บทที่ 7 - จูงหมาเดินเล่น

บทที่ 7 - จูงหมาเดินเล่น

"ทำไมคนเยอะขนาดนี้เนี่ย? จะไปรบกันเหรอ?" จ้าวซานเหอลงจากมอเตอร์ไซค์ ถามด้วยความงุนงง

พี่เป่าเดินเข้ามาทำหน้าเซ็งๆ กระซิบว่า

"ไม่รู้ไอ้บ้าตัวไหนไปลือมั่วซั่ว บอกว่าเอ็งขุดทองได้เป็นแสน ทำเอาชาวบ้านใจแตกกันหมด บางคนงานการไม่ทำ ลางานกันมาเป็นแถว กะจะไปเสี่ยงดวงที่บ่อใหญ่ทั้งห้ากันหมด"

ระหว่างคุย พี่เป่าควักบุหรี่ส่งให้สองพี่น้องตระกูลจ้าวคนละมวน แล้วจุดสูบเองมวนนึง

ปกติจ้าวซานเหอไม่ค่อยสูบ แต่พอมาคลุกคลีกับชาวบ้าน ก็เริ่มรู้สึกว่าขาดไม่ได้ สูบจัดขึ้นเรื่อยๆ

"ซานเหอ เมื่อวานได้มาเป็นแสนจริงดิ?" มีคนเดินมายิ้มถาม

"พี่สาม พี่ว่ามันเป็นไปได้เหรอ? นึกว่าเดินเก็บเงินตามถนนรึไง? ถ้าผมหาได้แสนนึงจริง ป่านนี้ผมให้พ่อรื้อบ้านดินสามห้องเก่าๆ ทิ้งแล้วสร้างใหม่ไปแล้ว พี่ก็รู้ว่าบ้านผมน่ะโทรมที่สุดในหมู่บ้าน รอซ่อมอยู่เนี่ย"

"แล้วสรุปได้เท่าไหร่?" อีกคนถามแทรก

"พวกพี่เป่าเขาก็รู้ ผมแค่ดวงดี ได้มาหมื่นเดียว"

"แค่นั้นก็หรูแล้ว! วันนี้พวกข้าขอเกาะเอ็งไปเสี่ยงดวงด้วยนะ"

มองไปเห็นคนยังทยอยเดินมาสมทบ จ้าวซานเหอคิดในใจว่า ขืนเป็นแบบนี้ต่อไปไม่ดีแน่!

สงสัยต้องวางแผนล่วงหน้า รวยเงียบๆ ถึงจะเป็นทางรอด!

ได้เวลาอันสมควร พี่เป่าก็นำขบวนคนกลุ่มใหญ่ มุ่งหน้าสู่บ่อใหญ่ทั้งห้าอย่างเอึกเกริก

แต่ที่น่าสิ้นหวังยิ่งกว่าคือ พอไปถึงบ่อใหญ่ทั้งห้า แม่เจ้าโว้ย เหมืองร้างแทบแตก คนเต็มภูเขาไปหมด!

ก็เพราะจ้าวซานเหอหาเงินได้หมื่นเดียวนี่แหละ ข่าวแพร่ไปสิบลี้แปดหมู่บ้าน

แป๊บเดียวเหมืองร้างนี้ก็กลายเป็นทำเลทอง ใครๆ ก็อยากมาลองของ เผื่อจะมีดวงได้ทองกับเขาบ้าง

พอคนหมู่บ้านฮามามาถึง ซุนผิงก็พุ่งตัวไปยังโซนกากแร่เหล็ก จุดที่จ้าวซานเหอเคยขุดได้ทองทันที

ในความคิดของซุนผิง ที่ตรงนั้นขุดเจอทองได้เม็ดนึง ก็อาจจะมีเม็ดที่สอง

เขาต้องรีบไปจองที่ วันนี้จะขุดแม่งอยู่ตรงนั้นแหละทั้งวัน เผื่อฟลุคเจอขึ้นมาก็รวยเละ

แต่ความคิดแบบนี้ สูญเปล่าแน่นอน

เพราะหลังจากจ้าวซานเหอได้ของ ระบบก็เงียบกริบ แสดงว่าตรงนั้นไม่มีโลหะมีค่าเหลือแล้ว

บางครั้ง คนที่ชอบอวดฉลาด มักจะพ่ายแพ้ภัยตัวเอง...

"จะเอายังไงกันดีวะเนี่ย? คนแม่งมืดฟ้ามัวดิน!" พี่เป่ามองหัวคนที่ยุ่บยั่บเต็มเหมืองแล้วขนลุก

"ช่วยไม่ได้ นี่แหละสันดานคน! เหมือนแมลงวันได้กลิ่นขี้ก็บินมาตอม ไหนๆ ก็มาแล้ว จะไปไหนได้ ก็ขุดๆ ไปเถอะ"

สรุปว่าคนหมู่บ้านฮามาต้องแยกย้ายกันไป

จ้าวซานเหอไม่สนว่าคนจะเยอะหรือน้อย เขาเลือกจุดที่คนซาๆ หน่อย แล้วเริ่มเดินหา

ระหว่างเดินหา ก็มีโทรศัพท์เข้า

เพื่อนสมัยประถมที่อยู่ตำบลข้างๆ โทรมา

"ฮัลโหลเสี่ยจ้าว ได้ข่าวว่ารวยแล้วนี่หว่า ไปขุดทองที่บ่อใหญ่ได้มาเป็นแสน?"

"เรื่องนี้รู้ไปถึงตำบลแกเลยเหรอ?"

"รู้สิ! วันนี้คนตำบลข้าแห่ไปกันเพียบ ข้าเลยโทรมาเช็กข่าว ถ้าจริง เดี๋ยวข้าตามไปบ้าง"

"ไม่เยอะขนาดนั้น ได้มาหมื่นเดียว!"

"แค่นั้นก็สุดยอดแล้ว! วันละหมื่น เดือนนึงสร้างตึกสองชั้นได้เลยนะ! งั้นแค่นี้นะ ข้าขอเก็บของแป๊บ!"

วางสายอย่างอ่อนใจ จ้าวซานเหอก็เริ่มงานต่อ

"ติ๊ง: พบโลหะมีค่า"

เสียงสวรรค์ดังขึ้น จ้าวซานเหอรู้ว่าได้เวลาเปิดบิล

เขาเริ่มใช้เครื่องตรวจจับหาพิกัด

พอได้ยินเสียง ติ๊ดๆ ก็เริ่มลงมือขุด

"คนจะมากจะน้อย ใจต้องนิ่ง ทุ่มสุดตัว ขุดให้ยับ!"

"ขุด ขุด ขุด!"

ออกแรงขุดจนหอบ ในที่สุดพอเขี่ยดินออก ก็เจอเม็ดเงินรูปทรงบิดเบี้ยว

กะน้ำหนักดู ประมาณ 2 กรัม

ยี่สิบหยวนเข้ากระเป๋า ถือว่าเปิดสวย

แต่พอจะเดินหน้าต่อ จ้าวซานเหอก็สังเกตเห็นว่า มีคนเดินตามหลังมาหลายคน

คนพวกนั้นทำหน้าตาเจ้าเล่ห์ ไม่ยอมหาของตัวเอง แต่จ้องจะเดินตามเขาต้อยๆ

"เฮ้ย! พวกพี่เป็นบ้าอะไรกัน? ของตัวเองไม่หา มาเดินตามก้นผมทำซากอะไร?" จ้าวซานเหอถามอย่างหงุดหงิด

"น้องคือจ้าวซานเหอแห่งหมู่บ้านฮามาใช่ไหม? พวกเราแค่อยากดูว่าน้องมีวิธีร่อนทองยังไง!"

"ของพรรค์นี้ก็ใช้เครื่องตรวจจับเดินหาไปสิ มีเทคนิคอะไรที่ไหน อยากตามก็ตามใจ!"

ในเมื่อมีคนจ้องจับผิด จ้าวซานเหอก็เลยแกล้งเดินเปะปะไปเรื่อยเปื่อยเกือบชั่วโมงครึ่ง แม้จะได้ยินเสียงระบบแจ้งเตือนก็ทำหูทวนลมไม่สนใจ

เหมือนพาหมาเดินเล่นยังไงยังงั้น

พวกที่เดินตามเริ่มเบื่อ เห็นว่าไม่มีอะไรน่าสนใจ ก็บ่นอุบแล้วเดินหนีไป

ก่อนไป จ้าวซานเหอยังได้ยินพวกมันนินทา

"โธ่! นึกว่าจะมีเทคนิคเทพอะไร ที่แท้เมื่อวานก็แค่ฟลุค!"

"ของพวกนี้มันอยู่ที่ดวง จะไปมีเทคนิคห่าอะไร? ถ้าจะมีก็คงเป็นเครื่องตรวจจับรุ่นแพงๆ นั่นแหละ!"

พอแมลงหวี่แมลงวันไปพ้น จ้าวซานเหอก็โล่งอก หลังจากนั้นก็ขุดไปอีกสองหลุม ได้แต่เม็ดเงิน ไม่เจอทอง

ขณะกำลังจะหาเป้าหมายต่อไป สายตาก็เหลือบไปเห็นไกลๆ ทางฝั่งพี่ชาย จ้าวซานเฟิง เหมือนจะมีคนมุงอยู่กลุ่มใหญ่

มีเสียงด่าทอโวยวายลอยมา เสียงจ้าวซานเฟิงดังที่สุด แถมมีการผลักอกกันด้วย

สัญชาตญาณบอกว่าพี่ชายมีเรื่องแน่ จ้าวซานเหอรีบวิ่งหน้าตั้งเข้าไปทันที