บทที่ 304 - ตลกไม่ออก

บทที่ 304 - ตลกไม่ออก

หลังจากติดต่อฝ่ายนั้นและได้รับคำตอบยืนยัน จ้าวซานเหอก็ออกคำสั่งทันที ให้พี่น้องทุกคนไปล้างเนื้อล้างตัวที่ต้นน้ำซึ่งมีน้ำใสสะอาด เปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วออกจากเหมืองแห่งนี้ทันที โดยเรียกรถแท็กซี่เหมาคันตีรถกลับบ้านข้ามคืน

พวกเขามีกันทั้งหมดเก้าคน เรียกรถมาสามคัน

จ้าวซานเหอนั่งคันเดียวกับสามพี่น้องทีมหม่าเหว่ย

ซุนโปกับจางเลี่ยงนั่งด้วยกันอีกคัน

ส่วนพี่เป่า จ้าวซานเฟิง และซานเลิ่งจื่อ นั่งคันสุดท้าย

บรรยากาศภายในรถทั้งสามคันแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง...

ทางฝั่งจ้าวซานเหอ เขาหลับตาพักผ่อนและหลับสนิทไปอย่างรวดเร็ว สามพี่น้องทีมหม่าเหว่ยไม่กล้ารบกวน เจ้าติดอ่างกับเจ้าปากหมาก็หลับไปในเวลาต่อมา ส่วนหม่าเหว่ยเอาแต่ก้มหน้าก้มตาส่งข้อความหาพี่เป่ารัวๆ

ทางด้านซุนโปกับจางเลี่ยง ทั้งคู่กำลังคุยกันเบาๆ...

"พี่เขย ผมว่าความสามารถของซานเหอคงไม่ได้มีแค่ดูฮวงจุ้ยหาทำเลทองแล้วมั้ง? ผมรู้สึกว่าเขามีความลับเยอะแยะไปหมด แถมยังศักดิ์สิทธิ์โคตรๆ ด้วย!" ซุนโปอดไม่ได้ที่จะกระซิบถาม

"ซุนโป เราเป็นพี่น้องกัน ไม่จำเป็นต้องรู้ลึกไปซะทุกเรื่องหรอก แค่ตามจ้าวซานเหอแล้วโกยเงินก้อนโตได้ก็พอ เรื่องอื่นช่างหัวมันสิ! ฉันล่ะภาวนาขอให้ซานเหอเก่งกาจระดับทะลุฟ้าไปเลยยิ่งดี ยิ่งเขาเก่งแบบหลุดโลกมากเท่าไหร่ พวกเราก็ยิ่งสบายมากเท่านั้น! ไม่จำเป็นต้องไปหาคำตอบหรอก!" จางเลี่ยงหรี่ตาตอบ

"ผมรู้ ผมรู้ลิมิตน่า ผมซุนโปก็ไม่ได้โง่ แค่อยากคุยกับพี่เขยเฉยๆ"

ส่วนในรถของพวกจ้าวซานเฟิง...

"พี่เป่า! พี่ว่าน้องผมมันเอาของไปซ่อนไว้ที่ไหนวะ? พวกเราออกมาดื้อๆ แบบนี้ แล้วของที่ซ่อนไว้อะ? ต้องกลับมาเอาวันหลังเหรอ?"

"พี่เป่า ซานเหอเล่นกลได้จริงๆ เหรอพี่?"

"พี่เป่า วันหลังผมต้องให้น้องชายสอนวิชานี้ให้บ้างแล้ว!"

"พี่เป่า ตั้งแต่ซานเหอรอดตาย กระโดดออกมาจากโลงศพคราวนั้น ผมรู้สึกว่าเขาเหมือนกลายเป็นเทพเซียนไปแล้วจริงๆ นะ!"

"พี่เป่า..."

"พวกมึงสองคนจะพอได้หรือยัง!?"

พี่เป่าวางโทรศัพท์ลง ทนไม่ไหวอีกต่อไป

"กูจะบอกให้นะเจ้าเฟิง เจ้าเลิ่ง ซานเหอทำได้ยังไง มีวิชาอะไร มันไม่ใช่กงการอะไรของพวกเรา ขอแค่เขาดีกับเรา พาเรารอดก็พอแล้ว ต่อไปพวกมึงสองคนห้ามไปซักไซ้ไล่เลียงถามหาความจริงเด็ดขาด! การทำแบบนั้นไม่ใช่หวังดีกับซานเหอ แต่พวกมึงจะพาซานเหอซวย!"

"อีกอย่าง ไม่ว่าจะเกิดเรื่องพิสดารอะไรขึ้นกับตัวซานเหอ ห้ามแพร่งพรายให้คนนอกรู้เด็ดขาด! ไม่งั้นกูจะจับพวกมึงถ่วงทะเลให้ปลากิน!"

หลังจากขู่ไอ้สองตัวป่วนเสร็จ พี่เป่าก็หยิบมือถือขึ้นมาตอบกลับหม่าเหว่ยไปประโยคหนึ่ง

"ยิ่งเขานิ่งเท่าไหร่ ก็แสดงว่ายิ่งไม่มีปัญหา ปกป้องลูกพี่ของเราให้ดี ถ้าเกิดเรื่องอะไรขึ้นแม้แต่นิดเดียว มึงไม่ต้องมีชีวิตอยู่แล้ว!"

วางโทรศัพท์เสร็จ พี่เป่าก็หลับเป็นตาย...

ตอนที่พวกจ้าวซานเหอจากมา เถ้าแก่ร้านทองยืนมองส่งพวกเขาด้วยสายตาจับจ้อง

เมื่อเห็นว่าพวกนั้นเอาไปแค่เครื่องตรวจจับ ก็โล่งอก คิดว่าตัวเองคงคิดมากไปเอง

แต่ในใจก็หดหู่และเสียดาย

ถ้ามีทองหัวหมายักษ์จริงก็คงดี ตนคงรวยเละ ชีวิตหลังจากนี้คงสุขสบาย

ในขณะที่กำลังเพ้อฝัน เขาก็ได้รับโทรศัพท์จากลูกพี่ใหญ่

"ลูกพี่ โทรหาผมแต่เช้าเชียว มีงานหวานหมูอะไรที่เหมืองให้ผมทำอีกเหรอครับ?"

ทุกครั้งที่ลูกพี่โทรมา มักจะมีเรื่องดีๆ เสมอ ข้อนี้ถือเป็นกฎตายตัว ร้านทองของเขาอยู่รอดมาได้ทุกวันนี้ ก็เพราะบารมีลูกพี่คนนี้แหละ

"อืม! เรื่องดีสิวะ กูโดนไล่ออกแล้ว!"

"ไล่ออกก็ดีสิครับ! ไล่ออก..."

เถ้าแก่ร้านทองกำลังจะเยินยอตามน้ำ แต่สมองประมวลผลทันว่ามันทะแม่งๆ

"ลูกพี่! พะ...พี่ว่าไงนะ? พี่โดนไล่ออก? พี่ล้อผมเล่นใช่ไหม? เรื่องแบบนี้ตลกไม่ออกนะพี่ อย่าอำผมเลย"

"กูจะอำมึงหาพ่องมึงเหรอ! กูโดนไล่ออกจริงๆ! แถมยังต้องโดนสอบสวน ดีไม่ดีกูต้องไปกินข้าวแดงในคุก!" ปลายสายตะคอกกลับด้วยความเดือดดาล

"ทำไมอะพี่? ไม่น่าจะเป็นไปได้นี่?"

"ทำไม? มึงยังมีหน้ามาถามกูอีกว่าทำไม? กูถามหน่อย มึงไปทำเรื่องระยำตำบอนอะไรไว้? เมื่อไม่นานมานี้ มึงไปล่วงเกินใครเข้า?"

"ผมไม่ได้ล่วงเกินใครนะพี่? อ๋อ! พี่หมายถึงไอ้พวกปลาซิวปลาสร้อยที่ชอบแช่โคลนกลางดึกพวกนั้นน่ะเหรอ?"

"ปลาซิวปลาสร้อย? มึงเรียกพวกเขาว่าปลาซิวปลาสร้อย? กูเย็ดแม่มึง! มึงรู้ไหมว่าพวกเขาเป็นใคร? พวกเขาเป็นแขก VIP ของท่านประธานใหญ่! เป็นพาร์ทเนอร์ที่ท่านประธานให้ความสำคัญที่สุด! มึงเสือกไปหาเรื่องเขา แล้วมึงคิดว่ากูจะรอดไหม?"

"กูจะบอกให้ มึงจบเห่แน่! ก่อนที่กูจะซวย กูจะลากมึงไปด้วย! มึงทำกูฉิบหาย! ล้างคอรอไว้เลย มึงตายแน่!"