ตอนที่ 4: หลบหนี

บนทางหลวงสายหลักที่มุ่งหน้าออกจากเมืองเซนต์สตัน

"แม่งเอ๊ย! แม่งเอ๊ย! แม่งเอ๊ย!"

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความตื่นเต้นหรือความโกรธเกรี้ยว ซามูเอลทุบพวงมาลัยรถรัวๆ ขณะเหยียบคันเร่งรถเอสยูวีบุโรทั่งจนมิดไมล์เพื่อหนีออกจากเมือง

ส่วนไวส์น่ะเหรอ?

อารมณ์ของเขาไม่ได้แปรปรวนอะไรมากนัก เพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรก

เมื่อเทียบกับรังอมนุษย์ชั้นต่ำคราวก่อน การกลืนกินแวมไพร์ชั้นสูงแค่ใช้เวลานานกว่านิดหน่อย

เรื่องนี้น่าจะเกี่ยวข้องกับวิชามารของเขาที่ยังอยู่แค่ขั้นวัฏฏะที่หนึ่ง

ไวส์เดาว่าถ้าระดับวิชาสูงขึ้น ความเร็วในการปล้นชิงและกลืนกินก็น่าจะเร็วขึ้น และนำมาซึ่งพลังที่มหาศาลกว่าเดิม

สรุปสั้นๆ คือ

ฆ่า ฆ่า ฆ่า ฆ่า ฆ่า ฆ่า!

ไวส์รู้สึกพึงพอใจมากที่ร่างกายแข็งแกร่งขึ้นจากการหล่อเลี้ยงของปราณปีศาจ พลังชุดใหม่นี้ทำให้เขาเข้าใกล้การทะลวงผ่านไปสู่วัฏฏะที่สองของวิชาเทพอสูรเก้าวัฏฏะเต็มที

ตอนสำเร็จวัฏฏะที่หนึ่ง ไวส์ได้รับวิธีการใช้ปราณปีศาจและประสบการณ์การต่อสู้จำนวนมากเป็นรางวัลตกทอด

เขาอยากรู้จริงๆ ว่ารางวัลสำหรับการสำเร็จวัฏฏะที่สองจะเป็นอะไร

ดูเหมือนเขาต้องหาโอกาสฆ่าพวกอมนุษย์เพื่อชิงพลังชีวิตมาให้มากกว่านี้เพื่อทะลวงด่านต่อไป

แต่จะว่าไป แวมไพร์ชั้นสูงตนนี้ก็ไม่ได้มีอะไรพิเศษ ไม่เห็นจะเก่งกาจเหมือนที่อาจารย์ซามูเอลเคยโม้ไว้เลย

ไม่เห็นจะมีวิชาหายตัว เทเลพอร์ต ร่างหมอก กายาเหล็ก หรือพละกำลังมหาศาลพิสดารอะไร

หรือว่าเป็นเพราะไอ้ตัวที่เขาฆ่ามันอ่อนแอเกินไป?

หลังจากครุ่นคิดอยู่พักหนึ่งและหาคำตอบไม่ได้ ไวส์ก็ดึงสติกลับมาสู่โลกความจริง

ทำไมถึงยังรู้สึกหิวอยู่นิดหน่อยนะ?

เขาหยิบถุงบิสกิตเล็กๆ ออกมาจากช่องเก็บของหน้ารถแล้วเริ่มเคี้ยวตุ้ยๆ ราวกับว่าการฆ่าแวมไพร์ชั้นสูงไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร

หลังจากซามูเอลระบายอารมณ์จนพอใจแล้ว เขาก็ขับรถต่อไปพร้อมกับถามขึ้นว่า "แกทำแบบนั้นได้ยังไง? แกฆ่าแวมไพร์ชั้นสูงได้โดยไม่ต้องเตรียมตัวเนี่ยนะ? แล้วทำไมศพมันถึงเหี่ยวแห้งเร็วขนาดนั้น? หรือเป็นมนตร์ดำ?"

ไวส์ยัดถุงขนมเปล่าลงกระเป๋าเสื้อ กะว่าจะเอาไปทิ้งถังขยะทีหลัง

จากนั้นเขาก็งัดข้ออ้างที่เตรียมไว้ออกมา แสร้งทำหน้าจริงจังแล้วมั่วไปว่า "ฉันเป็นคนเอเชียนะ บรรพบุรุษฉันมาจากทวีปตะวันออกอันลึกลับ! ฉันรู้วิชากำลังภายในประจำตระกูลบ้างนิดหน่อย!"

"กำลังภายใน? อ๋อ~ เข้าใจแล้ว! เป็นพวกเต๋า? หรือพวกพุทธ?" ซามูเอลเข้าใจไปเองทันที "มิน่าล่ะ แกถึงดูต่างจากพวกมือใหม่ทั่วไป แล้วครอบครัวแกล่ะ?"

ไวส์แสร้งทำเป็นซึมเศร้าได้อย่างสมจริง "พวกเขาถูกพวกอมนุษย์ฆ่าตายหมด มีฉันหนีรอดมาได้แค่คนเดียว"

ซามูเอลชะงักไป เขาไม่เคยได้ยินไวส์พูดถึงความหลังอันเจ็บปวดพวกนี้มาก่อน คงมีแต่เด็กกำพร้าหรือคนที่มีความแค้นฝังลึกกับพวกสิ่งลี้ลับเท่านั้นแหละที่จะเลือกมาฝากตัวเป็นศิษย์กับนักล่าปีศาจเถื่อน

และไวส์ก็เป็นทั้งสองอย่าง

ซามูเอลรู้สึกว่าเขาเข้าใจเรื่องราวของลูกศิษย์คนนี้ลึกซึ้งขึ้น จึงรีบพูดว่า "เสียใจด้วย ฉันไม่รู้มาก่อน แต่มันก็สมเหตุสมผลดี ไม่มีคนปกติที่ไหนเลือกมาเป็นศิษย์นักล่าปีศาจเถื่อนหรอก"

เพราะยังไงเสีย อาชีพเอ็กซอร์ซิสต์มืออาชีพก็ดูดีมีสง่าราศีกว่าพวกเราเยอะ แถมสวัสดิการและค่าตอบแทนก็ดีเยี่ยม

ไวส์ไม่รู้ว่าอาจารย์ราคาถูกของเขากำลังจินตนาการไปถึงไหนต่อไหน แต่ตอนนี้เขาแค่ผายมือออก "ช่างมันเถอะ คนเราต้องมองไปข้างหน้า สักวันฉันจะแก้แค้นให้ได้"

คำพูดนี้ทำเอาซามูเอลขอบตาแดงก่ำ "พูดได้ดีมาก ไวส์"

...

สามวันต่อมา

หน้าร้านฟาสต์ฟู้ดไก่ทอดรสพริกไทยซึ่งตั้งอยู่บริเวณชายแดนรัฐวูล์ฟ

ซามูเอลถือเบอร์เกอร์ไก่รสพริกไทยในมือข้างหนึ่ง อีกมือถือใบประกาศจับของไวส์ด้วยความรู้สึกกลัดกลุ้ม ดูเหมือนพวกเขาจะกลับไปรัฐเวียร์เพซไม่ได้สักพักใหญ่ๆ

แม้รัฐวูล์ฟกับรัฐเวียร์เพซจะไม่ถูกกันมาตลอด แต่เผ่าโลหิตที่คุมรัฐเวียร์เพซอยู่ก็สามารถส่งหมาล่าเนื้อมาลอบสังหารพวกเขาได้ง่ายๆ

เฮ้อ~

ซามูเอลถอนหายใจ

คงต้องดูกันไปทีละก้าว และหวังว่าลูกศิษย์ตัวน้อยของเขาจะดวงแข็งพอ

ขณะที่ซามูเอลกำลังเหม่อลอย ไวส์ก็เดินออกมาจากห้องน้ำสาธารณะ

ไวส์สะบัดมือที่เปียกน้ำ พลางบ่นอุบ "อาจารย์ไม่อยากรู้หรอกว่าฉันเจออะไรในห้องน้ำ"

ซามูเอลวางเบอร์เกอร์ที่กินไปครึ่งหนึ่งลงบนหลังคารถ แล้วยื่นใบประกาศจับให้ไวส์ "เลิกบ่นได้แล้ว ที่นี่ไม่ใช่โรงแรมห้าดาวนะ นี่ใบประกาศจับแกจากพวกเผ่าโลหิต"

"ใบประกาศจับ?" ไวส์แปลกใจเล็กน้อยขณะรับใบปลิวมาดูรูปถ่ายเบลอๆ ของตัวเองบนนั้น แล้วแค่นหัวเราะ "พวกเผ่าโลหิตมันปอดแหกขนาดนี้เลยเหรอ? ไม่กล้ามาล่าเองรึไง?"

"การทำตามกฎระเบียบไม่ใช่ความขี้ขลาด ครั้งนี้เราแค่โชคดี ไม่งั้นเราคงมาไม่ถึงรัฐวูล์ฟหรอก" ซามูเอลอธิบายต่อ "แต่แกไม่ต้องกังวลมากนัก อย่างมากพวกมันก็แค่ส่งหมาล่าเนื้อที่ฝึกมาแล้วมาก่อกวนแก พวกเผ่าโลหิตไม่กล้าแห่กันเข้ามารัฐวูล์ฟโต้งๆ หรอก รอเรื่องเงียบเดี๋ยวก็ดีเอง"

ไวส์ขยำใบประกาศจับแล้วโยนทิ้งไปอย่างไม่ยี่หระ "มาหนึ่งฉันก็ฆ่าหนึ่ง มาสองฉันก็ฆ่าคู่ ขนาดแวมไพร์ชั้นสูงฉันยังฟันร่วงมาแล้ว ถ้าไอ้เดรัจฉานพวกนี้กล้าโผล่มาจริงก็เข้าทางฉันพอดี"

ซามูเอลส่งชุดเบอร์เกอร์อีกชุดให้ไวส์ พูดอย่างอ่อนใจ "กำลังของมนุษย์มีขีดจำกัด ถึงแกจะมีพลังลึกลับจากทวีปตะวันออก แต่ก็ต้องระวังตัวไว้ พวกเผ่าโลหิตไม่ใช่พวกที่จะไปแหยมด้วยเล่นๆ ได้!"

"รู้แล้วน่า" ไวส์ตอบส่งๆ รับชุดเบอร์เกอร์มาแกะกินแล้วถามว่า "แล้วไงต่อ จะไปไหน?"

ซามูเอลตอบ "ฉันเตรียมเซฟเฮาส์ไว้ที่รัฐวูล์ฟ เราน่าจะไปถึงก่อนเที่ยงคืนวันนี้ ฉันตุนเสบียงไว้ที่นั่นพอสมควร พอให้แกใช้ชีวิตอยู่ได้สักพัก ช่วงสั้นๆ นี้เราคงกลับไปรัฐเวียร์เพซไม่ได้"

ในเวลาเดียวกัน

รัฐเวียร์เพซ

ศาสนจักร

วิหารศักดิ์สิทธิ์

คลิฟฟ์ เคลลี่ และจอห์น ยืนเรียงหน้ากระดาน คุกเข่าข้างหนึ่ง ก้มหน้าต่ำ

การตายของแวมไพร์ชั้นสูงในครั้งนี้ทำให้ทั้งสามคนเสียสิทธิ์ในการดูแลเมืองเซนต์สตัน แม้ความผิดจะไม่ได้อยู่ที่พวกเขา แต่ก็ต้องมีใครสักคนมารับผิดชอบรองรับอารมณ์โกรธของพวกเผ่าโลหิต

บาทหลวงแห่งวิหารศักดิ์สิทธิ์ที่ยืนอยู่เบื้องหน้าเริ่มประกาศบทลงโทษสำหรับทีมเอ็กซอร์ซิสต์ทั้งสาม

"เพราะความไร้ความสามารถของพวกเจ้า ทำให้คนของพระบิดาได้รับบาดเจ็บสาหัส เพื่อรักษาเกียรติแห่งศาสนจักร พวกเจ้าจงเดินทางไปยังรัฐวูล์ฟและลงทัณฑ์พวกนอกรีตที่บังอาจทำร้ายคนของพระบิดา! จงใช้สิ่งนี้ไถ่โทษในความผิดพลาดของพวกเจ้าซะ!"

คลิฟฟ์ก้มหน้ายอมรับโดยไม่โต้แย้ง "ขอพระบิดาทรงเป็นพยาน ข้าขอสาบานว่าจะทำภารกิจให้สำเร็จ! พวกนอกรีตต้องได้รับการลงทัณฑ์!"

เคลลี่กับจอห์นหันมามองหน้ากัน อยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เมื่อเห็นคลิฟฟ์ผู้เป็นหัวหน้าก้มหน้ายอมรับไปแล้ว พวกเขาจึงได้แต่เก็บความสงสัยและคำพูดมากมายไว้ในใจ

คนหนุ่มสาวทั้งสองไม่เข้าใจว่าทำไมพวกเขาถึงต้องมารับกรรมทั้งที่ความผิดไม่ได้อยู่ที่พวกเขาเลยชัดๆ

บาทหลวงแห่งศาสนจักรพอใจกับท่าทีของคลิฟฟ์มาก ท่านพยักหน้า "ทัศนคติดีมาก คลิฟฟ์ ทอส พระสันตะปาปามีคำสั่งลงมา ตราบใดที่เจ้าทำภารกิจสำเร็จ นอกจากการไถ่โทษแล้ว พระบิดาจะยอมรับเจ้าเป็นว่าที่อัศวินศักดิ์สิทธิ์ และเจ้าจะมีโอกาสได้ไปฝึกฝนต่อที่วิหารหลัก"

คลิฟฟ์เงยหน้าขึ้นด้วยความตื่นเต้นทันที แล้วประกาศก้อง "คลิฟฟ์ขอถวายชีวิตเพื่อภารกิจนี้! ข้าจะนำการลงทัณฑ์จากพระบิดาไปมอบให้แก่คนบาปผู้นั้นให้จงได้!"