บทที่ 11 ติดต่อพ่อแม่

ภูติน้อยทั้งสองตนนั่งจุ้มปุ้กอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ เริ่มต้นมหกรรมดูการ์ตูน

เจ้าเสือขาวเห็นพวกมันแล้วรู้สึกขัดหูขัดตา พยายามจะตะปบไล่ที่ แต่กลับโดนสองภูติน้อยกดดันกลับมาอย่างไร้ความปรานี

"โฮก~" น้อยใจจัง~

เนื่องจากเผ่าพันธุ์ภูติน้อยถือเป็นสิ่งมีชีวิตที่ได้รับพรจากสวรรค์ในโลกใบนี้ ทำให้พวกมนุษย์สัตว์ทั่วไปมีความรู้สึกเกรงกลัวโดยสัญชาตญาณ

ดังนั้น เจ้าเสือขาวจึงไม่กล้าหือกับพวกมันอีก ได้แต่หามุมใหม่ในการส่องหน้าจอแท็บเล็ตแทน

เมื่อเห็นว่าหนึ่งเสือกับสองภูติน้อยดูจะเข้ากันได้ดี หลินเซินเหมียวก็เบาใจ

ที่จริงเธอกลัวว่าเจ้าเสือขาวจะเขมือบสองตัวจิ๋วนั่นเข้าไปในคำเดียว แต่ดูจากสถานการณ์ตอนนี้คงไม่เกิดขึ้นแน่ เพราะเจ้าเสือขาวดูจะเกรงกลัวภูติน้อยทั้งสองอยู่ไม่น้อย สังเกตได้จากแววตาเล็กๆ คู่นั้น

"เอลายา เวล เดี๋ยวฉันจะไปที่ห้องคนขับสักครู่ พวกเธอดูต่อกันไปก่อนนะ"

"โอเค ไม่มีปัญหา ไปเถอะเหมียวเหมียว" ทั้งสองตอบรับโดยที่สายตายังไม่ละจากหน้าจอ

หลินเซินเหมียวเดินไปยังห้องคนขับ แล้วทำตามที่ระบบบอกคือกดเปิดหน้าจออิเล็กทรอนิกส์ในตัวรถบ้านเพื่อเริ่มวิดีโอคอล

เสียงสัญญาณดังอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่เสียงของพ่อแม่หลินเซินเหมียวจะดังมาจากปลายสาย

"เหมียวเหมียว นึกยังไงถึงโทรหาแม่ล่ะลูก? ทริปฉลองเรียนจบเป็นยังไงบ้าง? ตอนนี้อยู่ไหนแล้ว?"

พอได้ยินเสียงแม่ หลินเซินเหมียวก็รู้สึกอยากร้องไห้ขึ้นมาทันที

แม้จะเพิ่งผ่านไปแค่สองวันนับจากที่เธอทะลุมิติมา แต่สำหรับหลินเซินเหมียว มันรู้สึกยาวนานเหลือเกิน

เธอเป็นนักศึกษาปีสี่ที่เพิ่งเรียนจบและสอบบรรจุข้าราชการได้แล้ว ดังนั้นก่อนเริ่มงานเธอจึงออกมาเที่ยวพักผ่อนหย่อนใจ แต่ใครจะไปนึกว่าเธอจะได้มาเที่ยว "นอกโลก" จริงๆ

"แม่ ฮือออ~"

ทางฝั่งเซี่ยขุยเห็นลูกสาวร้องไห้โฮก็ตกใจจนทำอะไรไม่ถูก

"ลูกแม่ เป็นอะไรไป? มีใครรังแกหนูเหรอ? ไม่ต้องเที่ยวแล้ว กลับบ้านเลยดีไหมลูก?"

หลินเซียงซ่างที่อยู่ใกล้ๆ ได้ยินภรรยาบอกว่าลูกสาวร้องไห้ก็รีบพุ่งตัวเข้ามาทันที

"ลูกรัก ใครรังแกหนู? บอกพ่อมา พ่อจะไปจัดการมันให้! ตอนนี้หนูอยู่ที่ไหน? พ่อจะจองตั๋วเครื่องบินไปหาเดี๋ยวนี้เลย!"

เห็นพ่อแม่เป็นห่วงเป็นใยขนาดนี้ หลินเซินเหมียวยิ่งอยากร้องไห้หนักกว่าเดิม

"อึก! พ่อ แม่ หนูไม่เป็นไร แต่เรื่องที่หนูจะเล่าต่อไปนี้ พ่อกับแม่ต้องตั้งสตินะคะ" หลินเซินเหมียวพูดไปสะอื้นไป

"ไม่ต้องห่วงลูก พ่อของลูกน่ะเป็นคนที่ใจเย็นที่สุดแล้ว"

"เหอะ 'คนใจเย็นที่สุด' ที่เคยวิ่งไล่กวดเด็กเกเรในห้องข้ามสนามฟุตบอลพร้อมตำราเรียนน่ะเหรอ?"

"นั่นมันอุบัติเหตุ!"

หลินเซียงซ่างเป็นครูมัธยมต้นที่ภาคภูมิใจในอาชีพของตน แต่ก็มักจะผมร่วงเพราะความดันขึ้นเวลารับมือนักเรียนจอมป่วนวัยต่อต้าน

"ลูกเล่ามาเถอะจ้ะ"

"คือเรื่องมันเป็นแบบนี้ วันนั้นหนู..."

หลินเซินเหมียวเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้พ่อแม่ฟังรวดเดียวจบ ตั้งแต่เรื่องที่เธอทะลุมิติมาได้ยังไง มาทำอะไร เจออะไรมาบ้าง และภารกิจในอนาคตคืออะไร

"อะไรนะ!!!"

เซี่ยขุยยังพอจะประคองสติไว้ได้บ้าง แต่หลินเซียงซ่างระเบิดลงไปเรียบร้อยแล้ว

"ไอ้ระบบเฮงซวย! กล้าดียังไงมาลักพาตัวลูกสาวฉัน! เอาเถอะ พาไปต่างโลกก็ว่าแย่แล้ว นี่ต้องให้ไปทำภารกิจข้ามโลกอีกเรอะ?! ลูกรัก เรียกมันออกมา พ่อจะด่าให้ @￥%@&~!ανŠɜ:ημ*!"

เห็นคุณพ่อหลินโกรธจนควันออกหู ระบบที่อยู่ข้างๆ ก็ตัวสั่นงันงก

"โฮสต์ ต้องปกป้องผมนะ!"

หลินเซินเหมียวมองพ่อที่กำลังหัวฟัดหัวเหวี่ยง รู้สึกทั้งจนปัญญาและซาบซึ้งใจในเวลาเดียวกัน

"คุณไปสงบสติอารมณ์ตรงโน้นก่อน ฉันจะคุยกับลูก" เทียบกันแล้ว เซี่ยขุยผู้เป็นแม่ดูจะใจเย็นกว่ามาก

"ลูกแม่ การทำภารกิจพวกนี้มันอันตรายไหม? แล้วไอ้สิ่งที่เรียกว่าระบบเนี่ย มันปกป้องความปลอดภัยของหนูได้หรือเปล่า?"

"คุณพ่อคุณแม่โฮสต์ ผมทำได้ครับ! ในฐานะระบบ ความปลอดภัยของโฮสต์คือสิ่งที่สำคัญที่สุดครับ"

ระบบอดไม่ได้ที่จะแทรกขึ้นมา นี่กำลังสงสัยในความสามารถทางวิชาชีพของเขาอยู่หรือเปล่า? เขาสามารถพาโฮสต์หนีได้ทันเวลาเชียวนะ เจ๋งจะตายไป!

"แกเองเรอะไอ้ระบบ! ฉันจะ @$*#&%..." พอได้ยินเสียงระบบ หลินเซียงซ่างก็ของขึ้นอีกรอบ

"ใจเย็นก่อน!" เซี่ยขุยปิดเสียงสามีด้วยมือเปล่า

"เจ้าระบบใช่ไหม? เธอบอกว่ารับประกันความปลอดภัยของลูกสาวฉันได้ใช่ไหม?"

"ใช่ครับคุณแม่โฮสต์ ผมเป็นระบบที่มีจรรยาบรรณวิชาชีพครับ แล้วหลังจากทำภารกิจแต่ละโลกเสร็จ โฮสต์ก็กลับไปพักผ่อนที่บ้านได้ ไม่ใช่ว่าจะไม่ได้เจอกันอีกเลย แถมยังมีเวลาวิดีโอคอลหากันได้วันละชั่วโมงด้วย! ปลอดภัยหายห่วงครับ" ระบบอธิบายแจกแจง

"ก็ได้ ฉันเชื่อเธอ"

"คุณ เชื่อมันง่ายๆ แบบนี้ได้ยังไง? ผม..." เซี่ยขุยเอามือปิดปากสามีอีกรอบ

เอาเถอะ หลินเซียงซ่างผู้ถูกภรรยาปิดปาก ยอมจำนนแต่โดยดี

"แม่คะ ไม่ต้องห่วงเรื่องความปลอดภัยของหนูหรอกค่ะ หนูมีอีกเรื่องจะบอก"

"ว่ามาสิลูก"

"อย่างที่บอกว่าตอนนี้หนูอยู่ที่มิติดึกดำบรรพ์ ที่นี่มีของหลายอย่างที่ไม่เหมือนโลกของเรา และหนูสามารถเอามันกลับไปได้ หนูคิดว่าพ่อกับแม่น่าจะลองปรึกษาพี่ใหญ่ดู ว่าเราควรรายงานเรื่องนี้ให้เบื้องบนทราบดีไหม"

พี่ชายและพี่สะใภ้ของหลินเซินเหมียวเป็นทหารทั้งคู่ พี่สะใภ้เป็นแพทย์ทหาร ส่วนพี่ชายมียศพันตรี ถ้าให้เขาเป็นคนรายงานเรื่องนี้น่าจะอธิบายได้ง่ายกว่า

พูดจบ หลินเซินเหมียวก็หยิบรวงข้าวสาลีและแอปเปิลออกมาจากมิติเก็บของ

ที่ปลายสาย คู่สามีภรรยาเห็นลูกสาวสุดที่รักถือแอปเปิลลูกเท่าลูกบาสเกตบอลและรวงข้าวสาลีที่เมล็ดใหญ่เท่าลูกปิงปอง ก็พากันตกตะลึงจนตาค้าง

"นี่ นี่ นี่!" แค่ฟังลูกเล่าก็ยังนึกภาพไม่ออกเท่าไหร่ แต่พอเห็นกับตาแบบนี้ ความตกใจมันกระแทกเข้าหน้าเต็มๆ

"พ่อคะ แม่คะ หนูคิดว่าแบบนี้ค่ะ หนูเพิ่งมาโลกแรกก็เจอพืชผลมหัศจรรย์ขนาดนี้แล้ว ในอนาคตถ้าไปโลกอื่นอีกคงมีของที่น่าทึ่งกว่านี้แน่ๆ ดังนั้น เราควรรายงานเรื่องนี้ขึ้นไปไหมคะ?"

"รายงานเลย!"

"รายงานเลย!"

สองสามีภรรยาตอบพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย

"ลูกรัก เดี๋ยวพ่อกับแม่จะคุยกับพี่ชายหนูเรื่องรายงานเบื้องบนเอง สิ่งสำคัญที่สุดสำหรับหนูตอนนี้คือต้องดูแลตัวเองให้ปลอดภัย แล้วกลับบ้านอย่างปลอดภัยนะลูก!"

ในฐานะพลเมืองจีน ทั้งคู่มีความรักชาติอย่างลึกซึ้ง หากสิ่งเหล่านี้จะช่วยให้ประเทศชาติดีขึ้น พวกเขาก็ยินดีที่จะสนับสนุนเต็มที่

อีกอย่าง ครอบครัวพวกเขามีทหารอยู่ถึงสองคน ยิ่งประเทศแข็งแกร่ง ลูกชายของพวกเขาก็ยิ่งปลอดภัย

อีกเหตุผลหนึ่งคือลูกสาวสอบราชการได้แล้ว ในอนาคตคงต้องเดินทางบ่อย ถ้าให้เบื้องบนรับรู้ไว้ก็น่าจะทำให้ทำอะไรสะดวกขึ้นมาก

"ตกลงค่ะพ่อ แม่ หนูเองก็ตั้งใจแบบนั้นเหมือนกัน หวังว่าของที่หนูนำกลับไปจะช่วยพัฒนาประเทศเราได้นะคะ" ในฐานะพลเมืองจีนคนหนึ่ง เธอก็รักชาติบ้านเมืองไม่แพ้ใคร

เมื่อจัดการเรื่องสำคัญและได้คุยกับพ่อแม่แล้ว หลินเซินเหมียวก็รู้สึกโล่งใจขึ้นมาก

พอสบายใจแล้ว เธอก็นึกถึงของดีๆ ในมิติเก็บของ มีของดีทั้งที มันก็ต้องอวดกันหน่อยสิ!