บทที่ 16 เหนือการควบคุม! การแปลงร่าง!

บทที่ 16 เหนือการควบคุม! การแปลงร่าง!

ลู่เหรินหมินนอนพลิกตัวไปมาบนเตียง ข่มตาหลับไม่ลง

สำหรับคนที่ปกติหัวถึงหมอนไม่เกิน 5 วินาทีก็ภาพตัด การนอนไม่หลับนับเป็นประสบการณ์ที่นับนิ้วได้เลยในชีวิตเขา

หลังจากไปถึงโอเอซิสกลางทะเลทราย ก็โดนรัศมีกดดันของโคยักษ์ระดับเจ้าถิ่นตรึงจนขยับไม่ได้เป็นชั่วโมง... ต้องเดินเท้าออกจากทะเลทรายมาก่อกองไฟย่างบาร์บีคิว พอกินเสร็จก็โดนคาวบอยตะวันตกเอาปืนจ่อหัว แล้วก็ต้องทนดูพี่ชายคาวบอยคนนั้นโดนตบตายคาที่... ส่วนเจ้าของฝ่ามือพิฆาตนั้น ตอนนี้กำลังนอนกรนเสียงน่ารักปุ๊กปิ๊กอยู่ห้องนั่งเล่นถัดไปแค่กำแพงกั้น... นี่มันใช่ชีวิตปกติของชาวโลกที่ไหนกัน?!

ลู่เหรินหมินลูบท้องตัวเอง ไม่ใช่แค่ความเครียดทางจิตใจที่ทำให้ตาสว่าง

ไม่รู้ทำไม ตั้งแต่พักใหญ่ๆ มานี้ เขารู้สึกถึงความร้อนรุ่มแผ่ออกมาจากช่องท้อง... ไม่สิ รู้สึกมาตั้งแต่ในมิตินั้นแล้ว จะว่าไปก็หลังจากกินเนื้อย่าง 'กิ้งก่าหินลิ้นเพลิง' เข้าไป

ความอบอุ่นนั้นยังคงค้างอยู่ แถมค่อยๆ เปลี่ยนเป็นความรู้สึกแสบร้อน ลู่เหรินหมินคิดในใจว่า 'ท่าจะไม่ดีแล้ว' หรือว่าพิษในเนื้อจะยังถูกกำจัดออกไปไม่หมด?

เหงื่อกาฬไหลพรากออกจากทุกรูขุมขน ลู่เหรินหมินถีบผ้าห่มหนาเตอะออก อากาศยะเยือกติดลบ 10 องศาในยามรุ่งสางทำให้เขารู้สึกดีขึ้นเล็กน้อย

แต่มันก็แค่การแก้ปัญหาเฉพาะหน้า เขารู้สึกว่าความร้อนในท้องทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ราวกับมีใครยัดถ่านไฟแดงฉานเข้าไปในกระเพาะ!

ความแสบร้อนเปลี่ยนเป็นความเจ็บปวดทรมาน อวัยวะภายในบิดเกร็ง เขากัดฟันแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ความเจ็บปวดทำให้เขาดิ้นพราดอยู่บนเตียง กระดูกและเส้นลมปราณลั่นเปรี๊ยะราวกับฟืนแตกไฟ เหมือนถ่านร้อนในท้องกำลังจะเผาไหม้เขาให้มอดไหม้ไปทั้งตัว!

"เสี่ยวลู่~ นายเสียงดังจัง... เสี่ยวลู่! เป็นอะไรไปเนี่ย!!" เสียงหวานงัวเงียเจือความหงุดหงิดของหญิงสาวดึงสติของลู่เหรินหมินกลับมาจากขอบเหวแห่งความตาย

อัญญาเพิ่งจะสลัดความอายเรื่องถูกแอบดูออกไปได้และกำลังจะงีบหลับ ก็ได้ยินเสียงเตียงไม้ลั่นเอี๊ยดอ๊าดดังมาจากห้องของลู่เหรินหมิน

เธอขยี้ตาอย่างรำคาญใจแล้วผลักประตูเข้าไป ขณะกำลังจะอ้าปากบ่น ก็สัมผัสได้ถึงคลื่นความร้อนที่แผ่ออกมาจากตัวของชายหนุ่ม

ในตอนนี้ใบหน้าของลู่เหรินหมินบิดเบี้ยว เห็นได้ชัดว่ากำลังเจ็บปวดแสนสาหัส ผิวตัวแดงก่ำจากอุณหภูมิที่พุ่งสูง ร่างกายงอคุดคู้ดูเหมือนกุ้งต้มสุกไม่มีผิด!

"ร้อน..." เสียงแหบพร่ายลอดไรฟันที่ขบแน่นออกมาอย่างยากลำบาก

"ร้อนเหรอ... ฉันมีวิธี อดทนไว้นะเสี่ยวลู่!"

แววตาของอัญญาฉายประกายวูบวาบราวกับนึกอะไรออก หูหมาป่าแหลมตั้งและหางยาวโผล่ออกมาทันที ร่างกายขยายใหญ่ขึ้นจนสูงถึง 2.1 เมตรในพริบตา

อัญญาในร่างสาวงามผมขาวร่างยักษ์ เป่าลมหายใจเย็นยะเยือกใส่ลู่เหรินหมิน ลมหายใจนั้นปนไปด้วยเกล็ดน้ำแข็งระยิบระยับที่สะท้อนแสง ความเย็นช่วยกดทับความร้อนรุ่มในกายเขาได้ชั่วคราว ทำให้คิ้วที่ขมวดมุ่นคลายลงเล็กน้อย

อัญญาก้มลงใช้ปากคาบปกเสื้อของลู่เหรินหมินแล้วหิ้วเขาขึ้น จากนั้นก็เปิดหน้าต่างกระโจนออกจากห้องเช่ารูหนูที่คับแคบเกินไปสำหรับเธอ

แขนขาของอัญญาแปรเปลี่ยนเป็นรูปสัตว์ ขนสีเงินงอกยาวออกมาจากผิวขาวเนียน กรงเล็บแหลมคมยืดออกจากปลายนิ้ว เธอกระโดดไต่ไปมาระหว่างตึกที่พักอาศัย เพียงไม่กี่ก้าวก็ขึ้นไปถึงดาดฟ้า ทิ้งรอยกรงเล็บลึกไว้เป็นทางยาวหลายสิบแห่ง

ตอนนี้จะมาห่วงสวยไม่ได้แล้ว... อัญญาขมวดคิ้ว วางลู่เหรินหมินลงบนพื้นที่ว่างบนดาดฟ้า เสียง 'ปุ้ง' ดังขึ้นพร้อมกับหมอกขาวที่ปกคลุมทั้งสองร่าง เมื่อหมอกจางลง หมาป่าสีเงินยักษ์ก็ปรากฏตัวขึ้น!

เพียงแค่ความสูงช่วงไหล่ของหมาป่าตัวนี้ก็ปาเข้าไปเจ็ดแปดเมตร ขนสีขาวราวหิมะเรียบลื่น ทอประกายเจิดจ้าภายใต้แสงจันทร์ ลวดลายสีเงินอมฟ้าพาดผ่านแก้ม หน้าอก ไหล่ และสันหลัง นี่คือร่างที่แท้จริงของอัญญาหลังการแปลงร่างสมบูรณ์

ร่างมหึมาอันสง่างามขดตัวเป็นวงกลม เธอกกลู่เหรินหมินไว้ในขนหนานุ่มยาวสลวยบริเวณหน้าอก หางพวงใหญ่ตวัดมาคลุมร่างของเขาจนมิด

"งือออ... เจ้าบ้าเสี่ยวลู่ นายติดหนี้แม่ก้อนโตเลยนะ..." ใบหน้าหมาป่าของอัญญาขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความเขินอาย นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนได้สัมผัสขนหนานุ่มที่หน้าอกของเธอ

เธอดึงดูดความเย็นจากรอบด้านเข้ามา ใช้ร่างกายตัวเองเป็นสื่อกลาง ส่งผ่านความเย็นในระดับที่สม่ำเสมอไปโอบอุ้มร่างของลู่เหรินหมิน

สติของลู่เหรินหมินพร่าเลือนไปแล้ว เขารู้สึกเหมือนนอนอยู่ในเปลที่ทำจากน้ำแข็งและหิมะ แหล่งความร้อนในท้องยังคงส่งพลังงานไปยังแขนขาและกระดูก แต่มันก็ค่อยๆ ถูกละลายด้วยความอบอุ่นจาก 'เปล' นั้น เมื่อพลังงานร้อนปะทะกับความเย็น อัตราการส่งพลังงานก็ค่อยๆ ลดลงจนกระทั่งสงบลงในที่สุด...

ท้องฟ้าเริ่มสว่าง

ลู่เหรินหมินขยี้ตาที่ปวดเมื่อย ยื่นมือสะเปะสะปะควานหาโทรศัพท์ แต่ไม่ว่าจะคลำไปทางไหนก็ไม่เจอ กลับสัมผัสได้แต่ความนุ่มนิ่มลื่นมือของขนสัตว์เต็มกำมือ

ไม่สิ ไม่ใช่แค่มือ

เขารู้สึกว่าทั้งตัวถูกห่อหุ้มด้วยขนสัตว์ที่อบอุ่นและนุ่มสบาย มันฟินจนอยากจะนอนต่อแบบนี้ไปเรื่อยๆ...

"นอนพอหรือยัง?"

เสียงหญิงสาวเย็นชาไร้อารมณ์ แฝงเสียงคำรามต่ำในลำคอแบบสัตว์ป่า

ไอ้เด็กนี่ชักจะติดใจการนอนทับแม่คนนี้มากเกินไปแล้ว จะให้เธอยอมทนได้ยังไง?

แรงสะเทือนเลือนลั่นปลุกให้ลู่เหรินหมินตื่นเต็มตาพร้อมกับความรู้สึกโหวงเหวงที่แขนขาแกว่งอยู่กลางอากาศ ยังไม่ทันได้ตั้งตัว ความเจ็บแปลบที่ก้นจากการกระแทกพื้นก็ไล่ความง่วงหายไปเป็นปลิดทิ้ง

"อัญญา? ทำไมเธอมาอยู่ในห้องฉัน... เฮ้ย! แล้วนี่เธอพาฉันมาที่ไหนเนี่ย?"

ลู่เหรินหมินลูบก้นป้อยๆ พลางลุกขึ้นยืน มองไปรอบๆ ด้วยสีหน้ามึนงง

"ยังมีหน้ามาพูดอีกเหรอ? เมื่อคืนนายดิ้นพล่าน ร้องโวยวายหนวกหูจนฉันไม่ได้หลับได้นอน! เห็นตัวนายแดงเถือกไปหมด ถ้าฉันไม่ช่วยไว้ ป่านนี้นายคงไหม้ตายไปแล้ว!" อัญญากอดดอก ใบหน้าแดงก่ำด้วยความโมโหปนเขินอาย แทบอยากจะขย้ำคนตรงหน้า "ไอ้คนเฮงซวย นอนดีๆ ไม่เป็นหรือไง มือไม้เปะปะไปจับตรงไหนหะ!"

????

เขาได้ยินทุกคำแต่กลับไม่เข้าใจความหมาย ลู่เหรินหมินจัดเสื้อผ้าที่หลุดลุ่ยให้เข้าที่ ยิ่งงงหนักเข้าไปอีก

เมื่อคืน?

ลู่เหรินหมินกุมขมับ เมื่อคืนเขานอนไม่หลับ แล้วก็มีความร้อนประหลาดในท้องทำเอาสติกระเจิง ในภวังค์นั้นเหมือนจะจำอะไรได้รางๆ ดูเหมือนจะมีเรื่องแบบนั้นเกิดขึ้นจริง

ความรู้สึกแสบร้อนในท้องหายไปแล้ว ตอนนี้เขารู้สึกเพียงพลังที่เปี่ยมล้นไปทั่วร่าง เมื่อมองสภาพแวดล้อมที่ไม่คุ้นเคยและอัญญาที่แสดงท่าทีแปลกๆ ตรงหน้า เขากำลังจะเอ่ยปากถามต่อ

"แกร๊ก"

เสียงบิดลูกบิดประตูดังมาจากด้านหลัง ชายชราผมขาวท่าทางกระฉับกระเฉงเปิดประตูขึ้นมาบนดาดฟ้า

เฒ่าอู๋อ่านตำรามาบ้างในสมัยหนุ่มๆ ลูกชายลูกสาวล้วนประสบความสำเร็จ เก็บเงินได้เป็นกอบเป็นกำ ตึกเก่าใต้เท้านี้ก็คือทุนรอนยามเกษียณของเขา

วันธรรมดาเขาไม่มีงานอดิเรกอะไรมาก แค่เดินเล่นกับเดินหมากรุก บางทีถ้าตื่นเช้าก็จะขึ้นมาบนดาดฟ้าเพื่อรำมวยจีนยืดเส้นยืดสาย ชีวิตดำเนินไปอย่างสุขสบายวันแล้ววันเล่า

จนกระทั่งวันนี้ ที่เขามาเจอชายหนุ่มเสื้อผ้าหลุดลุ่ยกับหญิงสาวหน้าแดงก่ำอยู่บนดาดฟ้า... เฒ่าอู๋งับประตูปิดลงเงียบๆ ไพล่มือไว้ด้านหลัง แล้วค่อยๆ เดินลงบันไดไปอย่างช้าๆ

เจ้าเสี่ยวลู่นี่... สรรหาเรื่องตื่นเต้นมาให้คนแก่ดูได้ตลอดเลยนะ...