ตอนที่ 3 หอสมุนไพร

ตอนที่ 3 หอสมุนไพร

ระหว่างทางไปยังหอสมุนไพร ฉินโส่วครุ่นคิดหาวิธีที่จะทำให้ตนเองได้รับการว่าจ้างเป็นแพทย์ประจำและได้ค่าตอบแทนที่สูง

ส่วนเรื่องโรงหมอสกุลเสิ่นนั้น เป็นอดีตไปแล้ว

ตั้งแต่ถูกปล่อยให้นั่งรอเก้อ จนกระทั่งเสิ่นเหลียงเดินเข้ามาพร้อมสายตาอคติ ตามด้วยคำพูดเหน็บแนม ไม่มีสักวินาทีที่ทำให้เขารู้สึกสบายใจ

ยิ่งไปกว่านั้น เขาไม่เคยได้ยินเรื่องการประเมินเบื้องต้นอะไรนั่นเลย การรับสมัครแพทย์ประจำจะให้แพทย์ฝึกหัดมาเป็นผู้ประเมินได้อย่างไร? ชัดเจนว่าพวกนั้นดูถูกที่เขาอายุน้อย เลยส่งคนมาปัดความรำคาญไปส่งๆ

การตัดสินคนจากเครื่องแต่งกายและอายุ โดยเฉพาะในแวดวงการแพทย์ เป็นเรื่องที่พบเห็นได้ทั่วไป แต่ไม่ได้หมายความว่าฉินโส่วจะต้องยอมรับมัน

"ข้าต้องรอบคอบกว่านี้ตอนไปที่หอสมุนไพร"

อย่าว่าแต่การพลาดโอกาสที่โรงหมอสกุลเสิ่นนั้นเท่ากับตัดทางเลือกไปหนึ่งทางเลย

เพราะหอสมุนไพรสามารถสร้างผู้ฝึกยุทธของตนเองได้ ที่นี่จึงเป็นตัวเลือกอันดับหนึ่งในใจฉินโส่วอยู่แล้ว ใกล้น้ำย่อมได้จันทร์ก่อน หากเขาหาทางเรียนรู้เคล็ดวิชาจากที่นี่ได้ ก็ไม่จำเป็นต้องไปเสียเงินที่สำนักฝึกยุทธอีก

หอสมุนไพรก็มีระบบการประเมินเพื่อรับแพทย์เข้าทำงานเช่นกัน เมื่อฉินโส่วเดินเข้าไป เขาเห็นแพทย์ประจำสามคน สองคนกำลังตรวจรักษาคนไข้ แต่มีคนเก็บสมุนไพรสะพายตะกร้าเดินเข้าออกกันขวักไขว่

หลังจากเขาแจ้งความประสงค์ แพทย์ประจำที่ว่างอยู่ก็เป็นผู้รับเรื่อง

คำถามเดิม แต่คำตอบเปลี่ยนไป

"ผู้น้อยมีความถนัดด้านการฝังเข็มขอรับ"

โจวฉิน ชายไว้เคราแพะใบหน้าตอบ รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยที่ได้ยินเช่นนี้

เมื่อพิจารณาใบหน้าละอ่อนและร่างกายบอบบางของเด็กหนุ่มผู้นี้ ที่นอกจากจะมาสมัครเป็นแพทย์ประจำแล้วยังเลือกด้านการฝังเข็มที่ต้องใช้พละกำลัง เขาก็อดส่ายหน้าไม่ได้ แต่ยังคงกล่าวตามหน้าที่ว่า "ผู้เฒ่าเช่นข้าไม่ถนัดเรื่องฝังเข็ม ตามข้ามาเถิด"

พูดจบ เขาก็พาฉินโส่วไปยังโซนตรวจรักษาที่พลุกพล่านที่สุด ซึ่งมีชายวัยกลางคนร่างสูงใหญ่บึกบึนกำลังตรวจคนไข้อยู่

"ท่านเจ้าหอ หมอฉินมีความถนัดด้านการฝังเข็ม ข้าคงต้องรบกวนท่านช่วยประเมินด้วย"

ฉินโส่วไม่คาดคิดว่าคนผู้นี้คือเจ้าหอสมุนไพร เพียงแค่มองดูรูปร่างสูงใหญ่และปราณโลหิตที่เปี่ยมพลังแผ่ออกมา ก็รู้ได้ทันทีว่าวรยุทธ์ของเขาไม่ธรรมดา

"คารวะท่านเจ้าหอหลิน" ฉินโส่วประสานมือคำนับ

"รอสักครู่ ในห้องด้านในมีคนไข้ที่ต้องฝังเข็มอยู่สามคนพอดี หลังจากข้าตรวจสองคนนี้เสร็จ เจ้าค่อยตามข้าเข้าไป" หลินเจี้ยนซานเพียงพยักหน้ารับและกล่าวสั้นๆ ก่อนจะหันไปตรวจคนไข้ต่อ

หนึ่งก้านธูปต่อมา (15 นาที) ทั้งสองเดินเข้าไปในห้องส่วนตัวสำหรับฝังเข็ม หลังจากหลินเจี้ยนซานอธิบายสถานการณ์ ผู้สูงอายุหนึ่งคนและชายฉกรรจ์อีกสองคน แม้จะยังมีท่าทีลังเล แต่ก็ยอมตกลงให้ฉินโส่วลงเข็มด้วยความเชื่อใจในตัวหลินเจี้ยนซาน

"ท่านผู้เฒ่า โปรดวางใจ อาการปวดหลังของท่านจะบรรเทาลงทันทีหลังการรักษา"

หลังจากจับชีพจร ฉินโส่วกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล หยิบเข็มเงินขึ้นมา แล้วลงมือด้วยความรวดเร็ว แม่นยำ และมั่นคง เพียงไม่นานจุดชีพจรที่เกี่ยวข้องก็เต็มไปด้วยเข็ม

คนไข้รายที่สองก็มีอาการปวดหลังเช่นกัน ส่วนรายที่สามอาการหนักที่สุด มีอาการเจ็บหน้าอก ทันทีที่ฝังเข็มเสร็จ เขาก็อาเจียนลิ่มเลือดกองโตออกมา

หลังจากรักษาทั้งสามคนเสร็จ เวลาผ่านไปครึ่งชั่วโมง การทำงานที่ต้องใช้สมาธิสูงอย่างต่อเนื่องทำให้เหงื่อเม็ดเล็กผุดพรายบนหน้าผากของฉินโส่ว และใบหน้าของเขาก็ยิ่งซีดขาวลงไปอีก

"หมอฉิน ช่างเป็นหมอเทวดาจริงๆ! หลังของตาอุ่นวาบ สบายตัวขึ้นเยอะเลย!" ชายชราผมขาวลุกขึ้นบิดเอวไปมาสองสามที แล้วมองฉินโส่วด้วยความประหลาดใจ

"ท่านชมเกินไปแล้ว อาการที่หลังของท่านเป็นโรคเรื้อรัง ฝังเข็มเจ็ดครั้งก็จะหายขาดขอรับ" ฉินโส่วกล่าว

"หายขาดได้รึ?!" ชายชราเบิกตากว้าง หลังของเขาเจ็บปวดมาตั้งยี่สิบสามสิบปี ทุกครั้งที่ฝนตกจะปวดจนทนแทบไม่ไหว เขามาฝังเข็มก็เพื่อบรรเทาอาการ ไม่เคยคิดว่าจะรักษาให้หายขาดได้

"ย่อมรักษาได้แน่นอนขอรับ" ฉินโส่วพยักหน้ายืนยันหนักแน่น

"ดี ดี ดี หมอฉิน ต่อไปข้าจะมารักษากับท่านเท่านั้น! ครั้งต่อไปต้องมาเมื่อไหร่? ตาแก่คนนี้จะมาหาท่านอีก!"

"อีกสามวัน ให้มาฝังเข็มตอนเที่ยงจะได้ผลดีที่สุดขอรับ" ฉินโส่วตอบ

หลังจากกำชับคนไข้รายที่สองที่มีอาการเดียวกันเสร็จ ฉินโส่วก็หันไปพูดกับคนไข้รายที่สาม "ท่านได้รับบาดเจ็บภายในจากการถูกกระแทกภายนอก ก่อนหน้านี้อาการไม่แสดงออกชัดเจนและซ่อนเร้นอยู่ภายใน พอได้รับบาดเจ็บซ้ำจึงกำเริบ แม้จะขับเลือดเสียออกมาแล้ว แต่ยังต้องดื่มยาปรับสมดุลอีกหลายเทียบถึงจะหายสนิท"

"ข้าจะเชื่อฟังหมอฉิน" ชายวัยกลางคนผมเกรียนรูปร่างบึกบึนพยักหน้ารับ เพียงเวลาสั้นๆ แค่นี้ ใครๆ ก็ดูออกถึงความสามารถของเด็กหนุ่มผู้นี้ เขาเป็นคนที่ไม่อาจตัดสินจากภายนอกได้จริงๆ

หลินเจี้ยนซานซึ่งยืนดูอยู่ข้างๆ ตั้งแต่ฉินโส่วเริ่มลงเข็ม ดวงตาคมกริบดุจพยัคฆ์ทอประกายเจิดจ้าขึ้นเรื่อยๆ เมื่อได้ยินว่าจะต้องมีการจ่ายยา เขาจึงตะโกนสั่งออกไปนอกประตู "เอากระดาษกับพู่กันมา"

หลังจากฉินโส่วเขียนใบสั่งยาเสร็จ เขาส่งให้หลินเจี้ยนซานและกล่าวว่า "ท่านเจ้าหอหลิน ชื่อสมุนไพรที่บันทึกในตำราของสำนักข้าอาจแตกต่างจากที่ใช้กันทั่วไปในปัจจุบัน รบกวนท่านช่วยตรวจสอบเพื่อป้องกันความผิดพลาดด้วยขอรับ"

หลังจากหลินเจี้ยนซานอ่านจบ รอยยิ้มก็ปรากฏบนใบหน้าที่มักจะเคร่งขรึม "ใบสั่งยานี้ยอดเยี่ยมมาก และตัวยาก็ถูกต้องตรงกันทุกประการ"

ยิ่งมองฉินโส่ว เขาก็ยิ่งรู้สึกถูกชะตา ไม่เพียงแต่เด็กหนุ่มจะมีทักษะล้ำเลิศตั้งแต่อายุยังน้อย แต่สิ่งที่น่าชื่นชมยิ่งกว่าคือความไม่ถือตัวอวดเก่ง เขากล้าที่จะบอกข้อกังวลของตนเอง โดยคำนึงถึงความปลอดภัยของคนไข้เป็นสำคัญ

เมื่อคนไข้กลับไปหมดแล้ว ในที่สุดโจวฉินก็อดถามไม่ได้ "หมอฉิน ท่านไม่ได้ถนัดฝังเข็มหรอกรึ? เหตุใดการจ่ายยาของท่านถึงได้ประณีตงดงามเช่นนี้เล่า?"

"ข้าไม่กล้าปิดบัง ก่อนหน้านี้ข้าไปที่โรงหมอสกุลเสิ่น และตอนทดสอบเรื่องสมุนไพร ข้าตอบผิดไปไม่น้อย ข้าจึงไม่ได้เอ่ยถึงเมื่อสักครู่นี้"

"เป็นเช่นนี้นี่เอง" โจวฉินร้องอ๋อทันที

จังหวะนั้น หลินเจี้ยนซานก็เอ่ยแทรกขึ้นมา "วิชาแพทย์ของหมอฉินนั้นล้ำเลิศ สามารถเป็นแพทย์ประจำที่หอสมุนไพรของข้าได้อย่างเต็มตัว ค่าตอบแทนเดือนละสิบตำลึง ซึ่งเป็นเรตเดียวกับแพทย์อาวุโสของหอเรา หากผลงานดีในภายภาคหน้า ก็สามารถปรับขึ้นได้อีก"

ใบหน้าของโจวฉินแข็งค้างเมื่อได้ยินเช่นนั้น เขาทำงานที่หอสมุนไพรมากว่ายี่สิบปี ค่าตอบแทนปัจจุบันของเขาก็อยู่ที่สิบตำลึงเช่นกัน

ทว่าความขุ่นเคืองในใจก็มลายหายไปอย่างรวดเร็ว ผู้มีความสามารถย่อมมาก่อน แม้จะเป็นเวลาสั้นๆ แต่ก็เพียงพอที่จะเห็นว่าฝีมือการฝังเข็มของฉินโส่วนั้นเป็นอันดับต้นๆ ของเมือง และเห็นได้ชัดว่าเขามีพรสวรรค์ในการจ่ายยาด้วยเช่นกัน

ท่านเจ้าหอไม่ค่อยลงตรวจบ่อยนัก บางทีในอีกไม่กี่ปีข้างหน้า เด็กหนุ่มคนนี้อาจกลายเป็นหัวหน้าแพทย์ประจำของหอสมุนไพรก็ได้ และอาจมีบางครั้งที่เขาต้องพึ่งพาอาศัยฉินโส่ว คิดได้ดังนั้น รอยยิ้มก็กลับมาปรากฏบนใบหน้าเขาอีกครั้ง

"ตกลงขอรับ" ฉินโส่วพยักหน้าตอบรับอย่างเด็ดขาด เขาพอจะรู้เรตค่าตอบแทนของแพทย์ในโรงหมอทั้งสามแห่งในเมืองชิงหลินมาบ้าง และสิบตำลึงก็นับว่าสูงมากแล้ว

"เยี่ยม! หมอฉินจะเริ่มมานั่งตรวจได้เมื่อไหร่?" หลินเจี้ยนซานยิ้มกว้างเมื่อได้ยินคำตอบ

"พรุ่งนี้เลยก็ได้ขอรับ ว่าแต่ทางโรงหมอมีที่พักให้แพทย์ไหมขอรับ?" ฉินโส่วถาม

"มีสิ หมอฉินตั้งใจจะอยู่ยาว หรือแค่ต้องการที่พักผ่อนเป็นครั้งคราว?"

"อยู่ยาวขอรับ" จากนั้นฉินโส่วก็เล่าเรื่องราวคร่าวๆ เกี่ยวกับการร่อนเร่พเนจรจนมาลงหลักปักฐานที่หมู่บ้านหว่านเอ๋อร์

ฉินโส่วเล่าแบบคลุมเครือ แต่ระบุชัดเจนว่าไม่มีปัญหาเรื่องความยุ่งยากตามมาแน่นอน

หลินเจี้ยนซานเป็นคนเข้าใจโลก จึงไม่ได้ซักไซ้ไล่เลียงต่อ

ทว่าเมื่อเชื่อมโยงเรื่องนี้กับเรื่องชื่อสมุนไพรที่ไม่ตรงกัน และทักษะการแพทย์ที่สูงส่งเกินวัย เขาก็พอจะเดาในใจได้ว่า เด็กหนุ่มคนนี้อาจจะเป็น ศิษย์ ของปรมาจารย์แพทย์ผู้ปลีกวิเวกท่านใดท่านหนึ่งเป็นแน่

[จบตอน]