บทที่ 302 - นายกินมันเข้าไปเหรอ?
บทที่ 302 - นายกินมันเข้าไปเหรอ?
บทที่ 302 - นายกินมันเข้าไปเหรอ?
ย้อนกลับไปเมื่อครู่ ซานเลิ่งจื่อกับพี่เป่าค้นพบทองหัวหมายักษ์เข้าให้!
มันใหญ่ของจริง!
ขนาดตัวก้อน ใหญ่กว่าก้อนที่ขุดได้ที่เกาะกวางซะอีก!
นี่ไม่ได้โม้ แต่คือเรื่องจริง ขนาดโดยรวมใหญ่กว่าก้อนที่เกาะกวางเท่าตัว!
ประเด็นคือ รูปทรงยังสวยโคตรๆ สวยจนตะลึง
มองดูแล้ว มันคือ "ภูเขาจำลองทองคำ" ที่สมบูรณ์แบบ!
ทองหัวหมาทรงภูเขาจำลองก้อนนี้ สูงเกือบแปดสิบเซนติเมตร
ลวดลายด้านหน้าเป็นร่องลึกสลับซับซ้อน วิจิตรตระการตา!
จ้าวซานเหอไม่เคยเห็นทองหัวหมาที่ก้อนใหญ่และมีรูปทรงเหมือนจริงขนาดนี้มาก่อน!
ถ้าบอกว่าก้อนยักษ์ก่อนหน้านี้ขายได้พันล้าน
ก้อนนี้ ต้องเรียกว่าเป็นสมบัติประเมินค่าไม่ได้อย่างแน่นอน!
กว่าพี่น้องจะช่วยกันงัดมันขึ้นมาจากโคลน และเตรียมขนย้ายไปริมฝั่ง ก็มีโดรนบินมาวนเวียนเหนือหัว พอสปอร์ตไลท์ส่องลงมา ทำเอาพวกเขาตกใจแทบแย่
พี่เป่าร้อนรนถึงขั้นกระโจนเอาตัวเข้าไปบังทองก้อนนั้นไว้!
พอโดรนบินจากไป ทุกคนต่างรู้สึกว่างานเข้าแล้ว ความแตกแน่ๆ
แต่จ้าวซานเหอกลับนิ่งมาก สั่งให้ทุกคนช่วยกันแบกภูเขาทองคำนี้ไปไว้ที่ริมฝั่ง ให้พ้นจากโคลนดูด
ภูเขาทองคำจำลองนี้หนักอึ้งจริงๆ!
กะคร่าวๆ น่าจะมีสักร้อยกิโลกรัม!
พอนึกถึงน้ำหนักขนาดนี้ แววตาของซานเลิ่งจื่อกับพี่เป่าก็ลุกโชนไปด้วยความบ้าคลั่งถึงขีดสุด!
พอลากขึ้นฝั่งได้ จ้าวซานเหอก็สั่งให้ทุกคนหันหลัง บอกว่าจะเล่นมายากลให้ดู!
ไม่กี่วินาทีต่อมา พอให้ทุกคนหันกลับมา ก็พบว่า ภูเขาทองคำหายวับไปกับตา
วิชาตัวเบาล่องหนอันน่าพิศวงนั้น ทำเอาทุกคนในที่นั้นอ้าปากค้าง สมองประมวลผลไม่ทัน...
ซานเลิ่งจื่อเป็นคนซื่อๆ เลยโพล่งออกมาว่า
"ซานเหอ? ของหายไปไหน? ของใหญ่ขนาดนั้น หายไปได้ไง? นายกินมันเข้าไปเหรอ?"
ยังไม่ทันที่จ้าวซานเหอจะตอบ พี่เป่าที่ดูเหมือนจะเข้าใจอะไรบางอย่าง ก็ตบหน้าผากฉาดใหญ่
"มึงจะไปรู้อะไร ไอ้รองไม่ใช่ปี่เซียะกินทองนะเว้ย! เขาเรียกว่ามายากล! มึงไม่ต้องไปสนหรอกว่าไอ้รองทำได้ไง เอาเป็นว่าเขาซ่อนของไว้ดีแล้ว คนอื่นหาไม่เจอหรอก!" พูดจบ พี่เป่า จางเลี่ยง ซุนโป หรือแม้แต่หม่าเหว่ย ก็พยักหน้าให้กันอย่างรู้ใจ
มีแต่ซานเลิ่งจื่อกับจ้าวซานเฟิงที่ยังสงสัยว่ามันคือมายากลอะไร อยากให้จ้าวซานเหอสอนบ้าง...
หลังจากภูเขาทองคำหายไป จ้าวซานเหอก็สั่งให้ทุกคนส่งทองทั้งหมดที่ขุดได้มาให้เขา เหลือไว้แค่ก้อนเดียว ส่วนที่เหลือทำให้หายไปให้หมด
จากนั้นก็สั่งให้ทุกคนลงไปคลุกโคลนเล่นในบ่อ!
ใช่!
อาบโคลน!
พวกเราพี่น้องมีรสนิยมแปลกประหลาด ดึกๆ ดื่นๆ ไม่หลับไม่นอน มานอนแช่โคลนเล่น ไม่ผิดกฎหมายใช่ไหม?
ความชอบส่วนตัว ใครจะทำไม มีเงินซื้อความสุขใครจะขัดได้!
นอกจากนี้ จ้าวซานเหอยังให้หาหินก้อนใหญ่ๆ ที่รูปร่างคล้ายกันมาวางแทนที่ตรงจุดที่ขุดเจอทองภูเขาจำลอง
พอเตรียมการทุกอย่างเสร็จ เจ้าติดอ่างก็วิ่งมารายงานข่าว...
สามนาทีต่อมา เถ้าแก่ร้านทองก็นำทีมบุกเข้ามาในคูน้ำแห้งขอดราวกับรถไถ
ภาพที่เห็นคือ กลุ่มชายนฉกรรจ์กำลังกลิ้งเกลือกเล่นโคลนกันอย่างสนุกสนาน!
พี่เป่ายังแกล้งปาโคลนใส่ซุนโปเล่น
ไม่รู้ว่าเป็นเรื่องบังเอิญหรือตั้งใจ
โคลนก้อนนั้นที่พี่เป่าขว้าง ดันพลาดเป้า (มั้ง) ลอยไปแปะเข้าเต็มหน้าเถ้าแก่ร้านทอง...
"ถุย! ถุย! เย็ดเป็ด! มึงปาหาพ่องมึงเหรอ?"
"อุ๊ย ขอโทษทีครับลูกพี่ กำลังเล่นปาโคลนกับเพื่อนอยู่ มือมันลื่น! ขอโทษจริงๆ ครับ!"
พี่เป่าตีหน้าเศร้าเล่าความเท็จ ขอโทษขอโพยเถ้าแก่ร้านทองที่กำลังโกรธจนควันออกหู
เถ้าแก่เช็ดหน้าเช็ดตาเสร็จ ก็ตวาดเสียงดังลั่น
"พวกมึงไม่ต้องมาตอแหล! อย่าคิดว่ากูไม่รู้! เรื่องจับปลาเป็นเรื่องโกหก พวกมึงมาร่อนทองที่นี่ใช่ไหม? ใครอนุญาตให้พวกมึงมาร่อนทองในคูน้ำ? ที่นี่ไม่ใช่ที่ร่อนทอง ที่นี่เป็นที่ส่วนบุคคล ทองที่เจอที่นี่ทุกชิ้น พวกมึงไม่มีสิทธิ์เอาออกไป!"
"พวกเราไม่ได้ร่อนทองนะ! พวกเราชอบอาบโคลนต่างหาก! พี่ไม่เห็นเหรอ? อากาศมันร้อน ร้อนจนนอนไม่หลับ มาแช่โคลนแบบนี้สบายตัวจะตาย มาเล่นด้วยกันไหมพี่?" จ้าวซานเหอถามยิ้มๆ
"ไปตายซะ! หลอกเด็กอมมือเหรอ? พวกมึงขุดเจอทองหัวหมายักษ์ใช่ไหม? กูเห็นในโดรนหมดแล้ว! รีบเอาออกมาเดี๋ยวนี้ ถ้ากูอารมณ์ดี กูอาจจะแบ่งค่าขนมให้บ้าง! ไม่อย่างนั้น พวกมึงอย่าหวังว่าจะได้ตายดี! พี่น้องของกูจะสับพวกมึงเป็นชิ้นๆ แล้วโยนลงน้ำเน่าให้ปลากิน!"
เวลานี้ ใบหน้าของเถ้าแก่ร้านทองเต็มไปด้วยความอำมหิต