บทที่ 15 แซนด์วิชเพลิง

บทที่ 15 แซนด์วิชเพลิง

ลู่เหรินหมินเดินเข้าครัว จ้องมองเนื้อส่วนหางสองชิ้นบนเขียงด้วยความรู้สึกจนปัญญา

เมื่อประเมินจากความอยากอาหารของคนที่รออยู่ข้างนอกแล้ว เนื้อส่วนหางที่หนาเท่านิ้วมือและยาวเจ็ดถึงแปดเซนติเมตรสองชิ้นนี้ คงหายวับไปกับตาในคำเดียวแน่ๆ เขาต้องหาวิธีเพิ่มปริมาณจากอย่างอื่นมาเสริม

เขาเปิดตู้เย็นแล้วก็ต้องยิ้มออกมา เมื่อพบว่ายังมีหมั่นโถวเหลือจากเมื่อวานอยู่ลูกหนึ่ง เหมาะเหม็งสำหรับเอามาทำแซนด์วิชพอดี

ขั้นแรก เขาจัดการเตรียมเนื้อส่วนหาง เนื้อที่กู้คืนผ่านวงเวทย์ไม่จำเป็นต้องรีดเลือด เขาใช้มีดกรีดเบาๆ บนผิว แล้วใช้นิ้วลอกและฉีกแยกหนังที่เหนียวหนึบออกจากเนื้อส่วนหางที่นุ่มหยุ่น คล้ายกับการลอกพลาสติกหุ้มไส้กรอก

เขาหั่นเนื้อแฉลบเป็นชิ้นหนาครึ่งเซนติเมตร แล้วนำไปหมักกับน้ำขิงและต้นหอม ปรุงรสด้วยเกลือและพริกไทย จากนั้นตั้งกระทะให้ร้อน หั่นหมั่นโถวเป็นแผ่นสี่เหลี่ยมกว้างสองเซนติเมตร หนาครึ่งเซนติเมตร นำไปจี่ในกระทะจนผิวเหลืองกรอบเล็กน้อย แล้วตักขึ้นพักไว้

ต่อมา เขาเติมน้ำมันลงในกระทะ พอน้ำมันร้อนได้ที่ก็นำเนื้อส่วนหางที่หมักไว้ลงไปทอด เสียงน้ำมันปะทะกับเนื้อดังฉ่าอย่างไพเราะ กลิ่นหอมของเนื้อสัตว์ต่างมิติที่แปลกใหม่และเย้ายวนใจเริ่มลอยฟุ้ง

"หอมยิ่งกว่าเนื้อย่างอีกแฮะ~" เขากลืนน้ำลาย พลางใช้ตะหลิวพลิกเนื้อไปมา ชิ้นเนื้อเริงระบำอยู่ในกระทะ ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีเหลืองทองและส่งกลิ่นหอมกรุ่น

เมื่อเนื้อสุกทั่วและขอบเริ่มม้วนงอเล็กน้อย ก็ตักขึ้นพักไว้ ในขณะที่กระทะยังร้อนอยู่ เขาเทไข่ไก่ที่ตีผสมไว้ลงไป ลู่เหรินหมินสะบัดข้อมือ เกลี่ยไข่ให้แผ่เป็นแผ่นกลม รอจนไข่เริ่มเซ็ตตัว เขาก็ออกแรงดันและดึงกระทะ แผ่นไข่เจียวลอยคว้างกลางอากาศเป็นเส้นโค้งสวยงาม ก่อนจะตกลงกลับมาในกระทะอย่างแม่นยำ

"เหอะ! ฝีมือยังไม่ตกนี่หว่า~" ลู่เหรินหมินยิ้มอย่างภูมิใจ

ไข่เจียวถูกหั่นเป็นชิ้นสี่เหลี่ยมขนาดพอดีคำ เขาเริ่มประกอบร่างโดยเรียงลำดับจาก หมั่นโถว - ไข่ - เนื้อส่วนหาง - หมั่นโถว - ไข่ - เนื้อส่วนหาง - หมั่นโถว แล้วกลัดด้วยไม้จิ้มฟัน กลายเป็นมินิแซนด์วิชสองชั้น เนื้อส่วนหางสองชิ้นถูกใช้ไปจนหมด ได้แซนด์วิชออกมา 8 ชิ้นพอดีเป๊ะ

เขายังมีอารมณ์ศิลปินเหลือเฟือ บรรจงวาดลวดลายบนจานด้วยซอสมะเขือเทศและโรยต้นหอมซอยเพื่อความสวยงาม (และดูแพง)

"อาหารมาละ... คุณพระช่วย!"

ลู่เหรินหมินตั้งใจจะลากเสียงยาวเรียกอย่างอารมณ์ดี แต่ภาพที่เห็นทำเอาเขาชะงัก อันยาฟุบหน้าลงไปกับโต๊ะอาหาร แน่นิ่งไม่ไหวติง

หรือว่าเขาใช้เวลาทำนานเกินไปจนแม่สาวมนุษย์หมาป่าหิวตายไปแล้ว!?

"ช้าจังเลย เสี่ยวลู่~" อันยาไม่แม้แต่จะเงยหน้า เสียงบ่นอู้อี้ปนน้อยใจลอยมาตามลมอย่างแผ่วเบา

ประสาทรับกลิ่นของเธอไวเป็นเลิศ เธอได้กลิ่นเนื้อตั้งแต่ตอนที่มันสัมผัสกระทะแล้ว และแทบจะในทันที ท้องไส้ของเธอก็ร้องประท้วงเสียงดังสนั่นหวั่นไหว ต้องอาศัยพลังใจขั้นสูงสุดผนวกกับยางอายของสาวน้อยในการกดข่มความหิวโหยที่พุ่งพล่าน ไม่ให้ตัวเองพังประตูห้องครัวเข้าไปขโมยของกินในกระทะ

ยังไม่ตายก็ดีแล้ว

ลู่เหรินหมินหยิบแซนด์วิชขึ้นมาไม้หนึ่ง แล้วแกว่งไปมาเหนือหัวอันยา กลิ่นหอมยั่วน้ำลายเปรียบเสมือนมือที่มองไม่เห็น ค่อยๆ เชิดหัวของเธอขึ้นมา ลู่เหรินหมินอาศัยจังหวะนั้นยัดแซนด์วิชเข้าปากอันยาอย่างรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ มือหนึ่งบีบปากเธอไว้ อีกมือดึงไม้จิ้มฟันออก อันยาฟื้นคืนชีพในบัดดล!

"อื้อ อื้อ อื้อ อร่อย!" แม่สาวมนุษย์หมาป่าใช้สองมือกุมแก้มตัวเอง ดวงตาเป็นประกายวิบวับ เคี้ยวตุ้ยๆ พลางส่งเสียงงึมงำฟังไม่ได้ศัพท์

[แต้มความประหลาดใจ +77] [แต้มความประหลาดใจ +59]...

ลู่เหรินหมินมองดูข้อความแจ้งเตือนที่เด้งรัวๆ อย่างมีความสุข เขาคิดว่าแค่เลี้ยงดูแม่สาวคนนี้ให้อิ่มหนำสำราญ ก็คงมีแต้มพอไปซื้อบ้านเงินสดในร้านค้ามิติได้โดยไม่ต้องง้อลูกค้าใหม่แล้วมั้ง... เขาหยิบแซนด์วิชไม้หนึ่งเข้าปาก สิ่งแรกที่สัมผัสได้คือความกรอบของแผ่นหมั่นโถวและรสหวานนิดๆ ของแป้ง ตามด้วยไข่เจียวเนื้อนุ่มชุ่มฉ่ำ สุดท้ายคือพระเอกของงาน เนื้อส่วนหางที่เขาตั้งความหวังไว้สูง

หลังผ่านการหมักและจี่ไฟ เนื้อส่วนหางที่เดิมทีนุ่มหยุ่นและเต็มไปด้วยไขมัน ได้แปรสภาพเป็นกรอบเกรียมที่ผิวนอก ส่วนเนื้อในยังคงความนุ่มลื่นและมีความเด้งสู้ฟันอย่างคาดไม่ถึง กระดูกอ่อนตรงกลางเคี้ยวกรุบกริบ ให้สัมผัสที่ชัดเจนแต่ไม่รบกวนการเคี้ยว น้ำเนื้อเข้มข้นที่ไม่ได้สูญเสียไปไหนแตกซ่านไปทั่วปาก

ยิ่งเคี้ยว กลิ่นหอมเฉพาะตัวของไขมันก็ยิ่งกระจายอบอวล ความหวานของหมั่นโถวช่วยตัดเลี่ยน ในขณะที่ความนุ่มละมุนของไข่ช่วยสมานรอยต่อระหว่างรสสัมผัสที่แตกต่าง ทั้งสามองค์ประกอบจับมือกันบรรเลงเพลงซิมโฟนีแห่งรสชาติที่ยอดเยี่ยมเหลือเชื่อ!

[แต้มความประหลาดใจ +67] [แต้มความประหลาดใจ +42]...

[ปลดล็อกสูตรอาหารคิดค้นเอง: แซนด์วิชลิ้นเพลิง, ระดับ 3 ดาว]

[ประเมินระดับ: ไม่สมบูรณ์แบบ, โปรดพยายามปรับปรุง]

"สลัดกระบองเพชรที่ทำแบบลวกๆ ได้ 1 ดาว ส่วนแซนด์วิชที่ใส่ใจทำขึ้นมาหน่อยได้ 3 ดาว ความแตกต่างของรสชาติมันคนละชั้นกันจริงๆ ด้วย"

ลู่เหรินหมินลูบคาง ลิ้มรสกลิ่นเนื้อที่ยังติดอยู่ในปากพลางครุ่นคิด

"แต่เนื้อย่างที่ทำในมิตินั้นกลับไม่ขึ้นแจ้งเตือน เป็นไปได้ไหมว่าความยากและความสมบูรณ์ของการปรุงอาหารถูกนำมาคำนวณด้วย? อยากรู้จังว่าถ้าระดับสมบูรณ์แบบจะได้กี่ดาว แล้วรสชาติจะวิเศษขนาดไหน..."

เขาเอื้อมมือไปที่จานอีกครั้ง แต่กลับคว้าได้เพียงความว่างเปล่า แซนด์วิชทั้ง 8 ชิ้นถูกพวกเขาสองคนจัดการเกลี้ยงไปตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ แถมอันยายังเลียซอสที่ตกแต่งจานจนเกลี้ยงเกลา จานสะอาดวับจนส่องเห็นหน้าตัวเองได้... ลู่เหรินหมินตบหน้าผากอย่างอ่อนใจ ดึงไม้จิ้มฟันหลายอันออกจากปากตุ่ยๆ ของอันยา "กินให้มันเรียบร้อยหน่อยไม่ได้หรือไง? ไม่กลัวไม้ทิ่มปากเอาเหรอ..."

"กระสุนปืนยังทำอะไรฉันไม่ได้ นับประสาอะไรกับไม้จิ้มฟันย่ะ!" แม่สาวมนุษย์หมาป่ายืดอกเท้าสะเอวอย่างภูมิใจ

ลู่เหรินหมิน: ...ยอมใจเลย

หลังมื้ออาหาร ลู่เหรินหมินแช่จานไว้ในอ่างล้างจาน แล้วนึกขึ้นได้จึงเอ่ยถาม "จริงสิ เล่าเรื่อง 'การแปลงร่างขั้นที่สอง' ของเธอให้ฟังหน่อย"

"ขั้นที่สองอะไรกันเล่า! อย่ามาเรียกเหมือนฉันเป็นซูเปอร์ไซย่านะ! นั่นคือร่างที่แท้จริงของฉันต่างหาก แต่ที่นี่มันแคบเกินไป ฉันเลยแปลงร่างได้แค่ครึ่งๆ กลางๆ อึดอัดจะตายอยู่แล้ว!"

อันยานอนเอกเขนกอยู่บนโซฟาอย่างไร้มาด กดรีโมตเปลี่ยนช่องทีวีไปเรื่อยเปื่อย

"นายจำสัญญาที่เซ็นไปได้ไหม?"

เขาลืมไม่ลงหรอก สัญญาฉบับนั้นตอนนี้ถูกใส่กรอบแขวนไว้บนผนัง ในระดับสายตาพอดีเป๊ะ ด้วยขนาดห้องเช่าเท่ารูหนูนี่ ต่อให้ไม่ตั้งใจมอง เขาก็ต้องเดินผ่านมันเป็นสิบๆ รอบต่อวัน...

"นั่นเป็นไอเทมระดับสูงที่ฉันอุตส่าห์หามาเชียวนะ ตราบใดที่นายเซ็นมัน นายก็สามารถอัญเชิญฉันไปช่วยสู้ข้ามมิติได้หนึ่งครั้ง เจ๋งไปเลยใช่ไหมล่ะ~" อันยายิ้มเผล่ หางส่ายดิกๆ อย่างอารมณ์ดี

ได้ยินดังนั้น ลู่เหรินหมินก็ทำเสียงจิ๊จ๊ะในลำคอ แต้มความประหลาดใจสองหมื่นแต้ม... ต่อให้เขาล้างเผ่าพันธุ์กิ้งก่าหินลิ้นเพลิงจนสูญพันธุ์ ก็ไม่รู้ว่าจะรวบรวมได้ครบไหม... "แต่เธอไม่ขาดทุนแย่เหรอ? ทั้งเสียเงินทั้งลงแรงฟรีเพื่อเด็กใหม่เนี่ยนะ?"

"จุ๊ๆๆ นายเข้าใจผิดแล้วย่ะ~" อันยาพลิกตัวลุกขึ้นนั่ง ยิ้มตาหยีจนตาปิด "พอนายเก่งขึ้นเมื่อไหร่ ฉันก็จะลากนายไปใช้แรงงานที่มิติของฉันบ้าง เตรียมตัวไว้เถอะ เจ้ามือใหม่~"

ลู่เหรินหมินมองรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของอันยา แล้วนึกคำถามหนึ่งขึ้นมาได้:

"แต่ตอนนั้นฉันยังไม่รู้เรื่องอัญเชิญผู้ช่วยเลยด้วยซ้ำ แล้วเธอรู้ได้ยังไงว่าฉันกำลังตกอยู่ในอันตราย?"

"หรือว่า... เธอแอบดูฉันอยู่?"

หางสีขาวสวยของเธอแข็งทื่อขึ้นมาทันที

"แหะๆ... เรื่องนั้นนายไม่ต้องสนใจหรอกน่า... ไปนอนได้แล้วไป๊..."

อันยาลุกจากโซฟาด้วยท่าทางเกร็งๆ เดินแกว่งแขนและขาข้างเดียวกัน ดันหลังลู่เหรินหมินที่กำลังงุนงงเข้าไปในห้องนอน จากนั้นเธอก็กลับมาที่ห้องนั่งเล่น ปูฟูกที่นอน แล้วซุกหน้าแดงก่ำลงกับหมอน ส่งเสียงร้องงึมงำอู้อี้ฟังไม่ได้ศัพท์...

(ลู่เหรินหมิน: กาน้ำร้อนบ้านใครเดือดเนี่ย?)