บทที่ 33 คนทรยศที่ขโมยยาแล้วหนีไป, เด็กอุ้มผู้ใหญ่

บทที่ 33 คนทรยศที่ขโมยยาแล้วหนีไป, เด็กอุ้มผู้ใหญ่

เล่าหม่าจัดให้บุตรศักดิ์สิทธิ์ไคหยางพักที่เรือนหลังเล็กแยกต่างหากด้านหลังโรงเตี๊ยมจวี้หยวน ทันทีที่นายอำเภอหวังเดินมาถึงหน้าประตูเรือน ก็ได้ยินเสียงหยอกเย้าของสตรีดังออกมา

"คิกคิก คุณชาย รีบมาจับข้าสิเจ้าคะ!"

"แม่นางน้อย เจ้าอยู่ไหนจ๊ะ แม่นางน้อย?"

นายอำเภอหวังหน้าดำคล้ำทันที

ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าข้างในกำลังเล่นปิดตาจับผีเสื้อกันอยู่ พอจับผีเสื้อได้ ก็คงจะได้ 'กิน' ผีเสื้อ

"เขาดื้อดึงจะเอาให้ได้ ข้าไม่มีทางเลือก เลยต้องเรียกคนจากหอฉวินฟางย่วนมาให้" เล่าหม่าอธิบาย

หอฉวินฟางย่วนเป็นหอนางโลมอันดับหนึ่งในทงโจว

นอกจากจะให้บริการในร้านแล้ว ยังมีบริการส่งถึงที่ หรือถ้าจ่ายเพิ่มก็หิ้วกลับบ้านได้ด้วย

นายอำเภอหวังสูดหายใจลึก โบกมือ

เล่าหม่ารีบเคาะประตู "คุณชาย ท่านหัวหน้าสาขามาขอพบ สะดวกให้เข้าไปไหมขอรับ?"

"ตอนที่ควรมาไม่มา ตอนที่ไม่ควรมาดันจะมา ให้รอไปก่อน" บุตรศักดิ์สิทธิ์ไคหยางที่กำลังไล่จับสาวงามในสวนตอบกลับเสียงเย็น แล้วกวักมือเรียกสาวงาม "ยังไม่รีบมาปรนนิบัติคุณชายอีก"

แม่นางคนนี้ลีลาเด็ด เขาชอบมาก

ดังนั้นนี่จึงไม่ใช่แค่ไม่อยากเสียโอกาสเสพสุข

แต่ยังเป็นการสั่งสอนนายอำเภอหวังไปในตัว

"เอ่อ..." เล่าหม่าหันมามองนายอำเภอหวังด้วยความลำบากใจ "ท่านหัวหน้าสาขา..."

เสียงครวญครางดังลอดออกมาจากในเรือน

ชัดเจนว่าบุตรศักดิ์สิทธิ์ไคหยางเริ่ม 'ปฏิบัติภารกิจ' แล้ว

"ข้าเสียมารยาทที่ไม่ไปรับเขา เขาจะโกรธก็เข้าใจได้ รอหน่อยแล้วกัน" นายอำเภอหวังยกมือห้ามเล่าหม่า พูดเสียงเรียบ

เล่าหม่าเสนอ "งั้นเราไปรอในโรงเตี๊ยมดีกว่าไหมขอรับ คงอีกนานกว่าจะเสร็จ"

นายอำเภอหวังพยักหน้า

ทั้งสองเดินออกมาได้ไม่ไกล ก็ได้ยินเสียงเปิดประตูดังมาจากด้านหลัง จึงหันกลับไปมองโดยสัญชาตญาณ

เห็นสตรีแต่งตัวฉูดฉาดคนหนึ่งเดินเอามือปิดหน้าออกมา แล้วเดินจ้ำอ้าวไปในทิศทางตรงกันข้ามกับพวกเขา

มองดูแผ่นหลังของหญิงสาวที่เดินจากไป นายอำเภอหวังกับเล่าหม่ายืนงงอยู่พักใหญ่ แล้วหันมามองหน้ากัน

เดี๋ยวนะ... แค่นี้เองเหรอ?

ตอนแรกนายอำเภอหวังยังรู้สึกโกรธที่บุตรศักดิ์สิทธิ์ไคหยางทำตัวเหลวไหล แต่ตอนนี้ความรู้สึกโกรธหายวับไปทันที

กลับกลายเป็นความสงสารและเวทนาแทน

และเขาก็วางใจในตัวบุตรศักดิ์สิทธิ์ไคหยางมากขึ้น ผู้ชายที่ 'เสร็จไว' ขนาดนี้ ต่อให้บ้ากามแค่ไหนก็คงไม่สร้างความเดือดร้อนให้ผู้หญิงได้มากนักหรอก อย่างมากก็แค่ถลอกนิดหน่อย

อีกอย่าง เขาเริ่มคิดว่าเขาอาจจะเข้าใจท่านบุตรศักดิ์สิทธิ์ผิดไป อีกฝ่ายคงแค่อยากให้เขารอสักแป๊บ ไม่ได้ตั้งใจจะกลั่นแกล้งอะไรเลย!

"อะแฮ่ม ท่านหัวหน้าสาขา?" เล่าหม่าสะกิดเรียก

นายอำเภอหวังได้สติ เดินกลับไปที่เรือนพัก

พอเข้าไปก็เห็นบุตรศักดิ์สิทธิ์ไคหยางนั่งจิบเหล้าอยู่คนเดียวที่โต๊ะหินกลางลาน ท่าทางดูสบายใจเฉิบ

"คาราวะท่านบุตรศักดิ์สิทธิ์!" นายอำเภอหวังคาราวะก่อน

เล่าหม่าที่เดินตามเข้ามาปิดประตูเรือน

"ปัง!" บุตรศักดิ์สิทธิ์ไคหยางกระแทกจอกเหล้าลงกับโต๊ะจนเหล้ากระฉอก ปรายตามองนายอำเภอหวังอย่างเย็นชา "ท่านหัวหน้าสาขาหวังงานยุ่งจริงๆ นะ กว่าจะเจียดเวลามาพบข้าได้"

"ท่านบุตรศักดิ์สิทธิ์โปรดเข้าใจ ข้าปลีกตัวมาไม่ได้จริงๆ ไม่ได้มีเจตนาลบหลู่" นายอำเภอหวังขอโทษอย่างจริงใจ แล้วอธิบายเหตุผล "หมู่บ้านนอกเมืองเกิดคดีฆาตกรรมหมู่ เจ็ดชีวิตถูกสูบเลือดจนแห้งกรัง ในที่เกิดเหตุพบผ้าเช็ดหน้าปักลายสัญลักษณ์ลัทธิเสวียนหวงตกอยู่ ข้าเลยต้องรีบไปดูด้วยตัวเอง"

"อะไรนะ?" บุตรศักดิ์สิทธิ์ไคหยางหน้าเปลี่ยนสี ลุกพรวดขึ้น "ต้องเป็นฝีมือไอ้คนทรยศนั่นแน่!"

"ข้าได้ยินเรื่องจุดประสงค์ของท่านบุตรศักดิ์สิทธิ์จากเล่าหม่าแล้ว รบกวนท่านช่วยเล่ารายละเอียดเกี่ยวกับคนทรยศที่ชื่อโจวซุ่นชิ่งคนนี้ให้ฟังหน่อยได้ไหมขอรับ?" นายอำเภอหวังรีบถามต่อ

"ย่อมได้" พอเข้าเรื่องงาน บุตรศักดิ์สิทธิ์ไคหยางก็ลืมเรื่องที่จะหาเรื่องนายอำเภอหวังไปชั่วคราว หน้าเครียดเล่าให้ฟัง "โจวซุ่นชิ่งเป็นคนของโถงฟ้า สังกัดตำหนักเพลิง ต้นเดือนได้รับคำสั่งจากเจ้าตำหนักให้ร่วมเดินทางไปส่งยาวิเศษที่แคว้นเว่ยพร้อมกับข้า

แต่นึกไม่ถึงว่ามันจะเกิดโลภอยากครอบครองยาวิเศษแต่เพียงผู้เดียว ฉวยโอกาสตอนข้าไม่อยู่ วางยาพิษฆ่าศิษย์น้องที่ร่วมทางไปด้วยจนหมด แล้วขโมยยาหนีไป

ข้าตามไปทันและทำร้ายมันบาดเจ็บระหว่างทาง ตอนสู้กันข้าถึงรู้ว่ามันฝึกวิชามารดูดเลือด ศพแห้งพวกนั้นต้องเป็นฝีมือมันที่ดูดเลือดรักษาอาการบาดเจ็บแน่"

นอกจากสำนักงานใหญ่และสาขาย่อยที่กระจายอยู่ทั่วโลกแล้ว ลัทธิเสวียนหวงยังมีหน่วยงานที่ขึ้นตรงต่อสำนักงานใหญ่ คือ ตำหนักเพลิงและตำหนักเหลืองรวมถึงสี่โถง คือ ฟ้า, ดิน, ลึกลับ, และเหลือง

"ลัทธิเรามีคนชั่วช้าแบบนี้อยู่ด้วยรึ!" นายอำเภอหวังฟังจบก็โกรธจัด "แต่ในเมื่อมันได้ยาวิเศษไปแล้ว ทำไมไม่กินเข้าไปซะเลย? จะมัวหนีไปฆ่าคนดูดเลือดรักษาตัวทำไม?"

"ยาวิเศษเม็ดนั้นเป็นของตกทอดจากผู้บำเพ็ญเพียรยุคโบราณ แม้พลังจะเสื่อมถอยไปมากเพราะเก็บรักษาไม่ดี แต่ร่างกายมนุษย์ธรรมดาอย่างพวกเราต้องใช้เวลาในการหลอมรวมและดูดซับนานมาก ไม่อย่างนั้นอาจธาตุไฟเข้าแทรกวิญญาณแตกสลายได้ มีข้าไล่ล่าอยู่ข้างหลัง มันจะกล้าหยุดกินยาได้ยังไง?" บุตรศักดิ์สิทธิ์ไคหยางแค่นเสียง

เล่าหม่าถือโอกาสถามสิ่งที่สงสัย "ท่านบุตรศักดิ์สิทธิ์รู้ล่วงหน้าหรือขอรับว่ามันจะหนีมาทางทงโจว?"

"ตอนแรกข้ามีกำหนดการจะผ่านทงโจวอยู่แล้วเพื่อไปส่งยา จดหมายที่พวกเจ้าได้รับส่งออกไปก่อนที่จะเกิดเรื่องขโมยยา" บุตรศักดิ์สิทธิ์ไคหยางส่ายหน้า อธิบายเรียบๆ

เล่าหม่าถึงบางอ้อ เป็นอย่างนี้นี่เอง

นายอำเภอหวังขมวดคิ้ว "ท่านบุตรศักดิ์สิทธิ์ ควรแจ้งให้สาขาต่างๆ ช่วยกันสกัดจับดีไหมขอรับ?"

"ไม่จำเป็น ข้าจะจัดการมันด้วยตัวเองและเอายากลับคืนมา" บุตรศักดิ์สิทธิ์ไคหยางปฏิเสธทันที

นายอำเภอหวังเข้าใจเจตนาทันที บุตรศักดิ์สิทธิ์ไคหยางต้องการจัดการเรื่องนี้ให้จบก่อนที่ผู้อาวุโสระดับสูงจะรู้เรื่อง

เพื่อจะได้ไม่โดนลงโทษฐานบกพร่องต่อหน้าที่

บุตรศักดิ์สิทธิ์ไคหยางหันมาสั่งนายอำเภอหวัง "โจวซุ่นชิ่งบาดเจ็บสาหัส แถมหนีตายมาหลายวัน พลังกายพลังใจน่าจะใกล้หมดเต็มที สาขาทงโจวต้องระดมกำลังทั้งหมดออกตามหามันให้เจอ ถ้าพบเบาะแส ให้รีบมารายงานข้าทันที"

"รับทราบ!" นายอำเภอหวังรับคำหนักแน่น

บนกำแพง แมวสามสีตัวหนึ่งนอนหมอบอาบแดดอย่างเกียจคร้าน หางแกว่งไปมา

…………………………

กองร้อยหน่วยจิ้งอันประจำทงโจว

ซ่งโหย่วไฉกลับมาจากหมู่บ้านวังเจียวานเพื่อรายงานผล

"ใต้เท้า ที่เกิดเหตุไม่พบหลักฐานหรือร่องรอยเพิ่มเติม ชาวบ้านวังเจียวานก็บอกว่าไม่ได้ยินเสียงผิดปกติและไม่เห็นคนแปลกหน้าเลยขอรับ"

"ระดมกำลังพี่น้องทั้งหมด ทั้งสายสืบและสายลับ พลิกแผ่นดินทงโจวหาตัวคนร้าย ไม่ใช่แค่ในเมือง แต่ตรวจสอบคนแปลกหน้าที่เพิ่งเข้ามาในช่วงครึ่งเดือนนี้ทั้งหมดอย่างละเอียด" เป้ยเส้าชิงก้มหน้าเซ็นเอกสาร สั่งการโดยไม่เงยหน้า

ซ่งโหย่วไฉรับคำ "ข้าน้อยรับทราบ!"

รอจนเสียงฝีเท้าเงียบหายไป เขาถึงวางพู่กัน เงยหน้าขึ้นบิดขี้เกียจคลายความเมื่อยล้าที่ไหล่

ทันใดนั้น เขารู้สึกถึงมือใหญ่สองข้างวางลงบนไหล่ เงยหน้าขึ้นมอง ภูเขาสูงตระหง่านสองลูกบดบังสายตา ผลไม้ยักษ์แกว่งไกวไปมา ระหว่างช่องว่างนั้นเขามองเห็นใบหน้าเย็นชาของเยี่ยหานซวงแวบๆ

"พี่ใหญ่ แรงแค่นี้พอดีไหม?" เยี่ยหานซวงนวดไหล่ให้เขา ก้มหน้าถามความเห็น แต่กลับพบว่ามองไม่เห็นตาของเป้ยเส้าชิง

เป้ยเส้าชิงหลับตาพริ้มอย่างผ่อนคลาย "สบายมาก ขอบใจนะหานซวง"

มือของเยี่ยหานซวงใหญ่มาก ถ้าไม่มาเป็นหมอนวดคงเสียดายของแย่ แต่เป็นหมอนวดประเภทอาบอบนวดไม่ได้นะ

เพราะเวลาทำให้ลูกค้าคงจะดูเล็กไปถนัดตา

อาจทำลายความมั่นใจของลูกค้าชายได้

แต่เป้ยเส้าชิงไม่กลัวข้อนี้ เพราะเขาสูงใหญ่กำยำ องอาจผ่าเผย ผู้หญิงตัวเล็กๆ รับมือยาก แต่มือของเยี่ยหานซวงน่าจะพอดีเป๊ะ

"ช่วงครึ่งปีมานี้ พี่ใหญ่ดูเกรงใจข้าแปลกๆ นะ" เยี่ยหานซวงพูดเสียงน้อยใจ

เป้ยเส้าชิงใจหายวาบ แต่ภายนอกยังคงนิ่งเฉย จับมือเล็กๆ... เอ้ย มือใหญ่ของนางไว้ พูดเสียงนุ่ม "ก็ชายหญิงไม่ควรใกล้ชิดกันเกินงาม หานซวงก็เป็นสาวแล้ว พี่ใหญ่ก็ต้องระวังตัวหน่อยสิ"

"ข้าชอบพี่ใหญ่คนเดิมมากกว่า อุ่นใจดี" วันนี้เยี่ยหานซวงพูดเยอะผิดปกติ

เป้ยเส้าชิงกลัวคุยลึกไปแล้วจะโป๊ะแตกเรื่องสลับวิญญาณ เลยพูดทีเล่นทีจริง "ได้ๆ งั้นพี่จะเห็นเจ้าเป็นเด็กเหมือนเดิม มา ให้พี่กอดหน่อย"

เยี่ยหานซวงตัวแข็งทื่อ ใบหน้าเย็นชาขึ้นสีระเรื่อ กัดริมฝีปากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินอ้อมมาข้างหน้าเป้ยเส้าชิง หันหลังแอ่นก้นงอนงามนั่งลงบนตักเขา ก้มหน้าไม่กล้าสบตา เรียกเสียงเบาหวิว "พี่ใหญ่"

เป้ยเส้าชิงไม่นึกว่านางจะเอาจริง เลยรู้ทันทีว่าเยี่ยหานซวงไม่ได้คิดกับเขาแค่พี่น้อง

สำหรับคนที่อยาก 'ขับรถบรรทุก' อย่างเขา ถือเป็นเรื่องเซอร์ไพรส์มาก

แต่เขาก็ไม่ได้รีบร้อนตะกละตะกลามจะกินนางเดี๋ยวนี้ แม้จะรู้ว่านางมีใจ

เพราะในโลกนี้ เยี่ยหานซวงคือคนเดียวที่ยอมตายแทนเขาได้ ไม่ใช่ของเล่นแก้ขัดอย่างจ้าวเจ๋อหลาน จึงต้องให้เกียรติอย่างสูงสุด

"เผลอแป๊บเดียวเจ้าโตขนาดนี้แล้วเหรอเนี่ย พี่แทบจะกอดไม่รอบแล้ว" เป้ยเส้าชิงลูบหัวนางยิ้มๆ ช่วยทัดผมที่ร่วงลงมาให้

เยี่ยหานซวงเม้มปากยิ้มหวาน

ขยับตัวไปมาในอ้อมกอดเขาอย่างออดอ้อน

บั้นท้ายกลมกลึงนุ่มนิ่มภายใต้กระโปรงที่บดเบียดเสียดสี ทำเอาเป้ยเส้าชิงแทบคลั่งตายคาที่ แม่เครื่องคั้นน้ำผลไม้โดยกำเนิดชัดๆ!

ภายในห้องทำงาน เยี่ยหานซวงร่างยักษ์ทรงโต นั่งอยู่บนตักเป้ยเส้าชิง มองจากไกลๆ เหมือนเด็กตัวเล็กๆ กำลังอุ้มผู้ใหญ่อยู่ยังไงยังงั้น

(จบตอน)