บทที่ 12 - เสาหลัก ลูกผู้ชาย!

บทที่ 12 - เสาหลัก ลูกผู้ชาย!

"คุณมีเหรอ?" หญิงสาวขมวดคิ้ว

"แน่นอน ผมเป็นนักร่อนทองมืออาชีพ จะไม่มีของดีเก็บไว้บ้างได้ไง? คุณอยากได้ทองหัวหมาใหญ่แค่ไหนล่ะ?"

"มีเท่าไหร่ เอาเท่านั้น!"

"สู้ราคาไหวไหม?"

"ให้สองเท่าของราคาตลาด!"

"ซื้อจริงนะ?"

"แน่นอน ญาติผู้ใหญ่ฉันต้องการสะสมไว้ตั้งโชว์ รีบใช้ด้วย สรุปมีหรือไม่มี? ถ้าไม่มีก็เลิกคุย!"

"มีสิครับ!"

จ้าวซานเหอไม่ลีลา ควักทองหัวหมาของตัวเองออกมาโชว์

พอมองเห็นทองหัวหมาทรงขิงแก่ ดวงตาของหญิงสาวก็เป็นประกายวาววับทันที

"เล็กไปหน่อย แต่ของแท้แน่นะ?"

"ร้านทองอยู่ข้างๆ ให้เขาช่วยเช็กให้ก็ได้!"

"ไป!"

แม่สาวคนนี้ทำงานฉับไว เดินนำจ้าวซานเหอกลับเข้าไปในร้านทองเมื่อกี้ทันที

เถ้าแก่ร้านรับไปดู ตอนแรกก็มองจ้าวซานเหออย่างอึ้งๆ จากนั้นก็พยักหน้ายืนยันว่าของแท้

ชั่งน้ำหนักดู ก้อนนี้หนัก 35.5 กรัม!

ตรงนี้มีประเด็นอยู่นิดหน่อย คือถ้าขายให้ร้านทองปกติ เขาจะเอาไปหลอม ซึ่งพอกลายเป็นทองแท่ง น้ำหนักอาจจะเหลือแค่ 30 กรัม แต่ถ้าไม่หลอม ขายทั้งก้อนแบบนี้ มันคือชิ้นงานศิลปะจากธรรมชาติ นักร่อนทองบางคนไม่รู้เรื่อง เอาทองหัวหมาไปขายร้านทอง เถ้าแก่ก็จะแกล้งบอกว่าชอบ ให้ราคาเพิ่มนิดหน่อย หลอกให้คนขายดีใจ แต่จริงๆ แล้วคนขายขาดทุนยับ!

"ฉันเอา ตกลงตามราคาที่คุยกันไว้สองเท่า จะรับเป็นวีแชทหรืออาลีเพย์?"

"เอ่อ... วีแชทครับ!"

จ้าวซานเหอแอบเสียดาย น่าจะเรียกราคาเพิ่มอีกหน่อย เจ๊แกจ่ายง่ายเหลือเกิน แต่คิดไปคิดมา ช่างเถอะ แค่นี้ก็ได้กำไรมหาศาลแล้ว ถ้าไม่เจอผู้หญิงคนนี้ ก็คงพลาดโอกาสรวยทางลัดไปแล้ว

คำนวณเสร็จสรรพ ยอดคือ 63,900 หญิงสาวโอนให้เลย 64,000 หยวน

"นอกจากก้อนนี้ คุณยังมีทองหัวหมาอีกไหม?" ซื้อขายเสร็จ เธอก็ถามต่อ

"ต้องรอจังหวะ ของแบบนี้คุณก็รู้ว่าไม่ได้หากันง่ายๆ พวกผมร่อนหาเกล็ดทองยังเลือดตาแทบกระเด็น อย่าว่าแต่ทองหัวหมาเลย"

"โอเค งั้นแอดเพื่อนกันไว้ ถ้ามีอีก ติดต่อฉันมา ราคาคุยกันได้"

"จัดไปครับ!"

จ้าวซานเหอชอบลูกค้าคุยง่ายจ่ายคล่องแบบนี้แหละ

พอแอดเฟรนด์เสร็จ สาวสวยเดินจากไป จ้าวซานเหอก็ขายทองเม็ดเล็ก 3 กรัมกว่าที่เหลือให้กับร้านทองร้านนี้ไป ได้เงินมาอีก 3,700 หยวน

สรุปรวมยอด ไม่กี่วันที่ผ่านมา เขาหาเงินจากการร่อนทองได้ทั้งหมดเกือบ 76,000 หยวน!

เจ็ดหมื่นหก! แม่เจ้าโว้ย! หลักๆ คือดวงดีเจอเจ๊สายเปย์คนนั้น ไม่งั้นเจ็ดหมื่นหกเหรอ? ครึ่งเดียวยังยาก! ถึงได้บอกไง ขายเร็วไม่สู้ขายถูกจังหวะ

กำลังปลื้มปริ่มกับตัวเลขในบัญชี เถ้าแก่ร้านทองก็ถามขึ้น

"น้องชาย ทองหัวหมาก้อนเมื่อกี้ได้จากไหน?"

"ก็เหมืองทองในอำเภอเรานี่แหละครับ!" จ้าวซานเหอตอบเลี่ยงๆ เขาไม่โง่บอกพิกัดเป๊ะๆ หรอก

"วันหลังถ้าได้ทองหัวหมาหนักเกินร้อยกรัม เก็บไว้ให้เฮียนนะ เฮียมีลูกค้ากระเป๋าหนักรอรับซื้อ ราคาไม่อั้น"

เถ้าแก่บ่นเสริมอีกว่า

"คนสมัยนี้สะสมของกันจนเพี้ยนไปแล้ว เมื่อก่อนเฮียเจอลูกค้าคนนึง ให้ราคาสี่เท่าเพื่อจะเอาทองหัวหมาไปประดับห้องทำงาน! ทั้งที่มันก็ไม่ใช่ทองบริสุทธิ์ หลอมออกมาไม่รู้จะเหลือเท่าไหร่ แต่คนรวยเขาก็ยอมจ่าย!"

"ใครจะรู้ล่ะครับ โลกคนรวยผมเข้าไม่ถึงหรอก!"

"น้องชาย วันหลังได้ของดี เอามาส่งร้านเฮียนะ เดี๋ยวเฮลาดันราคาให้สวยๆ เลย!"

"ได้เลยเฮีย!"

ทักทายกันพอหอมปากหอมคอ จ้าวซานเหอก็เดินออกจากร้าน

ตอนก้าวขาออกมา จ้าวซานเหอรู้สึกเหมือนตัวลอยๆ ขาเหยียบเมฆยังไงยังงั้น

มันเหมือนฝันไปเลย ทองหัวหมาก้อนเดียว ขายได้แพงระยับ! ถ้าวันหลังหาได้อีก ไม่รวยเละเหรอ?

นึกถึงลูกค้าสาวสวยเมื่อกี้ จ้าวซานเหอเลยจัดการเปลี่ยนชื่อบันทึกในวีแชทของเธอว่า 'สาวอึ๋มรับซื้อหัวหมา'

พอกลับมาเจอกับพี่สาวที่ตลาด จ้าวจิ่นซิ่วก็ซื้อของจุกจิกเสร็จพอดี สองพี่น้องนั่งรถโดยสารกลับหมู่บ้าน

ระหว่างทาง จ้าวจิ่นซิ่วถามน้องชายว่าขายได้เท่าไหร่?

กับพี่สาวแท้ๆ จ้าวซานเหอไม่มีปิดบัง เปิดยอดเงินในวีแชทให้ดู

เห็นตัวเลขแล้ว จ้าวจิ่นซิ่วตาถลน รีบเอามืออุดปากกลัวเผลอกรี๊ดออกมา

ตั้งสติอยู่นานกว่าจะถามได้ว่าทำไมถึงขายได้เยอะขนาดนี้? จ้าวซานเหอเล่าคร่าวๆ ให้ฟัง จ้าวจิ่นซิ่วก็เริ่มนั่งไม่ติด

"ซานเหอ ครั้งหน้าไปร่อนทอง พาเจ๊ไปด้วยสิ? เจ๊อยากไปลองเสี่ยงดวงบ้าง"

"พอเลยเจ๊ มีสาวสวยที่ไหนไปขุดหินคลุกดินโคลนในเหมืองบ้าง? เจ๊อยู่บ้านดูแลพ่อกับแม่ดีกว่า เรื่องเงินเดี๋ยวน้องชายคนนี้จัดการเอง ตอนนี้เรามีเงินแล้ว เดี๋ยวผมจะให้พ่อไปคุยกับผู้ใหญ่บ้าน ถึงเวลาทุบบ้านเก่าทิ้งแล้วสร้างใหม่ซะที!"

ฟังน้องชายพูด เห็นท่าทางมั่นใจเต็มเปี่ยม จ้าวจิ่นซิ่วก็รู้สึกว่า ตั้งแต่น้องชายฟื้นจากความตาย เขาเปลี่ยนไปเป็นคนละคนจริงๆ! มั่นใจขึ้น เก่งขึ้น! กลายเป็นเสาหลักของบ้าน เป็นลูกผู้ชายเต็มตัวที่พึ่งพาได้จริงๆ!