บทที่ 14 การกลับมา

บทที่ 14 การกลับมา

ใบหน้าของลู่เหรินหมินซีดเผือด เขาโก่งคออาเจียนแห้งๆ ออกมาสองสามครั้งพร้อมกับยกมือปิดปาก

คนที่ไม่เคยแม้แต่จะเชือดไก่มาก่อนในชีวิต กลับต้องมาเห็นการดับสูญของห้าชีวิตในเวลาเพียงหนึ่งนาที—แถมยังเป็นการตายในรูปแบบที่รุนแรง โหดร้าย และบีบคั้นประสาทถึงขีดสุด ราวกับยุงที่ถูกฝ่ามือตบจนแบนแต๊ดแต๋

การที่เขาไม่ถึงกับอาเจียนออกมาจริงๆ ก็ถือว่าหนังหนาและจิตแข็งพอตัวแล้ว

โชคดีที่วงเวทย์บนหลังมือเสนอทางออกให้เขา:

【'คุณต้องการใช้ 10 แต้มความประหลาดใจเพื่อเก็บรวบรวมของรางวัลจากการต่อสู้หรือไม่?'】

"เอาครับ เอาครับ เอาเลย!"

ลู่เหรินหมินรีบกดยืนยันทันที พุทโธ่ธัมโม ทำไมไม่รีบใช้ความสามารถดีๆ แบบนี้ออกมาตั้งแต่แรกล่ะพ่อคุณ? หลังจากหัก 10 แต้มความประหลาดใจ วงเวทย์บนหลังมือก็สว่างวาบ จุดแสงขนาดเท่าเมล็ดข้าวสารห้าจุดลอยออกมา แต่ละจุดลอยไปหยุดอยู่เหนือซากศพแต่ละกอง ก่อนจะยิงลำแสงเลเซอร์กวาดสแกนไปมาบนซากเหล่านั้น

เมื่อเห็นว่าต้องใช้เวลาสักพักในการเก็บกู้ของรางวัล ลู่เหรินหมินจึงถือโอกาสเปิดช่องเก็บของเพื่อตรวจสอบสิ่งที่ได้มาก่อนหน้านี้

【'ช่องเก็บของ (3/5): กระบองเพชร * 8, หางกิ้งก่าหินลิ้นเพลิง * 2, เครื่องปรุงรส'】

เหมือนกับคราวก่อน หนูเจาะกระบองเพชรให้มาแค่ชิ้นส่วนกระบองเพชรเท่านั้น

เจ้ากิ้งก่าหินลิ้นเพลิงเองก็ให้มาแค่หาง ทั้งที่เนื้อตรงลำตัวก็น่าจะรสชาติดีแท้ๆ...

"เหมือนจะมีอะไรเพิ่มมาแฮะ?" เขาเริ่มตรวจสอบช่องใส่ 'เครื่องปรุงรส'

เป็นไปตามคาด นอกจากเกลือและพริกไทยแล้ว ยังมีผงสีแดงปริมาณเล็กน้อยเพิ่มเข้ามา สีของมันส้มแดงราวกับเปลวเพลิงที่จับตัวเป็นก้อน

เครื่องปรุงรสทั้งสามชนิดถูกแยกออกจากกันอย่างชัดเจน แต่ละชนิดลอยคว้างอยู่ในพื้นที่ว่างโดยไม่ปะปนกัน

เพียงแค่คิด เขาก็สามารถเรียกพวกมันออกมาใช้ผ่านวงเวทย์เคลื่อนย้ายขนาดจิ๋วบนฝ่ามือได้ หากฝึกฝนจนชำนาญ เขาน่าจะควบคุมขนาดของวงเวทย์เพื่อกะปริมาณการใช้ได้ดั่งใจ

ลู่เหรินหมินเดาะลิ้น นึกถึงตอนที่เขาใส่พริกไทยหนักมือไปหน่อยเมื่อครู่ รสชาติเลยออกมาจัดจ้านไปนิด...

【'ผงพริกลิ้นเพลิง: ผงที่ทำจากไขมันที่ผ่านการทำให้บริสุทธิ์และอบแห้ง ภายในอวัยวะพ่นไฟของกิ้งก่าหินลิ้นเพลิง เป็นผงเครื่องปรุงรสเผ็ดระดับสูง'】

การข้ามขั้นตอนการแปรรูปที่ซับซ้อนและลึกลับ จนได้มาซึ่งผงพริกอันล้ำค่าทันทีแบบนี้ ถือว่าเป็นกำไรมหาศาล

【'การรวบรวมของรางวัลเสร็จสิ้น ผลลัพธ์ทั้งหมด: เหรียญทองแดง * 82, ปืนลูกโม่สภาพดี * 1, กระสุน * 25, แผนที่หยาบๆ * 1'】

【'ช่องเก็บของ (5/5): กระบองเพชร * 8, หางกิ้งก่าหินลิ้นเพลิง * 2, ปืนลูกโม่สภาพดี * 1, กระสุน * 25, เครื่องปรุงรส'】

ขณะที่วงเวทย์แสดงข้อความ จุดแสงทั้งห้าก็สแกนเสร็จสิ้นและบินกลับเข้ามาในวงเวทย์บนมือของลู่เหรินหมินทีละจุด

"แกคือตัวอะไรกันแน่นะ...?" ลู่เหรินหมินพึมพำกับตัวเอง พลางมองดูวงเวทย์ที่แสงสีแดงกำลังจางลง

มันสามารถเปิดประตูมิติ ซื้อของแปลกๆ และตอนนี้ยังเก็บของดรอปให้อัตโนมัติอีก แถมคิดค่าธรรมเนียมเป็นแต้มความประหลาดใจที่มีค่ามหาศาลเพียงเล็กน้อย... ดูเหมือนฟังก์ชันของมันจะค่อยๆ เปิดเผยออกมาตามสิ่งที่เขาได้รับ แต่หมอกควันที่ปกคลุมความลึกลับนั้นกลับไม่ได้จางหายไปเลย มิหนำซ้ำยังดูซับซ้อนยิ่งขึ้นไปอีก

แผนที่ฉบับหยาบปรากฏขึ้นในมือของลู่เหรินหมิน เนื่องจากเหรียญทองแดง กระสุน และแผนที่ต่างนับเป็นไอเทม แต่ช่องเก็บของของเขาเต็มเอี๊ยดไปด้วยของสามอย่างก่อนหน้าแล้ว แผนที่จึงทำได้แค่ถือไว้ในมือ ยิ่งได้ของมามากเท่าไหร่ พื้นที่เก็บของแค่ห้าช่องก็ยิ่งดูไม่เพียงพอมากขึ้นเท่านั้น

【'เริ่มกระบวนการส่งตัวกลับ...'】

ประตูมิติวงวนสีแดงเปิดออกตรงหน้า ลู่เหรินหมินกดเก็บความสงสัยไว้ในใจ แล้วก้าวเท้าเข้าไป...

————————————————

"โฮ่ง! โฮ่ง โฮ่ง!"

ไม่นานหลังจากประตูมิติเลือนหายไป เสียงเห่ากรรโชกก็ดังขึ้น

ชายคนหนึ่งแต่งกายชุดนายอำเภอ ติดตราดาวห้าแฉกสีเงินบนหน้าอก คาบบุหรี่มวนเองไว้ที่มุมปาก สวมหมวกสักหลาด ขี่ม้าเข้ามาในบริเวณนั้น พร้อมด้วยสุนัขล่าเนื้อรูปร่างกำยำหลายตัวที่เดินวนเวียนไปมาด้วยท่าทีตื่นตระหนก

"พวกสวะแก๊งหมาป่าน้อยงั้นเหรอ? ตายศพไม่สวยเลยแฮะ..."

นายอำเภอกระโดดลงจากหลังม้า เดินเข้าไปดูรอยยุบหลายแห่งบนพื้นเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นเศษซากเนื้อปนเลือดที่กระจายอยู่ภายในหลุมเหล่านั้น

"โฮ่ง โฮ่ง!" เสียงเห่าเรียกความสนใจของเขา สุนัขล่าเนื้อตัวหนึ่งขุดก้อนเครื่องในเปื้อนเลือดกองเล็กๆ ขึ้นมาจากพื้นทราย

"ลิ้นเพลิง? หมอนี่เป็นนักกินตัวยงเลยนี่หว่า!"

นายอำเภอเดาะลิ้นด้วยความทึ่ง มีผงบางอย่างกระจัดกระจายอยู่บนกองฟืนใกล้กับกองไฟที่มอดแล้ว เขาเอื้อมมือไปแตะขึ้นมาเล็กน้อยแล้วลองดมดู กลิ่นหอมเผ็ดร้อนที่ทำให้น้ำลายสอเล่นเอาเขาจามออกมาหลายครั้ง

"ไอ้เศรษฐีหน้าใหม่จากไหนมาทำพริกไทยราคาแพงระยับหกเรี่ยราดแถวนี้วะเนี่ย...?"

นายอำเภอสั่งน้ำมูกด้วยความเสียดาย ก่อนจะหยิบกระดาษมวนบุหรี่ออกมาจากกระเป๋า เขาบรรจงกวาดเก็บผงพริกที่ตกอยู่บนกองฟืนอย่างระมัดระวัง แค่หยิบมือเดียวนี้ก็มีค่าเท่ากับเงินเดือนครึ่งเดือนของเขาแล้ว แถมยังมีคนพร้อมรับซื้อไม่อั้น นี่น่าจะเป็นพริกไทยชั้นเลิศที่สุดเท่าที่เขาเคยเห็นมา... ไม่สิ มันคือที่สุดเลยต่างหาก!

นายอำเภอเก็บห่อกระดาษไว้อย่างดีในกระเป๋าเสื้อด้านใน แม้จะมีคำถามมากมาย แต่ภาพเหตุการณ์คร่าวๆ ก็เริ่มปะติดปะต่อได้: เศรษฐีหน้าใหม่จากที่ไหนสักแห่งมาก่อกองไฟที่นี่ แสงไฟล่อพวกสวะแก๊งหมาป่าน้อยเข้ามา และเศรษฐีคนนั้นก็จัดการพวกมันจนเหี้ยนก่อนจะหายตัวไป...

"กันกระสุนได้ แล้วค่อยฆ่าทิ้งงั้นรึ?"

เขาเห็นเศษกระสุนที่แตกกระจายอยู่บนพื้น แล้วครุ่นคิดพลางเดินเข้าไปใกล้จุดที่ "เศรษฐีหน้าใหม่" ลู่เหรินหมินเคยยืนอยู่ เขาพึมพำกับตัวเองต่อหน้ากองซากศพเหล่านั้น "เขาทำได้ยังไงกัน...?"

รอยยุบบนพื้นดูคล้ายรอยฝ่ามือ... เป็นไปได้ยังไง? แถมรอยนิ้วมือยังดูแหลมคมมาก สุนัขล่าเนื้อพวกนี้กำลังกระวนกระวาย... ไม่สิ พวกมันกำลังหวาดกลัวงั้นเหรอ?

นายอำเภอบี้บุหรี่ในมือจนดับ คิ้วขมวดมุ่นด้วยความสงสัย...

————————————————

"อุ๊บ..."

ลู่เหรินหมินไม่รู้เรื่องราวที่เกิดขึ้นเบื้องหลังเลยแม้แต่น้อย เขาโก่งคอทำท่าจะอาเจียนอีกสองที หน้าตาบิดเบี้ยวขณะก้าวออกมาจากประตูมิติ ความรู้สึกอึดอัดเหมือนถูกงูหลามรัดร่างไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาจะทนรับไหว...

"ว้าว! กลับมาแล้ว กลับมาแล้ว! ได้ของอร่อยอะไรติดมือมาบ้าง? เอามาโชว์เร็วเข้า!"

อันยากระโดดโลดเต้นอย่างมีความสุขตรงหน้าลู่เหรินหมิน ดวงตาเป็นประกายของเธอดูเหมือนสุนัขตัวโตที่กำลังรออาหารไม่มีผิด

"เอ่อ... ขอผมหายใจหายคอก่อนได้ไหม..." ลู่เหรินหมินกลืนน้ำรสเปรี้ยวลงคอ พยายามสงบกระเพาะอาหารที่ปั่นป่วน เขาเคลียร์โต๊ะอาหารแล้วเริ่มหยิบของออกมาจากช่องเก็บของทีละชิ้น

"เอ๋... ล่ามาได้แค่หางเนี่ยนะ? เสี่ยวลู่ ไก่อ่อนชะมัดเลย~"

อันยาดูเหมือนจะเจอของเล่นถูกใจ เธอใช้นิ้วจิ้มหางกิ้งก่าหินลิ้นเพลิงที่เด้งดึ๋งไปมาพลางหัวเราะคิกคักอย่างซุกซน

"งั้นมื้อเย็นอด!" ลู่เหรินหมินเส้นเลือดปูดที่ขมับ ยัดชิ้นส่วนกระบองเพชรใส่ปากอันยา "ไปกินกระบองเพชรแทนไป๊!"

"มื้อเย็นอะไรกัน? นายไม่ดูเวลาเลยรึไง" อันยาเคี้ยวตุ้ยๆ อย่างไม่พอใจ น้ำรสเปรี้ยวของกระบองเพชรสดทำเอาหน้าเล็กๆ ของเธอย่นยู่ "ขืนรอให้กลับมาทำข้าวให้กิน ฉันคงหิวตายไปแล้ว เป็นนักล่ามือใหม่แท้ๆ ริอาจลบหลู่รุ่นพี่!"

ลู่เหรินหมินคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาดู พบว่าที่โลกเป็นเวลาเช้าตรู่แล้ว เขาจำได้ลางๆ ว่าเข้าไปในมิติตอนประมาณบ่ายสองโมง ดูเหมือนว่าการไหลของเวลาในทั้งสองมิติจะใกล้เคียงกัน

"โอเคๆ หางนี่อร่อยมาก เดี๋ยวผมจะทำให้ชิม ถือเป็นการตอบแทนที่ช่วยชีวิตผมไว้แล้วกัน~" ลู่เหรินหมินลูบผมที่ฟูฟ่องของอันยา "คุณไม่เห็นบอกผมเลยว่าคุณแปลงร่างขั้นสองได้"

"เชอะ! เรื่องที่นายไม่รู้ยังมีอีกเยอะ แม่นางคนนี้ใจกว้างหรอกนะถึงไม่ถือสานาย เสี่ยวหมินจื่อ รีบเอาของอร่อยมาถวายซะดีๆ!"

"รับทราบขอรับนายหญิง!" ลู่เหรินหมินขยิบตาพร้อมโค้งคำนับ ทำเอาอันยาหัวเราะชอบใจ เขาหยิบเนื้อหางทั้งสองชิ้นจากโต๊ะแล้วเดินตรงเข้าครัว