บทที่ 34 - ไอ้เด็กเปรต

บทที่ 34 - ไอ้เด็กเปรต

กว่าจ้าวเยว่เอ๋อจะหนีพ้นออกมาจากหมู่บ้านฮามาได้ เธอก็ยังไม่อยากจะเชื่อ

"ไอ้เด็กเปรตจ้าวซานเหอกับจ้าวซานเฟิง ไปร่อนทองจนรวยจริงเหรอ? ทำไมฉันไม่เชื่อเลยสักนิด?"

เธอไม่ยอมแพ้ เที่ยวไล่ถามคนแถวนั้น จนแน่ใจว่าเป็นเรื่องจริง

ตอนนี้จ้าวเยว่เอ๋อยืนเหม่ออยู่ริมถนน ไส้เขียวด้วยความเสียดาย

สามสิบปีธาราไหลไปทางตะวันออก สามสิบปีไหลไปทางตะวันตก (ชีวิตคนเราเอาแน่เอานอนไม่ได้) ถ้ารู้ว่าจะมีวันนี้ เมื่อก่อนคงไม่ทำตัวห่างเหินกับพี่ชายทั้งสองคน!

ชายหน้าหนวดเดินตามต้อยๆ

"อาครับ เอาไงต่อ? ไอ้คนขับรถตู้มันหนีไปแล้ว ทิ้งเราไว้เนี่ย!"

"แล้วไหนเมียที่อาสัญญาจะหาให้? ผมจะเอาเมียเดี๋ยวนี้!"

"เอาเมียพ่องสิ! เขาเรวยขนาดนั้น เขาจะมาแลคนจนๆ อย่างแกเหรอ?" จ้าวเยว่เอ๋อมองหลานชาย (ชู้รัก) ด้วยความรังเกียจ

"แต่ผมอยากได้เมีย ถ้าไม่ได้เมีย อาต้องเป็นเมียผม!"

"ไปไกลๆ ฉันเป็นอาแกนะ! เดี๋ยวผัวแกกลับมาเอามีดไล่ฟันหัวแบะ!"

"ผัวอาหนีหนี้หัวซุกหัวซุน ชาตินี้ไม่กล้าโผล่หัวมาหรอก อีกอย่างอาเป็นอะไร? ตอนนั้นอาทนเหงาไม่ไหว ปีนขึ้นเตียงผมเองไม่ใช่เหรอ? ตอนนี้จะมาเล่นตัวไม่ได้นะ!"

พูดจบ ชายหน้าหนวดก็กระโจนใส่จ้าวเยว่เอ๋อ

"แกจะทำบ้าอะไร! นี่มันข้างถนน คนผ่านไปผ่านมา... อย่าทำบ้าๆ นะ!"

แต่ชายหน้าหนวดเหมือนคนบ้ากามขึ้นสมอง ลากจ้าวเยว่เอ๋อลงไปฟัดในคูน้ำข้างทาง

จังหวะนั้น พี่เป่าขี่มอเตอร์ไซค์พาเมียซ้อนท้ายกลับมาที่หมู่บ้านพอดี เห็นฉากสยิวริมทางเข้าเต็มตา

รีบควักมือถือขึ้นมาถ่ายคลิป

"เมียจ๋า ดูนั่นสิ นั่นมันอาสามจ้าวเยว่เอ๋อไม่ใช่เหรอ?"

"เออใช่จริงๆ ด้วย! ว้าย อกอีแป้นจะแตก กลางวันแสกๆ มาเอากับผู้ชายป่าเถื่อนในคูน้ำ ไม่อายฟ้าอายดิน!"

"นังจ้าวเยว่เอ๋อนี่มันเลวจริงๆ เดี๋ยวพี่ส่งคลิปให้ซานเหอดู ให้มันเห็นธาตุแท้ของอาสามมัน!"

...

ไม่กี่วันต่อมา นักร่อนทองในหมู่บ้านฮามาหลายคนพากันมาหาจ้าวซานเหอ ทั้งมาสืบข่าว และขอเกาะไปด้วยในรอบหน้า

แต่จ้าวซานเหอปฏิเสธทุกคน ยกเว้นพี่เป่า

เขารู้ดีว่าคนอื่นเชื่อถือไม่ได้

มีแค่พี่เป่ากับจ้าวซานเฟิงที่เป็นคนกันเอง นิสัยใจคอไว้ใจได้

คนอื่น... ตัดทิ้ง

ช่วงที่พักอยู่บ้าน จ้าวซานเหอเรียกพี่เป่ากับจ้าวซานเฟิงมาช่วยกันดัดแปลงรถ ถอดเบาะหลังออกให้หมด เพื่อให้ตอนกลางคืนสามคนนอนเบียดกันได้

นอกจากนี้ เขายังไปคุยกับจ้าวจิ่นซิ่ว เรื่องจางเลี่ยง หมู่บ้านหงเฟิง

ตอนแรกจ้าวจิ่นซิ่วไม่ยอมพูด

จนจ้าวซานเหอบอกว่า ถ้าเล่าความจริง เขาจะช่วยคุยกับพ่อแม่ให้ เผื่อเรื่องจะลงเอยด้วยดี เธอถึงยอมเปิดปาก

เหตุผลที่จ้าวจิ่นซิ่วชอบจางเลี่ยง เพราะสมัยเรียนเธอเคยโดนบูลลี่ จางเลี่ยงเป็นคนคอยช่วยเธอไว้หลายครั้ง

และครั้งหนึ่งเธอไปเก็บเห็ดบนเขาแล้วพลัดตกน้ำ ก็ได้จางเลี่ยงช่วยชีวิตไว้

ไม่งั้นคงไม่มีจ้าวจิ่นซิ่วในวันนี้

ความประทับใจแปรเปลี่ยนเป็นความรัก

พอรู้ตื้นลึกหนาบาง จ้าวซานเหอก็รอจังหวะที่พี่สาวเข้านอน ไปคุยเปิดอกกับพ่อแม่

เป็นไปตามคาด ตอนแรกจ้าวซื่อไห่คัดค้านหัวชนฝา บอกว่ายังไงก็ไม่ยอมให้ลูกสาวแต่งกับคนพิการ!

"พ่อ ฟังผมนะ ผู้ชายคนนี้ช่วยชีวิตพี่สาวไว้ ถ้าไม่มีเขา พี่สาวก็ตายไปนานแล้ว! แล้วพี่สาวก็รักเขาจริงๆ ถ้าพ่อไปขวางทางรัก เกิดพี่สาวคิดสั้นขึ้นมา พ่อจะทำยังไง?"

"อีกอย่าง เขาแค่ขาเป๋ข้างเดียว ไม่ได้เป็นอัมพาต ไม่ต้องให้พี่สาวไปเช็ดขี้เช็ดเยี่ยว ขอแค่เขารักพี่สาว เป็นคนดี พี่สาวเต็มใจ ก็ไม่เห็นเสียหายตรงไหน!"

"ที่สำคัญที่สุด เขาตัวคนเดียว ไม่มีญาติ ถ้าแต่งกับพี่สาว พ่อกับแม่ก็คือพ่อแม่คนเดียวของเขา เท่ากับได้ลูกชายเพิ่มมาอีกคน ให้เขามาอยู่ที่บ้านเรา ช่วยดูแลพ่อแม่ยามแก่เฒ่า เหมือนแต่งเขยนั่นแหละ กำไรเห็นๆ!"

"แถมลูกชายพ่อคนนี้ดูคนเป็น ผมสัมผัสได้ว่าจางเลี่ยงคนนี้ อนาคตไม่ธรรมดาแน่!"

"จริงเหรอ? เอ็งพูดซะน่าเชื่อถือเชียว อย่ามาหลอกพ่อนะ?" จ้าวซื่อไห่เริ่มลังเล

"โธ่พ่อ! ลูกพ่อจะหลอกพ่อทำไม? เอาเป็นว่าพ่อกับแม่อย่าเพิ่งกระโตกกระตาก ทำเป็นไม่รู้เรื่องไปก่อน เดี๋ยวผมหาเวลาไปเจอจางเลี่ยง ไปสแกนกรรมดู ถ้าผ่าน ผมอนุมัติ ผมรับเป็นพี่เขยเอง ถ้าไม่ผ่าน เดี๋ยวผมจัดการเขี่ยทิ้งให้ พ่อว่าไง!"

"เอางั้นก็ได้! เอ็งมีความรู้ ดูคนเป็น ก็ช่วยสแกนให้พี่สาวเอ็งหน่อย!"

ได้ยินพ่อรับปาก จ้าวซานเหอก็โล่งอก

เขารู้ดีว่าพ่อแม่ไม่ใช่คนไม่มีเหตุผล เรื่องบางเรื่องคุยกันได้

แต่พี่สาวกังวลมากเกินไป จนปิดกั้นตัวเอง กลัวพ่อแม่รับไม่ได้ กลัวเกิดเรื่องใหญ่โต เลยไม่รู้จะทำยังไง