บทที่ 26 แผลกากบาท

บทที่ 26 แผลกากบาท

วันจันทร์ที่ 12 สิงหาคม

ความนิยมของ ซามูไรพเนจร บนเว็บไซต์ซากุระเน็ตพุ่งทะยานอย่างรวดเร็ว

ถึงขนาดคว้าอันดับหนึ่งในการค้นหามาแรงหมวดละครเว็บไปครองก่อนกำหนด

ตอนแรกของซีรีส์นี้มียอดวิวแบบชำระเงินสูงถึง 2.74 ล้านครั้ง

ตอนที่สองอยู่ที่ 2.03 ล้านครั้ง

ส่วนตอนที่สามที่เพิ่งฉายไปเมื่อหนึ่งสัปดาห์ก่อน สร้างสถิติใหม่ด้วยยอดวิวสัปดาห์แรก 1.49 ล้านครั้ง

หากนี่เป็นละครเว็บที่มีความยาวเกินสิบตอน สื่อหลายสำนักคงกล้าทำนายว่า ซามูไรพเนจร จะทำยอดวิวเฉลี่ยต่อตอนทะลุ 4 ล้านครั้งเมื่อสิ้นสุดฤดูกาลฉายในเดือนกันยายน

แต่น่าเสียดายที่ ซามูไรพเนจร จะอวสานในคืนนี้แล้ว

ภายในสองสัปดาห์ กระแสความนิยมจะค่อยๆ จางหาย ยอดวิวจะเติบโตช้าลง และหยุดนิ่งในที่สุด

แม้ว่าสถิติยอดวิวสามตอนแรกของ ซามูไรพเนจร จะดูดีกว่า ชิงเฟิง ก็ตาม

ทว่าสื่อต่างๆ ยังคงฟันธงว่า ในบรรดาละครเว็บไตรมาสนี้ของอาณาจักรเซี่ย ชิงเฟิง จะเป็นผู้ชนะในท้ายที่สุด

ส่วน ซามูไรพเนจร จะเข้าป้ายเป็นอันดับสอง

โดยมียอดวิวเฉลี่ยต่อตอนอยู่ที่ประมาณ 3 ล้านครั้ง

แต่นี่ไม่ใช่การดูถูกเคนชินแต่อย่างใด

ละครทุนต่ำ ความยาวสั้นกุดแค่สี่ตอน ด้วยงบประมาณล้านกว่าๆ ถ้าทำยอดวิวเฉลี่ยได้ถึง 3 ล้านวิวต่อตอน

นั่นหมายถึงยอดขาย 12 ล้าน โดยรายได้กว่า 6 ล้านจะเข้ากระเป๋าบริษัทผู้ผลิตโดยตรง ยังไม่นับรวมค่าลิขสิทธิ์และรายได้อื่นๆ ที่เคนชินจะสร้างได้อีก

กำไรขั้นต่ำของผลงานชิ้นนี้ทะลุ 700% ไปแล้วเรียบร้อย

เมื่อบวกกับคะแนนรีวิว 9.4 ที่แม้แต่นักวิจารณ์ปากจัดที่สุดยังหาที่ติไม่ได้

เวลานี้ ช่องคอมเมนต์ของ ซามูไรพเนจร บนซากุระเน็ตจึงเต็มไปด้วยความคิดเห็นที่หลากหลายและล้นหลาม

"ในที่สุดวันนี้ก็มาถึง"

"คืนนี้จะได้รู้บทสรุปของเคนชินกับโทโมเอะสักที พล็อตหักมุมเมื่ออาทิตย์ก่อนทำเอาฉันนอนไม่หลับมาทั้งอาทิตย์เลย"

"รอดูเคนชินบุกภูเขาคืนนี้! ศัตรูหน้าไหนหรือแผนชั่วอะไรก็ช่างเถอะ เจอกับพลังที่แท้จริงเข้าไปก็เป็นแค่เมฆหมอกที่พัดผ่าน"

"คืนนี้เคนชินต้องระเบิดพลังแน่ๆ ตอนที่ 3 ไม่มีฉากสู้เลยสักฉาก รู้สึกเหมือนขาดอะไรไป ตอนที่ 4 เคนชินอาละวาดให้เต็มที่ไปเลย!"

"เคนชินเพิ่งสัญญากับโทโมเอะในตอนที่แล้วว่าจะไม่ฆ่าคนพร่ำเพรื่อ พวกนายนี่กระหายเลือดกว่าเคนชินอีกนะ"

"ต้องเข้าใจด้วยสิว่าตอนนี้โทโมเอะอยู่ในมือศัตรู จะให้คิดเยอะได้ไง? ถ้าเมียฉันตกอยู่ในอันตราย ฉันไม่สนคำสัญญาบ้าบออะไรทั้งนั้นแหละ อีกอย่าง เคนชินสัญญาว่าจะไม่ฆ่าหลังยุคใหม่มาถึงต่างหาก ตอนนี้ยังอีกนาน"

"หนังรักกำลังภายใน ยังไงตอนจบก็ต้องมีฉากบู๊อลังการอยู่แล้ว ฉันเดาพล็อตตอน 4 ออกเลย: เคนชินบุกขึ้นเขา ระหว่างทางอาจจะลำบากหน่อยเพราะศัตรูดักซุ่มแน่ๆ แต่เคนชินเทพซะอย่าง สุดท้ายเคนชินที่บาดเจ็บสาหัสก็ช่วยโทโมเอะได้ สารภาพรัก ปลดล็อกปมในใจ แล้วก็ครองรักกันอย่างมีความสุขจนยุคใหม่มาถึง"

"ใช่ แผลที่คิโยซาโตะฝากไว้บนหน้าเคนชินตั้งแต่ตอนแรก เลือดไหลไม่หยุดสักที ถึงฉันจะรู้สึกว่าการตั้งค่าเรื่องแผลแค้นที่ไม่หายจนกว่าความแค้นจะหมดไปมันดูงมงายไปหน่อย แต่สำหรับละคร ฉันพอรับได้ กุญแจสำคัญที่จะคลายความแค้นของคิโยซาโตะต้องอยู่ที่โทโมเอะแน่นอน ตอนที่ 4 ต้องอธิบายเรื่องนี้ให้เคลียร์"

"พี่ชาย ความแค้นของคิโยซาโตะไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก ลองคิดดูสิ ถึงเคนชินกับโทโมเอะจะรักกันจริง แต่ถ้าลองสวมบทเป็นคิโยซาโตะดูล่ะ?"

"เขามาเกียวโตด้วยความมุ่งมั่น สถานการณ์กำลังไปได้สวย ได้เกาะขาผู้ใหญ่ ความสำเร็จอยู่แค่เอื้อม รอแค่ปีใหม่จะกลับไปแต่งงานกับคู่หมั้นแสนสวย แต่ดันโดนเคนชินฆ่าตายซะก่อน"

"แถมคู่หมั้นอย่างโทโมเอะ ตั้งใจจะมาแก้แค้น แต่ดันไปหลงรักเคนชินซะงั้น รักไม่พอ ยัง... กับเคนชินอีก แล้วเคนชินยังสาบานว่าจะเลิกฆ่าคนเมื่อยุคใหม่มาถึง คิโยซาโตะนี่ชีวิตรันทดสุดๆ โดนสวมเขาที่น่าสงสารที่สุดในเรื่องเลยนะเว้ย! แล้วความแค้นจะหายไปได้ยังไง?"

"หา?"

"เอ่อ..."

"พอฟังนายพูดแบบนี้ ถ้าฉันเป็นคิโยซาโตะ คงแค้นจนกลายเป็นผีอาฆาตไปแล้ว"

"น่าสงสารที่สุดในเรื่อง ของจริง"

"โทโมเอะต้องใช้ความรักสลายความแค้นของคิโยซาโตะเหรอเนี่ย?"

"ถ้าฉันเป็นคิโยซาโตะ ฉันคงอยากให้โลกแตกๆ ไปซะ เหนื่อย"

"ไม่นะ มันโหดร้ายเกินไป วิธีเดียวที่จะลบความแค้นจากแผลมีดคิโยซาโตะได้ คือเคนชินกับโทโมเอะต้องตายจากกันเท่านั้นแหละ"

"ฮ่าๆๆ จะเป็นไปได้ไง"

"คนเขียนบทจะโง่ขนาดทำร้ายจิตใจแฟนคลับเคนชินเป็นล้านด้วยพล็อตแบบนั้นเชียวเหรอ?"

"คิโยซาโตะกับแผลแค้นเป็นแค่เรื่องแต่งในละคร แต่ความแค้นของแฟนคลับเคนชินนับล้านนี่ของจริงนะ ฉันไม่เชื่อว่าคนเขียนบทจะกล้าคิดสั้นแบบนั้น"

"แต่โปรดิวเซอร์ของ ซามูไรพเนจร คือชิโนซากิ อิคุมิ คนนั้นนะ! ชิโนซากิ อิคุมิ ที่ทำ เพลงรักซากุระจิมะ น่ะ!"

"เชี่ย อย่าพูดชื่อละครนรก เพลงรักซากุระจิมะ ให้ได้ยินนะ! ขนลุก!"

"อย่าพูดเลย เป็นไปไม่ได้ เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด ถ้าจบแบบนั้นจริง ชิโนซากิ อิคุมิกับซูเหยียนจะโดนฉันแบนตลอดชีวิต เกลียดเข้าไส้แน่!"

เกาเมิ่งเหวินเลื่อนโทรศัพท์อ่านคอมเมนต์ระหว่างทางกลับบ้าน รอยยิ้มสดใสปรากฏบนใบหน้า

ความสุขที่สุดของการติดตามละครไม่ใช่แค่ดูเนื้อเรื่อง แต่คือการได้มานั่งเม้าท์มอยวิเคราะห์ตอนต่อไปกับแฟนคลับคนอื่นๆ นี่แหละ

สัปดาห์นี้ทั้งสัปดาห์ เธอเอาแต่คิดว่าเรื่องราวของเคนชินกับโทโมเอะจะลงเอยอย่างไร และจะครองคู่กันอย่างมีความสุขได้อย่างไร

ใช่แล้ว ต้องมีความสุขตลอดไปสิ

เธอไม่เชื่อคำทำนายในเน็ตที่บอกว่าตอนที่ 4 จะจบเศร้าหรอก

ถ้า ซามูไรพเนจร ถ่ายทำเสร็จรวดเดียวจบ ก็อาจจะไม่แน่

แต่ทำไมละครของอาณาจักรเซี่ยถึงต้องถ่ายไปออกอากาศไปล่ะ?

ก็เพื่อให้คนเขียนบทมีเวลาจับทิศทางตลาดและดูว่าคนดูอยากเห็นอะไร จะได้แก้บททันท่วงทีไง

ซูเหยียนจะจงใจเขียนบทป่วยๆ มายัดเยียดความขยะแขยงให้คนดูทำไม?

เป็นไปไม่ได้หรอก

ซูเหยียนมีทั้งความสามารถ เวลา และได้รับฟีดแบ็กจากตลาดมาเต็มๆ เขาต้องพิจารณาทิศทางของตอนที่ 4 มาอย่างถี่ถ้วนแล้วแน่ๆ

ในฐานะนักเขียนบทหน้าใหม่ จะกล้าอาร์ตแตกทำตอนจบโศกนาฏกรรมเหรอ?

ไม่ว่าคนเขียนบทจะทิ้งปมอะไรไว้ท้ายตอนที่ 3 เพื่อบอกใบ้ถึงจุดหักมุมใหญ่ในตอนที่ 4 ก็ตาม

เกาเมิ่งเหวินรู้ทันหมดแหละว่ามันก็แค่ลูกไม้หลอกเด็ก สับขาหลอกให้คนติดตามต่อเท่านั้น

เธอคนนี้มองเกมขาดกระจุย

พอกลับถึงบ้าน เกาเมิ่งเหวินก็รีบอาบน้ำ เป่าผม แล้วมานอนฟังเพลงผ่อนคลายร่างกายและจิตใจ เพื่อเตรียมพร้อมรอรับชม ซามูไรพเนจร ตอนที่ 4 ในสภาพที่สมบูรณ์แบบที่สุด

ไม่นานก็ถึงเวลาสองทุ่มตรง

เกาเมิ่งเหวินยิ้มกว้าง เปิดเบราว์เซอร์คอมพิวเตอร์ แล้วกวาดตามองชื่อตอนที่ 4 ของ ซามูไรพเนจร

[ซามูไรพเนจร ตอนที่ 4: แผลกากบาท]

แผลกากบาท?

คืออะไรน่ะ?

ชื่อตอนของ ซามูไรพเนจร ทุกตอนล้วนมีความหมายลึกซึ้งแฝงอยู่

มือสังหาร, แมวหลง, หมู่บ้านยามสนธยา

ทั้งหมดล้วนบอกใบ้ถึงเส้นทางความรู้สึกของสองตัวเอกอย่างเคนชินและโทโมเอะได้อย่างแยบยล

แผลกากบาทของตอนที่ 4...

เหอะ ขี้เกียจเดาแล้ว

เกาเมิ่งเหวินสูดหายใจลึกแล้วกดปุ่มเล่น

ฉากดำเนินต่อจากตอนจบของตอนที่ 3

"คนทรยศคือ ยูคิชิโร โทโมเอะ หล่อนกับพรรคพวกซ่อนตัวอยู่ที่วัดบนเขาฝั่งตรงข้าม!" อิซึกะบอกกับเคนชิน

"ไปจัดการหล่อนซะ!"

เกาเมิ่งเหวินมีมุมมองแบบพระเจ้า เธอรู้อยู่แล้วว่าอิซึกะคือหนอนบ่อนไส้ และคำพูดของหมอนี่เชื่อไม่ได้สักคำ

แต่สำหรับเคนชินล่ะ?

นี่คือคำสั่งแรกจากองค์กรหลังจากเขาหนีออกจากเกียวโต

มันคือคำสั่งให้เขากลับไปทำหน้าที่เดิม กลับไปฆ่าคนอีกครั้ง

และคนที่ต้องฆ่า... คือคนที่เขารักที่สุด ยูคิชิโร โทโมเอะ

ตอนที่ 4 ไม่เสียเวลาอารัมภบท เพียงแค่สองประโยคก็ผลักดันเนื้อเรื่องเข้าสู่สถานการณ์บีบคั้นหัวใจของเคนชินทันที

เขาควรขัดคำสั่งองค์กร ปล่อยคนทรยศไป ปล่อยคนที่เปิดเผยที่ซ่อนจนทำให้เกียวโตวุ่นวาย สมาชิกองค์กรแตกกระสานซ่านเซ็น บาดเจ็บล้มตาย... ปล่อย "ยูคิชิโร โทโมเอะ" ไปงั้นหรือ?

หรือเขาควรจะปลิดชีพเธอด้วยมือของเขาเอง?

หิมะโปรยปรายอย่างหนัก เลือดบนใบหน้าเคนชินยังคงไหลซึมไม่หยุด ย้อมปกเสื้อจนชุ่มโชก ไหลรินผ่านแก้มลงสู่คาง

ที่เอวเคนชินคาดดาบไว้หนึ่งเล่ม

ในมือเขากำผ้าพันคอที่โทโมเอะเคยพันให้ ซึ่งเขาเคยบอกว่าไม่อาจทนเห็นมันเปื้อนกลิ่นคาวเลือด

แววตาของเคนชินไร้ซึ่งประกายชีวิต เขาเดินย่ำไปบนทางเขาที่ปกคลุมด้วยหิมะ แต่ละก้าวจมลึกลงไป

ในหัวของเขา ภาพเหตุการณ์ตอนสังหารคิโยซาโตะ และภาพการพบกันครั้งแรกกับโทโมเอะที่ดูโดดเดี่ยวอ้างว้างไร้รอยยิ้ม ตัดสลับไปมาทับซ้อนกัน

บรรยากาศของเรื่องเริ่มกดดันและ... ทรมาน

ผ้าพันคอในมือเคนชินหลุดร่วงโดยไม่รู้ตัว เขาหันกลับไปมอง...

ภาพลวงตาปรากฏขึ้น เขาเห็นผ้าพันคอนั้นกลายเป็นศพของคิโยซาโตะที่นอนจมกองเลือด

"ความกดดันทางจิตใจมันหนักหนาสาหัสเกินไปแล้ว" รอยยิ้มบนหน้าเกาเมิ่งเหวินเลือนหายไป

เธอเข้าใจแล้ว

เคนชินไม่ได้ขึ้นเขาไปเพื่อทำตามคำสั่งฆ่าโทโมเอะ

แต่เขาต้องการไปขอโทษโทโมเอะ ขอโทษที่เขาฆ่าคิโยซาโตะและทำลายความสุขของเธอ

เคนชินก้มหน้าลงเก็บผ้าพันคอ

หยดเลือดหยดลงบนผืนผ้า

ผ้าพันคอที่เขาหวงแหนนักหนา ถึงขนาดเคยบอกว่าทนไม่ได้ที่จะให้มันเปื้อนเลือดบนตัวเขาและอยากคืนให้โทโมเอะ บัดนี้ เป็นครั้งแรกที่มันถูกย้อมด้วย...

เลือดที่ไหลรินจากแผลแค้นที่คิโยซาโตะฝากไว้บนแก้มของเขา

ช็อตนี้มันเสียดสีและเต็มไปด้วยสัญลักษณ์จนเจ็บปวด

เกาเมิ่งเหวินเริ่มสังหรณ์ใจไม่ดีขึ้นมาตงิดๆ