Chapter 170 – Sungjin’s Dream (2) [24-05-2020]

Chapter 170 – Sungjin’s Dream (2)

"นั่นมันจึงเป็นเหตุผลที่ว่าทำไมมันถึงไม่ยากตราบเท่าที่พวกนายระวังการซุ่มโจมตีจากเทอโรซอร์บนอากาศ" (เทอโรซอร์หรือก็คือนกยักษ์ในยุคไดโนเสาร์นะครับ)

ทุกๆคนได้เริ่มจดสิ่งที่ซังจินพูดลงไปในกระดาษโน๊ต

"ชื่อของบอส... มันจะไม่ซ้ำกันเล็กน้อย แต่ไม่ว่ายังไงมันก็จะอยู่ในชนิดของไดโนเสาร์อยู่ดี พวกแร็พเตอร์... พวกนายรู้ใช่ไหมว่าแร็พเตอร์คืออะไร? พวกมันจะมีขนาดตัวที่เล็กและรวดเร็ว..."

เบลเทรนได้โพล่งขึ้น

"ฉันรู้ เจ้าพวกที่มันมักจะปรากฏตัวในหนังใช่ปะ"

ฟรานก็ได้ยกมือขึ้นเช่นกัน

"ใช่ ฉันก็รู้เหมือนกัน"

ดูเหมือนทุกคนจะรู้อยู่แล้วว่าแร็พเตอร์เป็นยังไงบ้าง

"เอาล่ะ ยังไงก็ตามบอสจะมีแร็พเตอร์ติดตามไปรอบๆ แต่ว่าแร็พเตอร์พวกนี้ค่อนข้างจะเร็ว"

ซังจินได้เหลือบไปมองเซรินอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพูดต่อ

"ด้วยเหตุนี้คนที่โจมตีอยู่แนวหลังก็จะต้องระวังตัวให้ดี เพราะว่าพวกมันสามารถจะเปลื่ยนเป้าหมายในพริบตาและพุ่งเข้าใส่ด้วยความเร็วที่ไม่น่าเชื่อ"

"โอเค"

เบลเทรนก็ยังได้วาดวงกลมบนกระดาษของเขาในขณะที่พูดออกมา

"โอเค ถ้างั้นฉันก็จะต้องระวังไว้เช่นกันและสนใจในตัวที่จะไปโจมตีแนวหลัง"

"ถ้าหากว่านายให้ความสนใจในด้านนั้นมันก็ไม่น่าจะยากแล้วนะ"

นาดาก็ได้ถามออกมา

"แล้วบอสลับล่ะ?"

"อ่า บอสลับสินะ....ถ้าเธอดูในแผนที่มันจะมีที่ๆเหมือนกับภูเขาไฟอยู่ ถ้าเธอเดินไปตามถนนที่เดินขึ้นไปก็จะเจอไข่ใบใหญ่"

"ไข่?"

"ใช่แล้ว มันเป็นไข่ แต่ว่า...อืมม...มันมีความสูงประมาณ 5 เมตร? มันไม่น่าจะหายากนะ"

"โอเค"

"เมื่อเธอเจอมัน เธอก็เพียงแค่ต้องตีมันซักสองสามครั้งเหมือนกับเธอเคาะประดูแหละ ถ้าเธอทำแบบนั้นแม่ของมันก็จะโผล่ออกมา"

"แม่?"

"ใช่แล้วมันคือเทอโรซอร์ แต่ว่ามันจะมีขนาดที่เกือบจะใหญ่กว่ามังกร... อ่าใช่แล้ว เธอจำมังกรสีชาดที่เห็นในบทที่ 10 ได้ใช่ไหม?"

"ใช่แล้ว"

"มันน่าจะใหญ่กว่าเจ้านั้นเล็กน้อยนะ"

"หือ...ถ้ามันมีขนาดใหญ่แบบนั้นมันก็น่าจะเป็นเรื่องยากนะ"

"ใช่แล้ว นอกจากนี้มันยังสามารถจะยิงคลื่นเสียงออกมาได้ด้วย....ดังนั้นัมนก็จะน่าตื่นเต้นซักหน่อย"

ทุกๆคนได้จดบันทึกไปในขณะที่ซังจินพูด

"หืม...จงระวังการโจมตีด้วยเสียง..."

ซังจินได้มองไปที่นักล่าในขณะที่ยังคงพูดต่อไป

"โดยรวมแล้วมันก็น่าจะง่ายกว่าเมื่อเทียบกับในบทล่าสุด นำการต่อสู้กับมอนสเตอร์ปกติมาปรับใช้กับบอส ถ้าหากว่าเจอเข้ากับปัญหาก็เรียกฉัน"

"ได้"

"โอเค"

"ฉันเคยพูดในก่อนหน้านี้นะ แต่ว่า...ในบทนี้เราจะเน้ไปที่การรวบรวมเพื่อนร่วมทีม ทุกคนได้ยุ่งมากในบทล่าสุดเพราะความยากลำบากมันค่อนข้างจะสูง แต่ว่ามันก็น่าจะสะดวกขึ้นบ้างในบทนี้ ช่วยบอกให้ฉันรู้ทีนะถ้าหากว่าพบใครที่เหมาะจะมาเป็นเพื่อนร่วมทีมกับพวกเรา"

"เอาล่ะ เข้าใจแล้ว"

"ถ้างั้นการบรรยายสรุปของเราก็จะจบลงตรงนี้ ฉันจะมาพบกับทุกคนอีกในวันพรุ่งนี้ตอนเช้า"

ด้วยเหตุนี้ผู้ถูกเลือกก็ได้ลุกขึ้นจากที่นั่งและจากไปทีละคน ซังจินได้มุ่งหน้าไปที่ห้องนอนของเขาในทันทีหลังจากที่พวกนั้นจากไป ถ้ามีบางอย่างที่เขาจะต้องทำก่อนวันพรุ่งนี้มันก็คือการเข้านอนในทันที นอกเหนือไปจากนี้เขาก็ไม่จำเป็นจะต้องตื่นในตอนเช้ามืดเพื่อที่จะไปร้านค้าลับอีกต่อไปแล้ว ซังจินได้หยิบผ้าปิดตาที่วางอยู่มาแล้วนั่งลงบนเตียง

'เจ้าสิ่งนี้...มันจะแสดงให้ฉันเห็นมากขึ้นกว่านี้ถ้าฉันนอนหลับต่อไป?'

เขาไม่รู้ว่ามันจะเป็นแบบนั้นหรือไม่ แต่ว่าเขาก็ไม่คิดว่าสิ่งนี้มันจะแสดงให้เขาเห็นเพียงแค่นิดเดียวหากเขาหลับไปเป็นเวลานาน ซังจินได้ใส่ผ้าปิดตาลงไปและนอนลงบนเตียงทันที ตามคำอธิบายของโอเปอเรเตอร์ผ้าปิดตาอันนี้จะแสดงให้เห็น 'สิ่งที่ต้องการจะเห็น' ซังจินได้หลับตาลงและคิดขึ้น

'สิ่งที่ฉันอยากจะเห็น แต่ว่าสิ่งที่ฉันเห็นในเวลานั้น...มันไม่ได้บอกอะไรฉันเลย ถ้างั้น....ฉันควรจะพูดว่าฉันต้องการจะเห็น....'

ซังจินได้ตัดสินใจที่จะดูเหตุการที่เกิดขึ้นก่อนเหตุการณ์นั้น หรือก็คือเขาต้องการจะเห็นในอดีตก่อนที่เอ็ดเวิร์ดจะทรยศพวกเขา

'ใช่แล้ว....ถ้าเป็นแบบนั้นมันก็น่าจะมีเงื่อนงำเพิ่มเติมบ้าง...'

ซังจินได้เคาะผ้าผิดตาที่เขาสวมอยู่สองสามครั้งในขณะที่พูดออกมา

"เฮ้ แสดงให้ฉันเห็นอดีตของเอ็ดเวิร์ดก่อนที่จะถึงเวลาที่เขาทรยศพวกเรา... ไม่สิ...ตั้นแต่ที่เอ็ดเวิร์ดได้เริ่มต้นการจู่โจมจนกระทั่งถึงตอนจบ เลือกเฉพาะส่วนที่สำคัญได้ไหม โอเคนะ?"

แน่นอนว่าผ้าปิดตาไม่ได้พูดอะไรกลับมา แม้อย่างนั้นซังจินก็รู้สึกว่าถ้าเขาทำอะไรแบบนี้ หน้ากากก็จะแสดงให้เขาเห็นในสิ่งที่เขาขอ และเพียงแค่นั้นซังจินก็หลับลงไป

****

[การล่ากำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว เตรียมพร้อมต่อสู้]

ร่างกายของซังจินได้สั่นเมื่อเขาได้ยินเสียงนี้ เสียงของโอเปอเรเตอร์ที่แจ้งถึงการเริ่มต้นของการจู่โจม เขาได้ยินมันแค่สองครั้งเท่านั้น แต่ว่าเขาไม่เคยลืมมันไปได้เลย เอ็ดเวิร์ดได้มองไปรอบๆ

"อะไรนะ? ที่นี่คือที่ไหน?"

ซังจินได้กอดอกขึ้นเมื่อมองดูเอ็ดเวิร์ด

'ถ้างั้นการเริ่มต้นก็คล้ายๆกัน'

-----

บทที่ 0 - หุ่นมีชีวิต

เวลาจำกัด: 30 วินาที

-----

ภาพโฮโลแกรมขนาดใหญ่ได้ปรากฏขึ้นมาเมื่อการจู่โจมเริ่มต้นขึ้น

[สำหรับบทแรกเพียงแค่ครั้งเดียว คุณจะได้สิทธิในการเลือกอาวุธ เลือกอาวุธของคุณ]

เอ็ดเวิร์ดได้คิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะเลือกกระบอง

"กระบอง....ส่งกระบองมาให้ฉัน"

ในทางหนึ่งนี้มันเป็นทางเลือกที่ไม่ธรรมดา ในเหตุการณ์นี้คนส่วนใหญ่ได้เลือกที่จะใช้ดาบหรือไม่ก็หอก หลังจากที่ได้รับกระบองมา เอ็ดวิร์ดโจมตีไปที่หัวของหุ่นอย่างลังเลเพื่อที่จะฆ่ามัน มันเป็นจุดเริ่มต้นของการจู่โจม เมื่อได้เห็นแบบนี้ซังจินก็รู้สึกกังวลเล็กน้อย

'นี้มัน...มันจะแสดงให้ฉันเห็นทุกๆอย่างตั้งแต่แรกเริ่ม'

ยังไงก็ตามโชคดีที่ฉากได้ถูกข้ามต่อๆไปแสดงศพของโทรลที่ยังคงถูกเผาและเอ็ดเวิร์ดที่ถือกระบองในขณะที่หอบหายใจ มันดูเหมือนว่าผ้าปิดตาที่มังกรให้เขามามันจะเลือกเฉพาะส่วนสำคัญมาแสดงต่อเขาตามที่เขาได้ขอไป

'ค่อยยังชั่วหน่อย'

ในขณะที่ซังจินกำลังคิดเช่นนี้ เอ็ดเวิร์ดก็พูดขึ้นมา

"โอเปอเรเตอร์สเตตัสของฉัน? เธอช่วยแสดงให้ฉันเห็นได้ไหม?"

-----

HP: 90 MP: 370

ความแข็งแรง: 10

ความคล่องแคล่ว: 12

ความอดทน: 9

พลังเวทย์: 33

พลังจิตใจ: 37

แต้มที่ยังไม่ได้ใช้งาน: 10

-----

นี้ก็คือสเตตัสพื้นฐานของเอ็ดเวิร์ด ในขณะที่ค่าความอดทนของเขาอยู่ในระดับปานกลาง แต่ว่าเสตตัสทางด้านที่เกี่ยวข้องกับเวทย์ของเขาได้อยู่สูงจนผิดปกติ เอ็ดเวิร์ดก็ยังคงไม่รู้เกี่ยวกับเรื่องนี้

"พลังเวทย์...แล้วอะไรคือพลังจิตใจทำไมมันถึงสูงแบบนี้?"

โอเปอเรเตอร์ได้ให้คำตามกับคำพึมพัมของเอ็ดเวิร์ด

[สเตตัสเหล่านี้จะมีความสำคัญเมื่อใช้เวทมนตร์ พลังเวทย์จะเพิ่มความแข็งแกร่งของเวทย์ พลังจิตใจจะส่งผลต่อจำนวนมานาทั้งหมดของคุณ]

"จริงหรอ? ถ้างั้น....นั่นมันหมายความว่าฉันมีพรสวรรค์ด้านเวทมนตร์หรอ?"

โอเปอเรเตอร์ไม่ได้ตอบสนองต่อคำถามนี้ กลับกันซังจินที่เฝ้ามองอยู่ได้ตอบสนองแทน

'นั่นถูกแล้ว... และก็มากเลยล่ะ'

แน่นอนว่าเอ็ดเวิร์ดไม่ได้ยินเขาพูด เอ็ดเวิร์ดได้ถามกับโอเปอเรเตอร์

"ถ้งั้นฉันจะเรียนรู้เวทย์ได้ที่ไหน?"

[เรื่องนี้จะถูกอธิบายหลังจากที่คุณได้ถูกเทเลพอตไปที่ตลาดมืด]

"ตลาดมืด?"

ฉากได้ถูกเปลื่ยนไปในทันทีหลังจากที่เอ็ดเวิร์ดได้เสร็จสิ้นคำถาม

"เจ้ากล้าที่จะท้าทายพวกเราพี่น้องงั้นหรอ?"

"สู้! มนุษย์!"

"ข้าจะข้าเจ้ามนุษย์!"

ครู่หนึ่งเมื่อได้ยินเสียงที่คุ้นเคยก็ได้มีร่างของโอเกอร์ที่มีสองหัวในหนึ่งร่างเพ็คและเชอร์ร็อชปรากฏออกมา

'นี้มันคือ....บทที่ 4 หุบเขาแห่งยักษ์'

ซังติรได้มองตรงไปยังเหล่านักล่า ยังไงก็ตามมีเพียงสองคนเท่านั้นที่ยืนอยู่ มีเอ็ดเวิร์ดที่กำลังหลบกระบองของเพ็คและผู้ใช้หอกที่แทงหอกไประหว่างคทาของเชอร์ร็อช

"กรรรรรรรรรรรร"

เพ็คได้เหวี่ยงกระบองของเขาซึ่งเอ็ดเวิร์ดแทบจะไม่สามารถหลบมันได้ในขณะที่เขาร่ายเวทย์

"แฟลช!"

มือของเอ็ดเวิร์ดได้ส่องสว่างออกมาในทันที

"อ๊าาาา!"

เพ็คได้กรีดร้องออกมาในขณะที่เขาเดินถอยกลับไป ในอีกด้านหนึ่งเชอร์ร็อชที่กำลังต่อสู้กับผู้ใช้หอกก็พยายามจะมองกลับไป

"อะไร? เกิดอะไรขึ้น?"

ยังไงก็ตามในตอนนี้เองหอกก็ลอยเข้ามาและแทงไปที่คอของเขา

"ฮึก"

ในขณะที่พวกนั้นทั้งคู่กลายเป็นไร้พลังเอ็ดเวิร์ดก็ได้ร่ายเวทย์อีกบทหนึ่ง

"เพลิงที่แผดเผาโลหิต! อิกนิต!"

ครู่หนึ่งก็ได้มีประกายไฟอยู่บนมือของเอ็ดเวิร์ด เขาได้รีบวิ่งเข้าไปข้างหน้าและยัดไฟนั้นเข้าไปในแผลของเชอร์ร็อช

"กรรรรรรรรรรร!"

"กรรรรรรรรรร!"

เพ็คและเชอร์ร็อชได้ร้องออกมาอย่างเจ็บปวดก่อนที่จะล้มลงไป ผู้ใช้หอกที่ไม่รู้จักและเอ็ดเวิร์ดได้เอาชนะบอสด้วยการโจมตีสุดท้ายนี้

[บอสมอนสเตอร์ เพ็คและเชอร์ร็อชได้ถูกกำลัง!]

เอ็ดเวิร์ดได้ถอนหายใจออกมาอย่างหนักหน่วงหลังจากได้ยินเสียงประกาศของโอเปอเรเตอร์

"ฟูวววว....ในที่สุดพวกเราก็ฆ่ามันได้ เนื่องจากว่ามีเพียงแค่พวกเราสองคนที่เหลืออยู่ ฉันคิดว่ามันกยากมาก...."

ยังไงก็ตามในตอนนั้นเอง

"ฟึบ"

ผู้ใช้หอกได้เหวี่ยงหอกของเขาในขณะที่เล็งไปที่ลำคอของเอ็ดเวิร์ด ดวงตาของเอ็ดเวิร์ดได้เบิกกว้างในขณะที่เขาบิดคอเต็มที่

"ฮึด"

ได้มีบาดแผลปราฏขึ้นตรงคอของเอ็ดเวิร์ดแบบเฉียดๆพร้อมเสียงที่ดังขึ้น

"ทำไม?"

คำถามของเอ็ดเวิร์ดนั้นเต็มไปด้วยความสงสัย แต่ว่าผู้ใช้หอกก็ไม่ได้ตอบเอาไรและทำเพียงแค่ตั้งท่าหอก ครู่หนึ่งร่างกายของเขาก็ได้เริ่มเรืองแสงสีแดง เมื่อซังจินได้เห็นสิ่งนี้เขาก็คิดขึ้น

'เนื่องจากว่ามีเหลือเพียงสองคน... มันดูเหมือนว่าเขาจะต้องการผูกขาดผลงานทั้งหมด....'

ยังไงก็ตามผู้ใช้หอกได้เลือกคู่ต่อสู้ผิด นี่เป็นเพราะว่าเอ็ดเวิร์ดเป็นหนึ่งในผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดแม้แต่กระทั่งในหมู่สิบคนสุดท้าย เอ็ดเวิร์ดได้หลบการโจมตีของผู้ใช้หอกอยู่สองถึงสามวินาที แต่ว่าในช่วงเวลานั้นเองเขาก็ได้เตรียมพร้อมสำหรับต่อสู้แล้ว

"ภาพโครงการ"

ร่างกายของเอ็ดเวิร์ดได้แบ่งออกเป็นหลายๆร่างโคลน ผู้ใช้หอกได้เหวี่ยงหอกของเขาอย่างรวดเร็ว แต่ว่าเขาก็ทำได้เพียงแค่โจมตีภาพเท่านั้น เอ็ดเวิร์ดได้ใช้ช่องว่างเมื่อผู้ใช้หอกโจมตีพลาดและฟาดขาของผู้ใช้หอกด้วยคทาของเขา

"อึก"

ผู้ใช้หอกได้สะอึกออกมาในขณะที่ล้มลงไป จากนั้นเอ็ดเวิร์ดก็ได้ใช้คทาของเขาตีไปที่มือของผู้ใช้หอก

"อ่า!"

นักล่าคนนั้นได้ปล่อยหอกของเขาซึ่งมันเทียบเท่ากับชีวิตของเขาเองและเอ็ดเวิร์ดก็ได้เตะหอกออกไป หลังจากนั้นเขาก็จ่อไม้เท้าไปที่คอของผู้ใช้หอกและถามออกมา

"ทำไมนายถึงทำแบบนี้"

เมื่อซังจินได้เห็นสิ่งนี้เขาก็คิดขึ้น

'มันก็มีช่วงเวลาที่เขาไร้เดียงสาเช่นกัน....'

ยังไงก็ตามผู้ใช้หอกได้ซ่อนมีดสั้นไว้ด้านหลังและสะบัดฟันเข้าที่ข้อเท้าของเอ็ดเวิร์ด

"อ่า"

หลังจากได้รับการโจมตีที่ไม่คาดคิดนี้เอ็ดเวิร์ดก็ได้ถอยหลังไป ผู้ใช้หอกที่ถือมีดสั้นเอาไว้ก็โถมตัวเข้าโจมตีต่อทันที

"บิ้ง"

ยังไงก็ตามร่างกายของเอ็ดเวิร์ดก็ได้เรืองแสงและจากนั้นก็ปรากฏอยู่ข้างหลังของผู้ใช้หอก ผู้ใช้หอกถือมีดสั้นเอาไว้ในขณะที่หันไป แต่ว่าจากจุดนี้การต่อสู้ได้จบลงไปแล้ว เอ็ดเวิร์ดได้ร่ายเวทย์ด้วยเสียงที่เศร้าเล็กน้อย

"การเผาไหม้จากภายใน"

ได้มีเพลิงลุกขึ้นจากลำตัวของผู้ใช้หอก

"อ๊ากกกกกกกกกกกกกก!"

เสียงร้องของผู้ใช้หอกได้กระจายออกไปทั่วทั้งหุบเขาแห่งยักษ์ เอ็ดเวิร์ดก็ได้จ้องไปที่ผู้ใช้หอกที่ได้เปลื่ยนไปเป็นขี้เท่า การแสดงออกของเขามันดูแปลกๆเหมือนจะทั้งโกรธและเศร้า ในฐานะที่ซังจินมองดูอยู่ เขาก็ได้คิดกับตัวเอง

'อืม... ฉันไม่ต้องการที่จะเห็นอะไรแบบนี้เลยจริงๆ... เราควรจะข้ามกันไปสักหน่อยไหม? เช่นในตอนที่เราได้พบกันในครั้งแรกไง...'

ในไม่ช้าฉากก็ได้ถูกเปลื่ยนไป เอ็ดเวิร์ดได้ยืนอยู่ในที่ราบน้ำแข็ง มันเป็นที่ราบน้ำแข็งในบทที่ 11 สถานที่ๆแม่มดได้อาศัยอยู่

'ฟิ่ว'

ครู่หนึ่งรูปร่างของนักล่าคนอื่นๆก็ได้ปรากฏออกมาที่ละคนใกล้ๆกับเอ็ดเวิร์ด หนึ่งในพวกเขาก็คือซังจิน ซังจินผู้ที่ใช้ฉายา 'ซามูไรระดับสูง' แทนที่จะเป็น 'สุดยอดนักล่า' ซังจินได้เริ่มที่จะมองไปที่ตัวเองในอดีต ยังไงก็ตามมีบางอย่างแปลกๆมันเหมือนกับว่ามันไม่เชื่อมโยงกัน ครู่หนึ่งซังจินก็ได้ตระหนักถึงเหตุผล

'มันไม่ไช่ที่นี่'

ในครั้งแรกที่ซังจินได้พบกับเอ็ดเวิร์ดก็คือในบทที่ 16 เขาไม่เคยได้พบกับเอ็ดเวิร์ดในบทที่ 11 เลย ซังจินได้เข้าไปใกล้ๆตัวเขาเองในอดีตอย่างแปลกใจ ตัวตนในอดีตของเขากำลังจับมือกับเอ็ดเวิร์ด

"ฉันเอ็ดเวิร์ดยินดีที่ได้รู้จัก"

"ฉันซังจิน มาพยายามกันให้ดีที่สุดเถอะ"

เมื่อซังจินเห็นแบบนี้เขาก็รู้สึกสงสัย

'ถ้างั้นฉันก็ได้เจอเขาแล้ว....แล้วฉันก็ลืมไป?'

ซังจินได้คิดอย่างรอบคอย ยังไงก็ตามก็ได้มีรายระเอียดอีกหนึ่งอย่างเข้ามาในสายตาของเขา มันคือดาบที่ซึ่งตัวเขาในอดีตใช้อยู่ สิ่งที่ซึ่งแขวนอยู่บนเข็มขัดของเขามันไม่ได้มีฝักสีชาดของบลัดเวเจน แต่ว่าเป็นฝักดาบที่มีลายเสือขาวแกะสลักอยู่บนนั้น ซังจินได้เบิกตากว้างในขณะที่จ้องไปที่ฝักดาบ

'อะไรนะ?'

ในตอนนี้ซังจินได้รู้อย่างแน่นอนว่ามีอะไรบางอย่างที่ผิดปกติ เขาไม่เคยใช้ดาบแบบนี้มาก่อน ไม่เคยแม้แต่ครั้งเดียว