บทที่ 3 การทะลวงผ่าน ขอบเขตกลั่นลมปราณขั้นที่ 3

บทที่ 3 การทะลวงผ่าน ขอบเขตกลั่นลมปราณขั้นที่ 3

พี่เจียง กลับมาเร็วจัง วันนี้คว้าน้ำเหลวกลับมาอีกแล้วเหรอ

เจียงหมิงยังเดินไปไม่ถึงหน้าประตูบ้าน จางหู่ เพื่อนบ้านของเขาก็เอ่ยทักทายด้วยรอยยิ้ม ความปิติยินดีแทบจะปิดไม่มิด

เมื่อเห็นสีหน้าของอีกฝ่าย เจียงหมิงจึงถามกลับด้วยความสงสัย

หูจื่อ อย่าบอกนะว่าวันนี้เจ้าจับปลากึ่งวิญญาณได้

จางหู่ยิ้มกว้างจนเห็นฟัน

ยังจับไม่ได้หรอก แต่ข้ารู้สึกสังหรณ์ใจว่าพรุ่งนี้ต้องสำเร็จแน่

เจียงหมิงถึงได้เข้าใจว่า อีกฝ่ายคงคิดว่าเขาเองก็ไม่ได้อะไรติดมือกลับมาเหมือนกัน ในฐานะคนหัวอกเดียวกัน จางหู่เลยรู้สึกดีใจขึ้นมา

หากเป็นนิสัยปกติของเขา เจียงหมิงคงไม่เที่ยวป่าวประกาศเรื่องที่จับปลากึ่งวิญญาณได้ 2 ตัว แต่ทว่าเจ้าของร่างเดิมนั้นเป็นคนขี้อวด

แถมคนรู้จักในตลาดปลาหลายคนก็รู้เรื่องนี้แล้ว เขาจึงทำได้เพียงเลียนแบบเจ้าของร่างเดิม แสร้งทำสีหน้ากระหยิ่มยิ้มย่องแล้วตอบกลับไป

งั้นเจ้ามีลางสังหรณ์บ้างไหมว่า วันนี้ข้าจับปลากึ่งวิญญาณได้ถึง 2 ตัว

รอยยิ้มของจางหู่แข็งค้างไปในทันที เขาถามย้ำด้วยความตกตะลึง

สะ... สองตัว ปลากึ่งวิญญาณสองตัวเลยรึ เจ้าแน่ใจนะว่าไม่ใช่ปลาธรรมดา

คราวนี้เป็นทีของเจียงหมิงที่ยิ้มออกมาบ้าง

แน่นอนสิ ข้าขายพวกมันไปเรียบร้อยแล้ว

เมื่อได้รับคำยืนยันที่ชัดเจน จางหู่ก็รู้สึกเจ็บจี๊ดขึ้นมาในใจ ความรู้สึกนี้มันช่างอึดอัดทรมานยิ่งกว่าตอนที่ตัวเองกลับมามือเปล่าเสียอีก

ผ่านไปครู่หนึ่ง เขาจึงพูดด้วยน้ำเสียงเจือความอิจฉา

พี่เจียง ท่านหาเงินได้ตั้งเยอะขนาดนี้ จะไม่เลี้ยงเหล้าน้องชายสักหน่อยเหรอ

ข้าต้องเก็บเงินไว้ซ่อมเรือประมง เอาไว้ข้าคล่องตัวกว่านี้เมื่อไหร่จะเลี้ยงเจ้าแน่นอน

คำพูดนี้ไม่ได้เป็นการโกหกจางหู่เสียทีเดียว

เจียงหมิงจำเป็นต้องให้คนภายนอกรับรู้ว่า เงินทั้งหมดถูกนำไปใช้ซ่อมเรือ เพื่อหลีกเลี่ยงการตกเป็นเป้าสายตา

เจ้าของร่างเดิมต้องจบชีวิตลง ก็เพราะเงินเก็บที่ตั้งใจจะเอาไว้ใช้แต่งภรรยาคู่บำเพ็ญเพียรถูกคนอื่นเพ่งเล็ง

จางหู่เองก็รู้ดีว่าเรือประมงของเจียงหมิงนั้นผุพังจนแทบจะแยกเป็นชิ้นๆ ได้ทุกเมื่อ หลังจากได้ยินเหตุผลนี้ ความอิจฉาในใจจึงลดทอนลงไป

เมื่อกลับเข้ามาในลานบ้านเล็กๆ เฒ่าซุนกำลังนอนเอนหลังอยู่บนเก้าอี้โยก อาบแสงแดดอย่างสบายอารมณ์

ชายชราผู้นี้คืออาจารย์ของเจ้าของร่างเดิม ทั้งสองอาศัยอยู่ด้วยกันมาตลอด

แม้ว่าในอดีตเฒ่าซุนจะดีต่อเจ้าของร่างเดิมมากเพียงใด แต่เจียงหมิงก็ยังคงระแวดระวังตัวอยู่เสมอตั้งแต่วันที่เขาข้ามภพมาที่นี่

ในโลกใบนี้ไม่มีความรักที่ปราศจากเหตุผล โดยเฉพาะในโลกแห่งการบำเพ็ญเพียรที่ปลาใหญ่กินปลาเล็ก

เฒ่าซุนมักจะพร่ำบอกเสมอว่า การรับเลี้ยงและถ่ายทอดวิชาประมงให้เจ้าของร่างเดิม ก็เพื่อหวังจะมีที่พึ่งพิงในยามแก่เฒ่า

แต่เจียงหมิงไม่ค่อยเชื่อคำพูดนั้นเท่าไหร่นัก

รากฐานพรสวรรค์ของเจ้าของร่างเดิมนั้นย่ำแย่อย่างยิ่ง หากปราศจากวาสนาครั้งใหญ่ ชาตินี้อย่างมากที่สุดก็คงไปได้แค่ขอบเขตกลั่นลมปราณขั้นปลาย แล้วจะมีคุณค่าอันใดให้แก่การบำเพ็ญเพียร

ยิ่งเมื่อนึกถึงวีรกรรมของ หานเผ่าเผ่า และจอมวางแผนอย่าง หมอโม่ ในนิยายที่เคยอ่าน เจียงหมิงก็ยิ่งรู้สึกสังหรณ์ใจว่าเฒ่าซุนอาจจะซุกซ่อนความลับบางอย่างเอาไว้

ท่านอาจารย์ แดดข้างนอกหมดแล้ว เข้าข้างในเถอะขอรับ

เจียงหมิงเอ่ยเตือนเบาๆ พยายามอย่างยิ่งที่จะทำตัวให้เหมือนเจ้าของร่างเดิม

เฒ่าซุนค่อยๆ ลืมตาที่ฝ้าฟางขึ้นช้าๆ แล้วยิ้มอย่างใจดี

เสี่ยวหมิงกลับมาแล้วรึ มีโจ๊กอยู่ในครัว ไปกินรองท้องเสียหน่อยสิ

เจียงหมิงรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

ข้าวสารที่บ้านหมดแล้วไม่ใช่หรือขอรับ

ผืนดินในทะเลไร้สิ้นสุดนั้นมีน้อยนิด ธัญพืชจึงเป็นของล้ำค่า ชาวประมงชนชั้นล่างส่วนใหญ่มักจะกินแต่อาหารทะเลเพื่อประทังชีวิต

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเงินเก็บของครอบครัวเพิ่งถูกหลอกเอาไปจนหมด เขาจึงไม่เข้าใจจริงๆ ว่าทำไมเฒ่าซุนถึงยอมควักเนื้อซื้อข้าวสารมาในเวลานี้

เฒ่าซุนอธิบายด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

ข้าเห็นเจ้ากินแต่ปลามาหลายวัน กลัวว่าจะเบื่อเสียก่อน ข้าเลยซื้อข้าวมาติดบ้านไว้

ไม่ต้องห่วง อาจารย์ยังมีเงินเก็บเก่าๆ หลงเหลืออยู่บ้าง แม้จะซื้อเรือใหม่ไม่ไหว แต่ก็ยังพอซื้อข้าวสารมากินได้

ในชาติภพก่อน เจียงหมิงเป็นคนทางใต้และคุ้นเคยกับการกินข้าวสวยเป็นหลัก

หลังจากข้ามภพมาที่นี่ ต้องกินแต่อาหารทะเลทุกมื้อ เขาจึงไม่ค่อยชินและทำให้เจริญอาหารน้อยลง

เขาคาดไม่ถึงเลยว่า ความเปลี่ยนแปลงเพียงเล็กน้อยนี้จะอยู่ในสายตาของเฒ่าซุน ถึงขนาดลงทุนซื้อข้าวมาให้เขาเป็นพิเศษ

เจ้าของร่างเดิมเองก็ชอบกินข้าวสวย ดังนั้นเขาจึงไม่ต้องกลัวว่าจะถูกจับได้ แต่ในใจกลับอดถอนหายใจไม่ได้

เฒ่าซุนผู้นี้ช่างห่วงใยเจ้าของร่างเดิมจริงๆ

เพียงแต่ไม่รู้ว่ามีจุดประสงค์อื่นแอบแฝงหรือไม่

ขอบคุณขอรับท่านอาจารย์ ช่วงนี้ข้าอยากเปลี่ยนรสชาติอยู่พอดี

ใบหน้าของเจียงหมิงฉายแววดีใจทันที เขารีบเดินตรงเข้าไปในครัว

ส่วนเรื่องวางยาพิษในโจ๊กน่ะเหรอ เขาไม่กังวลเรื่องนั้นเลย

เฒ่าซุนอุตส่าห์เลี้ยงดูเจ้าของร่างเดิมมาอย่างยากลำบาก ไม่มีเหตุผลที่จะมาฆ่าทิ้งโดยไร้สาเหตุ

ระหว่างมื้อเย็น เจียงหมิงเล่าให้เฒ่าซุนฟังเรื่องที่เขาจับปลากึ่งวิญญาณได้ 2 ตัวในวันนี้

ผิดคาด อีกฝ่ายไม่เพียงไม่แสดงความยินดี แต่กลับตกใจจนสะดุ้ง

เสี่ยวหมิง เจ้าไม่ได้แอบหนีไปแถบทะเลลึกใช่ไหม

ยิ่งห่างไกจากเกาะทรายเหล็ก โอกาสที่จะจับปลาวิญญาณได้ก็ยิ่งมีมาก แต่ความเสี่ยงที่จะเผชิญหน้ากับสัตว์อสูรระดับ 1 หรือแม้กระทั่งระดับ 2 ก็เพิ่มสูงขึ้นตามไปด้วย

แม้แต่สัตว์อสูรระดับ 1 ที่อ่อนแอที่สุด ก็ยังต้องใช้ผู้บำเพ็ญเพียรขอบเขตกลั่นลมปราณขั้นกลางในการรับมือ

ทะเลลึกจึงเป็นเขตหวงห้ามสำหรับผู้บำเพ็ญเพียรขอบเขตกลั่นลมปราณขั้นต้นอย่างสิ้นเชิง

เจียงหมิงรีบอธิบาย

ท่านอาจารย์ ไม่ต้องห่วง ข้าไม่ได้ไปทะเลลึก มันเป็นแค่โชคดีล้วนๆ เลยขอรับ

เมื่อได้ยินดังนั้น เฒ่าซุนจึงถอนหายใจด้วยความโล่งอก แต่ก็ยังอดบ่นพึมพำไม่ได้

เฮ้อ ทุกๆ ฤดูใบไม้ผลิที่ออกหาปลา มักจะมีคนทนแรงยั่วยวนไม่ไหวแอบหนีไปทะเลลึกเสมอ

คนที่โชคดีก็รวยเละ แต่ส่วนใหญ่... มักจะไม่ได้กลับมาอีกเลย

อย่างเจ้าของบ้านคนก่อนที่อยู่ข้างบ้านหูจื่อ เมื่อสิบปีก่อนก็เพราะความโลภ บังอาจไปที่ทะเลลึก จนป่านนี้ก็ยังไม่มีข่าวคราว...

แม้ว่าเจียงหมิงจะยังไม่มีความคิดที่จะไปที่นั่นในระยะสั้น แต่เขาก็ยังคงรับฟังด้วยความสนใจ

ตอนที่เพิ่งมาถึงโลกใบนี้ใหม่ๆ เขาเพียงอยากใช้ชีวิตอย่างสงบสุขบนเกาะทรายเหล็ก เพราะโลกภายนอกนั้นอันตรายเกินไป

แต่เมื่อมี เรือนิรันดร์ ความคิดของเขาก็เปลี่ยนไป

เมื่อไหร่ที่เขาสามารถอัปเกรด เรือนิรันดร์ ให้กลายเป็นของวิเศษ หรือถ้าให้ดีคือเป็นถึงสมบัติวิญญาณ เขาจะต้องออกไปท่องโลกกว้างใบนี้อย่างแน่นอน

...

หนึ่งเดือนต่อมา

ทันทีที่เจียงหมิงนำเรือนิรันดร์เข้าเทียบท่า จางหู่ก็เดินเข้ามาหา

พี่เจียง วันนี้ได้ของดีมาบ้างไหม

การนำเรือกลับเข้าฝั่งยามพลบค่ำและสอบถามถึงผลประกอบการของกันและกัน คือความสุขเล็กๆ น้อยๆ เพียงไม่กี่อย่างของเหล่าชาวประมง

เจียงหมิงลูบท้องที่ค่อนข้างอิ่มของตนพลางตีหน้าเศร้า

เฮ้อ วันนี้ข้าจับอะไรไม่ได้เลย

ความจริงแล้ว วันนี้เขาจับปลากึ่งวิญญาณได้ 1 ตัว แต่มันลงไปอยู่ในท้องของเขาเรียบร้อยแล้ว

เนื้อของปลากึ่งวิญญาณนั้นรสชาติโอชะและไม่มีกลิ่นคาวเลยแม้แต่น้อย ตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา เขาได้กินมันแทบจะวันเว้นวัน

เมื่อได้ยินคำตอบ จางหู่ก็ยิ้มร่าทันที

ฮ่าๆ ข้าก็เหมือนกัน แต่ข้าได้ข่าวว่าเจ้าเด็กหานเถี่ย วันนี้โชคดีเป็นบ้า จับปลาวิญญาณได้ตั้ง 3 ตัว

3 ตัวเลยรึ

เจียงหมิงเริ่มสนใจขึ้นมา

ใครบอกเจ้า ข่าวมั่วหรือเปล่า

หานเถี่ยเองก็เป็นชาวประมงในขอบเขตกลั่นลมปราณขั้นต้นเช่นกัน

หากข่าวนี้เป็นเรื่องจริง ถ้าพรุ่งนี้เขาจับได้อีก 2 ตัว เขาก็สามารถแอบขายพวกมันที่ตลาดปลาได้อย่างเนียนๆ ในขณะที่ทุกคนกำลังให้ความสนใจไปที่หานเถี่ย

ตอนนี้เขาเก็บสะสมผลึกวิญญาณได้ 50 ก้อนแล้ว ขอแค่ขายปลากึ่งวิญญาณได้อีก 2 ตัว เขาก็จะสามารถอัปเกรดเรือนิรันดร์ต่อไปได้

ข้าเห็นกับตาตัวเองในข้องใส่ปลาของมัน ดูท่าทางอวดดีของมันสิ จงใจหิ้วข้องเดินโชว์ไปทั่วให้ทุกคนเห็น

คำพูดของจางหู่เต็มไปด้วยความอิจฉาริษยา

เจียงหมิงหัวเราะเบาๆ เมื่อได้ยินเช่นนั้น

ดูท่า หานเถี่ยคงจะกลายเป็นหัวข้อสนทนายอดฮิตไปอีกหลายวันอย่างไม่ต้องสงสัย

เมื่อกลับถึงบ้าน หลังจากพูดคุยสัพเพเหระกับเฒ่าซุนไม่กี่คำ เจียงหมิงก็กลับเข้าห้องและนั่งขัดสมาธิเพื่อเดินลมปราณ

เจ้าของร่างเดิมติดอยู่ที่ขอบเขตกลั่นลมปราณขั้นที่ 2 มาหลายปีแล้ว หลังจากกินปลาวิญญาณไปกว่าสิบตัว เขารู้สึกได้ว่าขอบเขตขั้นที่ 3 อยู่แค่เอื้อม

ในขณะที่ฤทธิ์ของปลากึ่งวิญญาณยังไม่สลายไปจนหมด หากคืนนี้เขาโคจรเคล็ดวารีครามอีกสักสองรอบ โอกาสที่จะทะลวงผ่านด่านก็มีสูงมาก

หนึ่งชั่วโมงต่อมา

ขณะที่เจียงหมิงกำลังนั่งสมาธิ จู่ๆ เขาก็ได้ยินเสียงวิ้งใสกังวานดังขึ้นในห้วงความคิด

หัวใจของเขาบีบตัวแน่น ตระหนักได้ทันทีว่านี่คือสัญญาณบ่งบอกว่าปราณวิญญาณในตันเถียนได้ถูกเติมเต็มจนถึงจุดวิกฤตแล้ว

เขาไม่กล้าประมาทแม้แต่น้อย รีบรวบรวมสมาธิและโคจรเคล็ดวารีครามอย่างเต็มกำลังด้วยความสุขุม

ปราณวิญญาณโดยรอบถูกดึงดูดด้วยเคล็ดวิชา มันหลั่งไหลเข้าสู่ตันเถียนราวกับสายน้ำที่ไหลลงสู่มหาสมุทร

เพียงไม่กี่อึดใจ ปราณวิญญาณดูเหมือนจะทะลวงผ่านเยื่อบางๆ ที่มองไม่เห็น และพื้นที่ภายในตันเถียนก็ขยายตัวขึ้นอีกหนึ่งวงในทันที

กลิ่นอายพลังของเขาพุ่งสูงขึ้นตามไปด้วย มันหนาแน่นกว่าเดิมถึงสามส่วน

ขอบเขตกลั่นลมปราณขั้นที่ 3 สำเร็จเสร็จสิ้น