บทที่ 6 - เจ้ารองตระกูลจ้าวแม่งเทพ!

บทที่ 6 - เจ้ารองตระกูลจ้าวแม่งเทพ!

ตอนที่พวกหนุ่มๆ กำลังนั่งดวดเหล้ากันที่ลานบ้านตระกูลหวัง คนทั้งหมู่บ้านก็รู้เรื่องกันหมดแล้วว่า จ้าวซานเหอรวยแล้ว!

ไม่รู้ว่าใครปากโป้ง ไปลือกันว่าลูกชายคนรองบ้านลุงจ้าวแม่งเทพจริงๆ

ไปขุดที่บ่อใหญ่ทั้งห้ามา กวาดเรียบ!

วันเดียวหาได้หมื่นกว่า

ตอนแรกข่าวลือก็ยังเป็นตัวเลขจริงๆ คือหมื่นกว่า

แต่ผ่านไปไม่ถึงครึ่งวัน ข่าวลือยิ่งพูดยิ่งเวอร์

"หมื่นกว่าอะไรล่ะ? พวกแกโดนหลอกแล้ว จริงๆ น่ะสองหมื่นกว่า แต่พวกไอ้เป่าไม่อยากให้ข่าวรั่วไหล เลยแกล้งบอกว่าหมื่นกว่า จริงๆ คือสองหมื่นกว่าเว้ย!"

"พวกเอ็งไม่รู้อะไรซะแล้ว ไอ้หนูซานเหอมันขุดเจอทองหัวหมา (ทองก้อนธรรมชาติ) หนักสี่สิบกว่ากรัม ขายไปสี่หมื่นกว่าแน่ะ! พวกไอ้เป่าได้ส่วนแบ่งค่าปิดปากคนละห้าร้อยเลยนะ!"

"ข้าจะบอกความจริงให้ พ่อค้ารับซื้อที่ชื่อเสี่ยสามน่ะ เป็นหลานห่างๆ ของบ้านเขยอาหกของป้าสะใภ้รองข้าเอง เขาบอกกับปากข้าเลยว่า ไอ้รองมันเอาทองมาขายตั้งร้อยกรัม รวมกับเงินแล้ว ขายได้เป็นแสน! ไม่ธรรมดาแล้ว! รวยเละ! รวยไม่รู้เรื่อง! บ้านลุงจ้าวจะกลายเป็นเศรษฐีก็คราวนี้แหละ!"

...

ข่าวลือมันมาจากไหน?

ก็มาจากไอ้พวกนี้แหละ...

หลังจากกินดื่มจนอิ่มหนำ จ้าวซานเหอก็กลับบ้าน

ตอนนั้น พ่อแม่และพี่สาวยังไม่นอน พวกเขาเองก็ได้ยินข่าวลือเหมือนกัน เลยนั่งรอลูกชายกลับมาเล่าความจริง

"ลูกเอ๊ย สรุปมันยังไงกันแน่? ข้างนอกเขาลือกันว่าลูกหาเงินได้สี่หมื่นบ้าง เป็นแสนบ้าง ตกลงลูกหาได้เท่าไหร่?" โจวลี่หัวถาม

"ดวงดีครับแม่ ขายได้หมื่นกว่า ซื้อบุหรี่เลี้ยงพวกพี่ๆ เลี้ยงข้าว แล้วก็แอบยัดใส่มือพี่ซานเฟิงไปห้าร้อย ผมเหลืออยู่เก้าพันกว่า!" จ้าวซานเหอตอบตามจริง

ต้องบอกก่อนว่า เงินห้าร้อยที่แอบยัดให้จ้าวซานเฟิง เป็นเงินส่วนตัวที่เขามีติดตัวอยู่แล้ว

"แกนี่มันโง่จริงๆ! เงินพันนึงหายวับไปเลยเหรอ? เงินขนาดนั้นแลกข้าวโพดได้ตั้งเท่าไหร่! ให้พี่ชายแกน่ะไม่ว่าหรอก เพราะพี่แกดีกับบ้านเรามาตลอด แต่ไปแจกเงินคนอื่นทำไม? เหมือนเอาเนื้อโยนให้หมากิน เปล่าประโยชน์ชัดๆ!" โจวลี่หัวบ่นอย่างเสียดาย

"ผู้หญิงอย่างเอ็งจะไปรู้อะไร! ไอ้รองมันทำถูกแล้ว! หาเงินก้อนโตได้ ท่ามกลางสายตาคนตั้งเยอะแยะ จะงกเก็บไว้คนเดียวไม่ได้! แล้วอย่าลืมว่า ลูกเอ็งเกือบตายเพราะไปร่อนทองคนเดียวมาแล้ว มันต้องรู้จักซื้อใจคนไว้บ้าง วันหน้าเกิดเรื่องอะไรขึ้น จะได้มีคนช่วย เอ็งอยากให้ลูกเอ็งเป็นอะไรไปโดยที่ไม่มีใครเหลียวแลหรือไง?"

พอได้ยินจ้าวซื่อไห่พูดแบบนั้น โจวลี่หัวก็ขมุบขมิบปาก สุดท้ายก็เงียบไป

เงินเก้าพันกว่า จ้าวซานเหอโอนให้แม่หกพัน ให้พี่สาวหนึ่งพัน เก็บไว้เองสองพันห้า แล้วก็ขอตัวไปนอน

ต้องรีบชาร์จพลัง วันนี้เหนื่อยมาทั้งวัน พรุ่งนี้ต้องหาทาง 'ขุดเงิน' ต่อ

พอลูกชายหลับสนิท โจวลี่หัวก็หันมาคุยกับสามี

"ตาแก่ คุณว่าทำไมลูกเราจู่ๆ ถึงเก่งขึ้นมาผิดหูผิดตา? คนอื่นขุดแทบตายร้อยเดียวยังยาก แต่นี่วันเดียวล่อไปหมื่นกว่า?"

"ข้าก็ไม่รู้ แต่ลูกแอบบอกความลับกับข้าอย่างนึง กำชับว่าห้ามบอกใครเด็ดขาด บอกว่านี่เป็นเหตุผลที่มันกลับมาร่อนทอง และเป็นช่องทางทำมาหากินของมัน"

"ความลับอะไร?" โจวลี่หัวหูผึ่ง

"ไอ้รองบอกว่า ตอนอยู่มหาลัย มันเรียนเอกวิชา 'ศาสตร์แห่งการร่อนทอง' อะไรสักอย่าง บอกว่าการขุดทองต้องมีหลักการ ต้องรู้เรื่องความน่าจะเป็น รู้เรื่องควอนตัมฟิสิกส์ แล้วก็ควอนตัมพัวพันอะไรเทือกนั้นแหละ ข้าฟังไม่รู้เรื่องหรอก แต่สรุปคือ มันใช้วิชาความรู้ที่เรียนมาจากมหาลัย ทำให้รู้วิธีหาทองได้ไวกว่าชาวบ้านเขา!"

"จริงเหรอเนี่ย?" โจวลี่หัวตาโต

"มันว่างั้นนะ แล้ววันนี้ไอ้รองมันก็ทำให้เห็นแล้วว่ามันมีของ ข้าว่ามันคงรู้วิชาดีจริงๆ นั่นแหละ เรื่องที่ข้าบอกเอ็งวันนี้ ห้ามไปพูดให้ใครฟังเด็ดขาด ญาติพี่น้องฝั่งเอ็งก็ห้ามบอก ถ้าใครถามก็บอกว่าดวงดี ฟ้าประทานพร อย่าหาเรื่องใส่ตัวลูก!"

"ฉันไม่ได้โง่นะ ไอ้รองเป็นลูกฉัน ฉันจะหาเรื่องใส่ตัวลูกทำไม! นอนเถอะ เดี๋ยวพรุ่งนี้ฉันตื่นแต่เช้ามาหุงข้าว คุณก็ช่วยลูกเช็ดล้างเครื่องมือให้สะอาดสะอ้านหน่อยละกัน"

...

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น จ้าวซานเหอตื่นขึ้นมา

พอลุกมาดู ก็เห็นอุปกรณ์ถูกทำความสะอาดจนเอี่ยมอ่อง

คราบดินโคลนที่เกาะเครื่องตรวจจับกับพลั่ว ถูกเช็ดออกจนเกลี้ยง

โจวลี่หัวกับพี่สาวจ้าวจิ่นซิ่ว ไม่รู้ตื่นกันตั้งแต่กี่โมง ตอนนี้เกี๊ยวนึ่งร้อนๆ ออกจากเตาแล้ว

"ไอ้รอง รีบกินข้าว กินเสร็จเอาเกี๊ยวไปส่งให้พี่แกที่บ้านด้วย เมื่อกี้แม่โทรบอกเมียพี่แกแล้วว่าไม่ต้องตื่นมาทำกับข้าว แม่ทำเผื่อทั้งบ้านแล้ว!"

"ได้ครับแม่!"

ล้างหน้าแปรงฟันลวกๆ จ้าวซานเหอกินข้าวเสร็จ ก็หิ้วกะละมังใส่เกี๊ยวเดินไปบ้านพี่ชาย

ตอนนั้นไฟบ้านพี่ชายเปิดแล้ว พี่สะใภ้ออกมารับเกี๊ยวอย่างกระตือรือร้น

"อาสะใภ้นี่จริงๆ เลย ห่อเกี๊ยวก็ยังนึกถึงพวกเรา"

"คนกันเองน่า ยาหยาน้อยตื่นยังพี่?"

"ยังเลย ยัยหนูตัวแสบ ไม่เจ็ดโมงไม่ยอมลุกจากที่นอนหรอก"

พอเข้าบ้าน พี่ชายก็ไม่ได้มากพิธี นั่งกินเกี๊ยวไป พลางหยิบเงินห้าร้อยวางบนโต๊ะ

"ไอ้รอง เงินนี่แกแอบยัดใส่กระเป๋าพี่ใช่ไหม? เอาคืนไปเลย!"

"ผมไม่ได้ให้พี่ ผมให้หลาน! ในฐานะอา หาเงินก้อนแรกได้ ก็ต้องแจกอั่งเปาหลานสาวสิ"

"ไอ้นี่! คนกันเอง อย่ามาทำเป็นคนอื่นคนไกล!"

"ก็เพราะคนกันเองนี่แหละถึงให้ ถ้าเป็นคนอื่น ผมจะโง่ควักตังค์ให้ทำไม? เก็บไว้เถอะ ขืนคืนมา ตัดพี่ตัดน้องนะเว้ย!"

"เฮ้อ! เอางั้นก็ได้! เอ็งเองก็เพลาๆ หน่อย อย่าทำตัวป๋าให้มาก อันไหนควรใช้ก็ใช้ อันไหนควรประหยัดก็ประหยัด!"

"รู้แล้วน่าพี่!"

พอจ้าวซานเฟิงกินอิ่ม สองพี่น้องก็แบกอุปกรณ์ ขี่มอเตอร์ไซค์บึ่งไปที่ปากทางเข้าหมู่บ้าน

แต่สิ่งที่พวกเขาคาดไม่ถึงคือ ตอนนี้ที่หน้าหมู่บ้าน ไม่ได้มีแค่สามสิบคนเหมือนเมื่อวาน

แต่มีคนมารวมตัวกันกว่าหกสิบคน!