บทที่ 28 การเริ่มต้นธุรกิจมันยากจังวู้ว~

บทที่ 28 การเริ่มต้นธุรกิจมันยากจังวู้ว~

"ลุงอู๋มาหาเหรอ? แต่ฉันจำได้ว่าวันนี้ไม่ใช่วันเก็บค่าเช่านี่นา..." ลู่เหรินหมินพึมพำกับตัวเองขณะลุกขึ้นไปเปิดประตู

ร่างทะมึนใหญ่โตเกือบเท่าประตูเหล็กดัดบดบังทัศนียภาพของลู่เหรินหมินจนมิด เจ้ายักษ์ตนนี้เหมือนหมีควายที่มีแต่กล้ามเนื้อหยาบกร้าน ผิวหนังหนาเหมือนเหล็กไหล ผมชี้ฟูเหมือนแปรงลวด และใบหน้าที่ดุร้ายราวกับสัตว์ประหลาดในตำนาน

ลู่เหรินหมินตัวแข็งทื่อไปทันที ไอ้พายุทอร์นาโดสีดำนี่มันโผล่มาจากไหนฟะ?!

ดูเหมือนจะรู้สึกตัวว่าทำให้อีกฝ่ายตกใจ เจ้ายักษ์จึงก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวเพื่อให้ลู่เหรินหมินเปิดประตูได้ถนัด แล้วเผยสิ่งที่ น่าจะ เป็นรอยยิ้ม พร้อมเอ่ยด้วยน้ำเสียงเป็นมิตร: "สวัสดีครับ คุณใช่คนที่ติดต่อจะซื้อรถขายอาหารไฟฟ้าหรือเปล่า?"

ส่วนเหตุผลที่ต้องใช้คำว่า น่าจะ เป็นรอยยิ้ม ก็เพราะลู่เหรินหมินประมวลผลจากบริบทล้วนๆ...

ก็แหม ไม่ว่าพ่อหนุ่มร่างยักษ์สูง 220 เซนติเมตรคนนี้จะทำหน้าแบบไหน มันก็ดูเหมือนจะเข้ามาหาเรื่องทั้งนั้นแหละ...

"ใช่ๆ ฉันเอง ฉันจะซื้อ ฉันจะซื้อ!" อันยาวางจานลงแล้วกระโดดดึ๋งๆ ไปที่ประตูอย่างตื่นเต้น "มาเร็วจังเลย ฉันเพิ่งกดสั่งซื้อไปเมื่อครึ่งชั่วโมงที่แล้วเองนะ!"

ลู่เหรินหมินชะโงกหน้าไปดูโทรศัพท์ของอันยาด้วยความอยากรู้อยากเห็น แล้วก็ต้องอึ้งกิมกี่ หน้าเว็บ 'ปลาเหลืองตัวน้อย' (เว็บขายของมือสอง) เขียนชัดเจนว่า: "ขายด่วน รถขายอาหารข้างทางอเนกประสงค์มือสอง ขนาด 3 x 1.6 เมตร เจ้าของเป็นผู้หญิง สภาพ 99% [อิโมจิหัวใจ] [อิโมจิหัวใจ]"

ใครมันเป็นคนคิดสโลแกนขายของแย่ๆ แบบนี้ฟะ... เอาเถอะ เชิญ 'พี่ชายร่างยักษ์' เข้ามาในบ้านก่อนดีกว่า ลู่เหรินหมินรินชาร้อนให้เขาหนึ่งถ้วย ใบชาก็ได้รับการสนับสนุนอย่างดีจากลุงอู๋นั่นแหละ

พี่ชายร่างยักษ์รับถ้วยชาไป พร้อมส่งสิ่งที่ น่าจะ เป็นรอยยิ้มเขินอายให้ลู่เหรินหมิน ลู่เหรินหมินคิดในใจว่า นายอย่าฝืนยิ้มเลยจะดีกว่า หน้าตานายตอนยิ้มมันดูน่าสงสารพิลึก... "ว่าแต่ ผมเห็นรูปที่คุณโพสต์แล้ว รถคันนี้สภาพดีมากเลย ทำไมถึงตัดใจขายล่ะครับ?"

อันยาส่งสายตาให้ลู่เหรินหมินประมาณว่า "นายเนี่ยถามได้ดีมาก~" แล้วเริ่มเปิดฉากเจรจาธุรกิจกับพี่ชายร่างยักษ์

"ความจริงแล้ว ตามหลักการ เจ้ารถคันนี้เป็นของน้องสาวผมน่ะครับ" พี่ชายร่างยักษ์เกาหัวแกรกๆ ดูเหมือนจะกระดากอายที่จะพูด

"ช่วงนี้เทรนด์นักศึกษาทำธุรกิจกำลังมาแรงใช่ไหมครับ? ถึงน้องสาวผมจะยังไม่ได้เข้ามหาลัย แต่เธอก็อยากตามกระแสบ้าง เลยถอยรถคันนี้มาขายเค้กทำมือหน้าโรงเรียน"

"ตอนแรกก็ขายดีอยู่หรอก แต่หลังๆ เธอทำคนเดียวไม่ทัน ผมเห็นว่าตัวเองว่างๆ ก็เลยอาสาไปช่วย แต่ไม่รู้ทำไมหลังจากนั้นลูกค้าก็หายหมดเลย แม้แต่ร้านอื่นที่ตั้งอยู่หน้าโรงเรียนก็พากันเก็บของหนีหมด..."

ลู่เหรินหมินฟังแล้วมุมปากกระตุกยิกๆ คิดในใจว่า ก็นายเล่นยิ้มทีเหมือนจะกินหัวคนเข้าไปทั้งเป็นแบบนั้น เด็กนักเรียนที่ไหนจะกล้าเดินผ่าน แค่ขาไม่แข็งก้าวไม่ออกก็บุญโขแล้ว... "มันเป็นเรื่องของจังหวะและดวงครับ อย่าเก็บมาใส่ใจเลย รถของน้องสาวคุณมาอยู่ในมือพวกเรา รับรองว่าจะต้องรุ่งเรืองเฟื่องฟู ไม่ทำให้ความตั้งใจของคุณสูญเปล่าแน่นอน!"

ความห่วงใยของอันยาดูไม่ได้เสแสร้ง เธอตบไหล่พี่ชายร่างยักษ์เพื่อปลอบใจ แล้วพูดต่อ:

"งั้นเราไปดูสภาพรถกันเลยดีไหมคะ?"

"ได้เลยครับ ไม่มีปัญหา ผมขับมาจอดไว้แล้ว เชิญครับ!"

"เชิญค่ะ!"

ชายร่างยักษ์หนึ่งคนกับสาวน้อยน่ารักอีกหนึ่งคน ต่างผายมือเชิญกันและกันออกจากห้อง ท่าทางขึงขังจริงจังราวกับกำลังจะไปทำพิธีสาบานเลือดตัดหัวไก่ ทำให้ลู่เหรินหมินยืนงงเป็นไก่ตาแตกอยู่คนเดียว...

————————

ทั้งสามคนเดินลงมาข้างล่าง รถคันเล็กที่พี่ชายร่างยักษ์พูดถึงจอดสงบนิ่งอยู่ที่ลานจอดรถ

ตัวรถเป็นสีชมพูหวานแหววทั้งคัน ทรงสี่เหลี่ยมเหมือนบ้านหลังน้อย มุมทั้งสี่โค้งมนดูนุ่มนวลน่ารัก ด้านข้างทั้งสองฝั่งเป็นกระจกใสทำให้มองเห็นภายใน แต่เปิดได้เพียงฝั่งเดียว

ใต้กระจกมีรูปเค้กนานาชนิดติดอยู่ พร้อมประดับไฟหลากสีอย่างสร้างสรรค์ ดูสะดุดตามาก

ความสูงภายในรถประมาณ 2 เมตร ซึ่งดูจะคับแคบไปสักหน่อยสำหรับลู่เหรินหมินที่ส่วนสูงเพิ่มขึ้นเป็น 183 เซนติเมตรหลังจากผ่านการสั่นพ้องครั้งที่สอง ไม่อยากจะนึกภาพเลยว่าตอนพี่ชายร่างยักษ์เข้าไปอยู่ข้างในจะอึดอัดขนาดไหน... พื้นที่ภายในมีจำกัด พวงมาลัยและที่นั่งคนขับกินพื้นที่ไปแล้วหนึ่งในสาม แต่เคาน์เตอร์ทำอาหารกลับกว้างขวางดี อันยาดึงตัวลู่เหรินหมินเข้าไปลองยืนดูข้างใน ถึงจะเบียดกันนิดหน่อยแต่ก็พอไหว

"เดิมทีรถคันนี้ออกแบบมาสำหรับขายพวกบาร์บีคิวหรือของทอดเสียบไม้ แต่น้องสาวผมไม่ค่อยชอบของมันๆ เตาแก๊สข้างล่างเลยแทบไม่ได้ใช้" พี่ชายร่างยักษ์แนะนำอย่างร่าเริงจากนอกรถ "ถ้าพวกคุณจะใช้ แนะนำให้เช็คให้ละเอียดหน่อยนะครับ อ้อ ลืมถามไปเลย พวกคุณกะจะขายอะไรเหรอครับ?"

"ยังไม่รู้เลย!"

"?"

พี่ชายร่างยักษ์มองอันยาที่ยืนยืดอกเท้าสะเอวอย่างภาคภูมิใจด้วยความมึนงง แม่สาวคนนี้ดูท่าทางฉลาดเฉลียว แต่ทำไมคำพูดคำจาถึงได้ชวนปวดหัวขนาดนี้... "เฮ้! ยัยนี่ก็ชอบพูดจาแปลกๆ แบบนี้แหละ รอเดี๋ยวนะครับ ผมมีอะไรจะให้ดู"

ลู่เหรินหมินตบหน้าผากตัวเองฉาดใหญ่ ยัยตัวแสบนี่เริ่มอีกแล้ว เขาบอกให้พี่ชายร่างยักษ์รอสักครู่ แล้ววิ่งขึ้นตึกไปหยิบของบางอย่างลงมา

"เบื้องต้นเรากะว่าจะขายเมนูนี้ครับ ไหนๆ ก็ใกล้เที่ยงแล้ว ถือซะว่าทานมื้อเที่ยงล่วงหน้าเลยแล้วกัน ช่วยติชมรสชาติให้ด้วยนะครับ"

สเต็กชิ้นหนาอยู่ในมือของลู่เหรินหมิน เนื้อแดงแทรกไขมันกระจายตัวสวยงาม บ่งบอกว่าเป็นเนื้อคุณภาพดี

มาถึงขั้นนี้แล้ว จะปฏิเสธก็กระไรอยู่ อีกอย่างเขาก็อยากรู้เหมือนกันว่าคู่หูสุดแปลกคู่นี้จะทำอะไรให้เขากิน

คิดได้ดังนั้น พี่ชายร่างยักษ์จึงยืนเท้าสะเอว ก้มตัวลงเล็กน้อย ชะโงกหน้ามองผ่านกระจกเข้าไปในรถ

ลู่เหรินหมินนำสเต็กเข้าไปในรถขายอาหาร ปรุงรสและหมักง่ายๆ ด้วย เครื่องปรุง ที่นำมาจากบ้าน

เขาคลำหาปุ่มเปิดเตาย่าง— "ฟึ่บ!" —เปลวไฟสีน้ำเงินลุกพรึ่บขึ้นมาทำเอาเขาสะดุ้งโหยง

เฮ้ย ไฟแรงกว่าเตาแก๊สปิกนิกที่บ้านเยอะเลยแฮะ!

เขาหรี่ไฟลง แล้วใช้มันเนื้อวัวก้อนเล็กทาเคลือบกระทะเหมือนเคย สักพักน้ำมันวัวใสๆ ก็เริ่มส่งเสียงฉ่า สเต็กส่งเสียงซู่ซ่าทันทีที่สัมผัสกระทะร้อนๆ น้ำมันกระเด็นทำให้เปลวไฟลุกโชน กลิ่นหอมอันเป็นเอกลักษณ์ของปฏิกิริยามายาร์ดเริ่มอบอวลไปทั่วรถคันเล็ก

"เสี่ยวลู่ ขี้โกงนี่นา!"

อันยาตะโกนลั่น พลางเปิดหน้าต่างกระจก กลิ่นหอมของเนื้อย่างพุ่งเข้าปะทะจมูกพี่ชายร่างยักษ์เต็มๆ จนเขาต้องกลืนน้ำลายเอือก

"ร้ายกาจไม่เบาแฮะ~"

เขาลูบท้องตัวเอง เมื่อกี้ยังไม่หิวแท้ๆ แต่พอได้กลิ่นเนื้อหอมหวนแบบนี้ ท้องไส้ก็เริ่มประท้วงเสียแล้ว

"รอบนี้จะย่างด้านละสามนาที" ลู่เหรินหมินทดสอบอุณหภูมิเตา พลางจับเวลาในใจเงียบๆ

พี่ชายร่างยักษ์รออยู่นอกรถอย่างใจจดใจจ่อ กลิ่นเนื้อที่หอมยั่วน้ำลายกับการเคลื่อนไหวอันเชื่องช้าของลู่เหรินหมิน ทำให้เขาอยากจะพังประตูเข้าไปคว้าสเต็กมากัดกินเสียเดี๋ยวนี้

"เสร็จแล้วครับ มาลองชิมกัน!"

พี่ชายร่างยักษ์รู้สึกเหมือนรอคอยมานานนับร้อยปี เสียงสวรรค์เรียกสติเขากลับคืนมา มือของเขายื่นออกไปรับจานสเต็กราวกับไม่ใช่ของตัวเอง

ตอนนี้ไม่ใช่เวลามานั่งเกี่ยงงอนว่าทำไมมีแต่ตะเกียบ ไม่มีมีดกับส้อม

พี่ชายร่างยักษ์ไม่รอให้หายร้อน เขาคีบสเต็กชิ้นโตเข้าปากแล้วกัดลงไปเต็มแรง น้ำจากเนื้อที่ร้อนระอุและหอมหวานทะลักออกมาเต็มปาก ทำเอาเขาหน้าเบ้ด้วยความร้อนแต่ก็ตัดใจคายทิ้งไม่ได้ ได้แต่ใช้ลิ้นตวัดพลิกเนื้อไปมาพร้อมส่งเสียง "ซู๊ดปาก" ไม่หยุด

เนื้อด้านนอกกรอบเกรียม ด้านในนุ่มชุ่มฉ่ำ กลิ่นหอมของมันเนื้อผสานกับกลิ่นนมเนยเข้มข้น รสชาติซับซ้อนหลายมิติผสมผสานกันอย่างลงตัว พี่ชายร่างยักษ์กินคำแล้วคำเล่าจนหยุดไม่ได้

[ค่าความตื่นตา +51]... [จำนวนนักชิมที่ได้รับ: 3/5]

[ได้รับ 1000 ค่าความตื่นตา: 611/1000]

ลู่เหรินหมินอึ้งไปเล็กน้อย แค่กินคำเดียวก็ติดใจขนาดนี้เลยเหรอ?