Chapter 173 – Bakash Island (2) [30-05-2020]

Chapter 173 – Bakash Island (2)

”

"ตูมมม"

นักล่าได้หันไปมองทางป่าในทันที

"ตูมมมม"

เสียงนั้นได้ดังขึ้นเรื่อยๆ ได้มีใครบางคนกระซิบขึ้น

"หรือว่านั่น..."

เขายังไม่ทันได้จะพูดจบ แต่ว่าทุกคนก็เดาได้ว่าเขาต้องการจะพูดอะไร ผู้ใช้หาได้เริ่มรีบทายาอย่างรวดเร็ว

"ตูมมมมมมม"

[คำเตือน]

[จอมทำลายล้าง 'เคียเซ็น' ปรากฏตัว]

ในไม่ช้าร่างของไทราโนซอรัสขนาดมหึมาก็สามารถจะมองเห็นได้ชัด

เสียงพึมพัมได้ดังขึ้นทันที

"เวรเอ้ย...."

ทุกคนได้ตรึงเครียดกันในทันทียกเว้นแต่ซังจิน ในไม่ช้าขนาดของไทราโนซอรัสเคียเซ็นก็ได้ออกมาพ้นจากป่า

"การป้องกันที่สุกใส"

แสงได้ส่องสว่างขึ้นมาจากโล่ของแท้ง

"กรรร"

ไทราโนซอรัสได้หลี่ตาหลบจากแสงที่ส่องสว่างออกมา

'เขาทำให้มันเสียการมองเห็นด้วยแสง... ชายคนนี้มีไอเทมที่ดีจริงๆ...'

ครู่หนึ่งการโจมตีจากคนสร้างความเสียหายระยะไกลก็ตามมา อย่างแรกเลยนักธนูได้ยิงลูกธนูออกมา

"ศรระเบิด"

ลูกศรที่เขายิงได้ปักลงไปที่ตาขวาของจอมทำลายเคียเซ็นและระเบิดขึ้น

"ตูมมมม"

ตามชื่อของมัน มันได้สร้างการระเบิดที่รุนแรงขึ้น นักล่าทั้งหมดได้เฝ้ามองการระเบิดนี้อย่างใกล้ชิด

'มันได้ผลไหม?'

ยังไงก็ตามหลังจากนั้นสั้นๆเคียเซ็นก็ได้มองมาที่นักล่ด้วยสายตาที่น่ากลัวซึ่งมันได้เปลื่ยนไปเหมือนหมีแพนด้า

'มันเป็นความคิดที่ดีที่จะเล็งไปที่ตาของมัน แต่ว่า...ตอนนี้มันไม่ใช่เวลาที่ดี ถ้าหากแท้งได้ทำให้มันปิดตา ถ้างั้นเขาก็จะสร้างความเสียหายได้เพียงเล็กน้อย... หรือเขาอาจจะควรเล็งไปที่คอที่ซึ่งอยู่ใกล้กับหัวนั่น'

นักธนูก็ยังมีสิ่งที่ขาดอยู่ โชคดีไม่นั่นคือสัญชาตญาณในการต่อสู้ ต่อไปก็คือผู้ใช้เวทย์

"แหล่งพลังความแข็งแกร่งจงทำลายศัตรูข้า! แสงแห่งแอสเฮอเรี่ยน"

แสงที่ส่องประกายในมือของจอมเวทย์ก่อนที่จะกระจายออกไปในทางต่างๆ

"ตูม ตูม ตูมมมม"

เส้นแสงเรานั้นได้ระเบิดขึ้นทุกๆคนั้งที่สัมผัสกับร่างกายของเคียเซ็นซึ่งทำให้มันผงะไปอีกด้านหนึ่ง นักล่าได้จ้องมองไปที่บอสอย่างพร้อมเพรียง

'มันได้ผลไหม?'

แต่ว่าหลังจากนั้นครู่หนึ่งเคียเซ็นได้โกรธมากยิ่งขึ้นอีก เมื่อซังจินเห็นแบบนั้นเขาก็คิดขึ้น

'ก่อนหน้านี้เขาปรับตัวเข้ากับสถานการณ์ได้ดี.. แต่มันดูเหมือนกับว่าพลังเวทย์ของเขามันไม่ได้ไปถึงในระดับนั้นเพราะว่าเขาได้กระจายแต้มไปเพื่อความสามารถทางกายภาพ'

ถ้านักเวทย์เป็นตัวหลักของทีมที่จะต้องให้เพื่อนซื้อเวลาให้เพื่อร่ายเวทย์จนเสร็จเขาก็ควรจะมีพลังในการสร้างความเสียหายที่รุนแรงกับศัตรู

'เมื่อเทียบกับมุสตาฟา.. หรือเอ็ดเวิร์ด... เขาไม่ได้ใกล้เคียงคำว่าดีเลย....'

ทั้งสองคนนั้นที่พอมีหวังทำให้เขาผิดหวังลงไป ในกรณีนี้ซังจินก็ได้ถามความเห็นของเบสโกโร่

'เบสโกโร่นายคิดยังไงเกี่ยวกับพวกเขา?'

'หืมใครล่ะ?'

'ทักษะของคนพวกนั้นนะ'

'ไม่ว่าจะมองยังไง มันก็ดูเหมือนว่าพวกเขาจะแย่ยิ่งกว่าทีมของนายมากไม่ว่าจะเป็นผู้ที่ใช้ธนูหรือผู้หญิงหน้าอกใหญ่ๆนั่น...หรือไม่ก็คนที่ใช้ดาบยักษ์'

'ตามที่คิดไว้มันก็คงงั้นแหละ'

มันดูเหมือนว่าในปาตี้นี้จะไม่มีใครสมควรที่จะพาไปด้วย แม้ว่าจะคำนึงถึงโบนัสผู้ถูกเลือกที่ได้รับแล้ว แต่ว่าคนเหล่านี้ก็ไม่ได้อยู่ใกล้เคียงกับผู้ถูกเลือกก่อนหน้านี้เลย

"ก๊าาาาา"

"อ๊ากกก"

ผู้ใช้หอกได้ถูกส่งลอยขึ้นไปบนท้องฟ้าด้วยเท้าของเคียเซ็น และนักธนูก็ได้ล้มลงกระแทกพื้น แท้งก็ได้ตะโกนมาทางซังจินอย่างโกรธเคือง

"เฮ้ สุดยอดนักล่า! นายกำลังทำอะไรอยู่?"

จากนั้นในตอนนั้นเองซังจินก็รู้ตัวว่าเขาได้ยืนอยู่เฉยๆและคุยกับเบสโกโร่ในขณะที่เพื่อนของเขากำลังจะตาย

"อ่า...โทษทีๆ"

แท้งได้ตะโกนออกมาอย่างโกรธเคือง

"ขอโทษมันพอแล้วหรอ? พวกเรากำลังจะตายนะ?"

ซังจินได้หยิบไข่ของราร์ออกมาและโยนมันออกไปในขณะพูดขึ้น

"ไม่ต้องห่วง ฉันไม่จำเป็นจะต้องเฝ้าดูอีกต่อไปแล้ว"

ราร์ได้โผล่ออกมาจากไข่และร้องออกมาเสียงดังในขณะที่วิ่งไปรอบๆเคียเซ็น

"กี๊ซซซซซซ"

เคียเซ็นได้ระวังตัวกับราร์และพยายามที่จะกัดราร์ แต่ว่าเขาก็ไม่สามารถจะกัดราร์ได้เนื่องจากว่าราร์เร็วเกินไป ซังจินได้ตะโกนบอกราร์

"ราร์ นี่ไม่ใช่เวลามาเล่นนะ"

ด้วยคำพูดของซังจินราร์ได้พุ่งเข้ามาด้านข้างของซังจินอย่างเชื่อฟัง ซังจินได้กระโดดขึ้นเล็กน้อยและขึ้นไปบนหลังของราร์

"ราร์พวกเรากำลังจะเล็งไปที่หัวของเจ้านั่น เบสโกโร่หาจังหวะและใช้ทักษะคลั่งนะ"

'โอเค'

ซังจินที่ถือเพียงแค่ดาบอย่างหลวมๆจนถึงตอนนี้เขาได้เริ่มกระชับมันแน่ขึ้น ราร์ได้ทำตามคำสั่งของเจ้านายและบินขึ้นไปเหนือหัวของเคียเซ็นพร้อมกับซังจินบนหลัง

'3 2 ... 1'

ซังจินกำลังมองหาจังหวะที่เหมาะสมก่อนที่จะกระโดดลงไปจากหลังของราร์พุ่งตรงไปยังหัวของเคียเซ็น ในขณะเดียวกันหมวกเบสโกโร่ก็ได้กลายเป็นสีเดียว ภายในไม่กี่วินาทีหลังจากที่เขาลงมาซังจินก็ได้ฟันเข้าไปที่หัวของไทราโนซอรัสด้วยมูนสเปคและบลัดเวเจนในมือของเขา วซึ่งหัวของเคียเซ็นได้รับความทรมานจากดแผลหลายแห่งในทันทีและร้องออกมาอย่างน่าสงสารไม่เข้ากับร่างกายของมันเลยพร้อมทั้งล้มลง

"ก๊าาาาาาาา!"

ก่อนที่ซังจินจะถึงพื้นราร์ก็ได้บินเข้ามารับเขากลับขึ้นไปบนท้องฟ้า ในขณะที่ซังจินบังลมบนหลังของราร์เสียงของโอเปอเรเตอร์ก็ได้ดังขึ้น

[บอสมอนสเตอร์เคียเซ็นได้ถูกเคลียร์]

ซังจินได้บอกกับราร์ที่เขาขี่อยู่

"ทำได้ดีมาราร์"

"แกว๊กกก"

ราร์ได้ร้องออกมาอย่างมีความสุขก่อนที่จะปล่อยซังจินลงใกล้ๆกับที่ๆนักล่ารวมกันอยู่ พวกเขาทั้งหมดได้มองมาที่ซังจินอย่างงุนงง มันเป็นสายตาที่คาดคิดเอาไว้เพราะซังจินได้ฆ่าบอสลงด้วยตัวเองในเวลาไม่กี่วินาทีทั้งที่พวกเขาทั้งสี่คนไม่สามารถจะทำอะไรได้เลยแม้ว่าจะร่วมมือกัน

"นะ.... น่าทึ่งมากสุดยอดนักล่าเคย์"

"ฉันคิดว่าข่าวลือมันเกินจริงไป แต่ว่า... จริงๆแล้วนายกลับแข็งแกร่งยิ่งกว่าอีก"

ซังจินรู้สึกอายกับคำชมพวกนี้ทำให้เขาโบกมือในขณะพูดขึ้น

"เอ่อ นั่นมันก็แค่ฟลุ๊คน่ะ"

นักล่าได้วิ่งเข้ามาหาซังจินและถามเขาด้วยคำถามต่างๆ

"นายแข็งแกร่งมากขนาดนี้ได้ยังไง?"

"ดาบนั่นระดัยอะไรหรอ? ทั้งสองเล่มเป็นระดับตำนานสินะ?"

"หมวกนั่นก็ดูไม่ธรรมดาเลยนะ...."

"เดี๋ยวก่อนสิ ก่อนอื่นเลยสเตตัสของนายคงจะสูงอย่างไม่น่าเชื่อเลยใช่ไหม? นายได้รับมันอย่างสุจริตจริงหรอ?"

ซังจินได้หลั่งเหงื่อออกมาในขณะที่พยายามจะทำให้นักล่าสงบลง

"ไม่... ฉัน..."

ซังจินได้มองไปข้างหลังเขาและทำท่าทางให้กับร่าร์

'ไปกันเถอะ'

ราร์ได้เข้ามาหาเขา

"แกว๊กกก

ราร์ได้กางปีกออกมาและเดินเข้ามาข้างๆซังจิน เมื่อกริฟฟอนขนาดมหิมาเดินเข้ามาหาพวกเขาด้วยปีกที่กางออกกว้างทำให้นักล่ารู้สึกกดดันและก้าวถอยหลังไป

"ไม่ว่ายังไงก็ตามเถอะ...ตั้งแต่ที่บอสตายไป... ฉันก็จะต้องไปแล้วในตอนนี้"

"ไปหรอ? ที่ไหน?"

เหมือนเช่นเคยเขาไม่สามารถจะบอกทุกๆอย่างเกี่ยวกับสถานการณ์ของเขาได้ ซังจินได้ขึ้นหลังราร์และพูดออกมา

"ฉันจะไปฆ่าบอสลับด้วยตัวเอง พวกนายควรจะฆ่ามอนสเตอร์ตัวอื่นๆก่อนที่ฉันจะไปนะ ถ้างั้นก็ลาล่ะ"

นักล่าคนอื่นๆได้ยื่นมือมาทางซังจินราวกับว่าเป็นการพบแฟนคลับของดารา

"สุดยอดนักล่าเคย์"

"นายเคย์"

เมื่อเขาได้ทิ้งคำพูดไว้ซังจินก็ได้ขี่ราร์ขึ้นไปบนท้องฟ้า นักล่าได้ยืนอยู่บนพื้นโดยที่ไม่ได้ไล่ตามซังจินไป จากนั้นซังจินก็ถอนหายใจออกมา

"ฟู่... วุ่นวายจริง..."

เบสโกโร่ได้แทรกขึ้นมา

'ทำไมนายถึงไม่ให้คำแนะนำในการทำให้แข็งแกร่งขึ้นล่ะ? โดยเฉพาะผู้ใช้หอกนั่น เขาดูเหมือนจะเยี่ยมเลยนะ'

ซังจินได้คิดไปถึงคำพูดก่อนหน้านี้ทันที

'หมวกนั่นก็ดูไม่ธรรมดาเลยนะ....'

แน่นอนเลยว่าคนที่พูดคำนั้นก็คืแผู้ใช้หอก

"...มันไม่เป็นไรหรอกน่า มาดูกันในตอนนี้ดีกว่า... ไขบอสลับซ่อนอยู่คือที่...."

ในเวลานั้นเองราร์ก็ได้เริ่มหันไปอีกด้าน

"อะไร... ทำไม.... ราร์"

ซังจินได้สะดุ้งในตอนแรก แต่ว่าเมื่อเขาเห็นรังขนาดที่อยู่ด้านหน้า เขาก็ตระหนักได้ว่าราร์ได้พบกับเป้าหมายแรกแล้ว

"เยี่ยมมากราร์ ไปกันเลย"

****

"ตูมมมม"

ศพของนกยักษ์ได้หล่นลงมาในป่าพร้อมเสียงดัง เสียงของโอเปอเรเตอร์ก็ได้ดังขึ้นมา

[บอสลับ 'ไดโนเสาร์แห่งท้องฟ้า คาเรส' ได้ถูกกำจัดแล้ว]

ซังจินได้ชมกับสัตว์อัญเชิญของเขา

"เยี่ยมไปเลยราร์"

"แกว๊ก"

ในตอนนี้เขาได้ฆ่าบอสลับไปแล้วมันจึงไม่มีอะไรเหลืออีกในการจู่โจมนี้

'สิ่งสำคัญที่มากที่สุดในตอนนี้ก็คือการรวบรวมพรรคพวก แต่ว่ามันก็คงจะสายเกินไปแล้วล่ะ... ฉันควรจะไปล่าพวกฆาตกร...'

ในขณะที่เขากำลังคิดสิ่งนี้อยู่เขาก็ได้ยินเสียงเรียก

[ผู้ถูกเลือกได้ร้องขอให้คุณเทเลพอตไป]

'เกิดอะไรขึ้น'

ซังจินได้มองไปที่ลูกบาศก์ทันที รูปของนาดาได้ปรากฏขึ้นเหนือมัน

"เฮ้นี่เคย์ ฉันคิดว่าชายคนนั่นที่นายเรียกว่ามุสตาฟาอยู่ในปาตี้ของฉัน?"

ซังจินได้ถามขึ้น

"มุสตาฟา? มุสตาฟาจริงๆคือคนที่ผอม มีหนวดที่ยาวและใช้เวทย์ใช่ไหม? ชื่อมุสตาฟานั่นเป็นชื่อทั่วไปในทางตะวันออกกลาง"

"ใช่แล้ว เขาผอมมากๆ มีนวดที่ยาวและใช้เวทย์ได้เป็นอย่างดี มาสิและดูด้วยตัวเอง"

ซังจินได้หยักหน้ารับทันที

"เข้าใจแล้ว ฉันจะไปที่นั่น"

ซังจินได้ออกไปจากมิตินี้ในทันทีและเทเลพอตไปหานาดาหลังจากที่ได้รับรางวัลและฉายาของเขา

เธอได้รอเขาอยู่ในชุดหนังตามปกติของเธอที่ถูกถอดออกไปและสวมใส่ชุดกีฬาแทน นาดาได้เผยให้เห็นร่างที่ผอมเรียวของเธอในขณะที่บ่นออกมา

"อ๊าา...ที่นี่มันร้อนและชื้นเกินไป ฉันจะใส่เกราะทั้งที่เต็มไปด้วยเหงื่อได้ยังไง"

ซังจินได้มองไปทางอื่นเพราะกลัวว่าเขาจะทำพลาดอีกครั้ง

"แล้วมุสตาฟาล่ะ?"

"เขาได้พักผ่อนอยู่ในป่าตรงนั้น ในตอนนี้มันเป็นเวลาพัก"

ซังจินได้มองไปในทางที่เธอชี้ไป กลุ่มนั่งล่าได้นั่งล้อมกันเป็นวงกลมภายใต้ร่มเงาของต้นไม้ในขณะที่พักกันอยู่ ซังจินได้พบมุสตาฟาที่นั่งพักอยู่ท่ามกลางพวกนั้นใส่ชุดคลุมสีขาวและถือตมส หัวของเขาซึ่งมีรูปร่างเหมือนกับงู สีของเสื้อคลุมและคทานั้นแตกต่างไปจากครั้งก่อน แต่ว่าร่างกายที่ผอมแห้งและหนวดเคราที่ยาวได้ยืนยันตัวตนของเขาในทันที ซังจินอดไม่ได้ที่จะร้องออกมาอย่างประหลาดใจในขณะที่เห็นมุสตาฟา

"โว้ว"

นักล่าได้ตกใจทันทีเมื่อเห็นซังจินและหยิบอาวุธของพวกเขาขึ้นมา นี่มันเป็นการตอบสนองอย่างเป็นธรรมชาติ ปกติแล้วสิ่งมีชีวิตทุกรูปแบบในมิตินี้คือศัตรูยกเว้นเพียงแค่ห้าคนที่พบกันในครั้งแรก แต่ว่ามันไม่มีใครเขามาโจมตีเขาเพราะฉายาที่อยู่บนหัวของเขา นอกจากนี้ซังจินก็ยังเก็บอาวุธเอาไว้อยู่ในขณะที่เดินเข้าไป ซังจินได้รีบเข้าไปหามุสตาฟาและจับมือกับเขาอย่างรวดเร็ว

"มันเยี่ยมมากที่ในที่สุดก็ได้พบนายมุสตาฟา"