บทที่ 19 – การผจญภัยที่เดิมพันสูง

"ว้าว"

ท็อดด์เพิ่งจะหย่อนก้นลงนั่งบนโซฟา ยังไม่ทันจะได้จัดชายเสื้อสูทให้เรียบร้อย มาร์คิออนเนก็อดไม่ได้ที่จะอุทานออกมาเบาๆ

น้ำเสียงนั้นเผยให้เห็นความประหลาดใจที่น่ายินดีอย่างจริงใจ เหมือนเด็กน้อยที่ได้เห็นของเล่นชิ้นโปรด

เห็นได้ชัดว่าชายผู้ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของอุตสาหกรรม ผู้กุมอำนาจมหาศาลคนนี้ ยังคงหลงเหลือจิตวิญญาณของวัยหนุ่มอยู่บ้าง บางทีอาจเป็นความหลงใหลนี้นี่เองที่ทำให้เขาสร้างปาฏิหาริย์ท่ามกลางวิกฤตได้ครั้งแล้วครั้งเล่า

"ฌอง เราควรรั้งตัวเขาไว้"

เมื่อชั่วโมงที่แล้ว เขาเองที่เป็นคนเตือนให้ท็อดด์ใจเย็นๆ แต่ตอนนี้บทบาทกลับสลับกัน มาร์คิออนเนแสดงอาการร้อนรนที่หาได้ยากยิ่ง

"เขามีอะไรบางอย่าง... ผมไม่รู้จะอธิบายให้แม่นยำยังไงดี"

มาร์คิออนเนเดินวนไปวนมาในห้อง จมอยู่ในห้วงความคิดของตัวเอง

"มันไม่ใช่สัญชาตญาณในการทำนายอันตราย แต่เป็นความกล้าที่จะสำรวจขีดจำกัด เหมือนคนเดินไต่ลวดบนที่สูง คนดูข้างล่างอดเหงื่อตกไม่ได้ แต่ก็หยุดดูไม่ได้ อยากรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อไป"

"ความรู้สึกตอนดูเซนน่าแข่งสมัยก่อน... มันเป็นแบบนี้หรือเปล่า?"

มาร์คิออนเนมองท็อดด์ แววตาเหมือนจะขอความเห็น

ทว่าท็อดด์กลับดูเหมือนกำลังละเลียดจิบชาชั้นดีอย่างไม่รีบร้อน แม้ในมือจะไม่มีแก้วกาแฟ แต่เขาก็ยังคงเนิบนาบและมีขั้นตอน ราวกับกำลังดื่มด่ำกับช่วงเวลานี้ "คุณแน่ใจเหรอ?"

"ผมไม่แน่ใจ" มาร์คิออนเนตอบสั้นๆ

ท็อดด์: ...

มาร์คิออนเนกล่าวต่อ "แต่ผมแน่ใจว่าเราพลาดโอกาสแบบนี้ไม่ได้ ไม่งั้นเราจะต้องเสียใจร้อยเปอร์เซ็นต์"

ในที่สุดท็อดด์ก็เอ่ยปาก น้ำเสียงจริงจังกว่าปกตินิดหน่อย "เซอร์จิโอ คุณน่าจะรู้ดีว่าผลการทดสอบเครื่องจำลองมันใช้อ้างอิงได้จำกัด การแข่งจริงเป็นคนละเรื่องเลย และเรายังไม่ได้พาเขาไปลองของจริงที่สนามเซี่ยงไฮ้ อินเตอร์เนชั่นแนล เซอร์กิต ด้วยซ้ำ"

"อีกอย่าง เมื่อกี้เราทดสอบแค่โหมด F4 ไม่ใช่แม้กระทั่ง F3"

"คุณก็รู้ว่าการกระโดดจาก F4 ไป F3 มันไม่ใช่แค่การเพิ่มม้าเข้าไปร้อยตัว ในแต่ละปีมีเด็กหนุ่มกี่คนที่ต้องล้มเหลวเพราะกำแพงเรื่องอากาศพลศาสตร์?"

"และยิ่งสูงขึ้นไป จาก F3 ไป F2, F2 ไป F1—นั่นคือการเดินทางอันยาวนานและเต็มไปด้วยอันตรายอีกเส้นทางหนึ่ง"

คราวนี้ มาร์คิออนเนไม่รีบโต้แย้ง เขาเพียงมองท็อดด์เงียบๆ รอยยิ้มที่มุมปากค่อยๆ ยกสูงขึ้นจนไปถึงดวงตา

ท็อดด์รู้สึกอ่อนใจเล็กน้อย "อะไร?"

มาร์คิออนเนยิ้ม "จริงๆ แล้วในใจลึกๆ คุณก็เห็นด้วยกับผมแล้ว"

ท็อดด์: ...

มาร์คิออนเนเสริม "นี่ไม่ใช่จุดประสงค์ของ 'ปรากฏการณ์ปลาดุก' (Catfish effect) หรอกเหรอ? เพื่อทำลายสมดุลและสร้างความโกลาหล"

"แน่นอน ผมรู้ว่า F4 มันเด็กๆ และเครื่องจำลองก็ไม่ใช่รถแข่งจริง แต่เราไม่เคยอยู่ที่นี่เพียงเพื่อค้นหาอัจฉริยะแค่คนเดียวอยู่แล้วนี่ ฌอง"

"ต่อให้สุดท้ายเขาจะกลืนหายไปกับฝูงชน แต่ความจริงที่ว่าเรายอมแหกกฎเพื่อรั้งตัวเขาไว้ในวันนี้ ก็มากพอที่จะทำให้เฟอร์รารี ไดรเวอร์ อคาเดมี่ ทั้งหมดปั่นป่วนจนหัวหมุนแล้ว คุณคิดว่าปฏิกิริยาของพวกเด็กหนุ่มเหล่านั้นจะเป็นยังไง?"

"พวกเขายังจะนั่งนิ่งอยู่ได้ไหม?"

"แน่นอน—"

มาร์คิออนเนเว้นจังหวะ ดวงตาเป็นประกายเจิดจ้า ไร้ซึ่งร่องรอยแห่งความชรา

"แต่ถ้าเขาเป็น 'นักแข่งโดยกำเนิด' (Natural-born driver) ที่เรารอคอยกันมาอย่างยาวนานจริงๆ ล่ะ?"

"ฌอง คุณคงไม่อยากเห็นเขาไปสวมชุดแข่งสีเงินหรือสีน้ำเงินในอนาคตใช่ไหม?"

ท็อดด์รีบโบกมือปฏิเสธพัลวันเพื่อขีดเส้นแบ่ง "ผมต้องวางตัวเป็นกลาง"

ในฐานะประธาน FIA การเสนอไอเดียบางอย่างสำหรับการวางโครงสร้างของเฟอร์รารี ไดรเวอร์ อคาเดมี่ ด้วยความสัมพันธ์ส่วนตัวนั้นไม่ถือว่าผิดกฎ ผู้คนคงไม่ว่าอะไรมากนักหากรู้เข้า

แต่ถ้าเขาเข้าไปแทรกแซงการโยกย้ายนักขับ ตำแหน่งประธานของเขาอาจถึงคราวอวสาน

มาร์คิออนเนฉีกยิ้มกว้าง ไม่คิดจะเปิดโปงท็อดด์ "อนาคตของเฟอร์รารียังคงขึ้นอยู่กับคนรุ่นใหม่ เราจะพึ่งพาแต่กำลังภายนอกตลอดไปไม่ได้ ยุคสมัยเปลี่ยนไปแล้ว และเราก็ต้องสร้างระบบของตัวเองขึ้นมาด้วย"

ท็อดด์ไม่ตอบ เขาไม่คิดจะเข้าไปก้าวก่ายกิจการภายในของเฟอร์รารี "แต่เซอร์จิโอ ถึงคุณจะเต็มใจ มันก็ต้องขึ้นอยู่กับความสมัครใจของพ่อหนุ่มคนนั้นด้วยนะ"

มาร์คิออนเนชะงัก "นี่คือเฟอร์รารีนะ นักแข่งคนไหนบ้างไม่อยากมาร่วมทีมเฟอร์รารี?"

ท็อดด์เลิกคิ้วเล็กน้อย "ทีมที่ห่างหายจากแชมป์โลกมาแปดปีเต็มเนี่ยนะ?"

มาร์คิออนเนกลอกตามองบน

ท็อดด์หัวเราะเบาๆ "ประเด็นคือ เด็กคนนี้ไม่เหมือนใครตั้งแต่แรก เขาไม่ได้สนใจการแข่งรถสูตรเลย"

จากนั้น ท็อดด์ถึงเพิ่งจะเฉลยว่าเขาใช้เช็คเงินสด 'ล่อลวง' ลู่จือโจวมาได้อย่างไร

สีหน้าของมาร์คิออนเนดูไม่จืดเลยทีเดียว

ท็อดด์เอนหลังพิงเก้าอี้อย่างสบายอารมณ์ รู้สึกเพลิดเพลินเหมือนได้ดูละครฉากเด็ด "เมื่อกี้คุณก็น่าจะสังเกตเห็น—ทันทีที่การทดสอบจบลง เขาพร้อมจะสะบัดก้นกลับทันทีโดยไม่มีอาลัยอาวรณ์ ถ้าคุณอยากจะรั้งตัวเขาไว้ ผมว่าคงต้องออกแรงหน่อยล่ะ"

"การใช้ปลาดุกมาสร้างความโกลาหลเป็นเรื่องหนึ่ง; แต่การยอมรับและใช้งานผู้มีพรสวรรค์อย่างแท้จริงด้วยวิสัยทัศน์ที่กว้างไกลและครอบคลุม ก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง"

"นี่คือการเดิมพันครั้งมโหฬาร จะผจญภัยก็ต้องเผชิญหน้ากับความเสี่ยง แต่คุณต้องตัดสินใจ: คุณกล้าทุ่มหมดหน้าตักแค่ไหน?"

ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานชั่วขณะ ความคิดของสองบิ๊กบอสกำลังปะทะกัน

แต่เห็นได้ชัดว่าแผนการของท็อดด์ได้ผลแล้ว และทั่วทั้งมาราเนลโลกำลังโกลาหล—

นักแข่งข้างถนนจากเอเชีย ปรากฏตัวภายใต้การคุ้มกันของสองยักษ์ใหญ่อย่างมาร์คิออนเนและท็อดด์ ไม่เพียงแต่แหกกฎเข้าร่วมการทดสอบกับเฟอร์รารี แต่ยังทดสอบเครื่องจำลองโหมด F4 เพียงแค่ชั่วโมงเดียว โดยไม่ได้ลงขับรถจริงด้วยซ้ำ มาร์คิออนเนก็ตกปากรับคำแล้ว!

รับเข้าอคาเดมี่เป็นกรณีพิเศษ!

นักขับคนนี้ก่อพายุลูกใหญ่ตั้งแต่ยังไม่ทันได้ก้าวเท้าเข้าอคาเดมี่ ทำตัวราวกับนายน้อยแห่งเฟอร์รารี ถ้าเขาเข้ามาอย่างเป็นทางการ จะมีที่ยืนเหลือให้คนอื่นอีกไหม? ทรัพยากรทั้งหมดจะไม่เทไปที่เขาหมดเหรอ ปล่อยให้คนอื่นรอรับเศษเหลือเดน?

บ้าเอ๊ย หรือว่าไอ้เด็กนี่จะเป็นลูกเมียน้อยของท็อดด์ที่แอบไข่ทิ้งไว้ลับหลังคู่หมั้น?

อเลซีที่เพิ่งกลับจากการวิ่งจ็อกกิ้งและได้ยินข่าวร้าย ถึงกับยืนอึ้งตัวแข็งทื่อ

ไม่มีใครเข้าใจอานุภาพของเส้นสายและอำนาจเงินในวงการแข่งรถดีไปกว่าเขา เพราะตัวเขาเองก็ใช้สิ่งเหล่านั้นเพื่อเข้ามาในเฟอร์รารี

พ่อของเขาคือนักขับ F1 ชื่อดัง ฌอง อเลซี

อันที่จริง ฌอง อเลซี ไม่เคยสัมผัสตำแหน่งแชมป์โลกตลอดอาชีพการแข่ง ผลงานที่ดีที่สุดคืออันดับสามปลายปีสองครั้ง ซึ่งห่างไกลจากคำว่ารุ่งโรจน์

แต่สไตล์การขับที่ดุดันและบุคลิกที่มีเสน่ห์ ทำให้เขาเป็นที่รักของแฟนๆ นับไม่ถ้วน และสร้างคอนเนกชันที่ดีไว้กับทีมที่เคยสังกัด—

เฟอร์รารี, เบเนตตอง, เซาเบอร์

ลูกไม้หล่นไม่ไกลต้น

ดังนั้น เมื่อจูเลียโน่ อเลซี เลือกเดินเข้าสู่วงการแข่งรถ คอนเนกชันและทรัพยากรของฌอง อเลซี จึงปูทางทองคำไว้ให้เขา

ด้วยการรับรองและการแนะนำจากพ่อนี่แหละ อเลซีถึงได้เข้ามาในเฟอร์รารี ไดรเวอร์ อคาเดมี่ และได้รับการฝึกฝนด้วยทรัพยากรที่ดีที่สุด

แต่ตอนนี้ "ลูกเมียน้อยท็อดด์" ได้รับการยอมรับเป็นกรณีพิเศษ ด้วยท่าทีและการปฏิบัติที่เหนือกว่าอเลซีอย่างเห็นได้ชัด นี่หมายความว่าวันดีๆ ของอเลซีจบลงแล้วหรือ?

หงุดหงิด โกรธแค้น ผิดหวัง และฉุนเฉียว อเลซีบรรยายความรู้สึกไม่ถูก รู้แค่ว่ามีก้อนไฟอัดแน่นอยู่ในอก เขาหันขวับด้วยความโมโหและเริ่มเดินดุ่มๆ ไปทั่วฐานทัพอย่างขาดสติ

เจอแล้ว!

อเลซีเจอตัวไอ้ลูกเมียน้อยนั่นแล้ว—

หน้าตาเอเชียแปลกถิ่น ดูเหมือนเด็กมัธยมต้น ไม่มีทางจำผิดแน่

อเลซีกวาดตามองรอบๆ อย่างรวดเร็ว ไม่มีใครอื่นอยู่รอบตัวไอ้เด็กเอเชียนั่น เขาอยู่คนเดียว ฝีเท้าของอเลซีเร่งขึ้นจนกลายเป็นการวิ่ง พุ่งเข้าใส่ราวกับรถไฟตกราง เสียงระเบิดดังขึ้นก่อนตัวจะถึง

"ไอ้สารเลวมาจากรูไหนวะ? ไสหัวกลับไปที่ที่แกจากมาซะ ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่บ้านนอกอย่างแกจะเดินเข้ามาได้ตามใจชอบ"

ไอ้สารเลว, ลูกเมียน้อย, ไอ้เวร—คำด่าทอเหยียดหยามชุดใหญ่ ผสมปนเปกับความโกรธเกรี้ยว พรั่งพรูออกมาในคราวเดียว