บทที่ 10: เหมียวเหมียว มีตัวอะไรขยับอยู่ในนั้นด้วย!
บทที่ 10: เหมียวเหมียว มีตัวอะไรขยับอยู่ในนั้นด้วย!
"เหมียวเหมียว~"
เวลรู้ดีว่าการจะขอเสื้อผ้าจากเอลาย่าผู้รักสวยรักงามนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย นางจึงเบนสายตามาทางหลินเซินเหมียวแทน
"เหมียวเหมียว ข้าก็ให้ปีกเจ้าได้นะ! ข้าให้ปีกเจ้าห้าคู่เลย ข้าไม่เอาของเยอะเท่าเอลาย่าหรอก ข้าขอแค่กระโปรงฟูฟ่องตัวเล็กนั่นก็พอ~"
"ยัยเวลตัวเหม็น! ข้าจะให้บ้านดอกไม้กับเหมียวเหมียวต่างหาก! เจ้ามีแค่ปีก เทียบข้าไม่ติดหรอก!"
พอเวลได้ยินดังนั้นก็เริ่มตื่นตระหนก
"ข้าก็ทำได้! ข้าก็ให้บ้านดอกไม้ได้เหมือนกัน! ดอกไม้สีแดงข้างนอกนั่นเป็นของข้า เจ้าไปเลือกเด็ดมาได้เลย!" เวลไม่ยอมน้อยหน้า
เอาล่ะ ๆ สุดท้ายหลินเซินเหมียวก็กดสั่งซื้อชุดโลลิต้าไปยี่สิบชุด พร้อมกับชุดเล็ก ๆ และเครื่องประดับอื่น ๆ ทางออนไลน์
การแลกเสื้อผ้าไม่กี่ชุดกับปีกบินได้และบ้านดอกไม้วิเศษ นับว่าเป็นการค้าที่กำไรเกินคุ้ม
หลินเซินเหมียวตามภูตน้อยทั้งสองออกไปเลือกบ้านดอกไม้สองหลัง
เมื่อกลับเข้ามาในบ้านของเอลาย่า ก็ถึงเวลาอาหารเย็นพอดี
"เหมียวเหมียว ข้ามีน้ำผึ้งดอกพุดซ้อน น้ำผึ้งกุหลาบ น้ำผึ้งหอมหมื่นลี้ น้ำผึ้งเบญจมาศ แล้วก็รสอื่น ๆ อีกเพียบเลย เจ้าดูสิว่าอยากกินอันไหน ได้เวลามื้อเย็นแล้ว"
หลินเซินเหมียวมองน้ำผึ้งหลากรสที่วางเรียงรายอยู่ตรงหน้า ไม่รู้จะตอบอย่างไรดี
เธอไม่ค่อยชอบกินน้ำผึ้งสักเท่าไหร่
ทันใดนั้น เธอก็นึกขึ้นได้ว่าเธอไม่ใช่คนที่จะต้องคอยกระเบียดกระเสียรเสบียงอาหารที่มีอยู่น้อยนิดในรถบ้านอีกต่อไปแล้ว เธอซื้ออาหารในร้านค้าของระบบได้นี่นา!
"เอ่อ เอลาย่า เวล พวกเธออยากลองชิมอาหารของมนุษย์ดูบ้างไหม?"
"ได้เหรอ?" ภูตน้อยทั้งสองถามขึ้นพร้อมกัน
"แน่นอน! พวกเธอกินเนื้อสัตว์ไหม?"
"กินสิ!"
"เยี่ยมเลย!"
หลินเซินเหมียวซื้ออาหารสำเร็จรูปจำนวนมากมาจากร้านค้าในระบบ มีทั้งเมนูเนื้อและผัก
ถ้าเป็นในโลกความจริง หลินเซินเหมียวอาจจะกังวลว่าอาหารพวกนี้ไม่ดีต่อสุขภาพ แต่ระบบเคยบอกไว้แล้วว่า ของที่ผลิตจากระบบไม่ต้องกังวลเรื่องนั้น
"ว้าว ข้าไม่เคยเห็นของพวกนี้มาก่อนเลย!" เอลาย่าร้องอุทาน
หนึ่งคนกับสองภูตเริ่มลงมือจัดการมื้ออาหารอย่างเอร็ดอร่อย
"อร่อย! อร่อยมาก!"
หลินเซินเหมียวมีความสุขมากที่ได้เห็นเอลาย่าและเวลกินอย่างเพลิดเพลินเจริญอาหาร
แต่เธอกลับรู้สึกเหมือนลืมอะไรบางอย่างไป
"โฮสต์ ผมกลับมาแล้ว! ระบบหลักพอใจมากกับผลงานภารกิจของเราครั้งนี้ แถมยังชมเชยผมด้วย การประเมินผลงานปลายปีนี้ผมต้องได้อันดับสูงแน่ๆ!"
การปรากฏตัวกะทันหันของระบบทำให้หลินเซินเหมียวสะดุ้งโหยง
"โอ้โห พวกนายมีประเมินผลงานปลายปีกันด้วยเหรอเนี่ย"
"แน่นอนครับ! ระบบที่มีผลการประเมินดีจะได้รับรางวัลเป็นการอัปเกรดพิเศษด้วยนะ!"
"เดี๋ยวนะโฮสต์ ผมรู้สึกสังหรณ์ใจแปลกๆ รถบ้านของคุณดูผิดปกติไปหน่อยนะ"
"ผิดปกติตรงไหน? ไม่เห็นมีอะไร... เดี๋ยวนะ!"
หลินเซินเหมียวนึกออกแล้วว่าอะไรผิดปกติ ตอนที่เธอตามพวกภูตน้อยเข้ามา เธอเผลอวางเจ้าเสือขาวน้อยที่กำลังหลับปุ๋ยทิ้งไว้ในรถบ้าน!
และรถบ้านของเธอก็จอดทิ้งไว้ข้างนอกตลอดทั้งบ่าย!
หลินเซินเหมียวรีบวางอาหารในมือลงทันที
"เอลาย่า เวล กินกันต่อเลยนะ ฉันลืมของไว้ข้างนอกน่ะ"
"อ๋อ ได้สิเหมียวเหมียว ให้พวกเราช่วยไหม?"
"ไม่เป็นไรจ้ะ ขอบใจนะ"
พูดจบ หลินเซินเหมียวก็รีบบินออกไปข้างนอกทันที
พอบินกลับมาถึงรถบ้าน ก็ได้ยินเสียงร้อง 'อู้ววว อู้ววว' อย่างน่าเวทนาดังออกมาจากข้างในจริงๆ ด้วย
หลินเซินเหมียวเอื้อมมือไปข้างหลัง ถอดปีกที่หลังออก ไม่นานเธอก็ค่อยๆ กลับคืนสู่ร่างขนาดปกติ
หลินเซินเหมียวรีบเปิดประตูรถ ทันใดนั้นก้อนขนสีขาวดุจหิมะก็กระโจนเข้าสู่อ้อมกอดของเธอ
"อู้ววว อู้ววว อู้ววว อู้ววว~ เค้าหลับอยู่ พี่สาวหายไปไหน หิวท้องกิ๊วๆ กลัวด้วย ฮืออออ~"
หลินเซินเหมียวมองเจ้าเสือขาวน้อยที่หดตัวซุกอยู่ในอ้อมแขนพลางพร่ำบ่นระบายความอัดอั้นตันใจ เธอจึงลูบหัวเสือของมันด้วยความ "เอ็นดู"
"โอ๋ๆ เด็กดี พี่สาวไปทำธุระมา นี่ก็กลับมาแล้วไงจ๊ะ หิวไหม? เดี๋ยวพี่ชงนมให้กินนะ"
ว่าแล้ว หลินเซินเหมียวก็วางเจ้าตัวเล็กบลงบนพื้น
จากนั้นเธอก็หยิบนมออกมาหนึ่งซอง อุ่นในไมโครเวฟ แล้วเข้าไปซื้อเนื้อชิ้นเล็กๆ จากร้านค้าในระบบ นำมาลวกให้สุก ปรุงรสด้วยเกลือนิดหน่อย แล้ววางตรงหน้าเจ้าเสือขาวน้อย
สงสัยจะหิวจัด เจ้าเสือขาวน้อยก้มหน้าก้มตากินเสียงดัง 'อึก อึก อึก' จนพุงกางกลมป๊อกถึงได้ยอมหยุด
พอกินอิ่มดื่มหนำ เจ้าเสือขาวน้อยก็เริ่มหาเรื่องซน เพราะพลังงานกลับมาเต็มเปี่ยมแล้ว
เมื่อเห็นเจตนาของเจ้าตัวแสบ หลินเซินเหมียวจึงหยิบแท็บเล็ตออกมาเปิดการ์ตูนให้ดู
หลานชายตัวน้อยของเธอเป็นคนโหลดการ์ตูนพวกนี้เก็บไว้ในเครื่อง ซึ่งมันเหมาะกับสถานการณ์ตอนนี้มาก
และก็ได้ผล เจ้าตัวเล็กถูกการ์ตูนบนหน้าจอดึงดูดความสนใจจนเลิกคิดที่จะส่งเสียงโวยวาย
"เด็กดี พี่สาวมีธุระต้องทำอีกนิดหน่อย หนูเล่นอยู่ตรงนี้คนเดียวไปก่อนนะ?"
"อู้ววว~" ได้ฮับ~
เห็นเจ้าเสือขาวน้อยทำตัวว่าง่าย หลินเซินเหมียวก็เบาใจ
เธอเดินออกจากรถบ้าน ติดปีกกลับเข้าไปใหม่ แล้วกลับไปที่บ้านของเอลาย่า แต่คราวนี้เธอคงอยู่นานไม่ได้
"อ้าว เหมียวเหมียว กลับมาแล้วเหรอ! อาหารของเจ้าอร่อยมากเลย! แค่ชิ้นมันใหญ่ไปหน่อย แต่นอกนั้นไม่มีปัญหาเลย!" เอลาย่าพูดทั้งที่เคี้ยวอาหารแก้มตุ่ย
โธ่ ขนาดชิ้นอาหารพวกนี้หลินเซินเหมียวอุตส่าห์คัดสรรมาแล้วนะ แต่ก็ยังใหญ่เกินไปสำหรับภูตจิ๋วอยู่ดี
"ดีใจที่พวกเธอชอบนะ ฉันกลับมาจะบอกว่า ตอนนี้ก็เริ่มเย็นแล้ว ฉันต้องกลับไปอาบน้ำที่รถบ้าน พวกเธออยากไปทัวร์รถบ้านของฉันไหม?"
ในเมื่อภูตน้อยเชิญเธอมาเที่ยวบ้าน หลินเซินเหมียวก็คิดว่าควรจะตอบแทนด้วยการเชิญพวกนางไปบ้างตามมารยาท
"ไปสิ!"
หลังจากกินอิ่มหนำสำราญ ภูตน้อยทั้งสองก็บินตามหลินเซินเหมียวเข้าไปในรถบ้าน
เวลานี้ หลินเซินเหมียวกลับคืนสู่ร่างขนาดปกติแล้ว
ภาพที่เห็นทำเอาเวลตกใจสะดุ้ง ที่แท้เหมียวเหมียวก็ตัวโตขนาดนี้เลยเหรอ!
แต่พอเห็นว่าเพื่อนของนางไม่ได้โวยวายอะไร เวลผู้รู้สึกว่าเสียหน้าไม่ได้จึงรีบเก็บสายตาตื่นตะลึงกลับมา
ใช่แล้ว นางนิ่งสงบมาก ไม่ได้ตกใจอะไรเล๊ย!
ภายในรถบ้าน ภูตน้อยทั้งสองตื่นตาตื่นใจกับทุกสิ่ง มองทางนู้นที ชะโงกดูทางนี้ที เหมือนกับตอนที่หลินเซินเหมียวเดินชมบ้านดอกไม้ของพวกภูตไม่มีผิด
"เหมียวเหมียว ของที่นี่ดูแปลกตาไปหมดเลย!" เนื่องจากเฟอร์นิเจอร์ของพวกภูตทำจากพืชเกือบทั้งหมดและเน้นสไตล์ธรรมชาติ จึงไม่แปลกที่พวกนางจะไม่เคยเห็นการตกแต่งแบบสมัยใหม่เช่นนี้
เหมือนกับตอนที่หลินเซินเหมียวทัวร์บ้านของพวกภูตเปี๊ยบเลย
"เหมียวเหมียว บ้านของเจ้าสวยจัง!"
"ดีใจที่พวกเธอชอบจ้ะ"
ระหว่างที่เดินชมอยู่นั้น ความสนใจของเจ้าตัวจิ๋วทั้งสองก็ถูกดึงดูดไปที่เจ้าเสือขาวน้อยที่กำลังนอนดูการ์ตูนอยู่... หรือจะพูดให้ถูกก็คือ ถูกดึงดูดด้วยการ์ตูนนั่นเอง
"เหมียวเหมียว มีตัวอะไรขยับอยู่ในนั้นด้วย!"
ภูตน้อยที่ไม่เคยเห็นการ์ตูนมาก่อนพากันแตกตื่น
"นี่เรียกว่าแท็บเล็ตจ้ะ แล้วที่ฉายอยู่ก็คือการ์ตูน เป็นของจากโลกของฉันเอง"
"เหมียวเหมียว โลกของเจ้านี่มหัศจรรย์จริงๆ!"