บทที่ 6 ประสบการณ์ลิ้มรสอาหารต่างมิติครั้งแรก

บทที่ 6 ประสบการณ์ลิ้มรสอาหารต่างมิติครั้งแรก

"เพื่อเป็นการรับประกันว่านักล่ามิติจะไม่นำสิ่งที่เป็นอันตรายต่อมิติหลักติดตัวมาด้วย ระบบจะทำการชำระล้างร่างกายเดี๋ยวนี้"

วงเวทย์ที่หลังมือสว่างวาบ ละอองแสงที่กระจายอยู่โดยรอบรวมตัวกันเหนือศีรษะของลู่เหรินหมินกลายเป็นวงแหวนขนาดเส้นผ่านศูนย์กลาง 1.5 เมตร วงแหวนนั้นกวาดผ่านร่างกายเขาจากศีรษะจรดปลายเท้า ชะล้างคราบเหงื่อไคลและรอยเลือดจนหมดสิ้น ลู่เหรินหมินรู้สึกสดชื่นไปทั้งตัว บาดแผลที่ฝ่ามือก็สมานหายสนิท ราวกับเรื่องเมื่อครู่เป็นเพียงฝันตื่นหนึ่ง ทว่าความอ่อนล้าที่แขนและอาการเจ็บแปลบที่ยังหลงเหลืออยู่ในความรู้สึก เป็นเครื่องยืนยันว่าเมื่อไม่กี่นาทีก่อน เขาเพิ่งผ่านการล่าอันทุลักทุเลมาจริงๆ

"กำลังรวบรวมสถิติผลลัพธ์จากการสำรวจมิติ..."

"สรุปผลเสร็จสิ้น สิ่งที่ได้จากการสำรวจ: กระบองเพชร * 2"

"ปลดล็อกสารานุกรมสิ่งมีชีวิตต่างมิติ!"

"ปลดล็อกสิทธิ์นักล่า! สามารถตรวจสอบได้หลังจากกลับสู่มิติหลัก"

"ปลดล็อกระบบจัดอันดับนักล่า! ระดับปัจจุบัน: แรงก์ D 0 ดาว"

"ปลดล็อกร้านค้ามิติ!"

"ปลดล็อกระบบกระเป๋ามิติ! พื้นที่จัดเก็บ (2/5): กิ่งไม้, กระบองเพชร (2/100)"

"ปลดล็อกระบบชื่อเสียงสังกัดมิติ! สังกัดปัจจุบัน: ไม่มี"

"เริ่มกระบวนการส่งกลับ..."

ความวิงเวียนคลื่นเหียนถาโถมเข้ามาอีกระลอก ลู่เหรินหมินที่หมดเรี่ยวแรงไม่อาจประคองสติได้อีกต่อไป เขาล้มคว่ำหน้าลงกับพื้น...

"...ลู่! เสี่ยวลู่!"

แรงเขย่าเบาๆ ดึงสติสัมปชัญญะของลู่เหรินหมินกลับมาจากความมึนงง เสียงหวานทว่าเจือความร้อนรนของผู้หญิงลอยเข้าหู

ลู่เหรินหมินค่อยๆ ลืมตาขึ้น สิ่งแรกที่เห็นคือสาวสวยผมสีขาวนัยน์ตาสีฟ้าที่กำลังจ้องมองเขาด้วยแววตาตื่นตระหนก

"ทะเลทราย หนูประหลาด แล้วก็สาวสวยเหรอ? ฝันเพ้อเจ้อชะมัด..." ลู่เหรินหมินพึมพำอย่างงัวเงีย

"ตุ้บ!"

ยังไม่ทันจะขยับตัวหามุมหลับต่อ เขาก็รู้สึกเหมือนร่วงจากปุยเมฆกระแทกพื้นอย่างจัง ความเจ็บที่ก้นปลุกให้เขาตื่นเต็มตาในทันที

"สาวสวยอะไรกัน นายเพิ่งกลับมาถึงก็พูดจาน่าอายซะแล้ว" สาวงามผมขาวเอามือปิดแก้มแดงระเรื่อ ท่าทางขัดเขิน

"โอ๊ย ก้นฉัน..." ลู่เหรินหมินนิ่วหน้า พลางลุกขึ้นยืนพลางลูบก้นป้อยๆ "กลับมาได้สักที นึกว่าจะต้องตายอยู่ในที่เฮงซวยนั่นซะแล้ว..."

เมื่อได้ยินดังนั้น อันยาก็สลัดความเขินอายทิ้งทันที ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงร่าเริง "เพิ่งไปครั้งแรกก็ล่าเหยื่อกลับมาได้เร็วขนาดนี้ สมกับเป็นคนเก่งที่ฉันไปขุดมาจริงๆ!"

"ฉันกำลังเล็งอยู่ว่าจะกางประตูมิติที่ไหนดี จู่ๆ นายก็ร่วงลงมาหัวทิ่ม โชคดีที่ฉันปฏิกิริยาไวเลยรับไว้ทัน แต่นายอยู่ในอ้อมกอดฉันแท้ๆ กลับไม่ทำตัวดีๆ ดิ้นไปดิ้นมาแถมยังละเมอถึงสาวสวยอีก น่ารำคาญชะมัด~" อันยาโบกสัญญาในมือ แสงจากวงเวทย์บนกระดาษค่อยๆ จางลง

ลู่เหรินหมินส่ายหัวพยายามไล่ความมึนงงที่ตกค้าง ก่อนจะค่อยๆ ปะติดปะต่อเรื่องราวที่เกิดขึ้น

เขาทำภารกิจสำรวจมิติครั้งแรกสำเร็จ และสลบไปก่อนที่หลอดโหลดการวาร์ปจะเต็ม ทำให้ร่วงออกมาจากประตูมิติในสภาพหัวทิ่ม วงเวทย์บนสัญญานั้นทำหน้าที่เป็นทั้งทางเข้าและทางออก ตอนนั้นอันยาถือสัญญาเดินวนไปวนมาในห้องเพื่อหาที่วางวงเวทย์ พอเห็นลู่เหรินหมินร่วงออกมา เธอเลยตกใจจนเผลอแปลงร่างเป็น 'สาวงามผมขาว' แล้วรับเขาไว้ในท่าเจ้าหญิง...

ช่างเถอะ เขาตัดสินใจเปิดดู [สารานุกรมสิ่งมีชีวิตต่างมิติ] ก่อน ลู่เหรินหมินสนใจเจ้าหนูประหลาดที่มีต้นกระบองเพชรบนหัวนั่นเป็นพิเศษ

"หนูกระบองเพชร: หนูเจอร์บิลหูยาว พบได้ทั่วไปในพื้นที่แห้งแล้งอย่างทะเลทรายโกวีและทะเลทรายอื่นๆ เลือกวิวัฒนาการโดยการรวมร่างกับกระบองเพชร กระบองเพชรขนาดใหญ่ทำให้มันสูญเสียความคล่องตัว แต่โชคดีที่ไม่ค่อยมีสัตว์ชอบกินกระบองเพชร แต่มันคงลืมนึกไปอย่างหนึ่งว่า: มนุษย์จำนวนไม่น้อยดูเหมือนจะชอบกินกระบองเพชร... ระดับความยากในการจับ: ง่าย"

"มิน่าล่ะ หัวถึงได้แหลมเปี๊ยบขนาดนั้น..." ลู่เหรินหมินสูดปาก ความเจ็บแปลบที่ฝ่ามือเหมือนจะแล่นย้อนกลับมา

"เอาเถอะ รีบๆ เอาผลงานการสำรวจครั้งแรกออกมาโชว์บอสหน่อยเร็ว!" อันยากลับร่างเป็นเด็กสาวปกติ เร่งเร้าขอดูของที่ได้มาอย่างกระตือรือร้น

เดี๋ยวก็เรียกตัวเองว่า 'ฉัน' เดี๋ยวก็ 'บอส' สรรพนามเยอะเหลือเกินนะแม่คุณ... ลู่เหรินหมินกลืนคำบ่นลงคอ เปิด [กระเป๋ามิติ] ด้วยความจำใจ แล้วหยิบกระบองเพชรขนาดเท่าฝ่ามือสองชิ้นออกมาวางบนโต๊ะ

อืม หนามถูกเอาออกให้หมดแล้วด้วย ช่างรอบคอบจริงๆ

ใบหน้าของอันยาเจื่อนลงทันทีที่เห็นของบนโต๊ะ ลู่เหรินหมินรู้สึกว่าถ้าเธอยังอยู่ในร่างสาวงามผมขาว หูหมาป่าสีขาวบนหัวคงลู่ลงด้วยความผิดหวัง... "ว่าแต่นายไม่ได้เป็นนักชิมอาหารหรอกเหรอ? เจ้านี่มันกินได้จริงๆ ใช่มั้ย?" อันยาพึมพำ เอานิ้วจิ้มๆ กระบองเพชรอย่างไม่ค่อยเต็มใจ

"น่าจะได้นะ ผมจำได้ว่าที่เม็กซิโกมีเมนูอาหารทำจากกระบองเพชรอยู่ ยังไงก็ลองทำดูก่อนแล้วกัน"

ลู่เหรินหมินหยิบกระบองเพชรชิ้นหนึ่งเดินเข้าครัวไปอย่างใช้ความคิด

ถึงจะรู้ว่ากินได้ แต่นั่นก็แค่ทฤษฎี นี่เป็นครั้งแรกที่เขาลงมือทำจริงๆ ถือซะว่าเป็นทางเลือกสุดท้ายแล้วกัน ยังไงคนข้างนอกนั่นก็ไม่น่าจะเรื่องมาก... ลู่เหรินหมินควงมีดทำท่าเก๊กสวยแต่แข็งทื่อ ก่อนจะลงมือปอกเปลือกกระบองเพชรอย่างทุลักทุเล น้ำยางเหนียวๆ ของมันทำให้เขาขมวดคิ้ว คนสมัยก่อนคิดยังไงถึงเอาไอ้นี่มาทำอาหารกันนะ? สภาพดูไม่น่ากินเลย... หลังจากหั่นเป็นเส้นฝอย เขาก็โรยเกลือหมักทิ้งไว้ ระหว่างนั้นก็ต้มน้ำรอ ประมาณ 5 นาทีน้ำก็เดือด ลู่เหรินหมินล้างเส้นกระบองเพชรด้วยน้ำสะอาด แล้วเทลงไปลวกในหม้อ ลวกทิ้งไว้สัก 3-5 นาทีก็ตักขึ้นมาน็อคน้ำเย็น สะเด็ดน้ำใส่จาน ปรุงรสด้วยน้ำตาล ซีอิ๊ว น้ำส้มสายชู และน้ำมันงา คลุกเคล้าให้เข้ากัน

"ปลดล็อกเมนูคิดค้นเอง: ยำกระบองเพชร, ระดับ 1 ดาว"

"คะแนนยังไม่สมบูรณ์แบบ โปรดพยายามปรับปรุง"

"แค่นี้ก็หรูแล้ว~" ลู่เหรินหมินบ่นพึมพำ ต่อให้เป็นแม่ครัวหัวป่าก์ก็ทำอาหารโดยไร้วัตถุดิบไม่ได้ ยิ่งห้องนี้ไม่มีอะไรเลย แถมชีวิตยี่สิบปีแรกเขาก็แทบไม่เคยจับมีดทำครัว ทำออกมาเป็นจานได้ขนาดนี้ก็น่าชื่นชมแล้ว... เขาถือจานเดินออกจากครัว เห็นอันยานั่งรออยู่ที่โต๊ะอาหาร มือวางบนเข่าด้วยท่าทางเคร่งขรึม เหมือนเด็กดีที่รอผู้ใหญ่ป้อนข้าว

"เมื่อกี้ยังทำหน้าไม่อยากกินอยู่เลยไม่ใช่เหรอ?" ลู่เหรินหมินพูดเย้า พลางยื่นตะเกียบให้

"โธ่เอ๊ย~ อย่าไปใส่ใจรายละเอียดเล็กน้อยน่า ทั้งหมดนี้ก็เพื่ออนาคตอันรุ่งโรจน์ของบริษัทเรา~" อันยารับตะเกียบไปอย่างร่าเริง "ฉันเชื่อในฝีมือการทำอาหารของนาย... อุ๊บ!"

เธอคีบเส้นกระบองเพชรเข้าปาก ยังไม่ทันเคี้ยวได้สองคำก็ชะงักค้าง ปฏิกิริยาแปลกๆ นี้ทำเอาลู่เหรินหมินใจคอไม่ดี "มันแย่ขนาดนั้นเลยเหรอ?"

เขาลองคีบชิ้นหนึ่งเข้าปากอย่างกล้าๆ กลัวๆ กระบองเพชรที่ลวกแล้วไม่มีกลิ่นเหม็นเขียวฉุนจมูกเหมือนตอนดิบๆ แวบแรกอาจดูธรรมดา รสสัมผัสแรกมีเพียงรสของซอสเปรี้ยวหวาน แต่เมื่อเคี้ยว รสเปรี้ยวอันเป็นเอกลักษณ์ของเนื้อกระบองเพชรก็เริ่มกระจายฟุ้งในปาก เนื้อสัมผัสลื่นคอเข้ากันได้ดีกับซอสรสเปรี้ยวหวาน กลายเป็นยำเรียกน้ำย่อยที่ให้ความรู้สึกสดชื่น

"ได้รับคะแนนความประหลาดใจ: +11"

"ได้รับคะแนนความประหลาดใจ: +8"

"เสี่ยวลู่! นายสุดยอดมาก!" อันยาอุทาน ตะเกียบในมือขยับรัวเร็ว ลู่เหรินหมินเองก็ไม่ยอมน้อยหน้า ไม่นานทั้งสองก็จัดการอาหารจานเล็กๆ จนเกลี้ยง อันยาจ้องก้นชามตาเป็นมัน ราวกับอยากจะซดน้ำซอสที่เหลือให้หมด

ลู่เหรินหมินเองก็เริ่มรู้สึกติดใจ กระบองเพชรชิ้นนั้นดูเหมือนจะใหญ่ แต่พอปอกเปลือก หมักเกลือ และลวกน้ำ มันก็หดลงไปกว่าครึ่ง ปริมาณแค่นี้แค่ยาไส้คนธรรมดาอย่างเขายังไม่พอ ไม่ต้องพูดถึงสาวน้อยที่ไม่ใช่มนุษย์ตรงหน้านี้เลย แต่ก่อนจะทำเพิ่ม ลู่เหรินหมินตัดสินใจถามถึงฟังก์ชันที่เพิ่งปลดล็อกมาก่อน

[สารานุกรมสิ่งมีชีวิต] ไม่ต้องอธิบายก็พอเดาได้ [กระเป๋ามิติ] ยิ่งเข้าใจง่ายเข้าไปใหญ่ ส่วนระบบอื่นๆ...

"ระดับนักล่าน่ะเข้าใจง่ายมาก เหมือนนายเก็บเลเวลในเกมนั่นแหละ ยิ่งทำภารกิจสำเร็จมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งได้ค่าประสบการณ์มาก แล้วเลเวลก็จะอัป" อันยาอดใจไม่ไหวจนต้องยกชามขึ้นซดน้ำซอสล้างคอ "ระดับนักล่าแบ่งเป็น 5 ระดับ คือ S, A, B, C, D แต่ละระดับแบ่งย่อยเป็น 1-5 ดาว นายเพิ่งทำภารกิจมือใหม่เสร็จ ก็เลยอยู่ที่แรงก์ D 0 ดาว ส่วนฉันน่ะเหรอ~ เป็นนักล่ารุ่นเก๋าแรงก์ A 3 ดาวแล้วนะ ลองเรียกฉันว่า 'รุ่นพี่' ดูหน่อยสิ~"