บทที่ 17 เกี๊ยวกระบองเพชรและโรตีประยุกต์

บทที่ 17 เกี๊ยวกระบองเพชรและโรตีประยุกต์

ลู่เหรินหมินลืมไปจนหมดสิ้นว่ากำลังจะถามอะไรหลังจากถูกลุงอู๋ขัดจังหวะ

ความรู้สึกชาหนึบและคันยุบยิบแผ่ซ่านมาจากช่วงไหล่และคอ ลู่เหรินหมินจึงบิดคอไล่ความเมื่อยขบพร้อมหาวหวอดใหญ่

เสียงกระดูกลั่นกร๊อบดังไล่ตั้งแต่ต้นคอลงไปถึงกระดูกสันหลังช่วงเอว ความรู้สึกผ่อนคลายเบาสบายไปทั่วร่างทำให้เขาถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก

สีหน้ากระอักกระอ่วนและหงุดหงิดของอันยาเริ่มสงบลงบ้างแล้ว หลังจากถลึงตาใส่เขา เธอก็กระโดดลงจากดาดฟ้า แล้วปีนกลับเข้าห้องตัวเองทางหน้าต่างตามรอยกรงเล็บเดิมที่ทำไว้

หืม? รอยกรงเล็บ?

ลู่เหรินหมินเหงื่อแตกพลั่กด้วยความตกใจกับการกระทำของอันยา แต่พอเห็นท่วงท่าการเคลื่อนไหวที่แม้จะดูเสี่ยงอันตรายแต่กลับลื่นไหลไร้ที่ติ เขาก็คลายกังวลลง พี่สาวคนนี้ไม่ใช่คนธรรมดาสักหน่อย การไปห่วงความปลอดภัยของเธอนี่มันช่างสำคัญตัวผิดจริงๆ... ลมเย็นยามเช้าพัดมาปะทะหน้าท้อง

ทันใดนั้นเขาก็ฉุกคิดอะไรบางอย่างได้ จึงก้มลงสำรวจเสื้อผ้าตัวเองอย่างละเอียด ชุดนอนที่เคยใส่ได้พอดี ตอนนี้กลับสั้นเต่ออย่างน่าประหลาด เผยให้เห็นแขนและน่องรับลมหนาวยามเช้าเต็มๆ

แล้วทำไมฉันถึงไม่หนาวล่ะ?

ลู่เหรินหมินเกาพุงด้วยความงุนงง ลมหนาวติดลบกลับทำให้เขารู้สึกเย็นสบายดี นี่ฉันหลับข้ามฤดูไปจนถึงฤดูใบไม้ผลิแล้วเหรอ?

กลับเข้าห้องก่อนดีกว่า... อ้าว เวร ไม่มีกุญแจ ลู่เหรินหมินยืนเกาหัวแกรกๆ อยู่หน้าประตูห้องตัวเอง กำลังจะยกมือเคาะ ประตูก็เปิดออกเสียก่อน

"ตากลมเย็นจนพอใจหรือยัง?" ราวกับว่ายังเคืองอยู่นิดๆ อันยาทำปากยื่นขณะเปิดประตูให้เขาเข้ามา

"อ่า ฮ่าๆ... เอ่อ ฉันว่าจะไปซื้อกับข้าว เธออยากกินอะไรไหม?"

ลู่เหรินหมินหัวเราะแก้เก้อ แทรกตัวผ่านประตูเข้ามาในห้อง การกระทำนี้เกิดจากสัญชาตญาณระวังภัยล้วนๆ

"พรืด... เศษเงินในกระเป๋านายจะซื้ออะไรได้ยะ? เดี๋ยวฉันไปด้วย~"

อันยาหลุดขำเมื่อเห็นสีหน้ารู้สึกผิดของลู่เหรินหมิน อารมณ์ที่เปลี่ยนปุบปับทำเอาเขาตั้งตัวไม่ติด

"ถือโอกาสไปซื้อเสื้อผ้าใหม่ด้วยเลย ไม่สังเกตหรือไงว่าตัวเองสูงขึ้นตั้งเยอะ?"

อันยาวาดมือวัดระดับ เธอเป็นคนตัวสูง เมื่อก่อนลู่เหรินหมินมองเธอได้ในระดับสายตา แต่ผ่านไปแค่คืนเดียว เขากลับสูงขึ้นอย่างน้อย 7-8 เซนติเมตร ก่อนหน้านี้มัวแต่รู้สึกผิดและหดหู่เลยไม่ทันสังเกต แต่พออันยาทัก เขาถึงเพิ่งรู้ตัวว่าตอนนี้เขาสูงพอที่จะก้มมองเธอได้แล้ว

——————

ทั้งสองกลับถึงห้องพร้อมวัตถุดิบถุงใหญ่และเสื้อผ้าชุดใหม่ ลู่เหรินหมินกลืนน้ำลายลงคอ หน้าซีดเผือก พยายามข่มความปั่นป่วนในท้อง

อันยาเป็นคนขับรถกลับมา และอาจเพราะยังหงุดหงิดอยู่นิดหน่อย ลีลาการขับขี่รอบนี้เลยดุเดือดกว่าเดิมอย่างเห็นได้ชัด... แต่พอเห็นสีหน้าของอันยากลับมาสดใสเริงร่าอีกครั้ง ลู่เหรินหมินก็ตัดสินใจกัดฟันทน

"เอาล่ะ มาคิดกันดีกว่าว่าจะทำอะไรกิน..."

ลู่เหรินหมินหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ข้อความที่ยังไม่ได้อ่านและการแจ้งเตือนการโอนเงินจากกลุ่มแชท "ครอบครัวสุขสันต์" เด้งขึ้นมาเรียกความสนใจจากเขา

พ่อเฒ่าลู่: "ลูกชาย พ่อกับแม่จะไปดูสกีและดูแกะสลักน้ำแข็งที่ภาคเหนือช่วงปีใหม่นะ ไม่ต้องเป็นห่วง" "รับเงินผ่าน WeChat 2,000 หยวน"

วันวานยังหวานอยู่: "ตาแก่นี่ ลูกไม่ได้คุยกับพ่อนานแค่ไหนแล้ว? พูดให้มันยาวกว่านี้หน่อยไม่ได้หรือไง!?"

วันวานยังหวานอยู่: "จริงๆ พ่อแกคิดถึงแกมากนะ แต่ปีนี้แม่กับพ่ออยากจะไปสวีทกันสองต่อสองจริงๆ ฮ่าๆๆๆ..."

วันวานยังหวานอยู่: "ทางเหนืออากาศหนาว อย่าลืมใส่เสื้อผ้าหนาๆ ล่ะ ตั้งแต่เด็กแกไม่ค่อยได้เดินทาง ดูแลตัวเองดีๆ ด้วยนะ อยู่คนเดียวไม่มีใครทำกับข้าวให้กิน อย่ากินแต่อาหารสั่งกลับบ้าน มันไม่ดีต่อสุขภาพ หัดทำกินเองบ้าง ถือว่าฝึกฝีมือ"

วันวานยังหวานอยู่: "ปีหน้าถ้าว่างก็กลับมาเยี่ยมบ้านบ้างนะ แม่จะต้มหมูสามชั้นพะโล้ให้กิน"

วันวานยังหวานอยู่: "ตอนกลับมา อย่าลืมพาแม่หนูคนนั้นมาให้พ่อกับแม่ดูตัวด้วยล่ะ พ่อกับแม่ยังไม่ลืมคำสัญญาที่แกให้ไว้ก่อนออกมาหรอกนะ ฮ่าๆๆๆ..."

ลู่เหรินหมินปาดขอบตาที่เริ่มร้อนผ่าว อ่านข้อความเหล่านั้นซ้ำไปซ้ำมาอยู่นาน จนกระทั่งอ่านถึงย่อหน้าสุดท้าย เขาก็กลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ ปล่อยโฮออกมาอย่างหมดสภาพ

พอนึกย้อนไปถึงคำสัญญาในอดีต เขาก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มเจื่อนๆ:

หางานมั่นคงที่มีรายได้แน่นอนก่อนอายุ 25 เซ็นสัญญาไปแล้วก็จริง แต่บริษัทดูเหมือนจะเจ๊งไปแล้ว ส่วนเรื่องรายได้ ยิ่งน่าขำเข้าไปใหญ่ มีแต่ควักเนื้อจ่ายไปก่อน ยังไม่เห็นผลตอบแทนสักแดงเดียว... หาแฟนหน้าตาธรรมดา เขาเหลือบมองอันยาที่นอนแผ่หราอยู่บนโซฟาอย่างไร้มาดกุลสตรี เพื่อรักษาชีวิตน้อยๆ ของตัวเอง ยัยนี่ตัดทิ้งไปได้เลย

มีรถสองล้อไว้ขับขี่ อันนี้ทำสำเร็จแล้ว แต่ยิ่งรถเก่าก็ยิ่งต้องดูแล ลู่เหรินหมินรู้สึกระบมไปทั้งตัวจากการเดินทางไปกลับ... "วันตงจื้อ ต้องกินเกี๊ยว..." ลู่เหรินหมินพึมพำ มองแผ่นเกี๊ยวสำเร็จรูปในมือ "เข้าเมืองตาหลิ่วก็ต้องหลิ่วตาตาม ถูๆ ไถๆ ไปก่อนแล้วกัน"

เริ่มจากปอกเปลือกกระบองเพชร แช่น้ำล้างเมือกออก แล้วหั่นเต๋าพร้อมกับแครอท นำไปลวกแล้วพักไว้ สับหมูให้ละเอียด ตอกไข่ใส่เกลือนิดหน่อย ตั้งกระทะใส่น้ำมัน คั่วไข่จนสุกและแตกเป็นชิ้นเล็กๆ รอให้เย็นลงก่อนนำไปผสมกับส่วนผสมอื่นๆ ในชาม

ขั้นตอนเตรียมการเสร็จรวดเดียวจบ แต่เขามาติดขัดตรงขั้นตอนการห่อนี่แหละ

ก็แหม ยี่สิบกว่าปีที่ผ่านมา ลู่เหรินหมินกินแต่เกี๊ยวแช่แข็งมาตลอด... เขาเลยรีบเรียกอันยามาช่วยถือโทรศัพท์เปิดคลิปสอนห่อเกี๊ยว ทำหน้าที่เป็นขาตั้งกล้องมนุษย์—มีแค่ตอนทำอาหารเท่านั้นแหละที่เขาจะกล้าสั่งเธอแบบนี้

ด้วยการฝึกฝน เขาเริ่มจับทางได้เร็ว หลังจากเสียแผ่นเกี๊ยวไปไม่กี่แผ่น ในที่สุดเขาก็ห่อเกี๊ยวหน้าตาพอดูได้ออกมา อันยาที่ยืนดูอยู่ข้างๆ เริ่มคันไม้คันมือ ยกมือขึ้นทำท่าอยากลองบ้าง

ไม่นาน ไส้เกี๊ยวชามโตก็ถูกทั้งสองคนจัดการจนเกลี้ยง เกี๊ยวสีขาวอวบอ้วนกว่าร้อยตัววางเรียงรายเต็มโต๊ะ

เกี๊ยวทรงพระจันทร์เสี้ยวปลายแหลมเป็นฝีมือของลู่เหรินหมิน ส่วนเกี๊ยวทรงก้อนทองกลมดิ๊กพุงป่องเป็นผลงานชิ้นเอกของอันยา

ความจริงตอนแรกไม่ได้กะจะทำเยอะขนาดนี้ แต่พอห่อไปห่อมาดันติดลม แถมจู่ๆ ก็เกิดการแข่งความเร็วกันขึ้นมาเฉย ตอนแรกลู่เหรินหมินอาศัยประสบการณ์นำไปได้นิดหน่อย แต่แม่สาวมนุษย์หมาป่าที่มีพรสวรรค์ในการเรียนรู้และสมรรถภาพร่างกายเป็นเลิศก็ไล่ตามมาติดๆ จนสุดท้ายเธอก็ห่อไส้เกี๊ยวไปเกินครึ่ง

ลู่เหรินหมิน: ...ฉันต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ ที่ไปแข่งความเร็วมือกับมนุษย์หมาป่า

อันยา: อ่อนหัด! ไปฝึกมาใหม่นะเจ้าหนู!

ปล่อยให้อันยาเฝ้าหม้อต้มเกี๊ยว ลู่เหรินหมินยังมีแผ่นเกี๊ยวเหลืออยู่บ้าง เขาเลยตัดสินใจเอาเศษกระบองเพชรที่เหลือไม่กี่ชิ้นมาใช้ให้หมด

เบคอนแผ่นและหมูสับถูกนำไปผัดในกระทะจนสุก น้ำมันที่เจียวออกมาถูกนำไปผัดแครอทและกะหล่ำปลีซอย น้ำมันก้นกระทะที่เหลือถูกนำไปทอดแผ่นเกี๊ยวจนกรอบเหลืองทั้งสองด้าน อีกหม้อหนึ่งนำกระบองเพชรหั่นเต๋าไปลวก แล้วนำมาห่อในแผ่นเกี๊ยวทอดพร้อมกับเครื่องเคียงที่ผัดไว้เมื่อครู่

รู้สึกเหมือนรสชาติจะขาดอะไรไปหน่อย ลู่เหรินหมินเลยเปิดช่องเก็บ 'เครื่องปรุงรส' ในกระเป๋า แล้วโรย 'ผงพริกลิ้นเพลิง' ลงไปบน "โรตีประยุกต์ฉบับคนขี้เกียจ" นี้ด้วยความระมัดระวังสุดขีด

กระบองเพชรหั่นเต๋าสีเขียวเข้ม เบคอนและหมูสับสีน้ำตาลเกรียม แครอทและกะหล่ำปลีซอยสีสดใส บวกกับผงพริกลิ้นเพลิงสีส้มแดงที่ดูเหมือนเปลวไฟแข็งตัว สร้างสรรค์สีสันโดยรวมที่ฉูดฉาดแต่ไม่รกตา แผ่กลิ่นอายความแปลกใหม่ที่เย้ายวน

[ปลดล็อกสูตรอาหารใหม่: เกี๊ยวกระบองเพชร, ระดับ 1 หัวใจ]

[ปลดล็อกสูตรอาหารใหม่: โรตีกระบองเพชรโรยผงพริกลิ้นเพลิง, ระดับ 2 หัวใจ (พื้นฐาน 1 หัวใจ, ลิ้นเพลิง +1)]

[ระดับยังไม่สมบูรณ์แบบ โปรดพยายามปรับปรุงสูตร]