บทที่ 6 จอมคนกลียุคไม่ขอเป็นคนคลั่งรัก 1

บทที่ 6 จอมคนกลียุคไม่ขอเป็นคนคลั่งรัก 1

เมื่อถอนตัวออกจากร่างของเป้าหมายภารกิจ เวินเส้ากลับเข้าสู่พื้นที่ภารกิจอีกครั้ง เขาเป็นเพียงผู้ทำภารกิจที่เพิ่งเริ่มต้น ในพื้นที่ภารกิจจึงมีเพียงเตียงนอนที่โรงงานแถมมาให้ ส่วนคะแนนอื่นๆ ถูกเขานำไปแลกเป็นมิติส่วนตัวขนาดหนึ่งลูกบาศก์เมตรหมดแล้ว

เวินเส้านอนลงบนเตียง หรี่ตาลงอย่างสบายอารมณ์

[ระบบ สรุปผลภารกิจ]

[ติ๊ง—กำลังสรุปผล ภารกิจในโลกก่อนหน้านี้โฮสต์ทำสำเร็จหนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์ ได้รับคะแนน 1000 หักค่ากล้องขนาดจิ๋ว 10 คะแนน เครื่องดักฟังขนาดจิ๋ว 10 คะแนน คงเหลือ 980 คะแนน คะแนนรวมปัจจุบันของโฮสต์คือ 980]

1000? มากกว่าเมื่อก่อนถึงสิบเท่าเลยทีเดียว! เวินเส้าลุกพรวดขึ้นมานั่ง

[เปิดแผงค่าสถานะ]

สิ้นคำสั่ง หน้าจอแผ่นหนึ่งก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเวินเส้าทันที

ชื่อ: เวินเส้า

เพศ: ชาย

อายุ: ไม่ทราบ

พลังจิต: 80

แผนก: กลุ่มตัวประกอบชาย–หมายเลข 006

ไอเทม: มิติส่วนตัว 1 ลูกบาศก์เมตร (ขยายเพิ่มได้)

คะแนน: 980

จำนวนภารกิจที่สำเร็จ: 1

[ระบบ ทำไมจำนวนภารกิจที่สำเร็จถึงเป็น 1 ล่ะ?]

เวินเส้ามองรายการที่เพิ่มเข้ามาใหม่บนแผงค่าสถานะอย่างไม่เข้าใจ นี่มันเป็นภารกิจที่สี่ที่เขาทำสำเร็จแล้วชัดๆ

[สามโลกแรกเป็นโลกแนะนำสำหรับมือใหม่ และถือเป็นโลกสำหรับทดสอบด้วย เมื่อโฮสต์ผ่านการทดสอบ ภารกิจอย่างเป็นทางการจะเริ่มนับเป็น 1]

เป็นอย่างนี้นี่เอง เวินเส้าพยักหน้าเข้าใจ เขาเหลือบมองมิติส่วนตัวเล็กจิ๋วของตัวเอง ในนั้นถูกเขายัดของจนเต็มเอียด พื้นที่หนึ่งลูกบาศก์เมตรไม่พอใช้จริงๆ ยังต้องสะสมคะแนนเพิ่มอีก

มิติส่วนตัวขนาดเริ่มต้น 1 ลูกบาศก์เมตร ใช้คะแนนแลกเปลี่ยน 300 ขยายเป็น 5 ลูกบาศก์เมตร ใช้คะแนน 3000 ขยายเป็น 10 ลูกบาศก์เมตร ใช้คะแนน 10000 ขยาย...

ช่างเถอะไม่ดูแล้ว เสียสายตาเปล่าๆ

[ระบบ เข้าสู่โลกถัดไป]

[ติ๊ง—กำลังส่งตัว]

นี่คือยุคสมัยแห่งความโกลาหล และเป็นยุคสมัยแห่งการเปลี่ยนแปลง ผู้ปกครองไร้คุณธรรม ใต้หล้าวุ่นวาย เหล่าผู้กล้าช่วงชิงความเป็นใหญ่ ไฟสงครามคุกรุ่นไปทั่วทุกสารทิศ

หลังจากผ่านการต่อสู้แย่งชิงมาระยะหนึ่ง สถานการณ์ในใต้หล้าก็เริ่มมั่นคง โดยราชวงศ์เหลียงเดิมถูกแบ่งออกเป็นสามส่วน ส่วนหนึ่งถูกครอบครองโดยเจ้าของร่างเดิม ใช้ชื่อราชวงศ์ว่า 'เส้า' ส่วนที่พระเอกครอบครอง ใช้ชื่อราชวงศ์ว่า 'จี้' และส่วนที่ราชวงศ์เดิมครอบครอง ใช้ชื่อราชวงศ์ว่า 'เหลียงยุคหลัง'

เจ้าของร่างเดิมในฐานะหนึ่งในสามกษัตริย์ เดิมทีมีความทะเยอทะยานอันยิ่งใหญ่ หมายมั่นจะสร้างผลงานที่ยิ่งใหญ่ จนกระทั่งเขายิงธนูไปถูกแม่นางรูปงามผู้หนึ่งในระหว่างการล่าสัตว์ ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป

ฮ่องเต้ที่เคยทุ่มเทกับงานเริ่มลุ่มหลงในวังหลัง กิจราชการพอกพูน นานวันเข้าก็สูญเสียศรัทธาจากประชาชน

ต้องรู้ว่า ใต้หล้าวุ่นวายมานานถึง 15 ปี ประชาชนพลัดถิ่นไร้ที่อยู่ บ้านเมืองรอการฟื้นฟู เป็นช่วงเวลาที่ต้องการการก่อสร้างพัฒนา แต่ในยามนี้ประมุขกลับมัวเมาในรสสวาท ไม่แยแสต่อราชกิจ

ประชาชนตื่นตระหนกหวาดกลัว ประกอบกับมีผู้ไม่หวังดีคอยยุยง บารมีของเวินเส้าจึงตกลงถึงจุดเยือกแข็งในทันที

ในนิยาย ตัวประกอบชายเชือดคอตัวเองตายในยามที่พระเอกยกทัพมาประชิดเมือง เขาฝืนทนถามนางเอกว่าเคยรักเขาบ้างไหม เรียกน้ำตาจากผู้อ่านได้เป็นกอบเป็นกำ

พระเอกใช้ความรวดเร็วปานสายฟ้าฟาดรวบรวมราชวงศ์เส้า ราชวงศ์เหลียงยุคหลังยังไม่ทันได้ตั้งตัว สถานการณ์ก็ตกเป็นรองเสียแล้ว กองกำลังของจี้และเส้ารวมกัน ไม่นานราชวงศ์เหลียงยุคหลังก็พ่ายแพ้ไป

ด้วยเหตุนี้ ใต้หล้าจึงรวมเป็นหนึ่ง

[ความปรารถนาของผู้ว่าจ้างคือ: รวมใต้หล้าเป็นหนึ่ง เป็นจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ตลอดกาล]

เวินเส้า: ......

[ระบบ ภารกิจนี้มันจะไม่ซับซ้อนไปหน่อยเหรอ]

รวมใต้หล้าเป็นหนึ่ง คุณดูสิว่าผมเหมือนใต้หล้าไหม?

[โลกนี้เป็นโลกระดับกลาง หากทำภารกิจสำเร็จหนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์จะได้รับคะแนน 5000]

[ขอโทษที เมื่อกี้เสียงดังไปหน่อย]

เวินเส้าหน้ามืดตามัวเพราะทรัพย์สินทันที ก็แค่รวมใต้หล้าเป็นหนึ่ง เป็นจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ตลอดกาล เขาทำ!

[จริงสิระบบ สำหรับพระเอกกับนางเอก ผู้ว่าจ้างได้ทิ้งคำพูดอะไรไว้ไหม]

[เขาบอกว่า ผู้ชนะเป็นจ้าว ผู้แพ้เป็นโจร]

ผู้ชนะเป็นจ้าว ผู้แพ้เป็นโจร ร่างเดิมไม่ได้เกลียดที่พระเอกใช้แผนการทำร้ายเขา แต่เกลียดที่บทบาทกำหนดให้เขาพ่ายแพ้ต่อแผนสาวงามอย่างง่ายดาย ทำให้ประชาชนของเขาทุกข์ยากสาหัสอยู่ถึงสองปี ให้เขาต้องแบกรับคำด่าทอตลอดไป

ผู้ชนะเป็นจ้าว ผู้แพ้เป็นโจร ครั้งนี้ เขาจะเป็นฝ่ายชนะ!

เวินเส้ารู้สึกฮึกเหิมขึ้นมา

......

"แม่นางที่พากลับมาเมื่อวานฟื้นแล้วพ่ะย่ะค่ะ" ฉือหรง ข้ารับใช้คนสนิทของร่างเดิมกล่าวขึ้น ดึงเวินเส้าออกมาจากความคิดที่ยุ่งเหยิง

ตอนนี้ช่วงเวลาที่เวินเส้าอยู่ยังถือว่าเร็วมาก เมื่อวานเขาพาคนไปล่าสัตว์ที่ชานเมือง เดิมทีเล็งธนูไปที่กระต่ายขาวตัวหนึ่ง แต่สุดท้ายกลับยิงไปโดนสตรีผู้หนึ่งเข้า

เลือดสดๆ ย้อมพื้นดินจนแดงฉาน สตรีผู้นั้นขดตัวเป็นก้อน ลมหายใจร่อแร่ นางหลับตาแน่น ใบหน้าซีดเผือด ราวกับดอกไม้สีขาวดอกเล็กๆ ที่สั่นระริกอยู่ท่ามกลางสายลม

สิบสี่ปีแห่งกลียุค สตรีที่บอบบางเพียงใดก็ย่อมติดความห้าวหาญมาบ้าง วังหลังของร่างเดิมล้วนเป็นยอดหญิงที่เคยติดตามเขาออกรบ ทันทีที่ได้เห็นดอกไม้สีขาวดอกเล็กๆ ที่แตกต่างออกไป ร่างเดิมจึงเกิดความสนใจ พานางกลับเข้าวัง แล้วสั่งให้คนไปสืบประวัติของนาง

ประวัติปลอมที่นางเอกสร้างขึ้นย่อมขาวสะอาด ร่างเดิมตรวจสอบแล้วจึงแต่งตั้งนางเป็นสนม

หนังสือที่วางอยู่บนโต๊ะทรงงานของร่างเดิมในตอนนี้ไม่ใช่ฎีกา แต่เป็นข้อมูลของนางเอก โชคดีที่ตอนนี้ยังเร็วอยู่ นางเอกยังไม่ได้รับการแต่งตั้งเป็นสนม

เวินเส้าเก็บราชโองการที่ร่างเดิมเขียนค้างไว้ครึ่งหนึ่ง แล้วกล่าวเรียบๆ ว่า "อืม ดูแลให้ดี รอให้นางหายดีแล้ว ก็ส่งนางออกไปเถอะ"

ฉือหรงอึ้งไปครู่หนึ่ง ถึงได้กล่าวอย่างนอบน้อมว่า "พ่ะย่ะค่ะ"

เขาติดตามข้างกายฮ่องเต้มาหลายปี เมื่อวานเห็นชัดๆ ว่าฮ่องเต้มีใจให้สตรีผู้นั้น แต่วันนี้ไม่รู้ทำไมถึงเปลี่ยนท่าที

แต่ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใด ก็ไม่ใช่เรื่องที่เขาจะซักถามได้ คำสั่งของฮ่องเต้ เขาเพียงแค่ต้องทำตามก็พอ

เวินเส้าพอใจในการรู้ความของเขามาก โบกมือให้เขาถอยออกไป ส่วนตนเองก็หยิบฎีกาฉบับหนึ่งขึ้นมาอ่าน

ภาษาโบราณที่เข้าใจยากทำเอาเขาปวดหัว แม้จะมีความทรงจำของร่างเดิมคอยช่วย เขาก็ยังจัดการได้ช้ามาก

เพราะความทรงจำก็ส่วนความทรงจำ การจะนำมาประยุกต์ใช้ได้อย่างเชี่ยวชาญยังต้องใช้เวลา

สามวันนี้ นอกจากขึ้นว่าราชการแล้ว เวินเส้าแทบไม่กินไม่ดื่ม ขลุกตัวอยู่แต่ในตำหนักฉินเจิ้ง ไม่เพียงเพื่อตรวจฎีกาที่ซับซ้อนเหล่านั้น แต่ในขณะเดียวกัน เขาพยายามหลอมรวมความรู้ของร่างเดิม ทำความเข้าใจปูมหลังของยุคสมัยนี้ เรียนรู้จนหัวหมุน คนที่พักผ่อนไม่เพียงพอนั้นมีรังสีอำมหิตยิ่งกว่าผี สุนัขเดินผ่านยังต้องโดนเตะสักสองที

หลังจากเหน็ดเหนื่อย ผลลัพธ์ที่ได้ก็คุ้มค่า

โดยรวมแล้ว ราชวงศ์สมมตินี้ค่อนข้างซับซ้อน สถานการณ์คล้ายยุคสามก๊กที่แบ่งใต้หล้าเป็นสามส่วน รักษาสันติภาพเพียงเปลือกนอก ระบบราชการคล้ายระบบสามฝ่ายหกกรมของราชวงศ์ถัง แต่การพัฒนาทางวัฒนธรรมกลับยุ่งเหยิง ขัดแย้งกันเองอย่างมาก ยากจะบอกว่าเหมือนราชวงศ์ไหน

โดยรวมถือว่าค่อนข้างเจริญ เช่น มีการผลิตกระดาษอย่างง่ายแล้ว เทคโนโลยีการหลอมเหล็กก็ไม่เลว แต่บางอย่างก็ดูไม่ได้เลย เช่น เกษตรกรรม เกษตรกรรมที่ล้าหลังอยู่แล้วเมื่อผ่านไฟสงคราม ยิ่งดูไม่ได้เข้าไปใหญ่ แม้แต่เวินเส้าที่เป็นถึงฮ่องเต้ยังกินอยู่อย่างจืดชืด ไม่ต้องพูดถึงประชาชนเลย ปีหนึ่งไม่รู้ว่ามีคนอดตายไปเท่าไหร่

เวินเส้าเองก็อยากเลียนแบบพวกคนที่ย้อนเวลามา สร้างสิ่งก่อสร้าง ปฏิรูปขนานใหญ่ โดยเฉพาะการนำพวกหม้อไฟอะไรทำนองนั้นเข้ามา แค่คิดก็ฟินแล้ว ก้าวสู่จุดสูงสุดของชีวิตในยุคโบราณได้เลย

แต่ติดที่ว่าแคว้นนี้ยากจนเกินไป! ทนรับการเปลี่ยนแปลงขนานใหญ่ไม่ไหวแน่

แต่สามารถนำพืชผลที่ให้ผลผลิตสูงเข้ามาได้ เช่น มันฝรั่ง ข้าวโพด อะไรพวกนี้ ในร้านค้าของระบบมีเมล็ดพันธุ์ขาย หนึ่งคะแนนซื้อได้ถุงเบ้อเริ่ม แต่ของพวกนี้จะเอาออกมายังไงดีล่ะ?

เวินเส้าคิดจนหัวจะล้านอยู่แล้ว

ใครบอกว่าเป็นฮ่องเต้แล้วสบาย วะฮ่าๆๆ สรุปใครมันสบายกันแน่