บทที่ 58 ข้าต้องการทั้งหมด!
บทที่ 58 ข้าต้องการทั้งหมด!
บทที่ 58 ข้าต้องการทั้งหมด!
ทันทีที่หลิงซาไม่คิดจะฟังเรื่องไร้สาระของอีกฝ่ายอีกต่อไป และกำลังจะเร่งใช้วิชาสังหาร...
"เคร้ง! คลาง!"
เสียงของสิ่งของที่ถูกเทออกมาก็ดังขึ้น
ในชั่วพริบตา ที่พื้นเบื้องหน้าโจวฉางชิงก็ปรากฏกองสิ่งของขึ้นมา!
นั่นคืออาวุธและชุดเกราะนับไม่ถ้วน!
ยุทโธปกรณ์เหล่านี้มีรูปทรงแตกต่างกันออกไป หลากหลายชนิด แต่ทั้งหมดมีลักษณะพิเศษร่วมกันอยู่อย่างหนึ่ง นั่นก็คือประกายโลหะอันเย็นเยียบที่ส่องประกายวาววับ แค่มองปราดเดียวก็รู้ว่าไม่ใช่ของธรรมดา!
กระทั่งในจำนวนนั้นยังมีอาวุธและเกราะอีกหลายชิ้นที่ฝังแก่นอสูรสีต่างๆไว้ด้วย!
แค่กวาดตาดูคร่าวๆเกรงว่าคงมีไม่ต่ำกว่าสองสามร้อยชิ้น!
ดวงตางามของหลิงซาเบิกกว้างเล็กน้อย ถึงกับพูดอะไรไม่ออกไปชั่วขณะ
"อาวุธแก่นอสูรนี่...เป็นฝีมือของเจ้าจริงๆงั้นหรือ?"
โจวฉางชิงไม่ได้เอ่ยตอบ เขายังคงรักษารอยยิ้มไว้บนใบหน้า พลางชี้ไปยังกองอาวุธบนพื้น
หลิงซาจ้องมองกองอาวุธบนพื้น พลางตกอยู่ในความเงียบงัน
นางไม่อยากจะเชื่อ แต่ความจริงก็ประจักษ์อยู่ตรงหน้า
เด็กหนุ่มคนนี้สามารถนำอาวุธแก่นอสูรออกมาได้มากมายขนาดนี้ในคราวเดียว นอกจากเหตุผลนี้แล้ว ก็ไม่มีความเป็นไปอื่นใดอีก
ยังไม่ต้องพูดถึงอาวุธแก่นอสูรเจ็ดแปดชิ้นที่แผ่กลิ่นอายของแก่นอสูรระดับสามออกมาในกองนั้น เพียงแค่อาวุธแก่นอสูรระดับสองอีกหลายสิบชิ้น และอาวุธวิเศษที่ตัดเหล็กได้อีกกว่าร้อยชิ้น ก็เพียงพอที่จะอธิบายทุกอย่างได้แล้ว
หากไม่ใช่ผู้สร้างแล้วล่ะก็ ในเมืองชุ่ยสุ่ยจะมีใครสามารถนำของมากมายขนาดนี้ออกมาได้กัน?
พูดตามตรง มูลค่าของกองอาวุธนี้ มันเกินกว่าหนึ่งล้านเหรียญทองไปแล้ว!
หลิงซาเริ่มรู้สึกใจสั่นขึ้นมา!
เมื่อเห็นสายตาอันร้อนแรงของอีกฝ่ายที่จับจ้องไปยังกองอาวุธ โจวฉางชิงก็ลอบถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก
เขาคิดว่าการใช้ยุทโธปกรณ์เหล่านี้แลกกับชีวิตของตนเองนั้นคุ้มค่าอย่างยิ่ง เพราะว่าอาวุธหมดไปก็ยังสร้างใหม่ได้ แต่ถ้าชีวิตหมดไป ก็เท่ากับหมดสิ้นทุกอย่าง
แต่กระนั้น โจวฉางชิงก็ยังไม่ได้วางใจลงอย่างสมบูรณ์ เพราะหากนางฆ่าเขา ของเหล่านี้ก็ยังคงเป็นของนางอยู่ดี
อันที่จริง เขาเพียงแค่ต้องการจะลองหยั่งเชิงดูเท่านั้น แม้ว่าโอกาสสำเร็จจะไม่มากก็ตามที และถ้านางยังดึงดันที่จะเอาชีวิตเขาให้ได้ ไม่ว่าจะอย่างไร เขาก็จะต้องกัดนางกลับให้ได้เนื้อสักชิ้น!
และแล้ว ในขณะที่โจวฉางชิงกำลังลอบระวังตัวอยู่นั้นเอง
หลิงซาก็พลันเงยหน้าขึ้นมองโจวฉางชิง แววตาที่ร้อนแรงยิ่งลุกโชนขึ้นไปอีก!
นั่นทำให้หัวใจของโจวฉางชิงกระตุกวูบ เกิดลางสังหรณ์ที่ไม่ดีขึ้นมา ปราณยุทธ์ทั่วร่างพลันโคจรอย่างบ้าคลั่งในทันที!
"น้องชายเอ๋ย เจ้าช่างทำให้พี่สาวประหลาดใจเสียจริงนะ! ถ้าอย่างนั้น จะฆ่าเจ้าทิ้งไปเฉยๆก็ดูจะน่าเสียดายเกินไปหน่อยแล้วล่ะ~"
หลิงสาสลายงูตัวเล็กบนศีรษะทิ้งไป ใบหน้างดงามเผยรอยยิ้มสดใส ทว่าโจวฉางชิงกลับขมวดคิ้วมุ่น เขารู้สึกว่าเรื่องราวมันไม่ได้ง่ายดายขนาดนั้น
มันไม่ถูกต้อง!
ผู้หญิงคนนี้จะยอมปล่อยเขาไปง่ายๆอย่างนี้น่ะหรือ?
ทั้งๆที่เขายังไม่ได้เริ่มหว่านล้อมเลยด้วยซ้ำ!
ในความคิดของเขา หลังจากที่พิสูจน์คุณค่าของตนเองแล้ว ก็ต้องเปิดเผยว่าตนเองสามารถหลอมสร้างอาวุธแก่นอสูรระดับสี่ได้ ถึงจะทำให้อีกฝ่ายมีโอกาสสักครึ่งหนึ่งที่จะละทิ้งเจตนาฆ่า
ในเมื่อนางเป็นถึงจ้าวยุทธ์และรู้จักอาวุธแก่นอสูร ก็ย่อมต้องนึกถึงประโยชน์มหาศาลที่อาวุธแก่นอสูรระดับสี่จะมีต่อนางได้ และหากเขาใช้การหลอมสร้างอาวุธแก่นอสูรระดับสี่ให้นางเป็นข้ออ้างแล้วล่ะก็ มนุษย์งูหญิงผู้นี้จะไม่ใจอ่อนได้อย่างไร?
ส่วนเรื่องที่วิชาหลอมสร้างอาวุธของเขาในตอนนี้ยังไม่ถึงขั้นที่จะหลอมสร้างอาวุธแก่นอสูรระดับสี่ได้นั้น
ถ้าเขาไม่พูด แล้วนางจะรู้ได้อย่างไร?
เอาเป็นว่า หลอกล่อไปก่อน รักษาชีวิตน้อยๆไว้สำคัญที่สุด!
แต่เมื่อดูจากท่าทีของนางแล้ว กลับไม่เหมือนคนที่สนใจในอาวุธแก่นอสูรเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม กลับมีท่าทีราวกับจะจับเขากินเสียให้ได้!
เมื่อเห็นเด็กหนุ่มพลันตึงเครียดขึ้นมา หลิงซาก็ไม่ได้สนใจ แต่กลับเคลื่อนกายเข้ามาหาเขาแทน
"น้องชายไม่ต้องกังวลไปหรอกนะ ตอนนี้พี่สาวไม่กล้าทำอะไรเจ้าแล้วล่ะ~ เพียงแต่ว่า พี่สาวมีเรื่องหนึ่งอยากจะขอให้เจ้าช่วยหน่อย"
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ดวงตาของโจวฉางชิงก็ไหวระริก
หรือว่าข้ายังไม่ทันจะได้หว่านล้อม นางก็นึกได้แล้วว่าข้าอาจจะหลอมสร้างอาวุธระดับสี่ได้ และคิดจะขอให้ข้าช่วยหลอมสร้างให้?
เมื่อคิดได้ดังนั้น เขาก็แสร้งยิ้มแล้วกล่าวว่า
"พี่สาวท่านนี้เชิญพูดมาได้เลย หากเป็นเรื่องที่น้องชายพอจะช่วยได้ ก็จะพยายามอย่างสุดความสามารถแน่นอน"
"ก็ไม่ใช่เรื่องลำบากอะไรนักหรอก เพียงแค่อยากจะเชิญน้องชายไปยังเผ่ามนุษย์งูของข้าสักครั้ง จะได้หรือไม่?"
อาวุธวิเศษนั้นหลิงซาก็อยากได้ แต่คนนางก็ไม่คิดจะปล่อยไปเช่นกัน!
มหาคุรุยุทธ์ขั้นสูงอายุสิบกว่าปี แถมยังเป็นปรมาจารย์ที่สามารถหลอมสร้างอาวุธแก่นอสูรได้อีกด้วย
ฆ่าทิ้งก็เสียดาย ปล่อยไปก็ทำให้นอนไม่หลับกระสับกระส่าย ถ้าอย่างนั้นก็มีเพียงทางเลือกเดียว!
คือพาตัวเขาไป!
ด้วยวิธีนี้ เผ่ามนุษย์งูของนางก็จะมีอาวุธวิเศษใช้ได้อย่างไม่ขาดสาย! อีกทั้งเขายังอยู่ใต้จมูกของนาง ไม่สามารถจะพลิกแพลงอะไรได้เลยแม้แต่น้อย
"ไปเผ่ามนุษย์งู?!"
สีหน้าของโจวฉางชิงเปลี่ยนไปเล็กน้อย
เขาไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะมีความคิดเช่นนี้ จึงหัวเราะแห้งๆออกมา
"คงไม่จำเป็นกระมัง? เอางี้ไหม เปลี่ยนเป็นอย่างอื่นดีกว่า? เช่น...ข้าจะหลอมสร้างอาวุธแก่นอสูรระดับสี่ให้พี่สาวหนึ่งชุดโดยไม่คิดค่าใช้จ่ายเลยเป็นอย่างไร?"
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ดวงตางามของหลิงซาก็ยิ่งสว่างวาบขึ้นไปอีก!
เด็กหนุ่มคนนี้สามารถหลอมสร้างอาวุธระดับสี่ได้ด้วยหรือ?
ช่างเป็นเรื่องที่น่ายินดีเกินคาดจริงๆ!
แต่นางก็ยังไม่คิดจะปล่อยเขาไป ยังคงยิ้มแย้มมองเขาอยู่เช่นเดิม
ความหมายนั้นชัดเจนอย่างยิ่ง
ข้าต้องการทั้งหมด!
ใบหน้าของโจวฉางชิงเริ่มบูดบึ้ง
บัดซบ!
ผู้หญิงคนนี้ช่างโลภมากเกินไปแล้ว…นี่คิดจะกินรวบเขาทั้งเป็นเลยหรือไง?!
ไม่ได้!
แค่มนุษย์งูหญิงที่อยู่ตรงหน้านี้ก็รับมือยากแล้ว หากต้องไปถึงเผ่ามนุษย์งูจะมีสภาพเป็นอย่างไร?
ถึงตอนนั้นคงได้แต่ร้องเรียกฟ้าฟ้าไม่ตอบ ร้องเรียกดินดินไม่ขานเป็นแน่!
สู้กับนางให้ตายกันไปข้างหนึ่ง!
ทันใดนั้น มือหยกข้างหนึ่งก็วางลงบนไหล่ของโจวฉางชิง หลิงซาได้มาอยู่ด้านหลังของเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้
นางขยับเข้าไปใกล้หูขวาของเขา พลางหัวเราะคิกคัก
"น้องชาย อย่าขยับสุ่มสี่สุ่มห้านะ ถึงแม้ว่าพี่สาวจะไม่อยากทำร้ายเจ้า แต่ว่าถ้าเจ้าไม่เชื่อฟังล่ะก็ พี่สาวก็คงต้องจำใจใช้มาตรการบางอย่างแล้วล่ะ~"
ร่างของโจวฉางชิงแข็งทื่อ สัญญาณอันตรายดังขึ้นในร่างกายอีกครั้ง นั่นทำให้เขาต้องล้มเลิกความคิดที่จะสู้ตาย
"ไม่มีทางต่อรองเลยหรือ?"
"เจ้าว่าอย่างไรเล่า?"
"..."
"ก็ได้ ข้าจะไปกับท่าน แต่ว่าถ้าคิดจะขังข้าไว้เหมือนสุนัข ให้ข้าหลอมสร้างอาวุธให้พวกเจ้าเหมือนเครื่องจักรล่ะก็ ต่อให้ต้องตาย ข้าก็จะไม่ยอมให้พวกท่านได้อยู่อย่างสงบสุข!"
เมื่อมองดูใบหน้าหล่อเหลาที่จริงจังอย่างยิ่งของโจวฉางชิง หลิงซาก็รู้ว่าเขาไม่ได้ล้อเล่น
หากเผ่ามนุษย์งูปฏิบัติกับเขาเช่นนั้นจริงๆเด็กหนุ่มคนนี้ยอมตายดีกว่าที่จะยอมจำนน
แต่เดิมทีนางก็ไม่ได้คิดจะทำเช่นนั้นอยู่แล้ว และเบื้องบนก็คงไม่โง่เขลาถึงเพียงนั้น
ทักษะการหลอมสร้างอาวุธวิเศษของเด็กหนุ่มคนนี้ ในสายตาของหลิงซาแล้ว มีคุณค่าไม่ด้อยไปกว่านักปรุงยาเลยแม้แต่น้อย
หากปล่อยให้ทักษะของเขาเติบโตต่อไป ในอนาคตอาจจะสามารถหลอมสร้างอาวุธวิเศษระดับห้าหรือหกได้! เพียงแค่ควบคุมให้ดี นี่ก็ถือเป็นกำลังเสริมที่ยิ่งใหญ่สำหรับทุกขุมกำลัง!
"เรื่องนี้น้องชายวางใจได้ ตราบใดที่เจ้าสามารถตอบสนองความต้องการของเราได้ เผ่ามนุษย์งูของข้าจะไม่ทำให้เจ้าผิดหวังอย่างแน่นอน"
"เหอะ หวังว่าจะเป็นเช่นนั้นนะ"
โจวฉางชิงไม่คิดจะเสแสร้งต่อไปอีก เขาหัวเราะเหอะๆออกมาด้วยสีหน้าเรียบเฉย
เพื่อรักษาชีวิตน้อยๆเอาไว้ เขาต้องทน!
เมื่อเห็นเด็กหนุ่มยอมประนีประนอม หลิงซาก็กลับมายิ้มอีกครั้ง
"ไปกันเถอะ น้องชายอย่าได้เล่นตุกติกล่ะ มิเช่นนั้นพี่สาวคงต้องใช้กำลังพาเจ้าไปแล้วนะ"
ข้าทนเพราะสถานการณ์บังคับ!
เเต่ต่อไปอย่าให้ข้ามีโอกาสบ้างแล้วกัน ไม่อย่างนั้นจะให้เจ้ารู้ซึ้งถึงความร้ายกาจของข้าผู้นี้!
...
หลังจากนั้น
เมื่อแหงนหน้ามองท้องฟ้า ดวงอาทิตย์อยู่ตรงศีรษะพอดี แสงแดดที่ร้อนระอุแผดเผาผืนดินอย่างไม่ปรานี
บนผืนดิน ไม่ปรากฏสีเขียวแม้แต่น้อย ท่ามกลางลมพายุทรายที่พัดโหมกระหน่ำ สุดลูกหูลูกตามีแต่สีเหลืองของดินทราย
"ซ่า...ซ่า...ซ่า..."
พร้อมกับเม็ดทรายที่ปลิวว่อน ร่างสองร่างก็ปรากฏขึ้นอย่างโดดเดี่ยวท่ามกลางทะเลทรายที่กว้างใหญ่ไพศาล
…….