บทที่ 86: “เงิน” ค่าไถ่ชีวิต
บทที่ 86: “เงิน” ค่าไถ่ชีวิต
บทที่ 86: “เงิน” ค่าไถ่ชีวิต
ในชั่วพริบตาก่อนที่คมมีดวายุจะมาถึง เมดูซ่าได้มายืนขวางอยู่เบื้องหน้าของโจวฉางชิง
จากนั้น อสรพิษยักษ์ที่เกิดจากพลังงานสีแดงฉานยาวกว่าร้อยเมตรก็ก่อตัวขึ้น ห่อหุ้มคนทั้งสองเอาไว้ภายใน!
ในวินาทีต่อมา หางอสรพิษขนาดมหึมาก็ตวัดไปข้างหน้า พร้อมกับกระแสลมอันรุนแรงและทรงพลัง!
ท่ามกลางเสียงกระทบกันดังกราวราวกับโลหะ คมมีดวายุทั้งหมดที่พุ่งเข้ามาถูกหางอสรพิษที่ใหญ่โตราวกับตึกสูงฟาดจนแตกสลายเป็นผุยผง!
แรงลมที่เหลืออยู่จากการปะทะยังรุนแรงพอที่จะซัดเฟิงหลีที่กำลังคลุ้มคลั่งให้ปลิวออกไปอีกหลายสิบเมตร
อาศัยช่วงเวลาที่เปิดโล่ง เมดูซ่าใช้มือซ้ายคว้าไหล่ของโจวฉางชิงไว้ ไม่ปล่อยให้เขาร่วงหล่นลงไป
ในขณะเดียวกัน เฟิงหลียังไม่ทันจะได้ทรงตัวให้มั่นคง…ก็เห็นเมดูซ่ายกมือขึ้นแล้วใช้นิ้วชี้เล็งมาที่เขา!
ทันใดนั้น แสงสีแดงก็รวมตัวกันที่ปลอกนิ้วบนเกราะของนาง ก่อนที่ลำแสงพลังงานสีแดงจะพุ่งออกมาจากปลายนิ้ว!
ขนทั่วร่างของเฟิงหลีลุกชัน สัญชาตญาณอันตรายที่รุนแรงทำให้สมองของเขาปลอดโปร่งขึ้นมาในทันที!
แต่ลำแสงนั้นมาถึงตัวแล้ว เขาหลบไม่พ้น!
ด้วยสัญชาตญาณการเอาตัวรอดที่ปะทุขึ้นอย่างรุนแรง ในเสี้ยววินาทีที่ลำแสงกำลังจะเจาะทะลวงหัวใจของตน เฟิงหลีก็ฝืนขยับร่างกายไปทางขวาได้ถึงห้านิ้ว!
“ฉึก!”
ลำแสงพุ่งทะลวงด้วยอานุภาพอันน่าสะพรึงกลัว เจาะเข้าที่แขนซ้ายของเฟิงหลีอย่างจัง!
ในชั่วพริบตาที่สัมผัสกัน แขนซ้ายของเขาพร้อมกับเศษแขนเสื้อที่ขาดรุ่งริ่งก็ถูกพลังทำลายล้างมหาศาลสลายกลายเป็นอากาศธาตุไปในทันที!
….
ฟ้าดินพลันเงียบสงัด
ทุกคนต่างจับจ้องไปยังภาพเหตุการณ์นี้
กู่เหอและคนอื่นๆยิ่งจ้องมองไปยังเฟิงหลีและแขนซ้ายที่หายไปของเขาด้วยความตกตะลึง!
กระทั่งเฟิงหลีเองก็ยังไม่ทันได้รู้สึกตัว
จนกระทั่งความเจ็บปวดรุนแรงแผ่ซ่านมาจากบาดแผลที่แขนซ้าย เฟิงหลีถึงได้รู้สึกถึงแขนซ้ายที่ว่างเปล่าของตน!
“อ๊ากกกกกก!”
ความเจ็บปวดจากการเสียแขน รวมทั้งการตระหนักว่าตนเองได้กลายเป็นคนพิการไปแล้วนับจากนี้ ทำให้เฟิงหลีต้องกรีดร้องออกมาอย่างโหยหวน!
ผู้ฝึกยุทธ์ระดับราชันยุทธ์ไม่สามารถงอกแขนขาที่ขาดขึ้นมาใหม่ได้ แม้แต่ระดับปรมาจารย์ยุทธ์ก็ยังทำไม่ได้!
นั่นหมายความว่า นอกจากเขาจะได้ยาเม็ดระดับเจ็ดขึ้นไปที่สามารถชุบชีวิตคนตายและสร้างเนื้อหนังขึ้นมาใหม่ได้ มิฉะนั้นแล้ว ต่อให้เขาทะลวงขึ้นสู่ระดับที่เหนือกว่าปรมาจารย์ยุทธ์ ก็ไม่มีทางที่จะงอกแขนกลับคืนมาใหม่ได้อย่างแน่นอน!
“หนวกหู!”
เมดูซ่าได้ยินเสียงกรีดร้องของเฟิงหลีก็รู้สึกรำคาญใจ โทสะที่ยังไม่มอดดับก็ลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง เตรียมที่จะลงมือลบเขาให้หายไปจากโลกนี้เสีย!
ณ ตอนนี้ โจวฉางชิงคือกเกล็ดมังกรของนาง ใครแตะต้อง...มันผู้นั้นต้องตาย!
ต่อให้เปลี่ยนจากเฟิงหลีเป็นอวิ๋นหยุนหรือกู่เหอ ผลลัพธ์ก็ยังคงเป็นเช่นเดิม!
อวิ๋นหยุนและพรรคพวกอีกสองคนหัวใจกระตุกวูบ สีหน้าของกู่เหอและเอี๋ยนซือยิ่งเปลี่ยนไปอย่างใหญ่หลวง!
“องค์ราชินี! ได้โปรดหยุดมือก่อน! ข้าน้อยยินดีมอบยาเม็ดจ้าวยุทธ์หนึ่งเม็ด เพื่อแลกกับชีวิตของเฟิงหลี!”
ในตอนนั้นเอง กู่เหอก็รีบบินไปยังทิศทางของเฟิงหลี พร้อมกับตะโกนบอกเมดูซ่าเสียงดัง
เมื่อได้ยินดังนั้น การเคลื่อนไหวของเมดูซ่าที่กำลังรวบรวมพลังปราณก็ชะงักลง
กู่เหอเห็นดังนั้นก็โล่งใจไปเปลาะหนึ่ง ไม่พูดพร่ำทำเพลงโยนขวดยาหยกใบหนึ่งไปให้เมดูซ่าทันที
เฟิงหลีมาที่นี่ตามคำเชิญของเขา และอีกฝ่ายก็ลงมือกับโจวฉางชิงก็เพื่อเปิดทางให้พวกเขาหนี
หากเฟิงหลีต้องมาตายที่นี่ อย่าว่าแต่คนอื่นจะมองกู่เหอผู้นี้อย่างไรเลย แม้แต่ตัวเขาเองก็จะรู้สึกผิดไปตลอดชีวิต และไม่มีวันก้าวข้ามความรู้สึกผิดในใจไปได้
เมดูซ่ารับขวดยาหยกที่พุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็วไว้ในมือ หลังจากใช้สัมผัสรับรู้ตรวจสอบอยู่ครู่หนึ่งก็เก็บมันเข้าไปในแหวนมิติ
จากนั้น นางก็หันไปมองโจวฉางชิง: “เจ้าคิดว่าอย่างไร?”
“เฮือก~”
ผู้นำทั้งแปดเห็นดังนั้น ต่างก็อดที่จะสูดลมหายใจเย็นเยียบเข้าไปไม่ได้!
พวกเขาเห็นอะไรกัน?
องค์ราชินีถึงกับกำลังถามความเห็นของมนุษย์คนหนึ่ง!
นี่มันเป็นไปได้อย่างไร?
ช่างเป็นเรื่องที่น่าประหลาดยิ่งกว่าการที่องค์ราชินีจะสามารถทะลวงขึ้นสู่ระดับปรมาจารย์ยุทธ์ได้ในตอนนี้เสียอีก!
โจวฉางชิงมุมปากกระตุกเล็กน้อย
ท่านก็รับยาไปแล้ว ข้าจะยังพูดอะไรได้อีก?
จะให้ข้าบอกให้ราชินีแห่งเผ่ามนุษย์งูผู้ยิ่งใหญ่อย่างท่านกลับคำอย่างนั้นรึ?
“แค่กๆ…องค์ราชินีตัดสินใจได้เลยขอรับ อย่างไรเสียข้าก็ไม่ได้เป็นอะไร”
แต่ว่าเมื่อมีคนมองอยู่มากมายขนาดนี้ โจวฉางชิงก็ไม่อาจทำให้เมดูซ่าเสียหน้าได้ จึงทำได้เพียงยักไหล่พลางทำหน้าไม่ยี่หระแล้วเอ่ยออกไป
เมดูซ่าเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความระอาของโจวฉางชิงได้อย่างชัดเจน ในใจก็อดที่จะขบขันไม่ได้
นางย่อมรู้ดีถึงนิสัยแค้นต้องชำระของเจ้าหนุ่มคนนี้
สำหรับคนผู้ใดที่คิดจะฆ่าเขา โดยปกติแล้ว เจ้าหนุ่มคนนี้มักจะซัดจนอีกฝ่ายไม่เหลือแม้แต่เถ้ากระดูก เพื่อตัดรากถอนโคนให้สิ้นซาก
ทว่าเมื่อเทียบกับการสังหารเฟิงหลีแล้ว เห็นได้ชัดว่ายาเม็ดจ้าวยุทธ์หนึ่งเม็ดนั้นมีมูลค่าสูงกว่ามาก
อีกอย่างเจ้าหนุ่มคนนี้ก็ตัวคนเดียวไม่มีพันธะใดๆฝีมือก็ไม่ธรรมดา ทั้งยังเติบโตอย่างรวดเร็วอีกด้วย
ขอเพียงให้เวลาเขาอีกสักหน่อย ถึงเวลานั้นอย่าว่าแต่เฟิงหลีเลย เกรงว่าแม้แต่ยอดฝีมือระดับจักรพรรดิยุทธ์ก็คงทำอะไรเขาไม่ได้
และที่สำคัญ ยาเม็ดจ้าวยุทธ์เม็ดนี้...เมดูซ่าไม่ได้คิดที่จะให้ผู้อื่นใช้แต่อย่างใด
….
ในขณะนั้นเอง กู่เหอก็บินมาถึงข้างกายของเฟิงหลีแล้ว ป้อนยาฟื้นฟูพลัง…ให้เขาหนึ่งเม็ดเพื่อรักษาอาการบาดเจ็บให้คงที่
ยาเม็ดระดับห้าสมคำร่ำลือจริงๆเพียงแค่กลืนลงไปในชั่วพริบตา บาดแผลที่แขนของเฟิงหลีก็หยุดเลือดในทันที มีกลุ่มพลังงานสีเขียวมรกตห่อหุ้มเอาไว้พร้อมกับค่อยๆฟื้นฟูบาดแผลอย่างต่อเนื่อง
ใบหน้าที่เคยซีดขาวของเขาก็กลับมามีเลือดฝาดอย่างรวดเร็ว ดูแล้วไม่ต่างจากคนปกติเลยแม้แต่น้อย
“สหายหลี กู่เหอผู้นี้ต้องขอโทษเจ้าด้วย...”
กู่เหอเห็นดังนั้น ทว่าสีหน้ากลับไม่มีความยินดีแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม เขากลับมองไปยังแขนที่ขาดของอีกฝ่ายด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด
เฟิงหลีกลับสู่ความสงบเยือกเย็นเช่นเคยแล้ว เขาเพียงส่ายศีรษะเบาๆ: “สหายกู่ เรื่องนี้ไม่โทษเจ้าหรอก”
เขามาที่นี่ตามคำเชิญของกู่เหอก็จริง แต่ก็เพื่อผลตอบแทนที่กู่เหอจะมอบให้หลังจากทำเรื่องสำเร็จต่างหาก
อีกทั้งแผนการจับเจ้าเด็กสารเลวนั่นเป็นตัวประกันก็เป็นความคิดของเขา และเขาก็เป็นคนลงมือเอง
ในขณะที่กู่เหอได้จ่ายยาเม็ดจ้าวยุทธ์หนึ่งเม็ดและยาฟื้นฟูพลังอีกหนึ่งเม็ดเพื่อเขาไปแล้ว
เขาจะมีหน้าไปตำหนิกู่เหอได้อย่างไร?
ส่วนเจ้าเด็กสารเลวคนนั้นกับเมดูซ่า...เขาแค้นจนอยากจะจับคนทั้งสองมาสับเป็นหมื่นๆชิ้น!
ถึงแม้ว่าเรื่องนี้จะเริ่มต้นจากตัวเขาก่อน และเจ้าเด็กนั่นก็ไม่ได้มายุ่งเกี่ยวกับเขาก็ตาม
แต่มนุษย์ก็เป็นเช่นนี้ ในเมื่อไม่โทษกู่เหอ และไม่โทษตัวเอง เฟิงหลีย่อมทำได้เพียงโยนความรับผิดชอบและความแค้นทั้งหมดไปไว้ที่โจวฉางชิงและเมดูซ่า
หากมิใช่ว่าตอนนี้สมองปลอดโปร่งแล้ว และเกรงกลัวในพลังฝีมืออันแข็งแกร่งของเมดูซ่าจนกลัวว่าชีวิตน้อยๆจะไม่รอด เฟิงหลีไหนเลยจะแสดงท่าทีราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นเช่นนี้ได้
ราชินีเมดูซ่าผู้นี้น่ะ...กล้าฆ่าคนและฆ่าจริงๆเสียด้วย!
หลังจากกล่าวปลอบใจอยู่สองสามประโยค และให้คำมั่นว่าจะต้องหาทางฟื้นฟูแขนที่ขาดของเฟิงหลีให้ได้
กู่เหอก็หันไปมองเมดูซ่า พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม: “องค์ราชินี ท่านได้รับยาฟื้นฟูพลังไปห้าเม็ดและยาเม็ดจ้าวยุทธ์อีกหนึ่งเม็ด พวกข้าเองก็บาดเจ็บถึงเพียงนี้แล้ว เห็นทีว่าโทสะของท่านคงจะคลายลงแล้วกระมัง?”
“ตอนนี้...จะกรุณาปล่อยพวกข้าไปได้แล้วหรือยัง?”
“เจ้ากำลังสั่งสอนข้าอยู่รึ?”
บนใบหน้างดงามของเมดูซ่าปราศจากอารมณ์ใดๆนางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชาและเรียบเฉย
เมื่อได้ยินดังนั้น กู่เหอก็พลันนึกถึงพลังฝีมืออันน่าสะพรึงกลัวของอีกฝ่าย ในใจก็เยียบเย็นขึ้นมาอีกครา
ด้วยความกลัวว่าเมดูซ่าจะลงมืออีก เขาจึงกัดฟันเอ่ยถามออกไป: “มิทราบว่าองค์ราชินีต้องการสิ่งใด จึงจะยอมปล่อยพวกข้าไป?”
“หรือว่าองค์ราชินี...ตั้งใจจะฝังกระดูกของพวกข้าไว้ที่นี่ทั้งหมดจริงๆ?!”
ในใจของเขานั้นไม่เชื่อว่าเมดูซ่าจะทำเช่นนั้น เพราะผลกระทบที่ตามมามันใหญ่หลวงเกินไป
แต่ทว่าเมื่อพิจารณาจากชื่อเสียงอันโหดเหี้ยมเลื่องลือในอดีตของเมดูซ่า ประกอบกับการลงมือในวันนี้แล้ว กู่เหอก็ไม่กล้าที่จะเสี่ยงพนันเลยว่าอีกฝ่ายจะกล้าทำเรื่องให้ถึงที่สุดหรือไม่!
เมดูซ่ายังคงไม่ตอบคำ กระทั่งไม่ได้มองไปที่กู่เหอด้วยซ้ำ
หากแต่นางกลับทอดสายตาไปยังอวิ๋นหยุนที่ยืนลอยอยู่กลางอากาศไกลออกไป หน้าอกของนางสะท้อนขึ้นลงอย่างหนักหน่วงด้วยความเหนื่อยหอบ
ทันทีที่อวิ๋นหยุนสัมผัสได้ถึงสายตาของเมดูซ่า นางก็รู้สึกหนาวเยือกไปทั่วร่าง รีบตั้งท่าป้องกันพร้อมกับจ้องมองอีกฝ่ายอย่างระแวดระวัง
ฉากนี้ทำให้หัวใจของกู่เหอยิ่งบีบรัดแน่น!
ไม่ได้!
อวิ๋นหยุนจะเกิดเรื่องขึ้นไม่ได้เด็ดขาด!
“องค์ราชินี! กู่เหอผู้นี้ยินดีมอบยาเม็ดจ้าวยุทธ์อีกหนึ่งเม็ด ขอเพียงองค์ราชินีโปรดปล่อยพวกข้าไป!”
ด้วยความกลัวว่าวินาทีถัดไปอวิ๋นหยุนจะต้องซ้ำรอยเฟิงหลี กู่เหอจึงรีบตะโกนออกมา!
พร้อมกันนั้น เขาก็โยนขวดยาหยกอีกใบหนึ่งไปให้เมดูซ่า
ขณะที่รับขวดยาหยกมาไว้ในมือ ในใจของเมดูซ่าก็กำลังครุ่นคิดแล้วว่าควรจะรีดเค้นเอาคุณค่าสุดท้ายของกู่เหอออกมาให้หมดจดดีหรือไม่
(จบตอน)