บทที่ 9 - ความร่วมมือ

บทที่ 9 - ความร่วมมือ

★★★★★

"คุณวางแผนจะทำยังไง?"

มอร์ริสมองมังกรแดงวัยรุ่นที่หน้าตายังละอ่อนตรงหน้า แม้ในใจจะปั่นป่วน แต่ใบหน้ากลับเปื้อนยิ้ม

ราวกับว่าเขาเห็นด้วยกับข้อเสนอของมังกรแดงเป็นอย่างยิ่ง

ความจริงแล้ว ในฐานะนักธุรกิจเจนสนาม และในฐานะคนส่วนน้อยในสวนสัตว์แห่งนี้ที่ยอมทะเลาะกับพวกดรูอิดบ้านแตกสาแหรกขาดเพื่อเรื่องเงินๆ ทองๆ จิตใจของเขาเหนื่อยล้าเต็มที

เจ้าหนูคนนี้ควรจะมีแผนงานที่สมบูรณ์และจับต้องได้มานำเสนอ ไม่อย่างนั้นรักษาสภาพเดิมไว้ก็น่าจะดีกว่า

ก็เขาเพิ่งพูดไปเองไม่ใช่เหรอ ว่าคนตัวเล็กๆ ควรสนใจชีวิตความเป็นอยู่จริงๆ อย่างเช่นตอนนี้ อย่างเช่นสวนสัตว์แห่งนี้

เขารู้สึกว่าชีวิตตอนนี้ก็ดีอยู่แล้ว ไม่จำเป็นต้องเปลี่ยนแปลงอะไรมากมาย

เหมือนที่มังกรแดงพูดนั่นแหละ เขาและตัวมอร์ริสเองก็เป็นแค่คนตัวเล็กๆ คนตัวเล็กๆ ไม่จำเป็นต้องแคร์อะไรมากมายขนาดนั้น

ลอเรนรู้ดีว่า จะได้อยู่ต่อหรือไม่ ก็ขึ้นอยู่กับการแสดงหลังจากนี้แหละ

เป็นครั้งแรกในรอบนานปีที่หัวใจของลอเรนเต้นแรงด้วยความตื่นเต้น หรืออาจจะเป็นความประหม่า

ตลอดยี่สิบปีที่เป็นมังกร เขาแทบไม่เคยใช้คำพูดเป็นอาวุธเลย เวทมนตร์กับกรงเล็บมังกรมันใช้ง่ายกว่าเยอะ

ถ้าเป็นเขาในชาติก่อน ที่เป็นพนักงานขายต้องคอยดีลกับลูกค้าสารพัดรูปแบบ ป่านนี้คงโม้เรื่องประวัติอันยาวนานของบริษัท ประสบการณ์อันโชกโชน ทีมงานคุณภาพ สรุปคือโม้เหม็นไปเรื่อย ยังไงโม้ก็ไม่เสียภาษีอยู่แล้ว

แต่ลอเรนรู้ดีว่าขืนทำแบบนั้น งานนี้พังแน่

ไม่ต้องพูดถึงชื่อเสีย(ง) อันย่ำแย่ของเผ่ามังกรในโลกนี้ บวกกับอายุเพิ่งจะยี่สิบที่ถือว่าเป็นเด็กของเด็กในมาตรฐานมังกร เอาแค่เนื้อหาของเรื่องนี้จริงๆ

สรุปง่ายๆ ก็คือ มังกรแดงแข็งแรงดีตัวหนึ่ง พยายามจะเข้ามาเกาะกินฟรีในสวนสัตว์ โดยอาศัยการสร้างกระแสข่าว!

ต่อให้ใช้คำพูดสวยหรูแค่ไหน วาดฝันอนาคตไว้สวยงามเพียงใด จะทำประโยชน์ให้สังคมได้มากเท่าไหร่ แต่สรุปแล้ว...

แกก็แค่อยากจะใช้สถานที่ฟรี หน้าด้านมานอนกิน นอนอืด แถมยังจะเอาเงินเดือนอีกไม่ใช่เรอะ!

ความจริงย่อมเสียงดังกว่าคำแก้ตัวเสมอ

ไม่ใช่ทุกที่และทุกเวลา ที่เราจะมองข้ามความจริงกันได้ โดยเฉพาะเมื่อความจริงนั้นเกี่ยวข้องกับเงินทอง

ไม่ว่าจะเป็นมนุษย์ในชาติก่อนหรือมังกรแดงในชาตินี้ ลอเรนยึดถือแนวคิดสองอย่างที่ดูขัดแย้งกันมาตลอด

ข้อแรก คำพูดมีพลังมหาศาล มันสามารถงัดข้อ หรือแม้แต่เปลี่ยนทิศทางของเรื่องราวได้

ข้อสอง มนุษย์เราไม่สามารถถูกเกลี้ยกล่อมได้หรอก

คนที่ยอมเชื่อในสิ่งที่คุณพูด ยอมฟังคำของคุณ ก็เพราะจิตใต้สำนึกของพวกเขาเอนเอียงไปทางความคิดนั้นอยู่แล้ว พวกเขาเชื่อในตัวตนของพวกเขาเอง

ส่วนคุณ ก็แค่ไปดึงเอาตัวตนนั้นของพวกเขาออกมา!

"ผมจะไม่ทำอะไรเลยครับ"

เมื่อเจอกับคำถามของมอร์ริส ลอเรนผายมือสองข้าง แล้วทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้อย่างสบายใจเฉิบ

มอร์ริสชะงัก เหมือนยังปรับอารมณ์ตามแผนการอันยิ่งใหญ่ที่ลอเรนวาดไว้ไม่ทัน หรืออาจจะตกใจกับความ "เท" ของมังกรแดง

จากนั้น มังกรแดงก็พูดต่อ

"ผมเป็นแค่ก้อนหินที่โยนลงไปในบ่อน้ำ มีหน้าที่แค่สร้างแรงกระเพื่อมแรกเท่านั้น"

"คนที่จะลงมือทำคือพวกคุณ คนที่จะเปลี่ยนแรงกระเพื่อมให้เป็นพายุ โหมกระหน่ำไปทั่วโลก เปลี่ยนแปลงความล้าหลังเดิมๆ คือพวกคุณ ไม่ใช่ผม"

"จะดึงดูดนักท่องเที่ยวเพิ่มยังไง จะเปลี่ยนมันให้เป็นวัฏจักรธุรกิจเชิงบวกยังไง จะสร้างระบบนิเวศของอุตสาหกรรมยังไง จะโปรโมทแบบไหน เพื่อให้สวนสัตว์ทุกแห่งมีหนทางที่สดใสรออยู่ นั่นเป็นเรื่องของพวกคุณ"

"ไม่ใช่เรื่องของผม"

"ผมก็แค่ลูกมังกรแดงที่อยากหาที่ซุกหัวนอนไปวันๆ"

"เหมือนที่ท่านคิดจริงๆ นั่นแหละครับ โลภมาก เจ้าเล่ห์ โกหกหน้าตาย เพื่อให้ได้ที่นอนสบายๆ จะพูดอะไรก็ได้ทั้งนั้น"

พูดจบ ลอเรนก็หัวเราะออกมาเอง เหมือนยังไม่ค่อยชินกับท่าทางจริงใจแบบนี้เท่าไหร่

"สิ่งเดียวที่ผมรับประกันได้คือ ผมจะพยายามร่วมมือกับงานของท่านอย่างเต็มที่ เพื่อให้เรื่องนี้สำเร็จ"

เขารู้ดีว่าเขาเกลี้ยกล่อมอีกฝ่ายไม่ได้ ในเมื่อเกลี้ยกล่อมไม่ได้ ก็แฉตัวเองซะเลย

เอาสิ่งที่วางอยู่บนโต๊ะมาเปิดอกคุยกันให้หมด อีกฝ่ายไม่ใช่คนโง่ที่คิดเลขไม่เป็น

ใช้ประโยชน์จากภาพจำแย่ๆ ของมังกร สร้างปฏิกิริยาที่ขัดแย้งกัน ความลวงซ้อนความลวง ข้อมูลซ้อนข้อมูล ปล่อยให้เรื่องราวมันดำเนินไปเอง

มอร์ริสเงียบไปนาน

เขามองดูเจ้าตัวเล็กที่นั่งเอนหลังอยู่บนเก้าอี้ รู้สึกว่าเด็กรุ่นใหม่นี่น่ากลัวชะมัด ขณะเดียวกัน ความปรารถนาในความสำเร็จที่เหมือนจะมอดดับไปนานแล้วในใจ ก็เริ่มมีควันคุกรุ่นขึ้นมาจางๆ

ใช่แล้ว เด็กตรงหน้าไม่เหมือนมังกรตัวอื่น

แม้จะฉลาด เจ้าเล่ห์ และดูอ่อนหัด แต่ก็มีความจริงใจที่ให้เกียรติกันแฝงอยู่

ความจริงใจแบบที่เจ้าตัวอาจจะไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ

เขาไม่ได้พกความหยิ่งยโสของเผ่าพันธุ์ชั้นสูงมาด้วย และไม่ได้ใช้สติปัญญาของตัวเองมาหลอกใช้ใครอย่างอวดดี เขาจัดวางสติปัญญาและอำนาจของคนอื่นไว้ในระดับเดียวกับตัวเองเสมอ

"มอร์ริส... มอร์ริส แอสแลนท์ ครับคุณลอเรน เรามาคุยรายละเอียดสัญญากันเถอะ"

มอร์ริสขยับแว่นตา ยื่นมือมาให้ลอเรน

ในที่สุด หลังจากการรอคอยและความตึงเครียดอันยาวนาน ลอเรนก็ได้ยินสิ่งที่อยากได้ยิน ศึกนี้ เขาชนะแล้ว!

"ร่วมมือกันด้วยดีนะครับ?"

"ร่วมมือกันด้วยดีครับ!"

จากนั้น ก็เข้าสู่ช่วงดึงเกมเรื่องรายละเอียดสัญญาอันยาวนาน

ในขั้นตอนนี้ กลายเป็นเวทีของมอร์ริส ส่วนลอเรนมีหน้าที่แค่ยื่นข้อเสนอ

ในฐานะนักบริหารมืออาชีพ เมื่อทั้งสองฝ่ายเปิดอกคุยกัน ความคืบหน้าจึงเป็นไปอย่างราบรื่น แต่ในเรื่องผลประโยชน์และปัญหาเฉพาะเจาะจง มอร์ริสก็ไม่ยอมถอยแม้แต่ก้าวเดียว

"สัญญาจ้างงานผมไม่มีปัญหาครับ การเข้าทำงานในฐานะพนักงานเผ่าพันธุ์ทรงปัญญา ผู้แสดงวิถีชีวิตมังกรแดง จะช่วยลดข้อครหาได้เยอะ"

"แต่เซ็นทีละสามเดือนมันไม่สั้นไปหน่อยเหรอครับ? ท่านก็รู้ ผมเป็นมังกร สามเดือนสำหรับผมมันแค่พริบตาเดียว เกิดผมเข้าสู่ช่วงลอกคราบแล้วหลับยาว ตื่นมาสัญญาหมดพอดี แถมมีมังกรตัวอื่นมาตัดราคา ท่านไล่ผมที่เป็นผู้บุกเบิกออก ผมจะทำยังไงล่ะ?"

"ผมว่าเราเซ็นสัญญาระยะยาวเพื่อแสดงความเชื่อใจกันดีกว่า อีกอย่าง ในเมื่อเราเซ็นสัญญาจ้างงาน เวลาหลังเลิกงานก็ต้องเป็นของผมใช่มั้ยครับ? เราควรกำหนดเวลาเข้างานให้ชัดเจนเลยมั้ย?"

ลอเรนไม่ลืมเหตุผลหลักที่มาที่นี่:

เดือนหน้า เผ่ามังกรจะถูกถีบออกจากบัญชีสัตว์คุ้มครองระดับสอง เงินอุดหนุนจะถูกตัด โควตายกเว้นโทษจะเหลือศูนย์

ถ้าเซ็นแค่สามเดือน แล้วนโยบายใหม่ออกมา พวกเขากดค่าตัวลงจะทำยังไง?

แล้วถ้ากระแสตอบรับไม่ดีล่ะ?

ลอเรนจำใส่ใจเสมอว่า ถ้อยคำหรูหราก่อนหน้านี้ ก็แค่การขายฝันในฐานะสินค้า เพื่อกระตุ้นเจ้านายที่หมดไฟเท่านั้น

สิ่งที่เขาต้องการจริงๆ คือ งานที่อู้งานได้ และมีเวลาว่างหลังเลิกงานมากพอ เพื่อหารายได้เสริม ให้เขามีสถานะทางการเงินที่มั่นคงและมากพอ เพื่อไปลงทุนกับอนาคต ไล่ตามสถานะที่ดูเหมือนจะใกล้แต่ก็ไกลเหลือเกิน:

มังกรโบราณ

[จบแล้ว]