Chapter 171 – Sungjin’s Dream (3) [26-05-2020]

Chapter 171 – Sungjin’s Dream (3)

”

"ก๊าาาาาา"

เยติขนยาวได้พุ่งเข้าใส่ซังจินในอดีตที่กำลังเหวี่ยงดาบตอบโต้กลับไป ซังจินได้กอดอกเฝ้ามองตัวเองในอดีต วิธีที่ซังจินได้ใช้ดาบรับมือกับศัตรูไม่ได้แตกต่างไปจากตัวเขาในอีกอดีตหนึ่งหรือตัวเขาในปัจจุบัน

ยังไงก็ตามอาวุธนั้นต่างออกไป เขาได้ใช้ดาบที่เปล่งออร่าสีเงินแทนที่จะเป็นเลือดของบลัดเวเจนหรือแสงสีฟ้าเทาของมูนสเปค

'มัน....ทำด้วยเงินงั้นหรอ?'

เมื่อเห็นว่าการแหว่งดาบไม่กี่ครั้งได้ตัดแขนของเยติไปอย่างง่ายดาย แขนเซติที่ซึ่งหน้าและยาวนั้นทำให้สามารถจะเดาได้เลยว่าดาบนั้นอย่างน้อยจะต้องเป็นอาวุธระดับตำนวน ในช่วงกลางการต่อสู้คนในทีมคนหนึ่งได้ตะโกนออกมา

"เวรเอ้ย! มีโทรลน้ำแข็งอยู่ข้างหลังพวกเรา"

เพียงแค่นั้นตัวเขาในอดีตก็ได้หันหน้าไปที่ๆซึ่งมีฝูงโทรลถือไม้กระบอกปรากฏออกมา

"มันมีมากเกินไป...."

เหล่านักล่าได้ถูกรายล้อมไปด้วยเหล่าโทรล ตัวซังจินในอดีตได้มองไปรอบๆพื้นที่จากนั้นก็ถือฝักดาบในขณะที่ตะโกนออกมา

"การคุ้มครองศักดิ์สิทธิ์แห่งเสือเซฟเทน"

ลายเสือที่ถูกสลักไว้ในฝักดาบได้ออกมาจากฝักดาบในฐานะจิตวิญญาณและเดินรอบๆซังจิน ในที่สุดการต่อสู้ก็ได้เริ่มขึ้นอีกครั้ง ตัวซังจินในอดีตได้ถูกฝูงโทรลเล็งโจมตี แต่ว่าในแต่ละครั้งจิตวิญญาณเสือดก็จะเหวี่ยงกรงเล็บของมันและปกป้องเขา

"กรรรร!"

ซังจินได้คิดขึ้นทันที

'ทักษะนั่น...ฉันไม่เคยเห็นใครใช้มันมาก่อนเลย....'

แม้ว่าปาตี้ของซังจิมันจะดูเหมือนตกอยู่ในสถานการณ์ที่เสี่ยง แต่การต่อสู้มันก็ง่ายกว่าที่คิดเอาไว้

"วงแหวนแห่งไฟ"

สิ่งที่ทำให้การคาดเดานั้นเคลื่อนไปนั้นเกิดขึ้นจากประสิทธิภาพของตัวเขาในอดีตและพลังเวทย์ของเอ็ดเวิร์ด หลังจากการต่อสู้จบลงตัวเขาในอดีตก็ได้สะบัดดาบเพื่อเอาเลือดออกก็จะเก็บมันกลับฝักเหมือนกับที่เขาชอบทำอยู่เสมอ เมื่อซังจินในความฝันเห็นเขาก็คิดขึ้น

'....แม้แต่นิสัยก็เหมือนกัน...นั่นเป็นฉันแน่นอน แต่ว่า....เรื่องนี้มันเกิดขึ้นได้ยังไง?'

จากนั้นซังจินก็ได้คิดว่าตัวเองต้องการจะเห็นการพบกันครั้งที่สองของตนเองในอดีตกับเอ็ดเวิร์ด ช่วงเวลาที่เขาคิดดังนั้นฉากก็ได้เปลื่ยนไปทันที

"โอ้ ซังจินนายยังมีชีวิตอยู่"

"เอ็ดเวิร์ดนายก็เหมือนกันนี่...มันเยี่ยมมากที่ได้พบนายอีกครั้ง"

ซังจินที่กำลังฝันอยู่ได้มองๆรอบๆพื้นที่ซึ่งดูเหมือนจะเป็นที่ราบแห่งบาราสตัน

'อีกแล้ว...มันต่างออกไป'

ตามความทรงจำของฉันสถานที่ๆฉันได้พบกับเอ็ดเวิร์ดไม่ใช่ที่นี่ แต่ว่ามันเป็นในบทต่อๆไป เอ็ดเวิร์ดได้ถามกับตัวเขาในอดีต

"แล้วนายเป็นยังไงบ้างล่ะตั้งแต่ตอนที่เราได้พบกันครั้งก่อนถึงตอนนี้?"

"อืมม....มอนสเตอร์มันก็ไม่มากไม่น้อยหน่อย... แต่ว่าฉันก็เกือบจะตาบในบทล่าสุดเพราะฆาตกร"

'อ่า...ฆาตกร...'

ตัวเขาในอดีตได้ส่ายหัวของเขาในขณะที่พูดออกมา

"มันเกิดอะไรขึ้นกับกฏบ้าๆนี้กัน? ให้พวกเราแบ่งผลงานในกลุ่มสหายที่พวกเราได้ต่อสู้ร่วมกันและฆ่ากันงั้นหรอก มีนักล่าหลายคนแล้วที่ตายไปเพราะพวกฆาตกร"

"จริง... แต่ว่าพวกเราไม่สามารถจะทำอะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้ได้ พวกเราทำได้เพียงแต่ทำมันให้ดีที่สุด"

ซังจินในอดีตยังคงใช้ดาบที่สลักลายเสือเอาไว้อยู่ ทีนี้ซังจินก็ได้ข้อสรุป

'นี้มันเป็นอดีตที่ฉันจำไม่ได้....ถ้างั้นนี้มันก็หมายความว่า....'

จากนั้นซังจินก็คิดกับตัวเองว่าเขาต้องการเห็นความตายของเอ็ดเวิร์ด ครู่หนึ่งฉากก็ได้เปลื่ยนไป เอ็ดเวิร์ดกำลังยืนอยู่ในคุกที่มืดมิดและมืดมัว ในช่วงเวลานั้นที่ซังจินได้เห็น เขาก็คิดขึ้น

'นี้คือ... บทที่ 18...คุกเซอร์คอริท....'

ตามที่ซังจินจำได้เอ็ดเวิร์ดไม่ได้ตายที่นี่ จากนั้นเขาก็มองไปรอบๆพื้นที่ มีคนอยู่ 5 คน แต่ว่าหนึ่งในนั้นมีร่างกายเป็นสีน้ำเงินอ่อน เมื่อซังจินเห็นแบบนี้เขาก็พึมพัมขึ้น

'....ผี'

ผีนั้นเป็นการปรากฏตัวขึ้นมาแทนที่ว่างเมื่อทีมนักล่าไม่ครบห้าคน ตัวอย่างเช่นว่ามีคนเหลืออยู่ 24 คน ปาตี้สี่คนก็จะไม่มีปัญหาอะไรหากเป็นแบบนี้ แต่ว่าเขาไม่เคยอยู่ในปาตี้ที่มีคนเพียงสี่คนมาก่อน

จากนั้น 'ผี' ที่มีรูปร่างเหมือนมนุษย์ก็ปรากฏขึ้นมาเติมเต็มช่องว่างนั้น ซังจินไม่รู้ว่ามันเป็นเพราะเขาโชคดีหรือป่าวที่เขาไม่เคยเข้าร่วมปาตี้ที่เป็นแบบนี้ ยังไงก็ตามตามอื่นๆที่เคยร่วมปาตี้กับ ผี มันก็เป็นไปไม่ได้ที่จะสื่อสารกันได้

ตามคำพูดที่ได้ยินมา ผี คือนักล่าจากอดีตที่โอเปอเรเตอร์ได้อัญเชิญขึ้นมา แต่แม้อย่างนั้นเขาไม่รู้มันแน่ชัดนัก

"ทุกคนเตรียมใจกันพร้อมหรือยัง?"

ยังไงก็ตามได้มีคนที่เขาคุ้นเคยอยู่อีก ชายคนนี้คืออิลลิชจากนักล่าสิบคนสุดท้าย

'อิลลิช....'

เพื่อที่จะตอบสนองต่อคำพูดนี้ ชายผิวดำที่ถือหอกได้ลังเลก่อนที่จะพูดออกมา

"เฮ้ พวกเราจะต้องทำแบบนี้จริงๆหรอ? พวกเราคือสี่คนสุดท้าย ถ้าพวกเราล้มเหลว ถ้างั้นมนุษยชาตทั้งหมดก็จะล้มเหลว ปล่อยบอสลับเอาไว้และจบการจู่โจมกันเถอะ"

นี่เป็นครั้งแรกที่ซังจินได้เห็นใบหน้าของชายคนนี้ผู้ที่ระบุว่าเขาเป็นหนึ่งใน 4 คนสุดท้าย ซังจินได้คิดขึ้น

'ถ้างั้นนั่นมันก็หมายความว่า... อย่างที่ฉันคิดเลย... การจู่โจมครั้งนี้... เป็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นหลังจากการตายของฉัน'

เอ็ดเวิร์ดได้พูดตอบกลับไป

"จริงๆแล้วนั่นมันก็คือเหตุผลที่ว่าทำไมพวกเราถึงจำเป็นต้องฆ่าบอสลับ เหตุผลที่ว่านั่นมันจำทำให้เราสามารถไปได้ไกลเพราะว่าพวกเรายังไม่แข็งแกร่งพอ"

อิลลิชก็ยังได้พูดขึ้น

"ใช่แล้ว สิ่งที่เขาพูดนั้นถูกแล้ว ไม่ว่ายังไงก็ตามถามพวกเราไม่แม้แต่จะสามารถเคลียร์มันได้ ถ้างั้นพวกเราก็ไม่สามารถจะเคลียร์บทต่อไปได้ พวกเรามาลองกันดูดีกว่่า"

คนสุดท้ายที่เหลืออยู่คือชายชาวเอเชียผู้ที่ถือดาบคูเหมือนกับฉันเอง ยังไงก็ตามชายคนนี้มีหัวล้านและเคราแทน นี้เป็นคนที่ซังจินก็ยังเห็นเป็นครั้งแรกเช่นกัน ชายคนนี้ได้ลูบเคราและพูดขึ้น

"ใช่แล้ว ไม่ว่าพวกเราจะตายด้วยวิธีอะไรหรือยังไง...อย่างน้อยพวกเราก็ต้องลองทำมัน"

คนที่ถือหอกก็ยังคงหวาดกลัวอยู่ แต่ว่าอีกสามคนก็ได้คิดว่าจะต้องลองทำมัน ส่วนผีนั้นไม่ได้พูดใดๆเลย ในที่สุดอิลลิชก็ได้ดึงคันโยกลง

"ครึกครึกครึก"

ครู่หนึ่งก็ตามมาด้วยเสียงเสียดสีของโซ่ ประตูเหล็กที่อยู่ด้านหน้าได้เริ่มเปิดขึ้น

"ครืนนน"

หลังจากนั้นครู่หนึ่งเสียงโซ่ก็ได้หยุดลงและเสียงคร่ำครวญที่เต็มไปด้วยความโกรธและทรมานก็ได้ดังออกมาจากข้างใน

"อ๊าาาาาาา"

นักล่าทั้งสี่คนได้ตรึงเครียดขึ้นในขณะที่พวกเขาได้สำรวจรอบๆในขณะที่เดินเข้าไปในคุก ในวินาทีที่พวกเขาได้เข้าไปประตูก็ได้ปิดลงเสียงดัง

"เคร๊ง"

พร้อมกันนั้นเสียงของโอเปอเรเตอร์ก็ดังขึ้น

[คำเตือนบอสลับ]

['ฆาตกรร้อยศพ' ไอเซ็นได้ปรากฏตัว!]

'ไอเซ็น... มันก็เป็นเรื่องยากอย่างไม่น่าเชื่อสำหรับฉันเหมือนกัน แม้อย่างนั้นฉันก็ไม่รู้เกี่ยวกับในตอนนี้....'

ได้มีนักโทษยักษ์ที่มีความสูงถึง 2.5 เมตรออกมา มือทั้งสองข้างได้ถูกผูกติดกับดาบที่ยาวด้วยโซ่เหล็ก มันทำให้คุณจะต้องสงสัยว่าเขาจะกินได้ยังไง อิลิชได้ยกโล่ของเขาขึ้นและเดินไปด้านหน้าในขณะพูดออกมา

"มาลองรับความรู้สึกแรกสำหรับ...."

ยังไงก็ตามก่อนที่เขาจะทันได้พูดจบนักโทษก็ได้ตะโกนขึ้นและเหวี่ยงดาบออกมา

"อ๊ากกกกกกก!!!"

อิลลิชได้ป้องกันดาบที่กำลังพุ่งเข้ามาด้วยโล่ของเขา แต่ว่าโล่ของของเขาก็ได้ถูกเสยและถูกปัดกระเด็นออกไปในครั้งเดียว

'นั่นมันไม่ใช่สิ่งที่นายจะป้องกันมันได้ นายจะต้องหลบมัน....'

ซังจินได้มองไปที่ฉากการเสียชีวิตของเอ็ดเวิร์ดต่อไปที่ความฝันได้แสดงให้เขาดู

นักล่าทั้งสี่คนสามารถจะต้านทานฆาตกรร้อยศพไอเซ็นได้หลายวินาทีและในที่สุดพวกเขาก็ได้เผลิญหน้ากับการโจมตีที่รุนแรงของไอเซ็น ไอเซ็นได้โจมตีนักล่าด้วยการหมุนไปรอบๆเหมือนกับกังหันในขณะที่ถือดาบของเขาไว้

บางครั้งสูง บางครั้งต่ำ ภายในคุกที่คับแคบนี้ดาบได้กลายเป็นอันตรายด้วยตัวของมันเอง นักดาบและผู้ใช้หอกอย่างเช่นอิลลิช ผู้ที่เป็นแท้งไม่สามารถที่จะจัดการกับดาบได้และทำได้เพียงแต่ถอยหลังกลับมาเท่านั้น เอ็ดเวิร์ดที่อยู่ไกลจากทั้งหมดนั้นได้ร่ายเวทย์สั้นๆออกมา แต่ว่าเขาก็ไม่สามารถจะใช้การโจมตีที่พิเศษเฉพาะได้เพราะว่าเขายุ่งกับการช่วยนักล่าถอยออกมา

"ฮีล!"

"ฮีล!"

"ฮีลลล!"

ในตอนท้ายปาตี้นี้ก็ไม่สามารถจะทำอะไรได้มากกว่านี้และนักล่าได้เริ่มถูกเก็บไปโดยที่เริ่มต้นจากนักธนูที่เป็นผีได้หายตัวไปหลังจากที่โดนดาบฟัน ผู้ใช้หอกและผู้ใช้ดาบก็ได้ตามไปหลังจากนั้นครู่หนึ่ง ในขณะที่เอ็ดเวิร์ดกำลังหาตัวช่วย อิลลิชก็ได้พุ่งเข้าไปหาไอเซ็นอย่างหมดหวัง

"ว๊าาากกกกก!"

แต่ว่าน่าเสียดายที่อิลลิชได้กลายเป็นกองเนื้อด้วยดาบนั่น ในตอนนี้เหลือเพียงแค่เอ็ดเวิร์ดเท่านั้น ไอเซ็นได้เหวี่ยงดาบของเขาต่อไปยังเอ็ดเวิร์ดที่กำลังส่องแส่งอยู่ครู่หนึ่ง

"บิ้ง"

เขาสามารถที่จะหลบออกมาจากตำแหน่งนั้นได้ แต่ว่าโชคไม่ดีสถานที่ๆเขาปรากฏตัวขึ้นมานั้นก็อยู่ในที่ๆดาบนั่นเหวี่ยงถึง เอ็ดเวิร์ดได้จบลงด้วยการถูกผ่าเป็นสองท่อน

"อ๊า..."

เอ็ดเวิร์ดไม่สามารถจะแม้แต่ร้องออกมาได้อย่างเจ็บปวด เขาได้เหวี่ยงแคนของเขาหลายครั้งไปทางเพดานและจากนั้นเขาก็ตายลงไป ครู่หนึ่งเขาก็ได้ยินเสียงจากโอเปอเรเตอร์

[คุณตาย]

[คุณเป็นคนสุดท้ายที่เหลืออยู่ของผู้เล่น]

[ประโยชน์ที่ได้รับจากการเป็นผู้เล่นคนสุดท้ายที่ตายคือการ 'เริ่มใหม่']

ในเวลาเดียวกันนั้นข้อความแถวหนึ่งก็ได้ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าเขา

เริ่มใหม่ - ย้อนการล่ากลับไปตั้งแต่ต้น แต่ว่าจะมีความจำปัจจุบันอยู่

จากนั้นเอ็ดเวิร์ดก็ได้มองออกไปด้วยตาที่เบิกกว้าง ในห้องสี่เหลี่ยมสีขาวมันเป็นสถานที่ๆเขาคุ้นเคย เขาได้ร้องออกมา

"อะไรกัน?!"

ยนังไงก็ตามก่อนที่เขาจะได้พูดอะไรไปมากกว่านี้ โอเปอเรเตอร์ก็ได้พูดขึ้น

[การล่ากำลังจะเริ่มต้น เตรียมตัวสำหรับการต่อสู้]

เมื่อเขาได้เห็นสิ่งนี้ ซังจินที่ฝันอยู่ก็คิดขึ้น

'ตามที่คาดเอาไว้....จริงๆแล้วเอ็ดเวิร์ดก็ได้ย้อนกลับมา'

ในขณะนั้นเองเสียงของโอเปอเรเตอร์ก็ได้ดังขึ้นทันที

[ผู้ถูกเลือกได้ร้องของให้คุณเทเลพอตไป]

ซังจินได้ตื่นขึ้นมาจากเสียงของโอเปอเรเตอร์

[คุณจะตอบรับคำร้องให้เทเลพอตไหม?]

พร้อมกันกับคำถามของโอเปอเรเตอร์ เสียงของเซรินก็ได้ดังขึ้น

"โอปป้าแล้วข้าวเช้าวันนี้ล่ะ? เราไม่ได้กินข้าวด้วยกันหรอวันนี้?"

ซังจินได้หันหน้าไป ใบหน้าของเซรินได้ถูกแสดงอยู่บนลูกบาศก์

"อ่า....จริงสิ"

"เดี๋ยวก่อนนะโอปป้าคุณหลับอยู่หรอ?"

"ใช่...ตอนนี้มันกี่โมงแล้ว?"

"ตอนนี้หรอ ตอนนี้มันถึงเวลาสำหรับการบรรยายช่วงเช้าแล้ว"

"อ่า... ฉันเข้าใจแล้ว รอเดี๋ยวนะ อีกแปปนึงฉันจะเรียกทุกคน"

"โอเค"

ซังจินได้รีบลุกขึ้นจากเตียงและไปล้างหน้าเปลื่ยนเสื้อผ้า ก่อนที่เขาจะเดินลงไปที่ชั้นหนึ่งเขาก็ได้หยิบคทาขุนศึกและเรียกนักล่าคนอื่นๆ

"สวัสดีตอนเช้า"

"สวัสดีตอนเช้า"

นักล่าได้ทักทายกันเอง ฟรานก็ได้พูดออกมาอย่างมีพลัง

"วันนี้เราจะกินอะไรกันดี... มีใครจะแนะนำอะไรไหม? สิ่งที่ดารูปินทำได้ดีนะ"

ซึ่งเบลเทรนก็ได้ตอบกลับไปว่า

"นายลองกินธัญพืชยังล่ะ? ธัญพืชของเขาทำอร่อยมากเลยนะ"

"อ่า ถ้างั้นฉันก็ควรจะลองมัน"

นาดาก็ได้เข้าร่วมสนทนา

"ฉันก็อยากจะลองมันเหมือนกัน

ในขณะที่ได้มีการสนทนากันขึ้น ซังจินก็ได้คิดย้อนกลับไปเกี่ยวกับความฝันก่อนหน้านี้

'เอ็ดเวิร์ดเป็นคนที่ได้เริ่มใหม่ก่อนหน้าฉัน ถ้าอย่างนั้น...ทำไมเขา....'