บทที่ 17 นายเองก็สู้ได้ดีเหมือนกันนี่นา

บทที่ 17 นายเองก็สู้ได้ดีเหมือนกันนี่นา

"..."

"เอ่อ อันที่จริง เรื่องท้าประลองของพวกเราก็ไม่ได้รีบด่วนอะไรขนาดนั้นหรอก"

"ใช่ๆ! นายไปก่อนเลยเพื่อน! พวกเรามีธุระพอดี ขอตัวก่อนนะ!"

"ฉันก็มีธุระเหมือนกัน! รอด้วยสิ!"

หลังความเงียบชั่วอึดใจ เพื่อนร่วมชั้นที่เคยคะยั้นคะยอถังผิงต่างก็พากันวงแตก ทิ้งเรื่องท้าประลองไปจนหมด

ทุกคนต่างกลัวว่าตัวเองจะเป็นรายต่อไปที่ถูกซัดจนปลิว...

บนอัฒจันทร์ที่อยู่ห่างออกไป

เสิ่นเสวี่ยและจ้าวเสวี่ยเฟิงเองก็ตกตะลึงไปพักใหญ่

สำหรับอาจารย์วัยกลางคนสองท่าน ฉากเมื่อครู่อาจจะน่าตกใจเกินไปสักหน่อย

ข่าวดีคือคราวนี้ไม่มีใครถือถ้วยชาอยู่

ไม่งั้นคงได้มีกางเกงเปียกเพิ่มอีกหลายตัว

"เขาไปเรียนวิธีนั้นมาจากไหน? โล่แสงกับควบคุมลม... การจับคู่แบบนี้เคยมีมาก่อนหรือเปล่า?"

"ดูเหมือนจะไม่มีนะครับ..."

เสียงของจ้าวเสวี่ยเฟิงเบาลงเรื่อยๆ

ไม่สิ ท่านจะมาถามผมทำไม? ถ้าท่านไม่รู้ แล้วผมจะไปรู้ได้ยังไงเล่า!

"สรุปว่า... เชียเกอแพ้ไปดื้อๆ แบบนี้เลยเหรอ?"

ในขณะนี้ จ้าวเสวี่ยเฟิงก็ช็อกไม่แพ้เสิ่นเสวี่ย

ในฐานะลูกศิษย์ของตัวเอง เขาควรจะรู้ตื้นลึกหนาบางดีที่สุด

แต่ตั้งแต่ซินซินโชว์ระเบิดแสงออกมา การต่อสู้นี้ก็หลุดลอยออกไปจากการคาดการณ์ของเขา วิ่งเตลิดไปไกลจนกู่ไม่กลับ...

เหลือเชื่อจริงๆ ที่สัตว์อสูรที่มีแรงกดดันวิญญาณเกิน 500 จะพ่ายแพ้อย่างหมดรูปให้กับคู่ต่อสู้ที่มีแรงกดดันวิญญาณไม่ถึง 400!

แล้วลูกข่างพายุเนี่ย มันรุนแรงขนาดนั้นเชียวหรือ?

เขาจำได้ว่าแรดทมิฬวายุคลั่งไม่ได้น่ากลัวขนาดนี้นี่นา!

"ผมพอจะเข้าใจความคิดของเขาแล้วล่ะ"

จู่ๆ เสิ่นเสวี่ยก็เผยสีหน้าเหมือนบรรลุบางอย่าง

"คุณสังเกตไหม? แนวทางการฝึกสัตว์อสูรในปัจจุบันล้วนหมุนรอบการเพิ่มค่าแรงกดดันวิญญาณ"

จ้าวเสวี่ยเฟิงพยักหน้า

นี่เป็นเรื่องพื้นฐานที่รู้กันทั่วไป

แรงกดดันวิญญาณแปรผันตรงกับความแข็งแกร่งและประสิทธิภาพของสัตว์อสูร

จุดขายของสถาบันกวดวิชาต่างๆ ก็เน้นไปที่การสอนทักษะระดับสูงได้กี่ท่า รับประกันว่าจะเพิ่มแรงกดดันวิญญาณได้เท่าไหร่...

สิ่งนี้แสดงให้เห็นถึงความสำคัญของแรงกดดันวิญญาณอย่างชัดเจน

แน่นอนว่าท้ายที่สุดแล้ว แรงกดดันวิญญาณก็เป็นเพียงค่าอ้างอิง

ไม่อย่างนั้นคงไม่ต้องมีการประลองกันหรอก แค่เอาค่าแรงกดดันวิญญาณมาเรียงลำดับก็จบแล้ว

"แต่ผมเคยอ่านวิทยานิพนธ์ฉบับหนึ่งที่ตีพิมพ์ในวารสารพันธมิตรเสินจีเมื่อหลายปีก่อน ซึ่งชี้ให้เห็นว่าแรงกดดันวิญญาณอาจไม่ใช่ตัวชี้วัดเพียงอย่างเดียว"

เสิ่นเสวี่ยผายมือออก

"ค่าของแรงกดดันวิญญาณแสดงถึง 'ปริมาณ' ของอนุภาควิญญาณ"

"ทว่า ตัวอนุภาควิญญาณเองอาจไม่ได้เหมือนกันไปซะทั้งหมด"

"เปรียบเหมือนเศษเหล็กหนึ่งลูกบาศก์เมตรกับเหล็กกล้าหนึ่งลูกบาศก์เมตร แม้ปริมาตรจะเท่ากัน แต่คุณสมบัติต่างกันอย่างสิ้นเชิง"

"ความแตกต่างระหว่างการสร้างบ้านด้วยเศษเหล็กกับการสร้างด้วยเหล็กกล้านั้นมหาศาลจนจินตนาการไม่ถึง"

"สิ่งนี้อธิบายได้ว่าทำไมสัตว์อสูรบางตัวถึงพัฒนาได้เร็วแต่ก็ติดคอขวดเร็ว ในขณะที่สัตว์อสูรบางตัวที่ไม่ได้รับความคาดหวังกลับผงาดขึ้นมาได้อย่างไม่น่าเชื่อ"

จ้าวเสวี่ยเฟิงดูเหมือนจะเข้าใจ "ท่านหมายความว่าอนุภาควิญญาณของซินซินเปรียบเหมือนเหล็กกล้า ส่วนของเชียเกอเปรียบเหมือนเศษเหล็กงั้นหรือครับ?"

เขานึกถึงสถานการณ์คล้ายๆ กันในมนุษย์

บางคนดูผอมเพรียวแต่พละกำลังอาจไม่ด้อยไปกว่าคนกล้ามโต

บางคนดูตัวใหญ่แต่จริงๆ แค่บวมฉุ

"ก็ไม่ได้สุดโต่งขนาดนั้นหรอก แต่คอนเซปต์ประมาณนั้นแหละ"

เสิ่นเสวี่ยพยักหน้า "ตามมุมมองของบทความนั้น สัตว์อสูรที่มีรากฐานมั่นคงกว่าจะมีอนุภาควิญญาณที่มี 'คุณภาพ' สูงกว่า"

จ้าวเสวี่ยเฟิงขมวดคิ้ว "ผมไม่เคยได้ยินทฤษฎีนี้มาก่อนเลย..."

"ยังไงซะ มันก็เป็นสมมติฐานที่ยังไม่ได้รับการพิสูจน์ แถมผ่านไปเป็นสิบปีแล้ว การแพร่หลายในวงจำกัดจึงเป็นเรื่องปกติ"

"มนุษย์เรายังมีความรู้เกี่ยวกับอนุภาควิญญาณจำกัดเกินไป"

เสิ่นเสวี่ยถอนหายใจด้วยความสะเทือนใจ

"และอย่าลืมว่าช่วงนั้นเป็นยุคตื่นทองของสถาบันฝึกสอนต่างๆ"

"การเรียนทักษะระดับสูงและการเร่งค่าแรงกดดันวิญญาณให้พุ่งพรวดคือความก้าวหน้าทีจับต้องได้"

"เทียบกับคำว่า 'รากฐาน' ที่ดูจับต้องยาก คุณคิดว่าคนทั่วไปจะเลือกเชื่ออันไหนมากกว่ากัน?"

"อีกอย่าง ค่าเรียนทักษะพื้นฐานสิบท่า ก็เทียบไม่ได้กับค่าเรียนทักษะระดับชั้นยอดแค่ท่าเดียว!"

"สถาบันพวกนั้นก็ต้องทำมาหากิน จะทุบหม้อข้าวตัวเองทำไม?"

"ก็จริงครับ"

จ้าวเสวี่ยเฟิงก้มหน้าลง "และคนส่วนใหญ่ก็คงไม่ทุ่มเทลงทุนกับสัตว์อสูรตัวเดียวมากเกินไป"

"พอเห็นว่าศักยภาพเริ่มตัน ก็เปลี่ยนตัวใหม่"

"ในสถานการณ์แบบนี้ การปูรากฐานมันไม่คุ้มทุนจริงๆ..."

ทั้งสองตกอยู่ในความเงียบโดยไม่ได้นัดหมาย

เสิ่นเสวี่ยเปลี่ยนสัตว์อสูรตัวแรกไปเมื่อสิบกว่าปีก่อน

แม้จ้าวเสวี่ยเฟิงจะยังเก็บตัวแรกไว้ แต่ก็ยกเลิกสัญญาไปนานแล้ว

พวกเขาต่างก็เป็นหนึ่งใน "คนส่วนใหญ่" เหล่านั้น

และเคยชินกับมันมานานแล้ว

แต่ตอนนี้—

พวกเขาเห็นใครบางคนกำลังฉีกตัวออกจากฝูงชน ปฏิเสธที่จะเดินตามกระแสอย่างเชื่องเชื่อ

เสิ่นเสวี่ยพลันนึกถึงเสียงแจ้งเตือน "ไม่แลกเปลี่ยน" นั้นขึ้นมา

จู่ๆ เขาก็หัวเราะ

"ดึกแล้ว ไปกันเถอะ เวทีนี้เป็นของพวกเขา"

วันต่อมา

[อันดับปัจจุบัน: โรงเรียนมัธยมสัตว์อสูรอันดับหนึ่งเมืองไหว อันดับสัตว์อสูรปีหนึ่ง]

[สัตว์อสูรปัจจุบัน: ซินซิน (เพกาซัสทองคำขาว)]

[ธาตุ: ลม, แสง]

[สายพันธุ์: ระดับชั้นยอดระดับต่ำ]

[แรงกดดันวิญญาณ: 423]

[อันดับเรียลไทม์: 103 / 987 (ขยับขึ้น 10 อันดับ)]

[รอบสรุปผลถัดไป: อีกยี่สิบวัน]

[รางวัลที่ได้รับ: นมเปรี้ยวโพรไบโอติกตรา 'ยวี่โย่ว' ซีรีส์ขนมเซียนสัตว์อสูร 4 ลัง!]

ขยับขึ้น 8 อันดับจากการชนะเชียเกอ และอีก 2 อันดับจากการชนะเพื่อนร่วมชั้นในการสอบย่อยเมื่อวันเสาร์

ถังผิงนั่งกินข้าวอยู่ในโรงอาหาร มองหน้าจอแสงของระบบด้วยอารมณ์ที่ซับซ้อน

เนื้อในชามไม่อร่อยอีกต่อไป

ครั้งนี้เป็นการท้าประลองส่วนตัว ไม่มีเงินรางวัลหรืออะไรทั้งนั้น

แต่ระบบดันแจกรางวัลมาให้

สรุปคือ ทุนการศึกษาเก้าร้อยเก้าสิบหยวนของฉันเมื่อคราวที่แล้วยังใช้ไม่หมด คราวนี้ก็ยังโดนใช้ออกไปอีกใช่ไหม?

นี่ฉันยังต้อง... ขอบคุณนายที่ช่วยฉันประหยัดมัธยัสถ์ขนาดนี้ด้วยหรือเปล่า?

แต่ช่วยให้เงินที่ฉันใช้ได้จริงๆ หน่อยไม่ได้เรอะ!

ไอ้ความก้าวหน้าบ้าบอ ช่วยออกไปห่างๆ ฉันทีเถอะ!

"คิดไม่ถึงเลยว่าขนาดข้าทุ่มสุดตัวแล้ว ก็ยังเอาชนะเอ็งไม่ได้"

เมิ่งหลินส่ายหน้าถอนหายใจ "ถังโต้ว ระหว่างเรามีกำแพงหนาทึบแห่งความเศร้ากั้นอยู่เสียแล้ว"

"นายก็ทำได้ดีมากเหมือนกัน..."

ถังผิงยิ้มทั้งที่กัดฟันกรอด

เขาอยากจะกระโดดงับคอเมิ่งหลินให้ตายคามือ

ถังผิงยอมรับคำท้าก็เพราะได้ยินว่าเมิ่งหลินมั่นใจนักหนา

นึกว่าเมิ่งหลินจะชนะเขาได้แบบชัวร์ๆ เสียอีก! ไอ้หมอนี่พึ่งพาไม่ได้เลย!

ยิ่งชนะมากเท่าไหร่ ความเสียหายจากการพ่ายแพ้แค่ครั้งเดียวก็จะยิ่งจำกัดลง

โดยเฉพาะเมื่อชนะคู่ต่อสู้ที่มีมูลค่าสูงอย่างเชียเกอ

มันต่างจากการชนะพวกโนเนมไก่กา...

ด้วยสถานการณ์ตอนนี้ การหวังจะกอบโกยเงินแสนจากการแพ้แค่ครั้งเดียวแทบจะเป็นไปไม่ได้แล้ว!

ช่างเถอะ... มองในแง่ดี อันดับสูงขึ้นก็ทำให้เจอคู่ต่อสู้เก่งๆ ได้ง่ายขึ้น

การแข่งขันระดับชั้นปีคือเวทีหลัก ฉันต้องมองการณ์ไกลเข้าไว้

กินไปได้ไม่กี่คำ โทรศัพท์ของเมิ่งหลินก็ดังขึ้น อาจารย์จาก 'อวี้เสวี่ยปัง' โทรตามตัวให้ไปหาเดี๋ยวนี้

เมิ่งหลินไม่มีทางเลือก ได้แต่จำใจบอกลาอาหารตรงหน้า

"อ้อ จริงสิ ถังโต้ว เอ็งสังเกตไหม ซินซินดูเหมือนจะตัวสูงขึ้นนะ!"

เมิ่งหลินทักทิ้งท้ายก่อนจากไป

"จริงดิ? ขนาดนั้นเลย?"

ถังผิงเหลือบมองซินซินที่กำลังไปตักอาหารเพิ่ม

นางเพิ่งกินอาหารสูตรข้าวโอ๊ตหมดไปชามหนึ่ง และกำลังขอให้คุณป้าตักเพิ่มให้

บัตรสีดำถูกหนีบไว้อย่างแน่นหนาระหว่างโล่แสงสองอันข้างกาย ดูสะดุดตามาก

"ตัวสูงขึ้นจริงๆ ด้วยแฮะ!"

ถังผิงนึกย้อนไปตอนทำสัญญาครั้งแรก นางผอมจนเห็นซี่โครง

ได้ยินว่าโดนรังแกในสวนสาธารณะตลอด กินไม่อิ่มนอนไม่หลับ

พอมาอยู่กับเขา ใช้บัตรดำรูดปรื๊ดทุกวัน กินอาหารเกรดพรีเมียมราคาหลักร้อยต่อจิน

แถมยังกินจุ ความอยากอาหารมากกว่าเพกาซัสรุ่นเดียวกันตั้ง 3-4 เท่า!

ตอนนี้ซินซินโตขึ้นอย่างเห็นได้ชัด แม้แต่ขนสีเทาหม่นๆ ก็ดูเงางามขึ้นมาบ้างแล้ว

ระหว่างที่ซินซินเดินกลับมา สัตว์อสูรโต๊ะอื่นมองอาหารในชามนางด้วยสายตาอิจฉา

สัตว์อสูรบางตัวหันไปมองเจ้านายตาละห้อย... แล้วก็โดนจ้องกลับตาเขียว

แน่นอนว่าไม่มีใครบ้าจี้ให้สัตว์เลี้ยงกินของแพงระยับขนาดนั้น

เอาเงินไปลงคอร์สเรียนหรือซื้อยาบำรุงยังจะคุ้มกว่า...

"ซินซิน!"

"ให้ฉันเหรอ? ขอบใจนะ!"

รับลูกอมนมเม็ดเป้งที่ซินซินยื่นให้ ถังผิงยิ้มละมุน

ถือซะว่าใช้เงินซื้อสุขภาพและความสุขให้ซินซินก็แล้วกัน คุ้มค่าจะตาย!

อย่าไปท้อถอยกับความก้าวหน้าแค่ชั่วคราว

รักษาทัศนคติเชิงบวกเข้าไว้ ฉันจะต้องถดถอยและรวยเละให้ได้เลยคอยดู!