บทที่ 6 - การกลายพันธุ์!

บทที่ 6 - การกลายพันธุ์!

โรงพยาบาลภายในสถาบัน

ตอนที่เฉินเซี่ยงฟื้นขึ้นมา ก็เป็นเวลาพลบค่ำแล้ว

"คุณหมอหลิว เขาฟื้นแล้วครับ"

"ดูเหมือนผู้ช่วยสอนเฉินจะฟื้นตัวได้ดีนะ ผู้ช่วยสอนอู๋ รบกวนคุณช่วยดูผู้ช่วยสอนเฉินให้น้ำเกลือขวดนี้จนหมด แล้วช่วยโรยผงเงินขับไล่สิ่งชั่วร้ายให้เขาหน่อย ผู้ช่วยสอนเฉินนี่ดวงแข็งจริงๆ จิตใจไม่ได้รับการปนเปื้อน..."

"ผมทราบแล้วครับ คุณหมอหลิวไปทำงานเถอะ ทางนี้ผมดูให้เอง"

เฉินเซี่ยงไอโขลกๆ สองสามที รู้สึกแสบร้อนที่ปอดและหัวใจ หันไปมองคนสองคนที่กำลังคุยกัน

คนหนึ่งคือผู้ช่วยสอนอู๋ที่เจอกันในห้องเรียนเมื่อครู่ ยังคงสวมชุดสูทสวมแว่นตาดูเป็นผู้ดีมีการศึกษา

อีกคนย่อมเป็นหมอ สั่งความอีกสองสามประโยคก็รีบเดินจากไป

เฉินเซี่ยงสูดอากาศร้อนระอุเข้าไป ฝืนยันกายลุกขึ้น

"ผู้ช่วยสอนอู๋ ขอบคุณครับ..."

ชายหนุ่มไม่ตอบ เพียงแต่มองเขาด้วยสายตาเรียบเฉยจากมุมสูง

เฉินเซี่ยงขมวดคิ้ว รู้สึกถึงความผิดปกติ

วินาทีต่อมา ผู้ช่วยสอนอู๋ก็เอ่ยขึ้นช้าๆ

"เฉินเซี่ยง เพศชาย อายุสิบแปด พักอยู่ตึกหมายเลข 47 ห้อง 208 พี่สาวชื่อเฉินเส้าเหยียน สมาชิกยศหัวหน้าแก๊งอัคคี พี่ชายชื่อเฉินซิ่น ตำรวจชั้นสัญญาบัตรสถานีตำรวจเขตแปด... ผมพูดถูกไหม"

เฉินเซี่ยงรูม่านตาหดเกร็ง ฝืนยิ้ม

"ผู้ช่วยสอนอู๋ ผมไม่เข้าใจความหมายของคุณ..."

"มีอะไรไม่เข้าใจ!"

เขาพุ่งตัวเข้ามาประชิด หน้าแทบชิดหน้า จ้องตาเฉินเซี่ยงเขม็ง

"พี่สาวแกเฉินเส้าเหยียนดูท่าจะไม่ธรรมดานะ ถึงยัดแกเข้ามาได้... แกคือหมากตัวสำคัญของแก๊งอัคคีใช่ไหม"

เฉินเซี่ยงขมวดคิ้ว

"ไม่ใช่ครับ"

"ไม่ว่าแกจะใช่หรือไม่ใช่"

ผู้ช่วยสอนอู๋ยืดตัวตรง ขยับแว่นตา

"ขอแนะนำตัวใหม่ ผมชื่ออู๋ซ่างผิ่น พ่อผมชื่ออู๋จินลู่ เป็นผู้ถือไม้เท้าแห่งแก๊งจระเข้"

สีหน้าของเฉินเซี่ยงเปลี่ยนไป คำว่าผู้ถือไม้เท้า หมายถึงผู้ถือคทาอำนาจ แปลว่า 'ลูกพี่ใหญ่' หรือ 'ผู้มีอำนาจสั่งการ'

เขตแปดมีความวุ่นวาย มีแก๊งมาเฟียเป็นร้อยยึดครองพื้นที่ ในจำนวนนั้นมีแก๊งอัคคีและแก๊งจระเข้เป็นใหญ่ที่สุด ฝ่ายแรกครองเขตแปดใต้ ฝ่ายหลังครองเขตแปดเหนือ คล้ายการประจันหน้ากันระหว่างเหนือใต้...

และอู๋ซ่างผิ่นที่เป็นถึงลูกชายหัวหน้าแก๊งจระเข้ กลับมาเป็นผู้ช่วยสอนในสถาบันเทวรูปยักษ์?

เฉินเซี่ยงรู้สึกว่า สถาบันเทวรูปยักษ์น่าจะร้ายกาจกว่าที่เขาคิดไว้เสียอีก

อู๋ซ่างผิ่นพูดต่อ

"แก๊งอัคคีเก่งนี่นา แย่งตำแหน่งผู้ช่วยสอนทางการของฉันไปดื้อๆ ให้แกมาเสียบแทน..."

พูดพลางเขาก็กำหมัดแน่น อาจารย์หนึ่งคนมีผู้ช่วยสอนทางการได้แค่คนเดียว ไอ้หมอนี่มา เขาก็ต้องไป

เฉินเซี่ยงหนังตากระตุก เข้าใจแล้วว่าน่าจะเป็นเรื่องเข้าใจผิด รีบอธิบาย

"เดิมทีผมจะเข้ามาเรียนครับ อาจารย์หลินเปลี่ยนให้ผมเป็นผู้ช่วยสอน ไม่เกี่ยวกับแก๊งอัคคีหรือพี่สาวของผมเลย..."

"ฉัน ไม่ สน ใจ!"

อู๋ซ่างผิ่นเน้นทีละคำ แววตาเย็นยะเยือก

"ตอนนี้แกเป็นท่านผู้ช่วยสอน ฉันจะไม่แตะต้องแก แต่แก๊งจระเข้จะเปิดศึกกับแก๊งอัคคี สงครามระหว่างแก๊งเริ่มขึ้นแล้ววันนี้"

เขาเว้นจังหวะแล้วหัวเราะ

"จำไว้ ครั้งนี้ไม่ใช่แค่การกระทบกระทั่ง แต่เป็นสงคราม คนตายสักคนสองคนเป็นเรื่องปกติมาก โดยเฉพาะคนของแก๊งอัคคี หรือไม่ก็ตำรวจบางคนในโรงพัก... แกคิดว่าไง"

สิ้นเสียง เฉินเซี่ยงก็กระโจนขึ้นทันที ปืนไรโนฮันเตอร์ 5 สีดำทมิฬจ่อเข้าที่ใต้คางของอู๋ซ่างผิ่น

"ผมบอกแล้วไง ว่านี่เป็นเรื่องเข้าใจผิด!"

"ฉันก็บอกแล้ว ว่าฉันไม่สนหรอกว่าสาเหตุจริงๆ คืออะไร" เผชิญหน้ากับปืนพกกระบอกโตที่เย็นเฉียบ สีหน้าของอู๋ซ่างผิ่นไม่มีการเปลี่ยนแปลง

"แกแย่งที่ของฉัน นั่นคือต้นเหตุ อีกอย่าง..."

ใบหน้าของเขาฉายแววเย้ยหยัน

"ฉันเริ่มเชื่อแล้วสิว่าแกไม่ใช่คนที่แก๊งอัคคีส่งมาจริงๆ ถึงได้เอาปืนมาจ่อฉัน... หึหึ"

สิ้นเสียง อู๋ซ่างผิ่นก็แย่งปืนไรโนฮันเตอร์ 5 ไป จ่อปืนพกกระบอกโตที่ระเบิดหัวแรดได้เข้าที่หัวตัวเอง

และท่ามกลางสายตาตกตะลึงของเฉินเซี่ยง เขาก็เหนี่ยวไก

'ปัง!!'

พร้อมกับเสียงคำรามกึกก้องจนหูอื้อที่ปากกระบอกปืน ประกายไฟแลบแปลบ ศีรษะของอู๋ซ่างผิ่นหงายไปข้างหลัง แล้วค่อยๆ กลับมาตั้งตรง

กระสุนแบนแต๊ดแต๋ฝังอยู่ที่ผิวหนังหน้าผากของเขา เลือดไหลลงมาตามดั้งจมูก

"ฉันทำลายด่านแรกของวิทยายุทธ์ลึกลับแล้ว ฉันฝึกผิวหนังเส้นเอ็นกระดูกสำเร็จแล้ว ฉันคือ 'ปรัชญาเมธีวิทยายุทธ์'... ปืน? มีประโยชน์หรือ"

ข้างนอกมีเสียงฝีเท้าสับสนวุ่นวาย หมอหลิวผลักประตูเข้ามา

"เกิดอะไรขึ้น! ยิงปืนในโรงพยาบาล จะบ้ากันไปใหญ่แล้ว!"

อู๋ซ่างผิ่นตบไหล่ที่แข็งทื่อของเฉินเซี่ยง หันไปมองหมอหลิว ยิ้มร่า

"หมอหลิว ผมแสดงหนังเหนียวฟันแทงไม่เข้าให้ผู้ช่วยสอนเฉินดูน่ะครับ ผมเพิ่งก้าวผ่านด่านแรกของวิทยายุทธ์ลึกลับ ก็เลยตื่นเต้นไปหน่อย ต้องขออภัยด้วย"

หมอหลิวหน้าเขียวคล้ำ แต่ก็ไม่กล้าพูดอะไร ผู้ช่วยสอนธรรมดาไม่เท่าไหร่ แต่ผู้ช่วยสอนสาขาศาสตร์ลี้ลับโบราณนั้นต่างออกไป...

เขาสูดหายใจลึก

"ผู้ช่วยสอนอู๋ช่างมีอารมณ์ขัน แต่ช่วยเพลาๆ หน่อย ที่นี่คือโรงเรียน คือโรงพยาบาล..."

หมอพูดจบก็ขอตัวออกไป ก่อนไปช่วยปิดประตูให้อย่างรู้ใจ

อู๋ซ่างผิ่นหันกลับมา มองเฉินเซี่ยงจากมุมสูง โปรยผงเงินขับไล่สิ่งชั่วร้ายลงมา

"กลับไปซะ ไปดูใจครอบครัวแกเป็นครั้งสุดท้าย"

สีหน้าของเฉินเซี่ยงลึกล้ำ ข่มความเจ็บปวดแสบร้อนที่ปอดและหัวใจ ยันกายลุกขึ้น ใช้กระดาษทิชชู่เช็ดเลือดให้อู๋ซ่างผิ่นทีละนิด แล้วหยิบปืนไรโนฮันเตอร์ 5 กลับมาจากมือเขา

เขาพูดเสียงเบา

"สรุปคือ สถานะผู้ช่วยสอนนี่สำคัญมาก? ถึงขั้นมีสถานะสูงส่ง? ดูเหมือนนายจะไม่กล้าแตะต้องฉันจริงๆ สินะ..."

เฉินเซี่ยงแสยะยิ้ม จ่อปืนไรโนฮันเตอร์ 5 เข้าที่หน้าของอู๋ซ่างผิ่น

'ปัง ปัง ปัง ปัง ปัง!!'

ควันปืนตลบอบอวล กระสุนห้านัดยิงอัดเข้าไปที่จุดเดิม กระสุนนัดแรกถูกอีกสี่นัดหลังตอกเข้าไปในเนื้อ ฝังเข้าไปในกระดูกใบหน้าของอู๋ซ่างผิ่น

เขาร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดสุดขีด ล้มกลิ้งลงกับพื้น

"ที่นี่โรงพยาบาลนะ โรงพยาบาล!" เสียงคำรามด้วยความโกรธของหมอหลิวดังมาจากข้างนอก

เฉินเซี่ยงไม่สนใจ จ้องมองอู๋ซ่างผิ่นที่นอนกุมหน้าดิ้นทุรนทุรายอยู่บนพื้นด้วยสายตาเย็นชา

"ก็ไม่ได้ฟันแทงไม่เข้าโดยสมบูรณ์นี่นา..."

เขาสะพายกระเป๋า หันหลังเดินจั้มอ้าวออกไป

..................

ระหว่างเดินออกจากประตูโรงเรียน เฉินเซี่ยงโทรหาเจ้ใหญ่

เสียงสัญญาณดังอยู่นาน ก่อนจะตัดเข้าสู่ระบบฝากข้อความ

หัวใจเขาบีบรัด รีบโทรหาพี่รอง

คราวนี้มีคนรับ

"ฮัลโหล? น้องเล็ก มีอะไร"

ได้ยินเสียงที่คุ้นเคยจากปลายสาย เฉินเซี่ยงถอนหายใจเฮือกใหญ่

"พี่รอง เจ้ใหญ่ล่ะ"

"เจ้แกหรือ โดนพี่จับขังไปแล้ว..."

เฉินซิ่นเล่าสรุปสั้นๆ ในโทรศัพท์

"แก๊งจระเข้ไม่รู้เป็นบ้าอะไร บุกโจมตีตึกระฟ้าที่แก๊งอัคคีคุมอยู่หลายสิบแห่ง ตอนนี้ทั้งสองฝ่ายเปิดศึกกันเต็มรูปแบบแล้ว โรงพักวุ่นวายไปหมด..."

คิ้วของเฉินเซี่ยงกระตุกถี่ๆ

ในโทรศัพท์ เฉินซิ่นพูดต่อ

"การยิงกันครั้งนี้สเกลใหญ่จนน่ากลัว พี่กลัวเจ้ใหญ่จะเป็นอันตราย เลยจับขังข้อหาทิ้งขยะเรี่ยราด ก่อความวุ่นวาย จะได้มีข้ออ้างไม่ต้องไปร่วมวงวิวาทระหว่างแก๊ง"

เขาถอนหายใจ

"ผีเท่านั้นที่รู้ว่าพวกขาใหญ่พวกนี้เป็นบ้าอะไร ตอนนี้เขตแปดเละเทะไปหมดแล้ว..."

เฉินเซี่ยงเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเล่าเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นทั้งหมดให้ฟัง

"อะไรนะ!"

เสียงเฉินซิ่นในโทรศัพท์สูงขึ้นอีกแปดระดับ

"แกยิงลูกชายอู๋จินลู่ไปหกนัด?!"

"ห้านัดครับ" เฉินเซี่ยงตอบเสียงอู้อี้ "อีกนัดมันยิงตัวเอง"

เสียงหอบหายใจถี่กระชั้นของเฉินซิ่นดังลอดมาตามสายอย่างชัดเจน

ผ่านไปครู่ใหญ่ เขาพูดเสียงแห้ง

"พี่รู้แล้ว เดี๋ยวพี่ไปปรึกษากับเจ้ก่อน แกรีบกลับบ้าน ล็อคประตูให้ดี... เอา 'ของสิ่งนั้น' กลับไปด้วย!"

หลังจากกำชับอีกหลายเรื่อง พี่รองก็รีบวางสายไป เฉินเซี่ยงไอโขลกๆ สีหน้าเดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย

ความรู้สึกถึงวิกฤตถาโถมเข้ามาดั่งคลื่นยักษ์

เขาถอนหายใจหนักๆ รีบเดินออกจากสถาบันเทวรูปยักษ์ ไม่คิดจะประหยัดเงินอีกแล้ว อยากจะเรียกแท็กซี่กลับบ้านให้เร็วที่สุด

แต่บนถนนกลับโล่งโจ้ง ไม่มีรถสักคัน

แม้แต่คนเดินเท้ายังเร่งรีบ เหมือนกำลังจะมีเรื่องร้ายเกิดขึ้น

"ผู้กล้า?"

เสียงใสราวกระดิ่งดังขึ้น เฉินเซี่ยงหันไปมอง เห็นสีเงินที่ดูสะอาดตากับใบหน้าสะสวย

"คุณคือ..."

เฉินเซี่ยงลังเลครู่หนึ่ง

"นักเรียนเสี่ยวเว่ย?"

คนมาใหม่ก็คือเสี่ยวเว่ยสาวน้อยผมเงินจากวิชาวิทยายุทธ์ลึกลับนั่นเอง

เสี่ยวเว่ยหัวเราะเสียงใส

"ฉันเอง ท่านผู้กล้า... อ้อไม่สิ ผู้ช่วยสอนเฉิน โบกรถอยู่หรือ ตอนนี้โบกไม่ได้หรอก ฉันมีรถ ให้ฉันไปส่งไหม"

เฉินเซี่ยงลังเลนิดหนึ่ง ก่อนพยักหน้าเบาๆ

"ขอบคุณครับ"

"เรื่องเล็กน้อย ผู้ช่วยสอนเฉินรอตรงนี้แป๊บนะคะ เดี๋ยวฉันไปเอารถ"

เฉินเซี่ยงมองตามหลังเด็กสาวที่กระโดดโลดเต้นจากไป แล้วก็ไอโขลกๆ อีกครั้ง

ความรู้สึกแสบร้อนยิ่งรุนแรงขึ้น ลามจากปอดและหัวใจมาที่หลอดลม โพรงจมูก...

"ฉันเป็นอะไรไป..."

เฉินเซี่ยงรู้สึกร้อนจนมึนเบลอ ไออย่างหนัก ระหว่างที่สติพร่าเลือน เขาเหมือนจะเห็นสะเก็ดไฟเล็กๆ

สะเก็ดไฟสีดำทมิฬ

???

เขารีบหยิบมือถือขึ้นมา เปิดกล้องหน้า ดูสภาพตัวเองตอนนี้

ใบหน้าแดงก่ำ สีหน้าอิดโรย แฝงความกังวล

ความรู้สึกแสบร้อนที่ลำคอพุ่งพล่านขึ้นมาฉับพลัน

เฉินเซี่ยงไอโครมใหญ่ใส่โทรศัพท์

เขาเห็นผ่านหน้าจอมือถืออย่างชัดเจนว่า เปลวไฟสีดำทมิฬที่แฝงเสียงละเมอ เสียงโหยหวน เสียงร้องไห้ ไหลเวียนออกมาพร้อมลมหายใจ พ่นไอความร้อนสีดำกระแทกใส่โทรศัพท์

โทรศัพท์ทั้งเครื่องระเหยกลายเป็นไอ แต่มือกลับปลอดภัยไร้รอยขีดข่วน

เฉินเซี่ยงเอ๋อไปแล้ว

"เพลิงทมิฬ... แห่งหุบเหวลึก?"

เขานึกถึงเสียงหลอนก่อนหน้านี้ได้

'อำนาจแห่งเพลิงทมิฬหุบเหวลึก...'

'ได้รับการเติมเต็มบางส่วน'

[จบแล้ว]