บทที่ 16: แค่พี่เฉียเปิดอัลติ ทุกอย่างก็จะดีขึ้นเอง

บทที่ 16: แค่พี่เฉียเปิดอัลติ ทุกอย่างก็จะดีขึ้นเอง

ห้านาทีผ่านไปอย่างรวดเร็ว

ซินเป่ายังพลิกสถานการณ์ไม่ได้

ผ่านไปอีกห้านาที

ซินเป่าก็ยังคงพลิกสถานการณ์ไม่ได้

ผ่านไปอีกห้านาที...

"?"

เซินเสวี่ยเริ่มรู้สึกทะแม่งๆ

"เดี๋ยวนะ ซินเป่าอึดขนาดนั้นเชียวเหรอ? หรือว่าโตมาด้วยการกินคิปโชเกเป็นอาหาร?"

จ้าวเสวี่ยเฟิงทำหน้างงเป็นไก่ตาแตก "ผมก็ไม่รู้เหมือนกันครับ"

"งั้นไม้ตายของถังผิงก็คือความอึดสินะ!"

เซินเสวี่ยอดหัวเราะไม่ได้

ถ้าต่างฝ่ายต่างปิดเกมเร็วไม่ได้ คนที่มีความอึดมากกว่าย่อมเป็นผู้ชนะในท้ายที่สุด

แม้ว่าป้าหวังเฉียจะไม่ใช่สัตว์อสูรที่ความอึดแย่ก็ตาม

แต่ถ้าความอึดของซินเป่ามันล้นเหลือจริงๆ การลากยาวเป็นชั่วโมงแบบนี้ก็อาจเป็นไปได้

"แต่ชนะแบบนี้มันจะมีความหมายอะไร?

"ฉันอดถามไม่ได้นะว่า นี่มันไม่เท่ากับประจานความไร้น้ำยาของถังผิงเหรอ?

"ถ้าไม่ใช่เพราะซินเป่ามีพรสวรรค์เรื่องความอึด ป่านนี้แพ้ราบคาบไปแปดร้อยรอบแล้วมั้งกับการสั่งการมั่วซั่วแบบนั้น!"

'ก็ตอนแรกท่านผอ.บอกเองไม่ใช่เหรอครับว่าถังผิงแพ้แน่...' จ้าวเสวี่ยเฟิงแอบบ่นในใจ

ทว่าในฐานะครูประจำชั้นของถังผิง เขารู้สึกว่าเรื่องมันไม่ได้ง่ายขนาดนั้น

ชัยชนะที่ไร้ศิลปะแบบนี้ดูไม่ใช่วิสัยของ 'ท่านประธานถัง' เลยสักนิด

หรือว่าเขากำลังซ่อนของดีอะไรไว้อยู่...

"ซิน!"

"อาวู!"

สัตว์อสูรทั้งสองยังคงยื้อยุดฉุดกระชากกันไม่เลิก

ด้านล่างเวทีเริ่มมีนักเรียนต่อแถวยาวเหยียด

"พวกนายช่วยเร่งมือหน่อยได้ไหม? เมื่อไหร่จะถึงตาพวกเราเนี่ย?"

"เลิกสู้กันได้แล้วโว้ย!"

"นี่มันปาเข้าไปยี่สิบนาทีแล้วนะ ต่อให้ท้องผูกยังเสร็จเร็วกว่าพวกนายเลยมั้ง!"

เหล่านักเรียนต่างส่งยิ้มพิมพ์ใจที่แฝงคำด่าทอถึงบรรพบุรุษ

เวลาพักเบรกใหญ่มันมีค่าดั่งทองคำนะเว้ย!

สนามประลองไม่ได้มีไว้ให้พวกนายสวีทกันสองคนนะเฮ้ย!

อันที่จริง คนบนเวทีร้อนรนยิ่งกว่าคนข้างล่างเสียอีก

"แทคติกก็ไม่มีปัญหา แล้วทำไมยังเผด็จศึกไม่ได้สักทีวะ?"

เมิ่งหลินเหงื่อแตกพลั่ก

สถานการณ์มันผิดเพี้ยนไปจากแผนการรบที่เขาวางไว้ลิบลับ

พี่เฉียเองก็เริ่มบ่นอุบแล้ว เขาเหนื่อยจะตายอยู่แล้ว! อยากนอนโว้ย!

"อดทนไว้พี่เฉีย ชัยชนะอยู่แค่เอื้อมแล้ว!"

เมิ่งหลินกัดฟันกรอด "ซินเป่าเองก็ต้องเหนื่อยมากเหมือนกัน บุกเลย!"

ถังผิงเองก็เหงื่อท่วมตัวไม่แพ้กัน

ดูทรงแล้วน่าจะแพ้แน่ๆ ไม่ใช่เหรอ? ทำไมไม่โดนตบคว่ำในม้วนเดียวจบสักทีล่ะ?

ทำไมเหมือนมีแววจะพลิกกลับมาได้อีกแล้ว?

ซินเป่าอึดขนาดนั้นเชียวเหรอ?

เขาไม่รู้จริงๆ นะ!

ความจริงแล้ว นี่เป็นความผิดของเขาเองนั่นแหละ...

ตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมา พี่เฉียฝึกหนักรากเลือดทุกวัน ไม่เคยได้นอนหลับเต็มอิ่มสักคืน

ความเหนื่อยล้าสะสมมาเรื่อยๆ

อาจมองไม่เห็นผลในการต่อสู้ระยะสั้นห้านาที แต่พอยืดเยื้อออกไป จุดอ่อนเรื่องพละกำลังก็เริ่มเผยออกมาให้เห็น

ในทางกลับกัน ซินเป่า

เวลาฝึกซ้อมแต่ละวันของเธอถูกเขาควบคุมไว้อย่างเคร่งครัดไม่ให้เกินห้าชั่วโมง

เวลานอนโดยทั่วไปก็เกินแปดชั่วโมง

นอกเหนือจากเวลาฝึก เขาก็พาเธอไปตระเวนกินดื่มเที่ยวเล่นสารพัด ให้เธอได้ผ่อนคลายอย่างเต็มที่

เรียกได้ว่าเป็นการ 'ออมแรงรอเชือด' คู่ต่อสู้ที่เหนื่อยล้า

ความอึดของซินเป่าก็ส่วนหนึ่ง

แต่สภาพความพร้อมหน้างานต่างหากที่ต่างกันราวฟ้ากับเหว

"ไม่เป็นไร ไม่ใช่เรื่องใหญ่!"

ถังผิงสงบสติอารมณ์และวิเคราะห์สถานการณ์อย่างละเอียด

ซินเป่าแค่ใช้ความอึดยื้อสถานการณ์ไว้ได้เท่านั้น ยากที่จะขยายความได้เปรียบจนพลิกเกมได้

และเมิ่งหลินก็คงไม่ยอมอยู่เฉยๆ แน่

ตราบใดที่พี่เฉียเปิดเกมบุกเต็มสูบ ทุกอย่างก็จะดีขึ้นเอง!

ในแง่หนึ่ง ระดับการมองเกมของถังผิงถือว่าสูงมากทีเดียว

ไม่กี่วินาทีต่อมา สถานการณ์ในสนามก็เป็นไปตามที่เขาคาดการณ์:

ออร่าของพี่เฉียเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน!

เท้าทั้งสองข้าง หัว และกระดูกสันหลังของเขาถูกปกคลุมด้วยเปลือกแข็งสีเขียวเข้ม ทำให้ดูแข็งแกร่งและทรงพลังขึ้นทันตา

ในขณะเดียวกัน ละอองเกสรสีแดงก็ร่วงโปรยปรายลงมาจากใบไม้บนตัวของพี่เฉีย

พี่เฉียคำรามลั่น การโจมตีดุดันขึ้นอย่างน่ากลัวในพริบตา!

"กลิ่นบุปผาลิจ้าน? เกราะหนักแห่งพงไพร? สกิลระดับชั้นยอดขั้นสูงทั้งคู่เลยนี่นา!"

บนอัฒจันทร์ เซินเสวี่ยที่เดิมทีตั้งท่าจะกลับหยุดชะงัก ดวงตาเป็นประกาย

—กลิ่นบุปผาลิจ้าน: เพิ่มความเร็ว พละกำลัง และความทนทานทางกายภาพให้กับตนเองและสัตว์อสูรธาตุไม้ตัวอื่นอย่างมหาศาล แต่แลกมาด้วยสติปัญญาที่ลดลงเล็กน้อย

—เกราะหนักแห่งพงไพร: หลักการคล้ายกับโครงกระดูกภายนอก ช่วยเสริมพละกำลังและความทนทานของร่างกายอย่างมาก

สองสกิลนี้เกื้อหนุนกันได้อย่างลงตัว

อันแรกกระตุ้นจิตใจให้ฮึกเหิม ส่วนอันหลังเสริมแกร่งค่าสถานะพื้นฐาน

"เวลาแค่อาทิตย์เดียว เรียนสกิลระดับชั้นยอดได้ตั้งขนาดนี้เชียวเหรอ?

"จบการต่อสู้นี้ ฉันต้องขอชมเชยนักเรียนคนนี้หน่อยแล้ว

"นักเรียนแบบนี้แหละคือแบบอย่างที่ทุกคนควรเอาเยี่ยงอย่าง!"

เซินเสวี่ยพึงพอใจในตัวเมิ่งหลินมาก "อาจารย์จ้าว คุณคิดว่าไง?"

จ้าวเสวี่ยเฟิงเบิกตากว้าง "ท่านผอ.ครับ รีบดูนั่นเร็ว!"

"ดูอะไร... หือ!?"

สายตากลับไปที่สนามประลอง เซินเสวี่ยถึงเข้าใจว่าจ้าวเสวี่ยเฟิงให้ดูซินเป่า

"อาวู!?"

"ซิน!"

เผชิญหน้ากับการบุกที่รวดเร็วขึ้นของพี่เฉีย ซินเป่าไม่ได้ตื่นตระหนก

แต่กลับหลบหลีกได้อย่างต่อเนื่องด้วยความสุขุมเยือกเย็นอย่างเหลือเชื่อ!

จ้าวเสวี่ยเฟิงมั่นใจมากว่า ต่อให้เป็นสัตว์อสูรตัวหลักของเขาเองลงสนาม ก็ทำไม่ได้ขนาดนี้!

มีความเป็นไปได้เพียงอย่างเดียว:

ซินเป่าอ่านการเคลื่อนไหวของพี่เฉียออกหมดแล้ว!

วินาทีนี้เองที่จ้าวเสวี่ยเฟิงเข้าใจการต่อสู้นี้อย่างถ่องแท้

ซินเป่าไม่ได้กำลังสู้ยืดเยื้ออะไรเลยก่อนหน้านี้

เธอกำลังเก็บข้อมูลของพี่เฉียต่างหาก!

เธอรู้ว่าตัวเองได้เปรียบเรื่องความอึด และพี่เฉียคงยืนระยะแลกหมัดกับเธอได้ไม่นาน

ด้วยขนาดตัวของพี่เฉีย ยากที่จะใช้ลูกไม้ตลบหลังเอาชนะได้

และเมื่อไหร่ที่พี่เฉียเร่งความเร็ว เขาจะเผลอใช้รูปแบบการโจมตีที่ถนัดที่สุดออกมาโดยสัญชาตญาณ!

ถ้าพี่เฉียเร่งเครื่องตั้งแต่แรก อาจจะพอมีลุ้น

แต่หลังจากยื้อกันมาสิบห้านาที แทคติกของพี่เฉียถูกซินเป่ามองทะลุปรุโปร่งหมดแล้ว!!

"พี่เฉีย อย่าลน! ตั้งหลักก่อน—เชี่ยไรวะเนี่ย??"

เมิ่งหลินได้เห็นฉากที่ลืมไม่ลง:

ซินเป่าโยน 'โล่แสง' ออกไปโดยไม่ต้องตั้งรับ

ทันทีที่มันลอยไปถึงหน้าพี่เฉีย โล่แสงก็ระเบิดตัวเอง ปล่อยแสงสีขาวจ้าออกมา!

—โล่แสง (ขั้นเชี่ยวชาญ): สามารถเคลื่อนที่ได้อย่างอิสระหลังปล่อยออกไป

—แสงจ้า (ขั้นชำนาญเล็กน้อย): สามารถปล่อยออกมาโดยแนบไปกับสกิลธาตุแสงอื่นได้

โล่แสง + แสงจ้า!

"QAQ อาวู!!!"

ระเบิดแฟลชระยะประชิดเล่นเอาพี่เฉียตาบอดไปชั่วขณะ

ฉันเป็นใคร? ฉันอยู่ที่ไหน?

แล้วตกลงฉันสู้กับใครอยู่วะเนี่ย??

พี่เฉียอาละวาดสะเปะสะปะ และด้วยแรงเฉื่อยจากการพุ่งชน เขาเกือบจะถลาร่วงตกเวที

"พี่เฉีย ถ่ายน้ำหนักลงต่ำก่อน ชะลอความเร็ว!"

เมิ่งหลินรีบสั่งการ: "กลับไปตั้งหลักที่กลางเวทีเดี๋ยวนี้ ห้ามเปิดโอกาสให้มันใช้อัลติเด็ดขาด!"

คำสั่งนี้ทันท่วงทีและถูกต้องมาก

พี่เฉียเองก็แสดงให้เห็นถึงวินัยในการต่อสู้ที่ดีเยี่ยม

เขาเบรกตัวโก่ง หยุดการเคลื่อนไหวได้อย่างเด็ดขาด ไม่ร่วงตกเวที

แม้การมองไม่เห็นจะทำให้เขารู้สึกหวาดกลัวตามสัญชาตญาณ

แต่เขาก็ยังทำตามคำสั่งอย่างเคร่งครัด พยายามจัดระเบียบร่างกาย...

"อาวู???"

แล้วพี่เฉียก็พบว่าเขาขยับตัวไม่ได้

เสียงลมหวีดหวิวชวนขนลุกดังขึ้นรอบตัว

เขารีบถามเมิ่งหลินว่าเกิดอะไรขึ้น

แต่เมิ่งหลินไม่ได้ตอบ

เพราะเมิ่งหลินเองก็ยืนอึ้งไปแล้ว:

โล่แสงกว่ายี่สิบอันปรากฏขึ้นทันทีที่พี่เฉียหันกลับมา พวกมันจับคู่กัน ประกบหนีบเถาวัลย์ เท้า หาง และส่วนอื่นๆ ของพี่เฉียเอาไว้

โล่พวกนั้นดูเหมือนมีแรงดึงดูดระหว่างกัน ดูดติดกันแน่น

โล่กว่าสิบคู่รุมทึ้งพร้อมกัน ตรึงพี่เฉียให้ลอยค้างอยู่กลางอากาศ!

หากมองให้ดี จะพบว่าไม่ใช่โล่แสงดึงดูดเข้าหากัน

แต่เป็นโล่สองอันที่ถูกกระแสลมรุนแรงจากภายนอกพัดอัดเข้าหากันด้วยแรงดันมหาศาลต่างหาก!

—ควบคุมลม (ขั้นเชี่ยวชาญ): สามารถควบคุมกระแสลมหลายทิศทางได้พร้อมกัน

เป็นที่รู้กันดีว่า ยิ่งน้ำหนักมาก แรงเฉื่อยก็ยิ่งมาก

ไม่เพียงแค่การเคลื่อนที่มีแรงเฉื่อย การหยุดนิ่งก็มีแรงเฉื่อยเช่นกัน

พันธนาการพวกนี้อาจรั้งพี่เฉียที่กำลังเคลื่อนที่เร็วๆ ไม่อยู่

แต่เมื่อพี่เฉียหยุดนิ่งแล้ว ยากนักที่เขาจะเริ่มขยับตัวได้ภายใต้พันธนาการเหล่านี้...

"หึ่งๆๆ...!!!"

"ปัง!!!!"

ห้าวินาทีต่อมา ทั้งสนามประลองก็ได้เห็นพี่เฉียลอยละลิ่วขึ้นสู่ท้องฟ้า