี

รูมเมทที่หอพักชอบแซวเธอเรื่องนี้บ่อยๆ จนเธอก็แอบคาดหวังอยู่ลึกๆ เหมือนกัน

พอความคาดหวังนั้นกลายเป็นจริง เธอกลับทำตัวไม่ถูกซะงั้น

"ฉัน..."

ใครจะรู้ว่าตอนนี้เกาหรานตื่นเต้นแค่ไหน แต่เขาก็พอดูสถานการณ์ออก!

เห็นท่าทางเขินอายของเยี่ยเจียหนิง เขาก็รู้แล้วว่ามีลุ้น!

เกาหรานหยิกแก้มแดงๆ ของเยี่ยเจียหนิงเบาๆ แล้วยิ้มร่า:

"โอเค ถือว่าเธอตกลงแล้วนะ~"

"ถ้าฉันไม่ผ่านรอบคัดเลือกก็ถือว่าฉันกากเอง แค่โควตา 4 คนยังชิงมาไม่ได้ ฉันจะมีหน้าไปเอาแชมป์ได้ยังไง"

เกาหรานยิ้มอย่างมั่นใจ

ในวินาทีนั้น ภาพเด็กหนุ่มที่มีความมั่นใจและแฝงความหยิ่งทระนงเล็กๆ ได้ประทับลงในหัวใจของเยี่ยเจียหนิง

อัจฉริยะ อ่อนโยน มั่นใจ และบ้าบิ่นนิดๆ

ไม่มีเหตุผลที่เยี่ยเจียหนิงจะไม่ชอบ ก็เธอยังเป็นแค่เด็กสาววัยรุ่นนี่นา

...

อาชีพนักแข่งอีสปอร์ตเป็นอาชีพที่อยู่กับความเป็นจริง

เริ่มแรกพวกเขาอาจสู้เพื่อความฝัน พอเข้าวงการก็สู้เพื่อเงินรางวัล พอกวาดเงินได้มากพอ พวกเขาก็จะสู้เพื่อเกียรติยศ

เป้าหมายของเกาหรานชัดเจนมาก

เขาต้องการชีวิตที่ดีกว่าเดิม ไม่ใช่แค่เพื่อตัวเอง แต่เพื่ออนาคต และเพื่อพ่อแม่

เงินรางวัลของนักแข่งระดับท็อปนั้นสูงลิ่ว เงื่อนไขเดียวคือต้องไปให้ถึงคำว่า "ระดับท็อป"

เกาหรานไม่มีเหตุผลที่จะไม่พยายาม

ช่วงก่อนเริ่มการแข่งขันระดับประเทศ เกาหรานเริ่มเข้าค่ายเก็บตัวฝึกโหด

วันๆ เอาแต่ฝึก FIFA กับ StarCraft วนไป พอแต้มเวลาหมดก็ไปทำภารกิจหาแต้มเพิ่ม

ฝึกในระบบเสร็จ วันรุ่งขึ้นตอนกลางวันก็ซ้อมต่อ ว่านเหวินซีเห็นเกาหรานขยันขนาดนี้ก็พลอยมีไฟไปด้วย

ทำไมเกาหรานถึงเก่ง นี่แหละคือคำตอบ!

ภายใต้คำแนะนำของเกาหราน ว่านเหวินซีก็เริ่มโปรแกรมการฝึกสุดโหดเหมือนกัน ตั้งแต่เช้ายันค่ำ อาชีพทุกอาชีพบนโลกนี้ ถ้าอยากจะเป็นที่หนึ่ง ก็ต้องทุ่มเทลงไปทั้งนั้น

ช่วงแรกว่านเหวินซีปรับตัวไม่ได้เลย แทบทุกวันที่ล้มตัวลงนอนเขาจะรู้สึกเหนื่อยล้าไปถึงกระดูกดำ

แต่พอความเหนื่อยล้านั้นกลายเป็นความเคยชิน ว่านเหวินซีก็รู้สึกได้ว่าตัวเองเก่งขึ้น!

ถึงจะยังมองไม่เห็นโอกาสชนะเกาหราน แต่เขาสัมผัสได้ชัดเจนว่า เขาเก่ง!

การแข่งระดับประเทศครั้งนี้ เขาจะทุ่มสุดตัว ต่อให้โซนจีนตะวันออกจะเป็นถ้ำมังกรแดนพยัคฆ์ เขาก็จะขอไปลุยพร้อมกับเกาหรานดูสักตั้ง!

[จบแล้ว]