บทที่ 305 - พวกนั้นไม่ใช่คนธรรมดา

บทที่ 305 - พวกนั้นไม่ใช่คนธรรมดา

เถ้าแก่ร้านทองฟังคำของลูกพี่แล้วสติแตกกระเจิง ไม่รู้เลยว่าพลาดตรงไหน และตัวเองไปล่วงเกินขาใหญ่เบอร์ไหนเข้า!

มือไม้เย็นเฉียบขณะวางโทรศัพท์ สั่งให้ลูกน้องคนสนิทอย่างอาคุนรีบค้นหาข้อมูลของพวกจ้าวซานเหอโดยด่วน

ผลปรากฏว่า ไม่ค้นไม่เท่าไหร่ พอค้นเจอถึงกับสะดุ้งโหยง

"เถ้าแก่ ผะ...พวกเราเหมือนจะเตะเจอตอเข้าแล้วครับ! กะ...กลุ่มนั้นไม่ใช่คนธรรมดา!"

"ก็แค่ไอ้โง่ไม่กี่คน แต่งตัวก็งั้นๆ แถมยังมีรสนิยมชอบแช่โคลนเน่าๆ อายุยังน้อยกันอยู่เลย จะไม่ธรรมดายังไงวะ?" เถ้าแก่ร้านทองถามด้วยความหวาดหวั่น ในใจเริ่มสวดภาวนาขออย่าให้พวกจ้าวซานเหอมีแบ็คกราวด์ยิ่งใหญ่ ไม่งั้นเขาจบเห่แน่

"ไอ้หนุ่มที่เป็นหัวหน้าทีมชื่อจ้าวซานเหอ เป็นเจ้าของเกาะกวางที่อำเภอฉางไห่ ในเน็ตมีแฟนคลับหลายล้านคน! เป็นอินฟลูฯ ตัวท็อป! เขาว่ากันว่าสินทรัพย์ส่วนตัวมีหลายพันล้าน เป็นเศรษฐีผ้าขี้ริ้วห่อทองตัวจริงเสียงจริง เขามีเงินเหลือเฟือ การร่อนทองดูเหมือนจะเป็นแค่งานอดิเรกของเขาเท่านั้น!"

"อะไรนะ? สินทรัพย์ส่วนตัวหลายพันล้าน? แค่มันเนี่ยนะ? ไอ้เด็กเมื่อวานซืนเนี่ยนะ? เอาอะไรมารวยขนาดนั้น? มั่วเปล่า?" เถ้าแก่ร้านทองไม่อยากจะเชื่อ

"ในเน็ตอาจจะพูดเว่อร์ไปบ้าง แต่เขามีเครื่องบินส่วนตัว มีโรงงานหลายแห่งเป็นชื่อตัวเองจริงๆ เป็นคนรวยของจริง ไม่ใช่พวกปลาซิวปลาสร้อยอย่างเราจะไปเทียบชั้นได้!"

"แถมผมยังสืบเจออีกว่า ก่อนหน้านี้ตระกูลหาน เจ้าพ่ออสังหาฯ ชื่อดัง เคยมีเรื่องกับไอ้คนที่ชื่อจ้าวซานเหอนี่แหละ ผลสุดท้าย โดนจ้าวซานเหอส่งเข้าคุกไปทั้งตระกูล ชาตินี้คงไม่ได้ออกมาแล้ว ตระกูลหานที่มีบริษัทจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์มูลค่าหลายพันล้าน ก็เพราะเรื่องนี้แหละ ถึงกับล้มละลายย่อยยับ!"

ข่าวเรื่องตระกูลหานที่อาคุนพูดยังคลาดเคลื่อนจากความจริงไปบ้าง เพราะเป็นข่าวลือในเน็ต แต่แค่นี้ก็ทำเอาคนฟังขนหัวลุก

"เชี่ย! ไอ้ฉิบหาย! พวกคนรวยแม่งเป็นบ้ากันหมด! โรคจิตหรือไงวะ ดึกๆ ดื่นๆ มาเล่นบทคนบ้าอะไรกันเนี่ย?"

เถ้าแก่ร้านทองสติหลุดโดยสมบูรณ์ คนระดับนี้ไม่ใช่คนที่เขาจะไปตอแยได้! มิน่าล่ะลูกพี่เขาถึงโดนเหมืองไล่ออกทันที

เขาจึงรีบกุลีกุจอเก็บของมีค่าในร้าน เตรียมหนีสุดชีวิต

ยิ่งนึกถึงความโหดเหี้ยมของลูกพี่ตัวเอง ความกลัวยิ่งเกาะกุมหัวใจ

ขืนไม่หนีตอนนี้ คงไม่มีขาไว้ให้วิ่งหนีอีกแล้ว

แต่สิ่งที่เขาคาดไม่ถึงคือ ในจังหวะที่กำลังง่วนกับการเก็บของ อาคุน ลูกน้องคนสนิท กลับตบเขาหน้าหันจนลงไปกองกับพื้นแบบไม่ทันตั้งตัว

"อาคุน มึงทำบ้าอะไรวะ? มึงกล้าตบกูเหรอ?"

"ตบมึงนั่นแหละ! ไอ้แซ่เจิ้ง กูรับใช้มึงมาตั้งนาน พอเกิดเรื่อง มึงคิดจะหอบเงินหนีคนเดียวเหรอ? ฝันไปเถอะ! ไม่มีทาง! มึงรอให้ลูกพี่มึงมาเชือดทิ้งอยู่ที่นี่แหละ!"

"ของมีค่าในร้านนี้กูขอล่ะนะ ถือว่าเป็นค่าแรงที่กูเป็นขี้ข้าให้มึงมาตลอดหลายปีนี้ ต่อไปทางใครทางมัน ไม่ต้องมาเผาผีกันอีก!"

"อาคุน ทำแบบนี้ไม่ได้นะ! ไอ้เหี้ย ปล่อยกู! นั่นมันสมบัติของกู กูจะเสียมันไปไม่ได้!" เถ้าแก่ร้านทองร้องโวยวาย

แต่อาคุนไม่มีความปรานีแม้แต่น้อย เตะเสยปลายคางจนเถ้าแก่สลบเหมือด จากนั้นกวาดทรัพย์สินในร้านจนเกลี้ยง แล้วหนีหายเข้ากลีบเมฆ...

ทางฝั่งจ้าวซานเหอ นั่งรถข้ามคืนมาจนถึงเที่ยงวันรุ่งขึ้น ก็มาถึงท่าเรือโร่วโข่ว

ที่นั่น พวกเขาขึ้นเรือยอทช์ส่วนตัว และเดินทางกลับเกาะกวางอย่างสบายใจเฉิบ

พอกลับถึงเกาะ จ้าวซานเหอก็เข้าไปในวิลล่าส่วนตัว เรียกทองหัวหมาที่ซ่อนไว้ออกมาจากมิติ

รวมถึงทองก้อนเล็กๆ ที่พี่น้องคนอื่นขุดได้ด้วย!

พอได้เห็นทองหัวหมายักษ์ทรงภูเขาจำลองอีกครั้ง จ้าวซานเหอก็ยิ่งดูยิ่งชอบ!

มันสวยจริงๆ!

ทองคำที่ก่อตัวเป็นรูปทรงภูเขาจำลองตามธรรมชาติ

ถ้าเอาไปจัดวางกับฉากหลังสวยๆ ทำตู้โชว์อลังการ รับรองว่าดึงดูดสายตาผู้คนได้นับไม่ถ้วน

ของทุกอย่างปลอดภัยดี จ้าวซานเหอยังไม่รีบให้พวกพี่น้องดูของทันที

เขาแกล้งทำเป็นดึงเชง ปล่อยให้พวกนั้นกระวนกระวายใจเล่นสักสองวัน

ขืนรีบร้อนเอาออกมาให้ดูตอนนี้ จะอธิบายลำบาก

รอจนผ่านไปสองวัน พวกพี่น้องคันไม้คันมืออยากรู้อยากเห็นจนทนไม่ไหว จ้าวซานเหอถึงเรียกทุกคนมารวมตัว แล้วเผยของกลางให้เห็น!

พอของปรากฏต่อหน้า ทุกคนต่างดีใจกระโดดโลดเต้น

จ้าวซานเหอเองก็มีความสุข

แต่ทว่า ในขณะที่กำลังดีใจ จางเลี่ยงก็ยื่นข่าวหนึ่งในมือถือให้ดู ทำเอาความสุขของจ้าวซานเหอหดหายไปทันที

เพราะข่าวนี้ มันทำให้เขารู้สึกเหมือนโดนหลอกใช้เป็นเครื่องมือ...