บทที่ 5 ตัวประกอบชายในนิยายแนวหนีไปพร้อมลูกในท้อง 5 [จบ]

บทที่ 5 ตัวประกอบชายในนิยายแนวหนีไปพร้อมลูกในท้อง 5 [จบ]

แม้จะตัดสินใจแล้วว่าจะจัดการพระเอกนางเอกอย่างไม่ไว้หน้า แต่เวินเส้าไม่ได้คิดจะเป็นฝ่ายลงมือก่อน เพราะเผยฉี ไม่ใช่คนที่มีความอดทนขนาดนั้น

ในที่สุดผ่านไปอีกไม่กี่วัน เวินเส้ามองเงาร่างลับๆ ล่อๆ ในจอมอนิเตอร์ลานจอดรถใต้ดินของบริษัท แล้วยิ้ม

คนคนนั้นดูเป็นมืออาชีพ มาดูลาดเลาล่วงหน้า กล้องวงจรปิดที่ประตูจับไม่ได้แม้แต่ชายเสื้อ กล้องวงจรปิดหลักด้านในมืดสนิท เห็นได้ชัดว่าถูกแฮก

แต่กล้องล่องหนของระบบ เป็นเทคโนโลยีที่เหนือกว่าโลกนี้โดยสิ้นเชิง ทำให้เขาไม่มีที่ซ่อนตัว

"เป็นไง เรียบร้อยไหม?" เผยฉีถาม ในใจยังคงตื่นเต้นอยู่บ้าง แม้เมื่อก่อนจะเคยใช้วิธีไม่ขาวสะอาดชนะการประมูล แต่เล่นใหญ่ขนาดนี้เป็นครั้งแรก เพราะเบรกแตก ถ้าโชคร้ายก็ถึงขั้นรถพังคนตาย

"ผมลงมือ คุณวางใจได้ เราร่วมงานกันมาตั้งกี่ครั้ง คุณเห็นผมพลาดเมื่อไหร่" คนคนนั้นพูดอย่างมั่นใจ

"แต่ตกลงกันแล้วนะ นี่เป็นครั้งสุดท้าย ผมก็อยากล้างมือในอ่างทองคำ ไปใช้ชีวิตสงบๆ สักสองสามปี"

"อืม เดี๋ยวโอนเงินไปให้" แววตาเผยฉีฉายแววอำมหิต ไม่ว่าจะยังไง เขาถอยหลังไม่ได้แล้ว เวินเส้า แกอย่าโทษฉันก็แล้วกัน!

เผยฉีนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานอย่างสบายใจ ดูโทรศัพท์เป็นระยะ หวังจะมีข่าวใหม่ล่าสุด ยิ่งนานเข้า ในใจเขายิ่งกังวล เรื่องราวดูเหมือนจะหลุดการควบคุม ความรู้สึกนี้ทำให้เขาไม่สบายใจเอาเสียเลย

จนกระทั่งฟ้ามืด เหรินเหยียนเหยียนโทรมาเร่งให้กลับบ้าน เขาถึงลุกพรวด เดินวนไปวนมาในห้องทำงาน

ทำไมถึงไม่มีข่าวล่ะ? หรือว่าวันนี้เวินเส้าไม่ได้ขับรถกลับ?

เผยฉีคิ้วขมวด แล้วคลายออก

ช่างเถอะ ไม่ใช่วันนี้ก็พรุ่งนี้ ไม่ต้องรีบ

แต่เขาคิดไม่ถึงว่า เขาไม่ได้ข่าวว่าเวินเส้าเกิดอุบัติเหตุ แต่กลับได้ตำรวจมาเยือนแทน

รถตำรวจจอดที่หน้าประตูคฤหาสน์ตระกูลเผย ได้รับเชิญเข้าบ้านอย่างสุภาพ พ่อเผยแม่เผยไม่รู้ต้นสายปลายเหตุ แต่โดยสัญชาตญาณก็ร้อนตัว มือพวกเขาเองก็ไม่สะอาด ถ้าจะนับกันจริงๆ ก็พอให้กินข้าวแดงในคุกได้หลายปี

"คุณตำรวจครับ มีธุระอะไรหรือเปล่าครับ?"

"ได้รับแจ้งความ เผยฉีจ้างวานฆ่า เชิญไปกับเราเพื่อให้ปากคำด้วยครับ" หัวหน้าทีมเป็นตำรวจวัยกลางคนท่าทางเที่ยงธรรม กวาดตามองคนในคฤหาสน์ด้วยใบหน้าเคร่งขรึม

"จ้างวาน? ฆ่าคน?" เผยฉีใจหายวาบ ตกใจจนถอยหลังไปก้าวหนึ่ง

ตำรวจวัยกลางคนจึงหันมามอง "คุณคือเผยฉี? เชิญไปกับเราด้วยครับ"

"คุณตำรวจท่านนี้ ขอทราบชื่อแซ่หน่อยครับ เรื่องนี้ต้องมีอะไรเข้าใจผิดกันแน่ๆ" พ่อเผยตั้งสติ สีหน้ายิ้มแย้มกล่าว

"ใช่ค่ะคุณตำรวจ ลูกชายฉันเป็นพลเมืองดีเคารพกฎหมาย ช่วงนี้เขาทำงานล่วงเวลาตลอด จะไปจ้างวานฆ่าคนได้ยังไงคะ?" แม่เผยลนลาน เธอมีลูกชายแค่คนเดียว จะเป็นอะไรไปไม่ได้

"คุณตำรวจ มีอะไรเข้าใจผิดหรือเปล่าครับ?"

"คุณลุงตำรวจ พ่อผมต้องถูกใส่ร้ายแน่ๆ!"

เหรินเหยียนเหยียนกับเผยเหรินจับมือเผยฉีไว้คนละข้าง เหรินเหยียนเหยียนรู้สึกว่ามือของเผยฉีสั่นเทาเล็กน้อย จึงอดมองเขาด้วยความตกตะลึงไม่ได้

"จะเข้าใจผิดหรือไม่ หลังการสอบสวนก็รู้เองครับ ก่อนความจริงจะปรากฏ เผยฉีในฐานะผู้ต้องสงสัย ต้องไปสถานีตำรวจเพื่อรับการควบคุมตัว" ตำรวจวัยกลางคนกล่าว

ผู้แจ้งความส่งคลิปและเสียงบันทึกมาแจ้งความ เบื้องบนได้เชิญผู้เชี่ยวชาญมาตรวจสอบความถูกต้องแล้ว ผลคงออกมาเร็วๆ นี้ สัญชาตญาณของตำรวจเฉียบคมมาก จากปฏิกิริยาของจำเลย เรื่องนี้น่าจะเป็นเรื่องจริงเก้าในสิบส่วน

เผยฉีถูกพาตัวไปอย่างคนหมดอาลัยตายอยาก หลักฐานมัดตัวแน่นหนา สองตระกูลจ้างทนายมือดีมาสู้คดีกันอยู่นาน ภายใต้การสอบสวนอย่างมืออาชีพของตำรวจ คนที่ถูกจ้างวานคายความลับออกมาอีกเพียบ ทำเอาฮือฮากันไปทั่ว อินเทอร์เน็ตเต็มไปด้วยเรื่องของเขา

ในที่สุด เผยฉีถูกตัดสินจำคุกแปดปี ผู้สมรู้ร่วมคิดหกปี

ต่อให้เขามีเงินทองล้นฟ้า ก็ไม่อาจหนีพ้นบทลงโทษทางกฎหมาย

ตั้งแต่เผยฉีถูกพาตัวไป เผยเหรินก็เหม่อลอย จู่ๆ ก็ไม่เข้าใจว่าโลกนี้เป็นอะไรไป ทำไมพ่อจู่ๆ ถึงถูกจับ ทำไมตื่นมาแล้วทุกอย่างถึงเปลี่ยนไป

เขาตั้งใจจะเปลี่ยนแปลงอะไรบางอย่าง แต่กลับพบว่าไร้เรี่ยวแรง บางทีเขาถึงขั้นคิดว่า หรือชาติก่อน เป็นเพียงจินตนาการของเขา?

เผยฉีติดคุก วิธีการสกปรกของเขาเมื่อก่อนก็ถูกแฉ ถูกประณามทั้งโลกออนไลน์ ตระกูลเผยถูกต่อต้านจากทุกฝ่าย รวมถึงการแก้แค้นจากผู้เสียหายในอดีต

เวินเส้าช่วยดันหลังเล็กน้อย ตระกูลเผยอันยิ่งใหญ่ก็ถูกแบ่งเค้กจนไม่เหลือซาก พอไม่มีคู่แข่งอย่างตระกูลเผย บวกกับเวินเส้าในฐานะผู้เสียหายที่ "น่าสงสาร" ชาวเน็ตต่างเห็นใจ แนวโน้มของตระกูลเวินยิ่งดีวันดีคืน รุ่งโรจน์ถึงขีดสุด

เวินเส้ามองความคืบหน้าของภารกิจ ถึง 90% แล้ว

วันก่อนยังเสพสุขกับลาภยศสรรเสริญ วินาทีถัดมาบริษัทล้มละลายเหมือนหมาจนตรอก พ่อเผยแม่เผยสัมผัสได้ถึงความตกต่ำของชีวิต พวกเขาโยนความผิดทั้งหมดไปที่เหรินเหยียนเหยียน

ถ้าไม่ใช่เพราะตัวซวยอย่างเธอ ลูกชายจะไปลงมือกับเวินเส้าได้ยังไง เรื่องราวจะเป็นแบบนี้ได้ยังไง?

เหรินเหยียนเหยียนก็ไม่ใช่คนยอมคน ยังไงเธอกับเผยฉีก็ยังไม่ได้จดทะเบียนสมรส เธอก็หอบลูกพาเผยเหรินกลับตระกูลเหรินไปดื้อๆ ตระกูลเหรินแม้จะถูกตระกูลเผยเล่นงาน แต่ธุรกิจก็ไม่เล็ก พอให้สองแม่ลูกกินใช้อย่างสุขสบายไปทั้งชีวิต

พ่อเผยแม่เผยจะยอมปล่อยเธอไปได้ยังไง ตามเธอกลับไป แต่ถูกคนตระกูลเหรินไล่ตีออกมา อดีตนายหญิงตระกูลเผย ตอนนี้หมดสภาพ นั่งด่าทอหน้าประตูบ้านตระกูลเหริน พ่อเผยนั่งเงียบๆ อยู่ข้างๆ มองดูอย่างเงียบเชียบ

ระบบส่งภาพอันน่าประทับใจนี้กลับมา เวินเส้าชื่นชมหมากัดกันอยู่พักหนึ่ง พอดูพอแล้วก็ลงมืออีกครั้ง ทำให้ตระกูลเหรินล่มจม

"เพียะ!" พ่อเหรินตบหน้าเหรินเหยียนเหยียนฉาดใหญ่ โกรธจนตัวสั่นเทิ้ม

เขาคลอดลูกเลวๆ แบบนี้ออกมาได้ยังไง ห้าปีก่อน เพราะเธอ ธุรกิจตระกูลเหรินหดตัว ห้าปีต่อมาก็เพราะเธอ ตระกูลเหรินล้มละลาย!

ตัวซวยจริงๆ

เหรินเหยียนเหยียนหน้าหัน มองดูห้องเช่ารูหนูที่ทั้งเล็กทั้งโทรมตรงหน้า น้ำตาก็ไหลพราก เธอไม่เข้าใจ ชีวิตดีๆ ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้?

เผยเหรินก็ไม่เข้าใจ ตั้งแต่เผยฉีเข้าคุก เขาก็ยิ่งเงียบขรึม มักจะคิดว่า ถ้าหลับตาลงนอนตื่นหนึ่ง จะกลับไปชาติก่อนได้ไหม?

เพื่อปากท้อง ทั้งห้าคนจำต้องออกไปหางานทำ เวินเส้าก็ใช้วิธีเดียวกับเผยฉี กดดันพวกเขา ให้พวกเขาทำได้แค่งานสกปรกและเหนื่อยที่สุด พอประทังชีวิต ผิวพรรณที่เคยดูแลอย่างดีร่วงโรยอย่างรวดเร็ว ชีวิตได้บดขยี้ความหยิ่งยโสของพวกเขาจนหมดสิ้น เหมือนกับเจ้าของร่างเดิมในชาติก่อน

ส่วนพระเอก เวินเส้าไม่ต้องจงใจไปกดดันแล้ว มีประวัติอาชญากรรม บวกกับความโด่งดังระดับนั้น จะหางานดีๆ ทำได้ก็แปลกแล้ว

หลังจากเผยฉีออกจากคุก ก็พัวพันกับเหรินเหยียนเหยียนไปทั้งชีวิต เพราะทำงานหนักเกินไป จึงจากไปก่อนเวินเส้า

วันนั้นฝนตกหนักมาก เวินเส้านั่งรอฝนหยุดเงียบๆ ที่ริมหน้าต่าง มองดูท้องฟ้า ดูเหมือนจะฟ้าใสกว่าเดิม

โลกที่มีนิยายเป็นแกนหลัก กำเนิดจากนิยาย ก็ถูกจำกัดด้วยนิยาย หากไม่มีเวินเส้า โลกนี้จะดำเนินจากบทที่หนึ่งไปจนบทสุดท้าย แล้ววนลูปซ้ำไปซ้ำมา บัดนี้ พระเอกตายแล้ว จุดจบถูกทำลาย โลก จะเดินหน้าต่อไปเรื่อยๆ

ชาตินี้เวินเส้ามีชีวิตอยู่ถึง 71 ปี เขาไม่ได้แต่งงาน แต่รับอุปการะเด็กคนหนึ่งจากสถานสงเคราะห์ พ่อเวินแม่เวินไม่ได้คะยั้นคะยอเรื่องที่เขาไม่แต่งงาน คิดแค่ว่าเขาเจ็บปวดจากความรัก แค่กังวลเป็นครั้งคราวว่าเขาจะเหงาไหม

เหงาไหม?

เข้ามาอยู่ในร่างคนอื่น ต่อให้แทนที่ร่างกายและความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม สุดท้ายก็เป็นเพียงคนนอกที่ล่องลอย จะไม่เหงาได้อย่างไร?

เพียงแต่ความเหงานี้ เมื่อเทียบกับวันเวลาที่ต้องล่องลอยเป็นวิญญาณนับพันปีแล้ว ดีกว่ากันมากโข

[ติ๊ง——ภารกิจเสร็จสิ้น]