บทที่ 175: วิกฤตเป็นตาย และการมาถึงในวินาทีสุดท้าย!
บทที่ 175: วิกฤตเป็นตาย และการมาถึงในวินาทีสุดท้าย!
บทที่ 175: วิกฤตเป็นตาย และการมาถึงในวินาทีสุดท้าย!
ณ เวลานั้น...
ภายในแอ่งกระทะ บริเวณนิกายเขตใน...
เหนือท้องฟ้ายอดหอคอยฝึกพลังปราณ ‘เทียนเฟิน’...เงาร่างสี่สิบถึงห้าสิบคนกำลังเปิดศึกตะลุมบอนกันกลางเวหา ต่างฝ่ายต่างสาดพลังใส่กันไม่ยั้ง แสงสีของปราณยุทธ์พุ่งพล่าน เสียงระเบิดตูมตามดังสนั่นหวั่นไหวไม่ขาดสาย
ท้องฟ้ากลายเป็นสมรภูมิรบอันดุเดือด!
ทุกคนที่อยู่บนสมรภูมินี้ล้วนมีพลังระดับราชันยุทธ์ขึ้นไป ปีกพลังปราณกระพือว่อน จับกลุ่มต่อสู้กันสามสี่คน ย้อมท้องฟ้าให้เต็มไปด้วยแสงสีตระการตา!
บนพื้นดิน เหล่าศิษย์สาวกในชุดเครื่องแบบนิกายต่างแหงนมองการต่อสู้เบื้องบนด้วยความร้อนรน แต่ก็ไม่อาจทำอะไรได้
พวกเขาทุกคนมีระดับพลังต่ำกว่าราชันยุทธ์ ไม่มีทักษะการบิน จึงทำได้เพียงยืนมองตาปริบๆ
โชคดีที่เหล่ายอดฝีมือระดับราชันยุทธ์ขึ้นไปต่างมีคู่ต่อสู้ของตนเอง จึงไม่มีใครลงมาสนใจเหล่าศิษย์สาวก
ไม่อย่างนั้นเพียงแค่ศัตรูระดับสูงหลุดลงมาสักคนเดียว ศิษย์สาวกเหล่านี้คงบาดเจ็บล้มตายกันเป็นเบือ
สิ่งที่พวกเขาทำได้ในตอนนี้ คือภาวนาให้เหล่าผู้อาวุโสของนิกายสามารถขับไล่ผู้บุกรุกเหล่านี้ออกไปได้สำเร็จ
บนพื้นดิน ในมุมอับสายตาแห่งหนึ่ง...
เด็กหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาเกลี้ยงเกลาในชุดเครื่องแบบนิกาย กำลังใช้เปลวเพลิงสีเขียวมรกตห่อหุ้มร่างกายเพื่ออำพรางตัว สายตาจับจ้องไปที่การต่อสู้บนท้องฟ้าอย่างไม่วางตา
….
“อาจารย์ ตอนนี้จะเอายังไงดีครับ?”
“ทำได้แค่รอ…ตอนนี้ทั้งสองฝ่ายกำลังตะลุมบอนกัน ถ้าเจ้าผลีผลามเข้าไปคลายผนึกตอนนี้ จะกลายเป็นเป้านิ่งให้รุมทึ้งเอาได้”
“ครับ…แย่แล้ว!”
ทันใดนั้น คลื่นพลังคมกริบสายหนึ่งก็พุ่งวาบลงมาจากสมรภูมิเบื้องบน แหวกอากาศส่งเสียงหวีดหวิวพุ่งตรงมาที่เด็กหนุ่ม!
สถานการณ์คับขันทำให้เด็กหนุ่มหน้าถอดสี
ปฏิกิริยาตอบสนองของเขารวดเร็วฉับไว ปีกเมฆม่วงคู่หนึ่งปรากฏขึ้นที่แผ่นหลัง เขาดีดตัวกระโดดขึ้นกลางอากาศ หลบหลีกคลื่นพลังนั้นไปได้อย่างหวุดหวิด!
แม้จะหลบพ้น แต่ร่างของเขาก็ถูกเปิดเผยกลางอากาศ กลายเป็นจุดเด่นขึ้นมาทันที
โชคดีที่เหล่ายอดฝีมือด้านบนยังไม่สนใจมดปลวกตัวเล็กๆอย่างเขา
เด็กหนุ่มลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก แต่ก็ไม่กล้าชะล่าใจลอยเท้งเต้งอยู่ท่ามกลางดงกระสุนพลังเช่นนี้ เขารีบใช้เพลิงสีเขียวห่อหุ้มตัวเตรียมจะหลบหนีไป
ทว่า…ยังไม่ทันได้ขยับตัว
เสียงคำรามกึกก้องด้วยความเคียดแค้นก็ดังสนั่นมาจากฟากฟ้า!
…
“ไอ้เด็กเวร! ในที่สุดก็เจอตัวแกแล้ว! ข้าจะส่งแกไปลงนรกชดใช้ให้ลูกชายข้า!”
เสียงคำรามดุจอัสนีบาตฟาดทำให้เด็กหนุ่มสะดุ้งเฮือก เขาหันขวับไปมองทันที
เงาร่างสีแดงฉานสายหนึ่งกำลังพุ่งเข้ามาหาเขาด้วยความเร็วสูง จนขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆในคลองจักษุ!
“เชี่ยเอ๊ย! ตาแก่นั่นมันหาข้าเจอได้ยังไง?” เด็กหนุ่มตกตะลึง
โชคดีที่ประสบการณ์ต่อสู้ของเขาโชกโชน ทันทีที่เห็นเงาสีแดง ปีกสีม่วงด้านหลังก็กระพือถี่รัว ร่างกายพุ่งปราดออกไปดั่งอัสนีแลบเพื่อสลัดหลุด
แต่วินาทีถัดมา สัญชาตญาณอันตรายก็กรีดร้องเตือน เด็กหนุ่มบิดตัวหลบไปทางขวาทันควัน!
พร้อมกันนั้น คลื่นพลังสีแดงเลือดก็พุ่งเฉียดเอวเขาไปเพียงเส้นยาแดงผ่าแปด!
เหงื่อเย็นไหลท่วมตัว!
อีกนิดเดียว…เอวเขาขาดแน่!
“ไอ้แก่หมาบ้า! กะเอาให้ตายเลยเรอะ!” เด็กหนุ่มสบถเบาๆ
เขาไม่กล้าชักช้า รีบบินหนีต่อไปข้างหน้าโดยไม่หยุดพัก
แต่น่าเสียดายที่ปีกของเขาเป็นเพียงทักษะการบิน ไม่ใช่ปีกพลังปราณที่แท้จริง ความเร็วจึงด้อยกว่าปีกของระดับราชันยุทธ์อยู่มากโข
เพียงชั่วไม่กี่อึดใจ...เงาสีแดงก็มาโผล่เหนือหัวเด็กหนุ่ม!
ชายชราผมขาวคิ้วขาวในชุดคลุมสีแดง ใบหน้าเหี้ยมเกรียม ดวงตาสีเลือดฉายแววอำมหิต!
ทันทีที่ปรากฏตัว ในมือของชายชราก็รวบรวมพลังสีเลือดเข้มข้นเอาไว้แล้ว!
วินาทีต่อมา พลังสีเลือดก้อนมหึมาก็ถูกทุ่มลงใส่ศีรษะเด็กหนุ่มอย่างโหดเหี้ยม!
แรงกดดันจากพลังมหาศาลทำให้อากาศบิดเบี้ยวสั่นสะเทือน!
เห็นได้ชัดว่าชายชราไม่มียั้งมือ หมายจะเอาชีวิตในท่าเดียว!
“ฟุ่บ!”
การโจมตีมาถึงในพริบตา!
ในเสี้ยววินาทีเป็นตาย เสียงอัสนีดังแว่วขึ้น ร่างของเด็กหนุ่มสั่นไหวเล็กน้อย ก่อนจะเลือนรางกลายเป็นภาพลวงตา!
“ตูม!”
แสงสีเลือดพุ่งทะลุร่างเงาของเด็กหนุ่ม ระเบิดพื้นดินเบื้องล่างจนเป็นหลุมลึก
ทว่า…ภาพเด็กหนุ่มร่างกายแหลกเหลวเลือดเนื้อสาดกระจายกลับไม่เกิดขึ้น
ร่างที่ถูกพลังสีเลือดทะลุผ่านค่อยๆจางหายไป...มันคือภาพติดตา!
ห่างออกไปหลายสิบเมตร ร่างจริงของเด็กหนุ่มปรากฏขึ้นหลังจากที่แสงสีเลือดพุ่งผ่านภาพติดตาไปแล้ว
เด็กหนุ่มหอบหายใจถี่ จ้องมองชายชราแล้วแสยะยิ้มเย็น
“ไอ้แก่หมาบ้า คิดจะฆ่าข้าไม่ง่ายนักหรอกโว้ย!”
“สามพันอัสนีเคลื่อนไหว? คนที่ฆ่าลูกข้าคือแกจริงๆสินะไอ้เด็กเวร! ดี! ดีมาก!”
“รอให้ข้าจับตัวแกได้ก่อนเถอะ! ข้าจะไม่ให้แกตายสบายแน่! ข้าจะจับแกทำเป็นทาสโลหิต เลี้ยงเอาไว้กรีดเลือดสดๆออกมาทุกวัน ให้แกรู้ซึ้งถึงคำว่าอยู่มิสู้ตาย เพื่อเซ่นไหว้ดวงวิญญาณลูกชายข้า!”
ชายชราแสยะยิ้มอำมหิตจนน่าขนลุก น้ำเสียงเย็นยะเยือกดุจน้ำแข็ง!
“ไอ้แก่หมาบ้า อย่างแกน่ะเหรอ?”
เด็กหนุ่มหรี่ตาลง ตอบปากเก่งกล้า แต่ในใจกลับเคร่งเครียดหนัก
ตาแก่นี่เป็นถึงระดับราชันยุทธ์ ส่วนเขาเป็นแค่จ้าวยุทธ์แปดดาว ช่องว่างระหว่างพลังมันมากเกินไป
เมื่อครู่ที่รอดมาได้ ก็เพราะอีกฝ่ายไม่รู้ว่าเขามีวิชา ‘สามพันอัสนีเคลื่อนไหว’ อาศัยจังหวะทีเผลอถึงหลบพ้นมาได้
ตอนนี้อีกฝ่ายรู้แล้ว ย่อมไม่ประมาทอีกแน่
และการเผชิญหน้ากับระดับราชันยุทธ์ ต่อให้มีวิชาตัวเบาระดับปฐพีขั้นต้นอย่างสามพันอัสนีเคลื่อนไหว ก็ใช่ว่าจะหนีรอดได้ง่ายๆ
พลังระดับจ้าวยุทธ์แปดดาว ไม่สามารถดึงศักยภาพที่แท้จริงของวิชานี้ออกมาได้ และยังไม่อาจแบกรับการสูญเสียพลังมหาศาลของวิชาระดับปฐพีได้นานนัก!
สถานการณ์ตอนนี้ หนีก็ไม่พ้น มีแต่ต้องสู้!
ทว่าการสู้กับยอดฝีมือระดับนี้ เขาต้องระวังตัวทุกฝีก้าว ห้ามพลาดแม้แต่ครึ่งก้าว ไม่อย่างนั้นคือตายไร้ที่ฝัง!
….
ณ เวลานี้ คำด่าว่า ‘ไอ้แก่หมาบ้า’ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทำให้ชายชราโกรธจนเส้นเลือดปูดโปน ทนไม่ไหวอีกต่อไป!
พลังปราณสีเลือดระเบิดออกมา เปลี่ยนเป็นเส้นใยโลหิตนับพันสาย หมุนวนรอบตัวชายชราอย่างบ้าคลั่ง!
แรงกดดันระดับราชันยุทธ์แผ่พุ่งออกมาถาโถมใส่เด็กหนุ่มจนแทบหายใจไม่ออก!
วินาทีนั้น สีหน้าเด็กหนุ่มเคร่งเครียดถึงขีดสุด ราวกับมีหินหนักหมื่นชั่งกดทับร่าง!
โชคดีที่เขาไม่ใช่ระดับจ้าวยุทธ์ธรรมดา ไม่อย่างนั้นภายใต้แรงกดดันนี้ คงขยับตัวไม่ได้ รอความตายสถานเดียว!
การเผชิญหน้าระหว่างเด็กหนุ่มและชายชราที่ขอบสนามรบ ย่อมดึงดูดความสนใจของเหล่าศิษย์สาวกที่เฝ้าดูอยู่
สีหน้าของศิษย์สาวกส่วนใหญ่เปลี่ยนเป็นย่ำแย่ทันที…พวกเขาไม่รู้ตื้นลึกหนาบางระหว่างทั้งสอง แต่พวกเขาจำเด็กหนุ่มคนนั้นได้
ในการประชันยอดฝีมือ เด็กหนุ่มคนนี้ปราบยอดฝีมือในทำเนียบลงได้อย่างราบคาบ แม้แต่ ‘หลินซิวหยา’ และ ‘หลิ่วฉิง’ อันดับสองและสามยังพ่ายแพ้
มีเพียง ‘ราชันย์พลังช้างสาร’ อันดับหนึ่งเท่านั้นที่พอกดเขาลงได้
หลังจบการแข่งขัน เด็กหนุ่มคนนี้ก็กลายเป็นดาวเด่นของนิกาย แทบไม่มีใครไม่รู้จัก หลายคนถึงขนาดยกให้เขาเป็นไอดอลในดวงใจ
เมื่อเห็นภาพตรงหน้า...เหล่าศิษย์สาวกจึงจินตนาการไปเองว่า ในยามวิกฤตเช่นนี้ เด็กหนุ่มผู้กล้าหาญได้ออกมารับหน้า รับมือศัตรูระดับสูงเพื่อช่วยแบ่งเบาภาระของนิกาย!
ดังนั้น ความเลื่อมใสศรัทธาและความชื่นชมบูชาจึงบังเกิดในใจของศิษย์สาวกทุกคนที่เฝ้าดูอยู่!
….
“ตายซะเถอะไอ้เด็กเวร!”
ชายชรารู้ทันวิชาตัวเบาของอีกฝ่าย จึงไม่เปิดโอกาสให้หนี
เขาตวัดฝ่ามือวูบหนึ่ง…ทันใดนั้น เส้นใยโลหิตนับพันสายก็พุ่งฉีกอากาศหวีดหวิว ถาโถมเข้าใส่เด็กหนุ่มราวกับพายุฝน!
เมื่อเผชิญหน้ากับตาข่ายมรณะที่ครอบคลุมน่านฟ้า เด็กหนุ่มไม่กล้าประมาท เขาคำรามลั่น
เปลวเพลิงสีเขียวมรกตระเบิดออกจากร่าง ห่อหุ้มตัวเขาไว้และแผ่ขยายออกไป!
เส้นใยโลหิตที่มีคุณสมบัติเย็นเยียบ พุ่งเข้ามาหาแต่ยังไม่ทันถึงตัว ก็ถูกความร้อนแรงของเปลวเพลิงเผาจนสลายกลายเป็นไอ
แต่ทว่า…เส้นใยโลหิตมีมากเกินไป เพลิงสีเขียวแม้จะชนะทางแต่ก็เผาทำลายไม่ทัน
ภายใต้การโจมตีระลอกแล้วระลอกเล่าอย่างไม่หยุดหย่อน วงล้อมเปลวเพลิงของเด็กหนุ่มจึงค่อยๆถูกบีบให้เล็กลงเรื่อยๆ!
ชายชรายิ้มเยาะ กำมือแน่น เส้นใยโลหิตแปรสภาพเป็นกรงขังสีเลือด ขังเด็กหนุ่มเอาไว้ภายในอย่างแน่นหนา...ไม่ว่าเด็กหนุ่มจะดิ้นรนขัดขืนอย่างไร ก็ไม่อาจฝ่ากรงขังนี้ออกไปได้!
“ไอ้เด็กเวร! คราวนี้จะหนีไปไหนพ้น!”
เมื่อขังเหยื่อได้สำเร็จ มุมปากของชายชราก็ยกยิ้มเหี้ยมเกรียม เขาแบมือสร้างหอกยาวสีเลือดขึ้นมา
จากนั้นสะบัดแขนส่งหอกพุ่งแหวกมิติ กลายเป็นอัสนีสีเลือดทะลวงอากาศ พุ่งตรงเข้าใส่เด็กหนุ่มในกรงขัง!
เด็กหนุ่มที่กำลังดิ้นรนเห็นดังนั้น ก็รีบตะโกนเรียกในใจ
“อาจารย์!”
“ใจเย็นๆเจ้าหนู ดวงเจ้ายังดีอยู่”
เด็กหนุ่มงุนงง ไม่เข้าใจความหมาย เขารู้สึกเพียงว่าความตายกำลังมาเยือน
เพราะในเสี้ยววินาทีนั้น...หอกเลือดได้พุ่งเข้ามาในกรงขังแล้ว!
“เจ้านี่มันไม่ได้เรื่องเลยนะ ข้าเพิ่งมาถึง เจ้าก็จะม่องเท่งซะแล้วเรอะ?”
ท่ามกลางวินาทีความเป็นความตายนั้นเอง เสียงหัวเราะแผ่วเบาก็ดังขึ้นที่ข้างหูของเด็กหนุ่ม
พร้อมกันนั้น…หอกเลือดที่ห่างจากหน้าท้องของเด็กหนุ่มเพียงแค่สามนิ้ว ก็พลันหยุดชะงักลงกลางอากาศ ราวกับชนเข้ากับกำแพงที่มองไม่เห็น ไม่สามารถขยับเขยื้อนเข้าไปได้อีกแม้แต่น้อย!
(จบบท)