บทที่ 8 - ร้อยพ่อพันแม่

บทที่ 8 - ร้อยพ่อพันแม่

"ไอ้พวกระยำ! นี่มันเงินที่ข้าตรวจเจอ พวกมึงจะมาแย่งทำส้นตีนอะไร? คืนมาเดี๋ยวนี้นะโว้ย!"

"ทำไมต้องคืน? พวกข้าขุดขึ้นมาก่อน ของก็ต้องเป็นของพวกข้าสิวะ!"

"ใช่! พวกข้าขุดเจอก่อนเห็นๆ!"

"ถุย! พวกมึงเครื่องตรวจจับก็ไม่มี ถือพลั่วเดินตามตูดกูต้อยๆ พอได้ยินเครื่องกูร้อง ก็กรูกันเข้ามาแย่งขุด นี่มันปล้นกันชัดๆ! ยังมีความเป็นคนอยู่ไหมวะ?"

จ้าวซานเฟิงโกรธจนอกกระเพื่อม

อย่างว่า ป่ากว้างย่อมมีนกหลายประเภท

คนที่มาร่อนทองวันนี้ เป็นมือใหม่เพียบ

ไม่มีเครื่องตรวจจับสักเครื่อง ถือแค่พลั่วเดินดุ่มๆ เข้ามา

ถามจริง ถือพลั่วมาจะขุดหาพระแสงอะไร? ขุดหาก้อนหินเหรอ?

ขุดสุ่มสี่สุ่มห้ามันจะไปเจออะไร ตาบอดคลำช้างชัดๆ!

ไอ้พวกนี้เลยเล่นสกปรก ไร้มารยาท เดินตามก้นคนที่มีเครื่องตรวจจับ

พอได้ยินเสียง ติ๊ดๆ ก็ทำตัวเป็นโจร วิ่งกรูเข้าไปแย่งขุดหน้าด้านๆ

เมื่อกี้ ไอ้พวกนี้เพิ่งแย่งขุดเม็ดเงินไปจากจุดที่จ้าวซานเฟิงตรวจเจอ

ถึงจะไม่ใหญ่ ไม่กี่บาท แต่มันเจ็บใจ!

ขนาดคนซื่อๆ อย่างจ้าวซานเฟิง ยังอยากจะบวกกับพวกมัน

สถานการณ์เลยตึงเครียด...

พอจ้าวซานเหอวิ่งเข้าไปสมทบ พวก 'แก๊งโจรขุด' เห็นท่าไม่ดี คนหมู่บ้านฮามาเริ่มมารวมตัวกันเยอะขึ้น ก็ใจฝ่อ รีบใส่เกียร์หมาวิ่งหนีไปทันที ตามยังไงก็ไม่ทัน!

จ้าวซานเฟิงจะวิ่งตาม แต่พี่เป่าดึงไว้

"อาเฟิง ช่างแม่งเถอะ เงินไม่กี่บาท ไอ้พวกนี้มันแค่พวกมามุง ไม่ใช่นักร่อนทองอาชีพ ไม่รู้กฎกติกาหรอก ข้าเห็นหลายคนโดนแบบนี้เหมือนกัน ข้าเองก็เริ่มหมดอารมณ์แล้ว ไม่งั้นพวกเราถอยก่อนไหม คนพวกนี้อยู่ไปก็ขุดไม่เป็นสุข พักสักสองสามวัน รอให้กระแสมันซาก่อนค่อยมาใหม่"

พี่เป่าพูดมีเหตุผล มีพวกมั่วซั่วพวกนี้อยู่ ใครจะไปทำมาหากินได้

พวกนี้มันคือกองโจรขี้อิจฉา

จ้าวซานเหอก็หมดอารมณ์เหมือนกัน เลยเดินตามกลุ่มใหญ่เตรียมกลับ

แต่ซุนผิงไม่ได้กลับไปด้วย หมอนั่นใจแข็ง ปักหลักจะขุดโซนกากแร่เหล็กให้ได้ทั้งวัน...

พอลงมาถึงข้างล่าง พี่เป่าก็ตะโกนบอกทุกคนให้แยกย้ายกันกลับ แล้วกวักมือเรียกจ้าวซานเหอ จ้าวซานเฟิง และลูกน้องอีกสองคนมากระซิบยิ้มๆ

"พวกเอ็งอย่าเพิ่งรีบกลับ เดี๋ยวไปร้านวัสดุก่อสร้างข้างๆ เป็นเพื่อนข้าหน่อย จะซื้อกระเบื้องลอนคู่ไปมุงหลังคาห้องเก็บของ ช่วยขนกลับหน่อย"

คนอื่นได้ยินว่าพี่เป่าจะใช้งาน ก็รีบชิ่งหนีกลับกันหมด

ส่วนสี่คนที่โดนเรียก นึกว่าจริง ก็เลยอยู่ต่อ เตรียมไปร้านวัสดุ

แต่พอเดินมาได้ครึ่งทาง พี่เป่าเหลียวหลังดูว่าไม่มีใครตามมา ก็บอกให้ทุกคนกลับหลังหัน

"พี่เป่า ไม่ไปร้านวัสดุเหรอ? แล้วจะไปไหนเนี่ย?" จ้าวซานเฟิงงง

"ข้าแกล้งพูดไปงั้นแหละ ข้าจะพาพวกเอ็งไป 'บ่อหมายเลขหก'! ที่นั่นคนรู้น้อย รับรองเงียบสงบ บ่อใหญ่ทั้งห้าขุดไม่ได้ เราไปลองของที่นั่นกัน!"

บ่อหมายเลขหกที่พี่เป่าพูดถึง คือเหมืองทองที่รัฐวิสาหกิจมาขุดทีหลัง แต่ขุดได้ไม่นานก็ทิ้งร้าง

เขาว่ากันว่าผลประกอบการแย่มาก เป็นเหมืองที่สำรวจผิดพลาด

เมื่อก่อนมีคนไปลองของเหมือนกัน แต่ก็คว้าน้ำเหลว

แต่พี่เป่าบอกทุกคนว่า ปีที่แล้ว มีคนแอบไปขุดได้ทองสามกรัมที่บ่อหมายเลขหกนี้!

แค่คนนั้นเขาไม่บอกใครเท่านั้นเอง

พี่เป่าไว้ใจพวกจ้าวซานเหอ ถึงยอมพามา

แถมยังเตือนอีกว่า ต่อไปถ้าขุดได้ของใหญ่ ให้เงียบปากไว้ อย่าโวยวาย และอย่าไปขายในที่คนพลุกพล่าน

จากเหตุการณ์เมื่อวาน พี่เป่าซึ้งเลยว่าคนขี้อิจฉามันเยอะ ไม่คุ้มเสี่ยง

อีกสี่คนพยักหน้าหงึกหงักอย่างจริงจัง

บ่อหมายเลขหกพื้นที่ไม่ใหญ่ พอเข้าไป ก็เจอคนร่อนทองอยู่บ้างประปราย

พี่เป่าเข้าไปทักทาย คุยกันนิดหน่อย ดูเหมือนพวกนั้นจะไม่ได้อะไรเลย

ไหนๆ ก็มาแล้ว ขุดเจอคือกำไร ไม่เจอก็ถือว่ามาเที่ยวเล่น

ปรากฏว่าแยกย้ายกันไม่นาน จ้าวซานเฟิงก็เจอของ!

ดีใจจนแทบจะแหกปากร้อง รีบเรียกพี่เป่ากับจ้าวซานเหอมาดูผลงาน

รอบนี้จ้าวซานเฟิงไม่ได้ทอง แต่ได้เงิน

แต่ไม่ใช่เงินธรรมดา ก้อนเบ้อเริ่ม!

ขนาดเท่าลูกวอลนัท ลองเดาะดูน้ำหนัก อย่างน้อยๆ ก็ 20-30 กรัม!

เปิดมาราคาก็ปาไปสองสามร้อยหยวนแล้ว!

จ้าวซานเฟิงบอกว่า เกือบครึ่งปีแล้วที่ไม่เคยเจอของมูลค่าขนาดนี้

"ใช้ได้นี่หว่าอาเฟิง! ได้กินเกี๊ยวคำโตเลยนะ!" พี่เป่าแซว

"คนอื่นทิ้งแตงโมไปเก็บงา แต่พี่ผมทิ้งงามาเก็บแตงโม!" จ้าวซานเหอยิ้มเยาะเย้ยพวกที่แห่ไปบ่อใหญ่

"ลุยต่อๆ ที่นี่อาจจะมีเซอร์ไพรส์ อย่ามัวแต่นั่งเฉย!"

แล้วทุกคนก็แยกย้ายกันหาต่อ

ที่จ้าวซานเหอคาดไม่ถึงคือ บ่อหมายเลขหกนี่มันทำเลทองฮวงจุ้ยดีชัดๆ

เดินไปไม่ไกล ระบบก็ส่งเสียงร้องไม่หยุด

แค่ชั่วโมงเดียว จ้าวซานเหออาศัยระบบขุดเม็ดเงินได้เจ็ดเม็ดรวด เสียดายที่ยังไม่เจอทอง

บ่ายโมงครึ่ง ฟ้าหลังฝนย่อมสดใส จ้าวซานเหอเจอทองจนได้!

เป็นแผ่นทองบางๆ ไม่ใหญ่มาก ดูแล้วไม่น่าถึงสองกรัม

แต่นี่คือทองคำนะ!

แค่ชิ้นเล็กๆ นี่ อย่างขี้หมูขี้หมาก็ขายได้พันกว่า

ถือว่าไม่เสียเที่ยว

แต่จ้าวซานเหอไม่ได้โวยวาย

คนเราต้องรู้จักคมในฝัก ถึงจะเป็นคนที่ไว้ใจได้ แต่บางสถานการณ์ก็ไม่ควรโชว์พาวเกินไป เดี๋ยวขากลับค่อยเอาเม็ดเงินที่ขุดได้มาโชว์ก็พอ

ระหว่างนั้น จ้าวซานเหอก็คอยแบ่งปันความดีใจเวลาเจอเม็ดเงินกับพี่ๆ น้องๆ เป็นระยะ

ทุกคนต่างบอกว่าจ้าวซานเหอดวง "หมาเฮง" จริงๆ เกิดมาเพื่อเป็นนักร่อนทองชัดๆ!

ก่อนกลับ พี่เป่าก็ขุดเจอเม็ดเงินสามกรัม ถือว่าไม่เสียเที่ยว

ส่วนลูกน้องอีกสองคน ว่าวสนิท ศิษย์ส่ายหน้า

จบวัน จ้าวซานเหอลองคำนวณดู วันนี้รายได้ไม่เกินสองพัน ผิดจากที่คาดหวังไปเยอะ

ใจจริงอยากขุดต่ออีกหน่อย แต่ทุกคนเตรียมตัวกลับกันแล้ว จ้าวซานเหอก็พูดไม่ออก ได้แต่เก็บของกลับบ้าน

สองวันต่อมา กระแสบ่อใหญ่ทั้งห้าไม่ได้ซาลงอย่างที่คิด แถมยังลามทุ่งหนักกว่าเดิม

ไม่รู้ไอ้คนดวงดีที่ไหน ดันไปขุดเจอทอง 4 กรัมที่นั่น ทำเอาบ่อใหญ่ทั้งห้าแตกตื่นกันอีกรอบ

ดึงดูดนักร่อนทองจากต่างอำเภอแห่กันมาเพียบ

ช่วยไม่ได้ พวกจ้าวซานเหอเลยต้องมาสิงสถิตที่บ่อหมายเลขหกต่อ

ลูกน้องอีกสองคนทนกินแห้วติดต่อกันไม่ไหว เลิกมาแล้ว

เลยเหลือแค่สามหนุ่มตระกูลจ้าว ที่ยังขยันมาบ่อหมายเลขหกทุกวี่ทุกวัน

ที่ตลกคือ ซุนผิง สองวันนี้ก็ยังไม่ยอมย้ายก้น ยังปักหลักขุดที่โซนกากแร่เหล็กอย่างบ้าคลั่ง...

สองวันนี้ จ้าวซานเหอไม่เจอของใหญ่เลย แสดงว่าบ่อหมายเลขหกก็ไม่ได้อุดมสมบูรณ์เท่าไหร่

เมื่อเช้านี้ พี่เป่ากับจ้าวซานเฟิงตกลงกันแล้วว่า

ถ้าวันนี้ยังไม่เจอของ พรุ่งนี้คงไม่มาแล้ว

ไม่ได้นะ! พวกเขาจะไม่มาไม่ได้!

จ้าวซานเหอขี่มอเตอร์ไซค์ไม่เป็น เคยหัดแล้วแต่ไม่รอด บิดหมดปลอกพุ่งชนกำแพงรถบินว่อน ดีที่คนไม่ตาย แต่ฝังใจจนสาบานว่าจะไม่แตะมอเตอร์ไซค์อีก

ถ้าพี่ชายไม่มา เขาจะเดินเท้ามาขุดทองหรือไง?

ตอนนี้ต้องพึ่งพาพวกเขา ต้องหาวิธีช่วยกระตุ้นไฟในการทำงานของพวกเขาหน่อยแล้ว