Chapter 172 – Bakash Island (1) [28-05-2020]

Chapter 172 – Bakash Island (1)

”

หลังจากกินอาหารเช้ากันเสร็จแล้ว นักล่าแต่ละคนก็ได้ลาและจากไป

"ไว้เจอกันมื้อเย็นนะทุกคน"

"ใช่แล้วทำให้ดีที่สุดนะทุกๆคน"

"นายก็ด้วย"

ถึงแม้ว่าคนอื่นๆจะพูดคุยอำลากัน แต่ซังจินทำเพิ่งยกมือขึ้นและโบกให้กับพวกเขา นี้เป็นเพราะซังจินกำลังคิดเกี่ยวกับเอ็ดเวิร์ดอยู่

'...เอ็ดเวิร์ด...ได้เริ่มต้นใหม่ครั้งนึง... ถ้าคนคนๆนั้น...เขาทำทั้งหมดนั่น...โดยที่รู้ว่าฉันจะย้อนกลับมา?'

'แต่ถึงแบบนี้...มันมีเหตุผลอะไรที่ทำให้เขาเป็นฆาตกร?'

ยังไงก็ตามในเวลานั้นเอง

"โอปป้า"

เมื่อเขาได้ยินเสียงเรียกซังจินเลยได้เงยหน้าขึ้น

มีเพียงคนเดียวที่เรียกเขาว่า 'โอปป้า' ซังจินได้มองไปที่เซรินด้วยตาที่เบิกกว้างขึ้นอย่างประหลาดใจในขณะที่ถามออกมา

"หืมม? เธอยังไม่ได้ไปหรอ?"

"ใช่ค่ะ วันนี้โอปป้าไม่ได้พูดอะไรเลยนะคะ....ฉันกังวลว่าโอปป้ายังโกรธฉันอยู่"

ซังจินได้โบกมือในขณะพูดออกมา

"อ่า... ไม่ๆ มันเพียงแค่ฉันกำลังคิดเรื่องอื่นอยู่"

"อย่างนั้นหรอ? ค่อยยังชั่ว ฮิฮิ"

เซรินได้ยิ้มมาอย่างน่ารัก เมื่อได้เห็นรอยยิ้มของเธอซังจินก็ยิ้มขึ้นในขณะพูดออกมา

"ไปได้แล้วนะ ตอนนี้เป็นเวลาสำหรับเตรียมตัวของเธอแล้วนะ"

"โอเคค่ะ ถ้างั้นไว้เจอกันนะคะโอปป้า"

เซรินได้โบกมือในขณะที่หายตัวไป ในตอนนี้ซังจินได้เหลืออยู่คนเดียวแล้วเขาได้ขึ้นยืนในทันที มันมีข้อมูลที่น่าสงสัยมากมายเกินกว่าข้อมูลที่เขามีอยู่ แต่ว่าตอนนี้มันไม่มีอะไรที่เขาจะสามารถทำได้

'...ไว้ลองดูอีกครั้งในคืนนี้ละกัน ฉันก็น่าจะสามารถได้รู้อะไรเพิ่มเติมอีกในตอนที่หลับ'

การจู่โจมถัดไปก็คือเกาะบารัสซึ่งเป็นสถานที่ที่มีการค้นพบไดโนเสาร์มันได้จับกลุ่มกันเพื่อจัดการกับศัตรู ยังไงก็ตามการจู่โจมนี้มันก็ไม่ได้ยากมากนักตราบใดที่เราระวังตัวไว้ ในขณะที่การจู่โจมได้ใกล้เข้ามาซังจินก็ได้หยิบ 'ราเที่ยน - ดาวแห่งความโดดเดี่ยว' และได้กำลังจะใช้ 'การฝึกที่สันโดษ'

"การฝึก..."

แต่ว่าเมื่อเขาได้คิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ มันก็อาจจะดีกว่าถ้าหากเขาไม่ใช่มันอีกต่อไป ซังจินไม่ได้ต้องการแต้มสเตตัสและเหรียญมากนักแล้ว สิ่งที่เขาต้องการจริงๆก็คือพันธมิตที่สามารถจะไปถึงจุดจบกับเขาได้

'แทนที่จะได้รับแต้มสเตตัสของตัวเอง... มันจะเป็นการที่ดีกว่าที่จะจบการจู่โจมด้วยกันกับนักล่าคนอื่นๆและเลือกสมาชิกคนสองคนไปพร้อมกัน'

ซังจินเลยได้เก็บดาวกลับลงไปในลูกบาศก์

[การจู่โจมจะเริ่มขึ้นในอีก 10 วินาที 10 9 8 ....]

"ฟึบ"

ซังจินได้ถูกเทเลพอตมาที่เกาะบารัส ไดโนเสาร์ต่างๆนั้นสามารถจะมองเห็นได้เรื่อยๆที่อยู่ไกลออกไปทำให้สถานที่แห่งนี้มันเหมือนกับฉากในหนังจูราส... พาร์ค

"ฟึบ"

เมื่อนักล่าอีกคนได้ถูกเทเลพอตมาที่เกาะบารัส การที่เขาได้เห็นสภาพแวดล้อมเช่นนี้ทำให้เขาต้องอ้าปากค้าง

"ว้าววว..."

ซังจินได้เหลือบไปมองในครั้งแรกที่เขาเห็นเขาก็แสดงท่าทางที่คล้ายกันนี้ ยังไงก็ตามนี้มันเป็นครั้งที่สองแล้วที่เขาได้เห็นมัน แทนที่จะมองดูไดโนเสาร์ซังจินได้ค่อยๆสำรวจนักล่าคนอื่นๆแทน ในตอนนี้ทุกๆต่างก็มีอุปกรณ์ที่เหมาะสมกับตัวเองจากการประสบกับวิกฤตการณ์ของชีวิตและความตายมาหลายครั้ง แน่นอนว่าซังจินก็เป็นเพียงคนเดียวที่มี 4 ดาบ

'เพื่อนตรงนั้นมีเกราะระดับตำนาน มันเป็นเกราะของซากอน.. .หืม ...แต่ว่าอาวุธนั่น.. ฉันคิดว่าฉันเคยเห็นมันแขวนอยู่ในร้านขายของนะ... เขาซื้อมันด้วยเหรียญดำ...'

'เขาใช้คทาเวทย์ที่ถูกสลักด้วยรูนและมีดล่...เขาเป็นจอมเวทย์สายต่อสู้งั้นหรอ?'

ซังจินได้มองพวกเขาราวกับว่ากำลังซื้อของในร้านค้า ยังไงก็ตามในขณะที่เขามองพวกนั้น ชาวคอเคเชียนผู้ให้หอกยาวก็ได้มองมาที่ซังจินจากนั้นก็ร้องออกมา

"โอ้"

เขาได้ชี้นิ้วมาที่ซังจินและถามออกมา

"นายสุดยอดนักล่า... สุดยอดนักล่าเคย์"

ซังจินได้มองไปที่ผู้ใช้หอกในขณะที่นึกย้อนกลับไปในความทรงจำ

'...ฉันเคยเจอกับเขาที่ไหนนะ?'

ยังไงก็ตามเขาไม่สามารถจะจำได้ว่าเขาเคยเจอกันที่ไหน ไม่ว่าเขาจะคิดเรื่องนี้ยังไง มันก็เป็นครั้งแรกที่พวกเขาได้พบกัน ยังไงก็ตามเขามีปัญหาในการแยกเชื้อชาติของคนที่เจอในระหว่างการจู่โจม ซังจินได้นึกย้อนดูอย่างเคร่งเครียดในขณะที่นักล่าคนนั้นได้เดินเข้ามาหาซังจิน

"ใช่ไหม? สุดยอดนักล่า สุดยอดนักล่าเคย์"

"อ่า ใช่...นั่นคือฉัน แต่ว่า..."

คำพูดของซังจินได้หายไป แต่ว่านักล่าคนนั้นก็ได้เข้ามาใกล้และยื่นมือในขณะที่พูดออกมา

"โอ้ ฉันได้ยินเรื่องของนายมามากเลยสุดยอดนักล่าเคย์"

ซังจินจับมือกลับไปอย่างใจลอย จากนั้นนักล่าคนนั้นก็พูดต่อ

"เป็นเกียรติมากที่ได้เจอนาย"

'อะไรกันที่ทำให้เป็นเกียรติ...'

ในขณะที่ซังจินกำลังคง นักล่าอีกคนที่อยู่ด้านหลังก็เข้ามาหาเขา

"สุดยอดนักล่าเคย์? นายคนนั้นที่...เป็นตำนาน?"

เขาไม่รู้ว่าทำไม แต่มันดูเหมือนว่าเขาจะกลายเป็นคนที่มีชื่อเสียงมากเลยทีเดียว ซังจินได้ถามนักล่ากลับไป

"นาย...รู้จักฉัน?"

คนถือหอกที่ยื่นมือมาในก่อนหน้านี้ได้พูดออกมา

"ฉันได้ยินเรื่องของนายมาจากนักล่าคนอื่นๆว่ามีคนได้ข้ามไปมิติอื่นเพื่อล่าฆาตกร"

นักล่าที่อยู่ถัดไปก็พูดเสริมออกมา

"ฉันก็ยังได้ยินเรื่องนั้น นายแม้แต่ต่อสู้กับฆาตกรสองสามคนเพียงลำพัง"

มันดูเหมือนว่านักล่าอีกสองคนก็กำลังจะสนใจเมื่อเห็นนักล่าสามคนรวมตัวกัน

"อะไรหรอ? สุดยอดนักล่า? เขามีชื่อเสียงงั้นหรอ?"

"หืมม... ฉันคิดว่าฉันก็เคยได้ยินเรื่องเกี่ยวกับเขาเหมือนกันนะ..."

มันดูเหมือนว่าซังจินจะกลายเป็นคนที่รู้จักดีของเหล่านักล่าคนอื่นๆเพราะเขาได้ฆ่าฆาตกรไปหลายสิบคนและได้ช่วยนักล่าอีกมากมายในตอนที่ไปมิติอื่นๆ ในตอนนี้เขาก็ได้คิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ เขาก็นึกขึ้นได้ว่าเคยได้ยินเรื่องแบบนี้มาจาก 'ผู้ถูกเลือก' ในตอนที่กินอาหาร

"อ่อฉันนึกออกแล้วมีคนได้พูดถึงนายเคย์ในระหว่างการจู่โจม"

"ใช่แล้วฉันได้ยินเรื่องนั้นเหมือนกัน มีนักล่าที่แข็งแกร่งมากๆได้ไปมิติอื่นเพื่อล่าฆาตกร... เคย์นายน่าจะเป็นคนๆเดียวกันกับคนนั้นใช่ไหม?"

เมื่อย้อนกลับไปเขาก็ได้คิดขึ้นว่า 'เป็นแบบนั้นหรอ?' และโยนมันทิ้งไว้ในใจ แต่ว่ายังไงก็ตามตอนนี้มันดูเหมือนเขาจะกลายเป็นคนที่มีชื่อเสียงมากไปแล้ว

[การจู่โจมจะเริ่มขึ้นในอีก 1 นาที]

เมื่อได้ยินเสียงของโอเปอเรเตอร์นักล่าทั้งสองคนได้หยักหน้าในขณะที่พูดขึ้น

"เป็นเกียรติที่ได้อยู่ในปาตี้เดียวกับคนอย่างนาย"

"ฉันคิดว่าเราคงจะได้เห็นทักษะของนายนะเคย์ ฉันขอฝากไว้กับนายด้วยนะ"

สำหรับตอบนี้ซังจินได้หยักหน้าอย่างง่ายๆราวกับว่าเขากำลังหวังให้มีใครบางคนในกลุ่มนี้มีทักษะที่ดีและยอมรับเขาเข้าเป็นคนในทีม

****

"กรรรรรรรรรรรรรร"

เสียงร้อยที่ยาวได้ดังกระจายไปทั่วทั้งป่า นักสู้กาดิเอเตอร์ได้ยืนอยู่ด้านหน้ายกหอกขึ้นในขณะที่พูดออกมา

"เข้ามา"

นักล่าที่อยู่ข้างๆเขาแต่ละคนได้กระชับอาวุธของพวกเขาในทันทีที่ได้ยินคำพูดนี้ แน่นอนว่าซังจินก็ได้ถือบลัดเวเจนและมูนสเปคของเขาไว้ในขณะที่เตรียมตัวจะต่อสู้กับศัตรู ในที่สุดและแรฟเตอร์ก็ได้โผล่ออกมาที่ละตัวจากด้านในป่า

"ก๊าซซซซ!"

แขนของนักล่าได้เกร็งขึ้นในขณะที่พวกเขาถืออาวุธ ถ้าเขาต้องการซังจินก็สามารถที่จะหั่นแรฟเตอร์ได้ในทันที แต่ว่าเขาทำเพียงแค่จับมูนเสปคและบลัดเวเจนไว้แทนที่จะเข้าไปแทรกแซงเพราะว่าเขาต้องการจะเห็นว่านักล่าแต่ละคนต่อสู้ยังไง

"เข้ามาเลย! วงแห่งความยุติธรรม!"

เมื่อชายที่ใช่โล่ได้ตะโกนออกมาแล้วจ้องมองไปที่แรฟเตอร์พวกมันก็พุ่งเข้ามาหาเขา

'หืม...เป็นทักษะที่ดึงดูดความสน....'

ยังไงก็ตามกาดิเอเตอร์ได้ใช้ทักษะนี้เร็วเกินไป ทักษะของเขามีผลต่อแรฟเตอร์เพียงแค่ตัวที่ออกมาก่อนเท่านั้น ตัวที่ปรากฏออกมาหลังจากนั้นจึงไม่โดนทักษะยั่วยุนี้

"ก๊าซซซซซ"

ด้วยเหตุนี้แรฟเตอร์จึงได้พุ่งเข้าใส่ผู้ใช้หอก นักเวทย์ นักธนู และแน่นอนซังจินผู้ที่ยืนอยู่ด้านหลังกาดิเอเตอร์ก็ด้วย แท้งได้สะดุ้งในทันที่เมื่อเขาเห็ฯแรฟเตอร์ผ่านเขาไปและเขาก็มองกลับไปแม้ว่าเขาจะเผชิญหน้ากับแรฟเตอร์ที่โจมตีเขาอยู่

"อ๊าาาาาาาาาาา...."

ซังจินได้จัดการฟันแรฟเตอร์ที่พุ่งเข้ามาหาเขาในขณะคิดขึ้น

'อุปกรณ์ของคนๆดีมาก แต่ว่าความสามารถในการเป็นแท้งนั้นก็แค่ธรรมดาๆ'

ซังจินได้สังเกตุไปที่นักล่าคนอื่นๆในช่วงเวลาที่เกิดความวุ่นวายขึ้น นักเวทย์ได้ร่ายเวทย์ขึ้น

"ภาพลวงตา"

และสร้างภาพลวงตัวหลายคนขึ้นในขณะที่เขาถอยกลับไปด้านหลัง จากนั้นเขาก็ใช้คทาของเขาเพื่อบดขยี้หัวของแรฟเตอร์ในขณะที่แรฟเตอร์กำลังยุ่งกับการไล่ตามตัวปลอมของเขา ซังจินได้เฝ้ามองเรื่องทั้งหมดนี้จากมุมของเขา

'นอกจากทักษะทางเวทย์แล้ว... เขาก็ยังสามารถจะใช้ทักษะทางกายภาพได้อีกด้วยสินะ'

นักธนูก็ได้เก็บธนูลงไปและหยิบมีดคู่ออกมา เขาได้ถือมีดคู่เอาไว้ในขณะที่หมุนได้รอบๆเหมือนกับกังหันและฉีกหนังของแรฟเตอร์ แรฟเตอร์ที่พุ่งเข้ามาก็เหมือนกับหมาบ้าที่ไม่สามารถจะเข้าไปใกล้นักธนูได้เลยเพราะพายุคมมีด ซังจินได้คิดขึ้น

'ชายคนนี้ก็เยี่ยม เขาไม่ได้ถูกจำกัดแค่ธนูเท่านั้นแต่เขายังปรับตัวเข้ากับสถานการณ์ได้เป็นอย่างดี'

ปัญหาก็คือผู้ใช้หอก เพราะว่าเขาได้ใช้หอกที่มีความยาวเท่ากับตัวของเขา เขาก็เเลยถูกดึงติดพันด้วยแรฟเตอร์ที่ลุมข่วนจากระยะใกล้

"ไป... ไปให้พ้น เจ้าพวกเวรนี่...."

เมื่อผู้ใช้หอกอยู่ภายใต้การโจมตีซังจินก็มองไปที่แท้ง แท้งที่ควรจะป้องกันผู้ใช้หอก น่าเสียดายมากที่เขายุ่งอยู่กับการป้องกันการโจมตีจากแรฟเตอร์ที่เขายั่วยุมา เมื่อได้เห็นเรื่องแบบนี้ซังจินก็คิดขึ้น

'แท้งนั้นขาดทักษะ และผู้ใช้หอกก็ไม่สามารถปรับตัวตามสถานการณ์ได้ สำหรับพวกเขาที่จะกลายเป็นผู้ถูกเลือก สองคนนี้...'

ยังไงก็ตามในเวลานั้นเองมูนสเปคก็ได้ตะโกนบอกเขา

'นายท่าน!'

ซังจินได้รีบหันกลับมาสนใจและพบว่ามีเขี้ยวอย่างข้างหน้าจมูกของเขา

'เวร'

ซังจินได้รีบดึงหัวกลับไปทันที ทันใดนั้นเขี้ยวนั้นก็ได้งับเข้าที่ๆหัวเขาเพิ่งจะอยู่เมื่อกี้

"กั๊บ"

มันเป็นภาพที่จะทำให้คนปกติต้องตัวแข็งไปได้ ยังไงก็ตามสำหรับคนที่ผ่านความเป็นความตายมาหลายครั้งและแม้แต่เคยตายมาแล้วอย่างซังจิน นี้เป็นเพียงแค่สถานการณ์หนึ่งเท่านั้น เขาได้บิดข้อมือที่ถือมูนสเปคเล็กน้อยและหัวของแรฟเตอร์ที่พยายามจะกัดหัวของซังจินเมื่อครู่ก็ได้เริ่มสาดเลือดออกมาในขณะที่ตกลงไปบนพื้น แต่ว่ามันก็ยังไม่จบลง

"ก๊าซซซซซซซซ"

เมื่อได้เห็นเลือดของเพื่อนตัวเอง แรฟเตอร์อีกสองตัวก็พุ่งเข้าใส่ซังจิน

'น่ารำคาญ....'

ซังจินได้จำกัดพลังลงไปอย่างเหมาะสมในขณะที่เขาต่อสู้กับแรฟเตอร์ นี้มันเป็นเพราะว่าถ้าหากเขาสู้ด้วยทุกๆสิ่งที่มีมันอาจจะเป็นไปได้ที่นักล่าคนอื่นๆจะไม่มีโอกาสได้ต่อสู้ ซังจินได้เหวี่ยงดาบไปรอบๆป้องกันการโจมตีของแรฟเตอร์ในขณะเดียวกันก็เฝ้าดูปฏิกิริยาของนักล่าคนอื่นๆว่าจะทำยังไง หลังจากความความวุ่นวานผ่านไปได้ซักพัก สถานการณ์ก็ได้สงบลง นักล่าที่ได้รับบทบาทเป็นแท้งก็ได้ถอนหายใจในขณะที่ถามออกมา

"ฟู่....ทุกคนโอเคไหม?"

ในตอนนี้ผู้ใช้หอกได้ยกมือขึ้นมาและค้ำหอกของเขาในขณะพูดขึ้น

"ฉัน... ขอพักซักเดี๋ยว"

ในตอนนี้ทุกคนได้มองไปที่เขามีแผลยาวอยู่ตรงเอวของผู้ใช้หอก มันดูเหมือนว่าเขาจะได้รับบาดเจ็บจากกรงเล็บของแรฟเตอร์ ผู้ใช้หอกได้หยิบเอาโพชั่นออกมาจากเข็มขัดและพูดขึ้น

"พวกเราจะไปต่อหลังจากที่พัก...."

ยังไงก็ตามในตอนนั้นเองก็ได้มีเสียงเท้าอันยิ่งใหญ่ดังออกมาจากส่วนขึ้นในปากราวกับพื้นดินกำลังสั่นสะเทือน

"ตูม"