บทที่ 57 ข้าต้องขอบใจเจ้าจริงๆสินะ!
บทที่ 57 ข้าต้องขอบใจเจ้าจริงๆสินะ!
บทที่ 57 ข้าต้องขอบใจเจ้าจริงๆสินะ!
ด้วยเหตุผลทั้งหมดนี้ หลิงซาจึงได้แต่คาดเดาว่าบุรุษผู้นี้คงมีอายุอย่างน้อยราวๆยี่สิบห้าปีเป็นแน่
ซึ่งอายุเท่านี้ เมื่อนำมาเทียบกับนางที่อายุล่วงเลยไปกว่าหกสิบปีแล้ว ก็ย่อมถือได้ว่าเป็นเพียง "น้องชาย" จริงๆนั่นแหละ
แต่ทว่า การที่สามารถบำเพ็ญเพียรจนบรรลุถึงระดับมหาคุรุยุทธ์ขั้นสูงได้ด้วยวัยเพียงเท่านี้ นับว่าเป็นอัจฉริยะที่หาได้ยากยิ่งในหมู่มวลมนุษย์แห่งจักรวรรดิโดยรอบแล้ว!
หากอัจฉริยะเยี่ยงนี้ไม่จบชีวิตลงเสียก่อน ในอนาคตย่อมต้องบรรลุถึงขอบเขตจ้าวยุทธ์ได้อย่างแน่นอน!
ทว่า นางคาดไม่ถึงเลย...คาดไม่ถึงจริงๆว่าผู้ที่แอบซุ่มมองอยู่เบื้องหลังนั้น จะเยาว์วัยถึงเพียงนี้!
เมื่อพิจารณาจากใบหน้าอันหล่อเหลาสง่างามและอ่อนเยาว์ของเขาแล้ว ยังไงเสียอายุก็ไม่มีทางเกินยี่สิบปีเเน่ๆ!
มนุษย์ที่เป็นถึงมหาคุรุยุทธ์ขั้นสูงด้วยวัยเพียงสิบกว่าปี!
นี่มันหมายความว่าอย่างไรกัน?!
เอาเป็นว่าตลอดชั่วชีวิตของหลิงซา นางไม่เคยพบเคยเห็นอัจฉริยะในเผ่าพันธุ์มนุษย์ที่น่าสะพรึงกลัวถึงเพียงนี้มาก่อน!
แม้จะไม่อยากยอมรับเพียงใด แต่หลิงซาก็รู้ดีแก่ใจว่า พรสวรรค์ของบุรุษผู้นี้ เกรงว่าจะสูงส่งพอที่จะเทียบเคียงได้กับราชินีเมดูซ่าแห่งเผ่าพันธุ์มนุษย์งูของพวกนาง หรืออาจจะ...เหนือกว่าอยู่ขั้นหนึ่งด้วยซ้ำไป!
แล้วนั่น...มันหมายความว่าอะไรกัน?
มันหมายความว่าในอนาคต อีกฝ่ายมีโอกาสที่จะก้าวข้ามผ่านปราการสวรรค์นั้นไปได้! ถึงแม้ว่าโอกาสนั้นจะไม่ได้สูงมากนักก็ตาม!
แต่เพียงเท่านี้ ก็เพียงพอที่จะทำให้หลิงซาตกตะลึง และบังเกิดความคิดที่จะกำจัดเขาทิ้งเสีย!
เหตุผลก็ไม่มีอะไรซับซ้อน เพราะก่อนหน้านี้ที่นางไล่ล่าเขา ก็ถือว่าได้ล่วงเกินมนุษย์ผู้นี้ไปแล้ว ยิ่งไปกว่านั้น อีกฝ่ายยังสามารถรับทักษะยุทธ์ที่นางใช้พลังเพียงห้าส่วนได้ด้วยระดับพลังเพียงแค่มหาคุรุยุทธ์ขั้นสูง
พลังต่อสู้ถึงเพียงนี้ ไม่ได้ด้อยไปกว่าจ้าวยุทธ์หนึ่งดาวทั่วไปเลยแม้แต่น้อย!
ภัยซ่อนเร้นที่น่าสะพรึงกลัวถึงเพียงนี้…หลิงซาไม่มีทางจะไปพนันหรอกว่าอีกฝ่ายจะจำเรื่องนี้ฝังใจหรือไม่
ทางที่ดีที่สุดคือถอนรากถอนโคนเสีย!
โจวฉางชิงไม่ได้เอ่ยตอบ เพราะเขาสัมผัสได้ถึงเจตนาฆ่าอันแรงกล้าของอีกฝ่ายแล้ว
เมื่อสถานการณ์เป็นเช่นนี้ ยังจะมีอะไรให้ต้องพูดอีก?
ลุยมันให้จบๆไปเลย!
"ฟู่..."
"ก้าวอสนีบาต!"
"เพลงดาบอสนีบาตคลั่งเก้าทำนอง!"
ในชั่วพริบตาต่อมา เกราะปราณยุทธ์สีทองเงินก็ปรากฏขึ้นบนร่างของโจวฉางชิง จากนั้นร่างของเขาก็กลายเป็นลำแสงสายฟ้าพุ่งเข้าใส่หลิงซา!
ปราณยุทธ์ไหลทะลักเข้าสู่ดาบยักษ์อย่างบ้าคลั่ง เชื่อมต่อกับแก่นอสูรธาตุสายฟ้าระดับสามขั้นกลางที่ฝังอยู่ในดาบยักษ์
และภายใต้การทำงานของอักขระอาวุธที่โคจรพลังงานซึ่งผสมผสานระหว่างพลังงานจากแก่นอสูรและปราณยุทธ์ธาตุสายฟ้า ดาบยักษ์ก็ส่องประกายสายฟ้าเจิดจ้า ราวกับเป็นดาบทัณฑ์สวรรค์ที่สร้างขึ้นจากอสนีบาต!
ในพริบตาเดียว โจวฉางชิงก็พุ่งมาอยู่เบื้องหน้าหลิงซาในระยะหนึ่งเมตร ดาบยักษ์ในมือตวัดอยู่ท่ามกลางประกายสายฟ้า ฟาดฟันเข้าใส่อีกฝ่าย!
เเต่ในฐานะที่เป็นหนึ่งในผู้บัญชาการของเผ่ามนุษย์งูที่ยิ่งใหญ่ ประสบการณ์การต่อสู้ของหลิงซาย่อมไม่ธรรมดา
นางเพียงโคจรปราณยุทธ์ ร่างกายก็เปล่งประกายสีน้ำเงินม่วงออกมา จากนั้นเอี้ยวตัวเพียงเล็กน้อยก็หลบดาบยักษ์ได้พ้น
พร้อมกันนั้นมือขวาก็รวบรวมปราณยุทธ์ ก่อเกิดเป็นเกล็ดงูที่ดูคล้ายของจริงปกคลุมหมัด แล้วชกเข้าใส่ศีรษะของโจวฉางชิง!
เพียงแต่สิ่งที่ทำให้นางคาดไม่ถึงก็คือ มือซ้ายของโจวฉางชิงกลับยกขึ้นมาในตอนนี้ พร้อมกับส่องประกายสีทองอร่าม!
"พันชั่งทลายภูผา!"
"ปัง!"
หมัดทั้งสองปะทะกัน เกิดเสียงดังทึบสนั่นหวั่นไหว
ปราณยุทธ์ที่บ้าคลั่งผสมผสานกับพละกำลังมหาศาลระเบิดออกกลางอากาศ บีบอัดอากาศจนเกิดเป็นระลอกคลื่นกระแทกกระจายออกไปเป็นวง!
ทั้งสองคนถูกแรงกระแทกอันรุนแรงจากการปะทะครั้งนี้ซัดจนถอยหลังไปหลายก้าว หลิงซาถอยไปสามก้าว ในขณะที่โจวฉางชิงถอยไปถึงหกก้าว!
ในตอนนี้ แววตาของหลิงซากลับมาฉายแววตกตะลึงอีกครั้ง!
แม้ว่าหมัดเมื่อครู่นี้นางจะดูแคลนโจวฉางชิงอยู่บ้าง จึงไม่ได้ใช้พลังเต็มที่
ประกอบกับคาดไม่ถึงว่าพลังหมัดของอีกฝ่ายจะรุนแรงถึงเพียงนี้ กว่าจะสลายแรงปะทะได้ทันก็เลยต้องถอยไปถึงสามก้าว
แต่นางคือจ้าวยุทธ์ระดับสูงเชียวนะ!
ด้วยพลังเจ็ดส่วน กลับทำได้เพียงแค่ได้เปรียบมหาคุรุยุทธ์ขั้นสูงเพียงเล็กน้อยเท่านั้น!
ต้องรู้ไว้ว่าพลังเจ็ดส่วนของนาง เทียบได้กับจ้าวยุทธ์ระดับสี่หรือห้าดาวเลยทีเดียว!
และที่สำคัญที่สุด เด็กหนุ่มที่อยู่ตรงหน้านี้ กลับมีคุณสมบัติสองธาตุ ทั้งทองและสายฟ้าอย่างนั้นหรือ?
มิน่าเล่า เกราะปราณยุทธ์ของเขาถึงได้เป็นสีทองผสมเงิน!
"นี่มันปีศาจน้อยอะไรกันเนี่ย?!"
ในขณะที่หลิงซากำลังตกตะลึง ในใจของโจวฉางชิงก็รู้สึกกดดันอยู่ไม่น้อย!
ทักษะยุทธ์ที่เขาใช้ คือหนึ่งในสามทักษะยุทธ์ระดับลึกลับขั้นต้นของเขา ซึ่งเป็นสิ่งที่เขาไปหาซื้อมาจากในเมืองหลังจากที่มาถึงเมืองชุ่ยสุ่ยได้สองเดือน
พันชั่งทลายภูผา!
ทักษะยุทธ์ธาตุทองคำระดับลึกลับขั้นต้น เมื่อฝึกฝนสำเร็จ จะสามารถดึงพลังโจมตีและป้องกันของปราณยุทธ์ธาตุทองคำออกมาได้อย่างเต็มที่.
การตัดทองผ่าเหล็ก ทำลายหินผาผ่าศิลาจารึกได้ด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียวถือเป็นเรื่องธรรมดา
หากสามารถฝึกฝนจนถึงขั้นสูงสุดได้ พลังโจมตีและป้องกันจะหลอมรวมกันและแสดงอานุภาพออกมาถึงขีดสุด อานุภาพของมันจะไม่ด้อยไปกว่าทักษะยุทธ์ระดับลึกลับขั้นกลางใดๆเลย!
และด้วยระดับพลังมหาคุรุยุทธ์เจ็ดดาวของโจวฉางชิงในตอนนี้ บวกกับร่างกายที่แข็งแกร่งเทียบเท่าจ้าวยุทธ์ เมื่อใช้ทักษะนี้ออกมาก็เพียงพอที่จะระเบิดตึกสูงให้เป็นผุยผงได้!
อานุภาพที่น่าสะพรึงกลัวถึงเพียงนี้ กลับทำได้เพียงแค่ทำให้อีกฝ่ายถอยหลังไปสามก้าว!
ก็พอจะจินตนาการได้ว่าสตรีที่อยู่ตรงหน้านี้แข็งแกร่งเพียงใด!
แม้จะรู้สึกหดหู่ แต่โจวฉางชิงก็ยังไม่ยอมแพ้
หลังจากที่ถอยหลังไปห้าก้าว โจวฉางชิงก็สลายแรงกระแทกออกไป จากนั้นดาบยักษ์ก็ฟาดฟันออกไปอีกครั้ง!
เพลงดาบอสนีบาตคลั่งเก้าทำนอง
เป็นทักษะยุทธ์ระดับลึกลับขั้นต้นเช่นกัน และยังเป็นทักษะยุทธ์ประเภทอาวุธหนัก แบ่งออกเป็นเก้ากระบวนท่า อานุภาพรุนแรงดั่งอสนีบาต รวดเร็วดั่งสายฟ้าแลบ
เมื่อฝึกฝนจนถึงขั้นสูงสุด จะสามารถฟาดฟันต่อเนื่องได้ถึงเก้าครั้ง โดยแต่ละครั้งจะรุนแรงกว่าครั้งก่อนหน้า และในกระบวนท่าที่เก้า อานุภาพของมันจะเทียบเท่ากับทักษะยุทธ์ระดับลึกลับขั้นกลางขั้นสูงสุด!
….
เมื่อเผชิญหน้ากับดาบยักษ์ที่ส่องประกายสายฟ้าฟาดฟันเข้ามา หลิงซาก็ไม่กล้าประมาทอีกต่อไป
นางปลดปล่อยพลังทั้งหมดของตนเองออกมา ควบคุมปราณยุทธ์ให้ก่อตัวเป็นโล่เกล็ดงูขึ้นมาเบื้องหน้า!
"เปรี๊ยะ!"
ดาบยักษ์ฟาดลงบนโล่ ประกายไฟฟ้าแลบแปลบปลาบอย่างบ้าคลั่ง คมดาบจมลึกลงไปในโล่ถึงสามส่วน!
"อาวุธแก่นอสูร?!"
เมื่อเห็นภาพนี้ หลิงซาก็ถึงกับประหลาดใจ จากนั้นก็นึกถึงอาวุธชนิดหนึ่งที่โด่งดังอย่างมากในเมืองชุ่ยสุ่ยเมื่อครึ่งปีก่อน!
แม้ว่านางจะไม่ค่อยได้มาที่เมืองชุ่ยสุ่ย แต่ก็เคยได้ยินชื่อเสียงของอาวุธชนิดนี้มาบ้าง
อาวุธแก่นอสูรระดับสามขั้นต้นชุดหนึ่ง สามารถทำให้นักยุทธ์ที่สามารถควบคุมปราณยุทธ์ได้มีพลังต่อสู้พอที่จะต่อกรกับมหาคุรุยุทธ์ระดับต้นได้อย่างฉิวเฉียดเป็นการชั่วคราว!
และสำหรับผู้ใช้ที่เป็นมหาคุรุยุทธ์ระดับต้น พลังต่อสู้ก็จะเพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณ! จากจุดนี้ก็พอจะเห็นได้ถึงความแข็งแกร่งของอาวุธชนิดนี้!
อาวุธที่น่าสะพรึงกลัวและไม่เคยได้ยินชื่อมาก่อนเช่นนี้ แม้กระทั่งยอดฝีมือระดับจ้าวยุทธ์อย่างนาง ก็ยากที่จะไม่ให้ความสนใจ!
ท้ายที่สุดแล้ว หากสามารถครอบครองอาวุธเช่นนี้ได้เป็นจำนวนมาก ก็จะสามารถสร้างกองทัพอันแข็งแกร่งที่ทุกคนมีพลังเทียบเท่ามหาคุรุยุทธ์ได้!
น่าเสียดายที่อาวุธเช่นนี้มีจำนวนน้อยเกินไป ในเมืองชุ่ยสุ่ยเคยปรากฏออกมาเพียงแค่สามชุดเท่านั้น
แน่นอนว่า จำนวนที่น้อยเป็นเรื่องหนึ่ง แต่ความนิยมของอาวุธแก่นอสูรระดับสามก็ยังคงสูงถึงขีดสุด หรืออาจจะมากกว่ายาเม็ดวิเศษระดับสี่ธรรมดาบางชนิดเสียอีก!
ท้ายที่สุด แม้จะเป็นมหาคุรุยุทธ์ขั้นสูงสุด อาวุธนี้ก็ยังสามารถเพิ่มพลังต่อสู้ได้ถึงประมาณห้าส่วน! ดังนั้น แค่เพียงพลังเสริมที่น่าสะพรึงกลัวต่อมหาคุรุยุทธ์ ก็เพียงพอที่จะทำให้มหาคุรุยุทธ์คนใดก็ตามต้องคลั่งไคล้!
และคงมีเพียงอาวุธเช่นนี้เท่านั้น ที่จะสามารถฟันลึกลงไปในโล่งูวิญญาณของนางได้ถึงสามส่วน ในขณะที่นางป้องกันสุดกำลัง!
หลิงซาคาดไม่ถึงเลยว่า อาวุธแก่นอสูรที่หายากเช่นนี้ เด็กหนุ่มคนนี้ก็มีอยู่ชิ้นหนึ่ง และยังไม่ใช่หนึ่งในสามชุดที่เคยปรากฏในเมืองชุ่ยสุ่ยอีกด้วย
แต่หลิงซาก็ไม่ได้คิดอะไรมาก บางทีเด็กหนุ่มคนนี้อาจจะมีวาสนาอื่น ไม่ว่าจะอย่างไร วันนี้เด็กหนุ่มคนนี้ต้องตาย!
"ตูม!"
ปราณยุทธ์อันน่าสะพรึงกลัวของจ้าวยุทธ์ระดับสูงระเบิดออกมาจากร่างของหลิงซา ก่อให้เกิดลมพายุพัดกระหน่ำ!
แม้ว่าโจวฉางชิงจะเตรียมตัวไว้แล้ว แต่ก็ยังถูกลมพายุปราณยุทธ์นี้พัดจนถอยหลังไปหลายก้าว!
"น้องชาย พี่สาวไม่มีความอดทนจะเล่นกับเจ้าแล้ว ยอมนอนลงไปดีๆเถอะ!"
หลิงซาแค่นเสียงเย็นชา จากนั้นมือทั้งสองก็ประสานอิน เริ่มใช้ทักษะยุทธ์ที่แข็งแกร่งที่สุดของตน!
ในชั่วพริบตา ปราณยุทธ์ที่แผ่กระจายออกไปรอบทิศทางราวกับได้รับการเรียกขานก็ไหลย้อนกลับมารวมตัวกันอยู่เหนือศีรษะของนาง!
เพียงชั่วอึดใจ ปราณยุทธ์เหล่านั้นก็รวมตัวกันกลายเป็นงูตัวเล็กสีน้ำเงินม่วงยาวประมาณหนึ่งฉื่อ!
งูตัวเล็กนี้แตกต่างจากงูยักษ์พลังงานตัวใหญ่ก่อนหน้านี้ แม้จะตัวเล็ก แต่กลับดูสมจริงจนกระทั่งโจวฉางชิงยังสามารถมองเห็นประกายแวววาวบนเกล็ดของงูตัวเล็กนั้นได้!
และรอบกายของงูตัวเล็กนี้ ปราณยุทธ์ก็ควบแน่นจนถึงขั้นบิดเบี้ยว ปรากฏเป็นภาพที่คล้ายกับมิติที่โค้งงอ!
อีกทั้งบนร่างของมันยังแผ่กลิ่นอายที่น่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่งออกมา จนทำให้หายใจไม่ออก!
อันตราย!
อันตราย!
อันตราย!
จิตวิญญาณของโจวฉางชิงสั่นสะท้าน
สัญชาตญาณอันเฉียบคมของเขาส่งสัญญาณอันตรายถึงขีดสุดออกมาอย่างต่อเนื่อง!
สิ่งนี้ทำให้สีหน้าของโจวฉางชิงเปลี่ยนไปอย่างมาก! เมื่อเกิดความรู้สึกเช่นนี้ขึ้นมา นั่นก็หมายความว่า งูตัวเล็กสีน้ำเงินม่วงนี้ไม่ใช่สิ่งที่เขาจะสามารถต้านทานได้เลย!
"นี่มันต้องเป็นทักษะยุทธ์ระดับลึกลับขั้นสูงแน่ๆ!"
โจวฉางชิงสบถในใจ!
แต่เขาไม่มีเวลาพอที่จะขัดขวางอีกฝ่ายแล้ว!
ความเร็วในการใช้ทักษะยุทธ์ของอีกฝ่ายนั้นเร็วเกินไป เห็นได้ชัดว่าได้ฝึกฝนมาจนถึงขอบเขตที่สูงส่งอย่างยิ่ง หรืออาจจะถึงขั้นสูงสุดแล้วก็เป็นได้!
และในเสี้ยววินาทีที่หลิงซากำลังจะโจมตีเพื่อสังหารโจวฉางชิง!
"เดี๋ยวก่อน! ข้ามีเรื่องจะพูด!"
โจวฉางชิงโยนดาบยักษ์ลงกับพื้น กางแขนทั้งสองข้างออกเป็นสัญญาณว่าเขายอมแพ้แล้ว!
สู้ต่อไปก็สู้ไม่ได้อย่างแน่นอน ผู้หญิงคนนี้มีพลังอย่างน้อยก็จ้าวยุทธ์ระดับกลาง บวกกับทักษะยุทธ์ที่น่าขนลุกขนพองนี่อีก จะสู้ได้อย่างไร?
เขาเพิ่งจะอยู่แค่ระดับมหาคุรุยุทธ์เจ็ดดาว….สามารถต่อกรกับจ้าวยุทธ์ระดับต้นได้ ก็ถือว่าเขาแข็งแกร่งพอตัวแล้ว ดังนั้นการที่สู้กับอีกฝ่ายไม่ได้ก็ไม่ใช่เรื่องน่าอาย
แต่เพื่อรักษาชีวิตน้อยๆเอาไว้ โจวฉางชิงจึงตัดสินใจที่จะดิ้นรนอีกสักครั้ง
"หืม?"
ดวงตาของหลิงซาหรี่ลง นางไม่รู้ว่าเด็กหนุ่มคนนี้ต้องการจะเล่นลูกไม้อะไร
แต่เห็นแก่ที่เด็กหนุ่มคนนี้หน้าตาดีอย่างยิ่ง เป็นมนุษย์ที่หล่อเหลาที่สุดที่นางเคยพบเจอมาในชีวิต
นางจึงตัดสินใจที่จะให้โอกาสเขาได้ทิ้งคำสั่งเสียไว้ โดยชะลอการโจมตีลงชั่วคราว
แน่นอนว่างูตัวเล็กนั้นไม่ได้สลายไป แต่กลับจ้องมองโจวฉางชิงราวกับงูพิษจริงๆเตรียมพร้อมที่จะโจมตีปลิดชีพได้ทุกเมื่อ!
"น้องชาย เจ้ายังมีคำสั่งเสียอะไรอีกไหม?”
“เพราะพี่สาวไม่ใช่คนเลือดเย็นเกินไปนัก จะให้โอกาสเจ้าสักครั้ง พูดมาเถอะ พูดจบแล้วจะได้ไปสู่สุขคติ!”
มุมปากประดับรอยยิ้ม หลิงซากระพริบตาอย่างน่ารักน่าชัง พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงหยอกเย้า
เส้นเลือดบนหน้าผากของโจวฉางชิงปูดขึ้นมาเป็นริ้ว เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆก่อนจะเค้นรอยยิ้มออกมาบางๆแล้วชี้ไปยังดาบยักษ์ที่วางอยู่บนพื้นพลางเอ่ยถามว่า
"ไม่ทราบว่าพี่สาวท่านนี้ เคยได้ยินชื่อเสียงของ 'อาวุธแก่นอสูร' บ้างหรือไม่?"
"โอ้? แน่นอนว่าต้องเคยได้ยินอยู่แล้ว แล้วมันอย่างไรกันรึ? หรือว่าน้องชายคิดจะมอบอาวุธแก่นอสูรระดับสามชิ้นนี้ให้พี่สาว เพื่อแลกกับการไว้ชีวิตเจ้าอย่างนั้นหรือ?"
หลิงซาเหลือบมองดาบยักษ์บนพื้นด้วยหางตา พลางเอ่ยถามด้วยรอยยิ้มหยอกเย้า
โจวฉางชิงส่ายหน้า
"พี่สาวเข้าใจผิดแล้ว เพราะเพียงแค่ของสิ่งนี้สิ่งเดียว พี่สาวก็คงไม่ยอมปล่อยข้าไปง่ายๆใช่หรือไม่?"
คิ้วเรียวดั่งใบหลิวของหลิงซาเลิกขึ้นเล็กน้อย นางยังคงรักษารอยยิ้มไว้บนใบหน้า แม้จะไม่ได้เอ่ยตอบ แต่ความหมายที่สื่อออกมานั้นกลับชัดเจนอย่างยิ่ง
"ข้ารู้ดีว่าการจะให้พี่สาวไว้ชีวิตข้านั้นเป็นเรื่องยาก แต่ถ้าหากข้าบอกว่า อาวุธแก่นอสูรชิ้นนี้เป็นฝีมือของข้าเอง รวมไปถึงอาวุธแก่นอสูรที่เคยปรากฏในเมืองชุ่ยสุ่ย ก็ล้วนแล้วแต่สร้างขึ้นด้วยสองมือของข้าเช่นกันเล่า?"
เมื่อเห็นท่าทีของอีกฝ่าย โจวฉางชิงจึงเอ่ยต่อไป พร้อมกับแสร้งทำสีหน้าให้ดูภาคภูมิใจขึ้นเรื่อยๆ
ทันทีที่ได้ยินเช่นนั้น หลิงซาก็ถึงกับชะงักงันไปชั่วขณะ จากนั้นความรู้สึกเหลือเชื่อก็แล่นปราดขึ้นมาในใจ นางจ้องมองโจวฉางชิงด้วยสายตาดูแคลน
เด็กหนุ่มมนุษย์ผู้นี้ช่างไร้ยางอายสิ้นดี! เพื่อที่จะเอาชีวิตรอด ถึงกับสามารถแต่งเรื่องโกหกออกมาได้หน้าตาเฉย
คิดว่านางเป็นคนโง่เง่าหรืออย่างไรกัน?
นางยอมรับว่าพรสวรรค์ในการบำเพ็ญเพียรของอีกฝ่ายนั้นสูงส่งอย่างยิ่ง และพลังต่อสู้ก็แข็งแกร่งมากเช่นกัน
แต่ด้วยอายุเพียงเท่านี้ การที่สามารถบรรลุถึงขอบเขตพลังระดับนี้ได้ ก็ถือว่าเป็นเรื่องที่น่าทึ่งอย่างยิ่งแล้ว
เขาจะมีเวลาที่ไหนไปฝึกฝนทักษะการหลอมสร้าง กระทั่งสามารถสร้างอาวุธยุทโธปกรณ์ที่ทรงพลังอย่างอาวุธแก่นอสูรขึ้นมาได้อีก?
………….