บทที่ 303 - สายตาอันเยือกเย็น

บทที่ 303 - สายตาอันเยือกเย็น

"มึงขู่ใครวะ? อย่าว่าแต่พวกกูไม่ได้มาร่อนทอง ไม่เจอมงเจอทองห่าเหวอะไรเลย ต่อให้มีจริง มึงลองแตะพวกกูสักนิดดูสิ? เย็ดแม่ม! แค่เจ้าของร้านทองกระจอกๆ กล้ามาเบ่งใส่พวกกู ใครมอบความกล้าให้มึงวะ?"

พี่เป่าของขึ้น ลุกขึ้นยืนด่ากราด พวกสมุนที่อยู่ข้างหลังเถ้าแก่เห็นแบบนั้น ก็ยกไม้หน้าสามทำท่าขึงขังขู่ฟ่อๆ

บางคนทำท่าเหมือนอยากจะลงมารุมสกัมพี่เป่า

แต่ก็ได้แค่ทำท่าขู่เห่าโฮ่งๆ ไปงั้น ไม่มีใครกล้าบวกกับพี่เป่าจริงๆ สักคน

ด้วยขนาดตัวยักษ์ปักหลั่นของพี่เป่า บวกกับรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมา ใครเห็นก็ต้องขาสั่น

"นี่เถ้าแก่ คุณบอกว่าพวกเราขุดได้ทองหัวหมา งั้นคุณก็หาดูสิ! ผมให้พวกคุณค้นเลย! เสื้อผ้าพวกเรากองอยู่บนฝั่ง เชิญค้นได้ตามสบาย!"

"แต่ผมขอพูดดักไว้ก่อนนะ ถ้าหาเจอ ก็แล้วไป คุณเอาไปได้เลย แต่ถ้าหาไม่เจอ... หึหึ รับรองว่าคุณจบไม่สวยแน่!"

คนพูดประโยคนี้คือจ้าวซานเหอ!

เมื่อเจอกับน้ำเสียงอันเยือกเย็นและแววตาที่เย็นชาของจ้าวซานเหอ เถ้าแก่ร้านทองก็เริ่มใจฝ่อ สันหลังวาบ

"หรือว่ากูจะดูผิดไป?"

แต่พอลองคิดดูดีๆ ในใจก็ค้านว่า ที่นี่ถิ่นกู! ลูกพี่กูเป็นผู้บริหารเหมือง ไอ้พวกบ้านนอกไม่กี่คนนี้ จะมาเก่งอะไรนักหนา?

ยอมฆ่าผิดดีกว่าปล่อยรอด! เผื่อมีทองหัวหมายักษ์จริง กูรวยเละนะเว้ย?

"ค้น! โดยเฉพาะตรงนั้น ดูซิว่ามีทองหัวหมาซ่อนอยู่ไหม!" เถ้าแก่ชี้ไปที่จุดหนึ่งด้านล่าง

ถ้าจำไม่ผิด ตอนดูภาพจากโดรน จุดนั้นแหละที่พวกมันล้อมวงดูของใหญ่กันอยู่

ลูกน้องรีบกรูกันเข้าไปค้นทันที!

จังหวะนี้ซุนโปหยิบมือถือขึ้นมาแอบถ่ายวิดีโออยู่เงียบๆ

ถึงจะมืดจนภาพไม่ชัด แต่พวกนั้นพกสปอร์ตไลท์มาด้วย ก็พอจะเห็นเหตุการณ์คร่าวๆ ได้

ไม่กี่นาทีต่อมา...

"ลูกพี่ ในเสื้อผ้า ในกระเป๋าเป้ นอกจากทองก้อนเล็กๆ หนักประมาณยี่สิบกรัม นอกนั้นไม่มีอะไรเลยครับ!"

"ลูกพี่! ตรงนี้มีแค่หินก้อนเบ้อเริ่ม ลูกพี่อย่าบอกนะว่า ลูกพี่มองหินก้อนนี้เป็นทองหัวหมา?"

...

เถ้าแก่ร้านทองรู้ดีว่า ทองก้อนยี่สิบกรัมนั่น พวกนี้ขุดได้ตอนเข้าไปในเหมืองก่อนหน้านี้

ตอนนั้นพวกมันดีใจเสียงดังลั่น เขาก็เห็นอยู่...

จริงๆ แล้ว นี่คือความรอบคอบของจ้าวซานเหอ ตอนขุดเจอทอง มีคนอื่นเห็นเหตุการณ์ ถ้าไม่เหลือทองไว้ให้เห็นบ้าง จะกลายเป็นพิรุธ เขาเลยจงใจเหลือทองก้อนนี้ทิ้งไว้...

"หะ? หรือว่ากูตาฝาดไปจริงๆ? ไอ้พวกนี้มันว่างจัดจนมานอนแช่โคลนเล่นจริงๆ เหรอวะ?"

วินาทีนี้ เถ้าแก่ร้านทองเริ่มสงสัยในชีวิตตัวเอง

พอมั่นใจว่าไม่มีอะไรจริงๆ คว้าน้ำเหลว เขาก็เริ่มใจเสีย เริ่มรู้สึกหน้าแตก แล้วทำท่าจะพาคนกลับ

"เดี๋ยวสิเถ้าแก่ อยู่ดีๆ ก็ยกคนมาหาเรื่อง ทำลายบรรยากาศ ค้นเสื้อผ้าพวกเรา หยามศักดิ์ศรีกันขนาดนี้ แล้วคิดจะเดินหนีไปดื้อๆ แบบนี้เหรอ? คิดว่าดีแล้วเหรอ? เหมาะสมเหรอ?"

"ดีไม่ดี เหมาะไม่เหมาะ แล้วจะทำไม? แน่จริงก็มาเล่นกูสิ! ไอ้พวกปัญญาอ่อน! เสียเวลาทำมาหากินกูชิบหาย ดีใจเก้อเลยกู เย็ดเป็ด!"

เถ้าแก่ร้านทองระบายอารมณ์ด้วยความหัวเสีย แล้วพาพวกเดินอาดๆ จากไป

มองแผ่นหลังที่เดินจากไป จ้าวซานเหอยิ้มมุมปาก พึมพำเบาๆ ว่า "ได้ มึงเก่ง!"

จากนั้นเขาสั่งให้ซุนโปส่งคลิปวิดีโอที่ถ่ายไว้มาให้ แล้วส่งต่อให้ "บิ๊กบอส" (เจ้าของเรือยอทช์) ที่เพิ่งแอดเพื่อนกันเมื่อวาน คนที่รับซื้อทองหัวหมายักษ์ของเขาไป!

"เถ้าแก่ครับ บริการของเหมืองร้างเก็บเงินที่นี่ดีจริงๆ นะครับเนี่ย พอดีพวกผมพี่น้องมีรสนิยมแปลก ชอบอาบโคลน ก็เล่นงานพวกผมซะขวัญหนีดีฝ่อ ยกพวกมาสี่ห้าสิบคนจะรุมกระทืบ หาว่าพวกผมแอบขุดทองหัวหมาที่นี่ บอกว่าต่อให้ขุดได้ก็ไม่ใช่ของพวกผม จะมาปล้นกันดื้อๆ!"

"ค้นเสื้อผ้ากระเป๋าพวกผมซะเกลี้ยง ข่มขู่จนลูกน้องผมคนนึงหลอนไปเลย! นี่เหรอครับการต้อนรับแขกของพวกคุณ?"

"ถ้าเล่นกันแบบนี้ ไอ้ละครฉากใหญ่ประจำปีที่จะให้ผมช่วยประกาศว่าทองหัวหมายักษ์ของผมขุดได้จากเหมืองคุณ ผมไม่เอาด้วยแล้วนะ! ผมจะแฉความจริงลงเน็ตแม่งเลย! อย่าคิดว่าเซ็นสัญญาปกปิดความลับแล้วผมจะไม่กล้าพูดนะ!"

"คนอย่างผมเท้าเปล่าไม่กลัวคนใส่รองเท้า! ใครดีมาผมดีตอบ แต่ถ้าร้ายมา ผมร้ายกลับเป็นเท่าตัว!"

"ทำกันแบบนี้มันรังแกกันเกินไปไหมครับ? เถ้าแก่คิดว่าไง?"

พอจ้าวซานเหอส่งข้อความไป ฝ่ายนั้นก็ตอบกลับมาประโยคเดียว

"เถ้าแก่จ้าววางใจได้ ผมจะให้คำตอบที่น่าพอใจกับคุณแน่นอน ผมสัญญา!"