บทที่ 15: ความบ้าคลั่งแห่งความรู้!

คำพูดขวานผ่าซากของซูเสวี่ยชิง

ทำให้ห้องประชุมเงียบกริบลงอีกครั้ง

ตัวแทนที่เป็นกลางบางส่วน และแม้กระทั่งบางคนที่เคยเห็นดีเห็นงามตามน้ำมาก่อนหน้านี้

ใบหน้าของพวกเขาเผยให้เห็นความละอายใจหรือความครุ่นคิดเล็กน้อย

คำพูดของเธอไปสะกิดความเคารพต่ออารยธรรมที่ยังหลงเหลืออยู่ในใจของคนจำนวนมาก

กล้ามเนื้อบนใบหน้าของแบรนดท์กระตุก

เขาข่มความโกรธที่ถูกหักล้างต่อหน้าธารกำนัล แล้วฝืนยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตา

"มุมมองของดร.ซู มักจะเป็นแบบนี้เสมอ... เต็มไปด้วยความงดงามในอุดมคติ"

เขาจงใจเน้นคำว่า "อุดมคติ" เป็นพิเศษ

"แต่เราควรเคารพความจริง"

"ความจริงก็คือ ลู่จ้าวเป็นเพียงพนักงานส่งอาหารที่สอบเข้ามหาวิทยาลัยได้คะแนนไม่ถึง 500 คะแนน!"

"เขาไม่มีทางเข้าใจหนังสือพวกนี้ได้เลย!"

"ดังนั้น ในความเห็นของผม พฤติกรรมปัจจุบันของเขา นอกจากจะเป็นการปลอบใจตัวเองที่ว่างเปล่าแล้ว ก็ไม่มีความหมายใดๆ ต่อการเปลี่ยนแปลงผลลัพธ์สุดท้ายเลย!"

เขาไม่โต้เถียงกับซูเสวี่ยชิงตรงๆ อีก

แต่หันกลับไปมองหน้าจอหลัก รอยยิ้มเยาะเย้ยอย่างมั่นใจปรากฏขึ้นที่มุมปาก!

ราวกับกำลังรอคอยเรื่องตลกที่ถูกลิขิตให้เกิดขึ้น!

รอดูว่าซูเสวี่ยชิงและ "เบี้ยทิ้ง" ที่เธอปกป้อง จะตบหน้าตัวเองอย่างไร!

...

ภายในหอสมุด

เวลาค่อยๆ ไหลผ่านไปอย่างเงียบเชียบ

ลู่จ้าวจมดิ่งอยู่ในโลกสัญลักษณ์ของคณิตศาสตร์อย่างสมบูรณ์

เขาไม่รับรู้ถึงการถกเถียง การเยาะเย้ย หรือความคาดหวังใดๆ ที่รายล้อมอยู่บนอาร์กเลย!

เมื่อเขาปิดหน้าสุดท้ายของ "คณิตศาสตร์ขั้นสูงเบื้องต้น" ลง

ขณะค่อยๆ ผ่อนลมหายใจขุ่นมัวออกมา

เสียงแจ้งเตือนอิเล็กทรอนิกส์ที่เย็นชาและคุ้นเคยก็ดังขึ้นตามกำหนด—

'ติ๊ง! ตรวจพบว่าโฮสต์ได้จดจ่อกับการอ่านและทำความเข้าใจเนื้อหาหลักของ "คณิตศาสตร์ขั้นสูงเบื้องต้น" อย่างลึกซึ้ง!'

'การเรียนรู้องค์ความรู้สำเร็จ! ได้รับ: ทักษะทฤษฎีและการประยุกต์ใช้คณิตศาสตร์ขั้นสูง!'

'ได้รับแต้มความรู้ 1000 แต้ม!'

พร้อมกับเสียงแจ้งเตือน แผงสถานะสีฟ้าอ่อนตรงหน้าเขาก็อัปเดตทันที:

'โฮสต์': ลู่จ้าว

'พรสวรรค์': ผู้ถูกเลือกที่ต้องคำสาปแห่งความรู้ (พรสวรรค์เฉพาะตัว)

'ฐานความรู้ปัจจุบัน': ภาษาอังกฤษระดับ 4, คณิตศาสตร์ระดับมัธยมปลาย, การซ่อมบำรุงและขับขี่ยานพาหนะไฟฟ้าระดับเชี่ยวชาญ, ความรู้ทางการแพทย์ระดับเบื้องต้น, ทักษะการทำอาหารระดับมือใหม่, ความสามารถในการให้เหตุผลเชิงตรรกะระดับเบื้องต้น... คณิตศาสตร์ขั้นสูงระดับสูง

'แต้มความรู้': 1140 (140+1000)

'ภารกิจปัจจุบัน': นำพาโลกหลบหนีออกจากระบบสุริยะ (เวลาที่เหลือ: 363 วัน XX ชั่วโมง XX นาที XX วินาที)

'ร้านค้าความรู้': ยังไม่เปิด (ต้องการ 5000 แต้มความรู้เพื่อเปิดใช้งาน ปัจจุบัน 1140/5000)

'ข้อความจากระบบ': ความรู้คืออำนาจ! จงปีนป่ายต่อไป!

"1000 แต้ม..."

ลู่จ้าวมองดูตัวเลขที่พุ่งสูงขึ้นบนแผง

รอยยิ้มบางๆ ที่ไม่อาจควบคุมได้ปรากฏขึ้นที่มุมปาก

เป็นอย่างที่คาดไว้จริงๆ!

ความลึกซึ้งของความรู้และความเกี่ยวข้องกับสาขาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี เป็นตัวกำหนดจำนวนแต้มที่จะได้รับโดยตรง!

จาก 10 แต้มกระจัดกระจายก่อนหน้านี้

ครั้งนี้เขาได้รับถึง 1000 แต้ม!

การก้าวกระโดดอันมหาศาลนี้ยืนยันการตัดสินใจของเขา!

หอสมุด

คือ "คลังแสง" ที่ทรงพลังที่สุดของเขาในเวลานี้!

ความรู้สึกถึงความสำเร็จอันยิ่งใหญ่นี้ช่วยขจัดความเหนื่อยล้าทางจิตใจจากการจดจ่อเป็นเวลานาน และฉีดแรงจูงใจที่ยิ่งกว่าเดิมเข้าไปในตัวเขา!

โดยไม่ลังเล เขาลุกขึ้นเดินไปที่ชั้นหนังสือ

สายตาราวกับเหยี่ยวที่กำลังมองหาเหยื่อรายต่อไป—

ฟิสิกส์พื้นฐาน, กลศาสตร์คลาสสิกเบื้องต้น, หลักการแม่เหล็กไฟฟ้า...

เขาดึงหนังสือเล่มหนาออกมาและกอดไว้ในอ้อมแขน

ในขณะเดียวกัน บน ยานฉี่หมิง

การดู "การถ่ายทอดสด" ของลู่จ้าว

เริ่มมีความน่าเบื่อน้อยลงในรูปแบบที่แปลกประหลาด!

โดยเฉพาะในพื้นที่เมทริกซ์พลังงานจลน์ต่างๆ

ผู้คนนับหมื่นถูกบังคับให้ใช้แรงงาน ปั่นจักรยานอยู่กับที่อันแสนน่าเบื่อ!

การได้มองดูร่างโดดเดี่ยวที่นั่งอ่านหนังสือเงียบๆ ในหอสมุดว่างเปล่าบนหน้าจอ กลายเป็น "ความบันเทิง" และที่พึ่งทางใจในรูปแบบที่แปลกประหลาด!

ในตอนแรก บางคนก็รู้สึกเบื่อจริงๆ

"ยังดูอยู่อีกเหรอ? ผ่านไปชั่วโมงกว่าแล้วไม่ใช่เหรอ?"

"ฉันเผาผลาญไป 200 แคลอรี่แล้ว เขายังไม่ขยับเลยเหรอ?"

"การอ่านหนังสือมันมีอะไรน่าสนใจตรงไหน? น่าเบื่อยิ่งกว่าปั่นจักรยานอีก..."

แต่เมื่อเวลาผ่านไป!

สิบนาที ยี่สิบนาที...

ครึ่งชั่วโมงผ่านไป!

ลู่จ้าวยังคงมีสมาธิสูง

เขาจะลุกขึ้นมาเปลี่ยนหนังสือหรือหาน้ำดื่มเป็นครั้งคราวเท่านั้น

และเมื่อกลับมาจดจ่ออีกครั้ง!

ความเพียรพยายามอันเงียบเชียบนั้นเริ่มก่อให้เกิดพลังที่เปลี่ยนแปลงความรู้สึกอย่างแนบเนียน

"เฮ้ย... พวกนายสังเกตไหม? เขาดูเหมือนไม่ได้... แกล้งทำนะ?"

"ความเร็วในการพลิกหน้าของเขาดูมีจังหวะมาก ไม่เหมือนเปิดผ่านๆ มั่วๆ"

"แล้วเขาเปลี่ยนหนังสือไปหลายเล่มแล้วด้วย ทั้งหมดเกี่ยวกับคณิตศาสตร์กับฟิสิกส์..."

"หมอนี่... เอาจริงเหรอ?"

บทสนทนาค่อยๆ เปลี่ยนทิศทาง!

จากความเยาะเย้ยและการเฝ้าดูในตอนแรก ความรู้สึกประหลาดใจและสงสัยค่อยๆ คืบคลานเข้ามา!

แม้กระทั่งในตอนท้าย มีความชื่นชมที่แท้จริงแฝงอยู่โดยไม่รู้ตัว!

โดยเฉพาะหลังจากขีดจำกัด "ครึ่งชั่วโมง" ที่แบรนดท์ ยามาโมโตะ และคนอื่นๆ กำหนดไว้ถูกทำลายลงอย่างราบคาบ!

ความอับอายเงียบๆ เริ่มแพร่กระจายไปทั่วห้องประชุมวงแหวนแห่งโชคชะตา!

บรรยากาศเริ่มอึดอัดเล็กน้อย!

รอยยิ้มบนใบหน้าของยามาโมโตะ อิจิโร่ แข็งค้างไปนานแล้ว

เขาชำเลืองมองแบรนดท์อย่างไม่สบายใจ

แบรนดท์จ้องมองหน้าจออย่างเหม่อลอย นิ้วมือเคาะโต๊ะเบาๆ โดยไม่รู้ตัว

จังหวะเริ่มรวน!

เดิมทีเขารอคอยที่จะเห็นลู่จ้าวยอมแพ้ หาววอดๆ และในที่สุดก็ฟุบหลับไป!

แต่ชายหนุ่มในภาพ

นอกจากดวงตาจะดูเหนื่อยล้าเล็กน้อยจากการอ่านเป็นเวลานาน

ท่าทางของเขายังคงตั้งตรง และสมาธิไม่ได้ลดลงอย่างเห็นได้ชัด!

ซูเสวี่ยชิงไม่พูดอะไรอีก

เธอเพียงแค่ยืนเงียบๆ อยู่ด้านหลังเยื้องๆ ที่นั่งของจ้าวชิงเทียน

แววตาพึงพอใจจางๆ ฉายวาบในดวงตาเย็นชาของเธอ!

จ้าวชิงเทียนยังคงนิ่งเงียบ

แต่เส้นที่เม้มแน่นตรงมุมปากดูเหมือนจะผ่อนคลายลงเล็กน้อย

เวลายังคงเดินต่อไป

สี่สิบนาที...

ห้าสิบนาที...

หนึ่งชั่วโมง!

ลู่จ้าวนั่งอยู่ที่นั่นอย่างมั่นคง

หลังจากจมดิ่งอยู่กับ "กลศาสตร์คลาสสิกเบื้องต้น" มานานกว่าหนึ่งชั่วโมง!

เสียงเยาะเย้ยที่เคยดังก้องในห้องประชุมในตอนแรกได้จางหายไปอย่างไร้ร่องรอยนานแล้ว

ความเงียบที่น่าอึดอัด ราวกับเพิ่งถูกตบหน้าฉาดใหญ่

ปกคลุมอยู่เหนือแบรนดท์และผู้ติดตามของเขา

...

ภายในหอสมุด ลู่จ้าวปิดหนังสืออีกเล่มลง

'ติ๊ง! ตรวจพบว่าโฮสต์กำลังจดจ่อกับการอ่านและทำความเข้าใจ "กลศาสตร์คลาสสิกเบื้องต้น"!'

'การเรียนรู้องค์ความรู้สำเร็จ! ได้รับ: ความรู้กลศาสตร์คลาสสิกระดับสูง!'

'ได้รับแต้มความรู้ 800 แต้ม!'

จำนวนแต้มความรู้รวมพุ่งทะยานไปที่ 1940 แต้ม!

ทันทีที่ลู่จ้าวยิ้มออกมา อาการหน้ามืดก็เข้าจู่โจมเขาอย่างรุนแรง!

ดวงตาของเขาจ้องมองลู่จ้าว ราวกับว่าเขากำลังจะฟุบหัวทิ่มลงกับโต๊ะ!

เสียงฮือฮาด้วยความตึงเครียดระเบิดขึ้นทันทีบนอาร์ก!

"จบกัน!"

"เขาดูนานเกินไป เขาเพิ่งฟื้นตัว นี่มันภาวะน้ำตาลในเลือดต่ำ!"