บทที่ 94 ตกปลาที่ใช้ทำเหยื่อ

ปลาที่เพิ่งขึ้นจากทะเลแล้วเอามาทำซาชิมิทันที ความสดเด้งสู้ลิ้นย่อมเหนือกว่าปลาที่แช่เย็นมาเป็นไหนๆ

ทุกคนยังรู้สึกเหมือนกินไม่อิ่ม ปลาจานตัวแค่ครึ่งชั่ง แบ่งกันคนละสองสามคำก็หมดเกลี้ยงแล้ว

โชคดีที่สองสาวน้อยพอได้ลิ้มรสแล้วก็เลิกงอแง กลับไปนั่งตกปลาด้วยเบ็ดจิ๋วของตัวเองอย่างว่านอนสอนง่าย คนอื่นก็หันไปตกปลากระบอกกันต่อ

เจียงหานเห็นหลานๆ ชอบกินปลาจาน ใจจริงเขาก็อยากจะตกให้ได้สักตัว แต่แถวนี้มองไม่เห็นปลาจานเลยสักตัวเดียว

ทันใดนั้น คันเบ็ดของเจียงเหวินซานก็โค้งวูบลงอย่างรุนแรง

เจียงเหวินซานตาลุกวาวด้วยความตื่นเต้น คราวนี้แหละตาเขาจะได้ปลาใหญ่บ้างแล้ว เจียงหานชะโงกหน้าไปดูด้วยความอยากรู้อยากเห็น พอเห็นว่าเป็นตัวอะไรหน้าเขาก็เขียวคล้ำขึ้นมาทันที

นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย?

พี่เขยดันไปตกปลาที่ใช้ "อ่อยเหยื่อ" เข้าให้แล้ว?

“พี่เขย อย่าตกเลย” คำพูดนี้เกือบจะหลุดออกจากปากเขาอยู่แล้ว

โชคดีที่เขายั้งปากไว้ทัน ดูท่าทางพี่เขยสิ ดีใจจนเนื้อเต้นที่ตกปลาใหญ่ได้ ขืนเขาไปดับฝันตอนนี้ มีหวังพี่เขยได้มองหน้าเขาไม่ติดแน่

ความจริงเจียงเหวินซานจะคิดยังไงกับเขา เขาไม่สนหรอก แต่เขากลัวจะไปกระทบความสัมพันธ์ของพี่สาวต่างหาก

เจ้าปลาแสงอาทิตย์ตัวนั้นถูกกัดกินไปจนเหลือแค่ครึ่งตัว บนตัวมันยังมีปลาเล็กเกาะติดอยู่อีกสองตัว

หนังปลาแสงอาทิตย์หนามาก ปลาเล็กทั่วไปกัดไม่เข้าหรอก น่าจะเป็นปลาใหญ่มาเปิดแผลไว้ พอกินอิ่มแล้วจากไป พวกปลาเล็กถึงได้แห่มาแทะเล็มซ้ำ

ร่างของปลาแสงอาทิตย์ค่อยๆ ถูกดึงขึ้นมาเหนือน้ำ เจียงเหวินซานยิ่งตื่นเต้นหนักเข้าไปใหญ่ คนอื่นๆ บนเรือก็ชะโงกหน้ามามุงดูด้วยความสนใจ อยากรู้ว่าเขาตกตัวอะไรได้ แม้แต่สองสาวน้อยยังจ้องตาแป๋วไม่กระพริบ

เจียงหานทิ้งคันเบ็ด วิ่งถลันเข้าไปหาหลานสาวทั้งสอง เอามือปิดตาเด็กน้อยไว้คนละข้าง

เจียงเฟิ่งกำลังงุนงงว่าน้องชายทำอะไร ปลาที่เจียงเหวินซานตกได้ก็โผล่พ้นน้ำขึ้นมาพอดี ภาพปลาที่ถูกกัดกินจนเละเทะปรากฏแก่สายตาทุกคน

เจียงเหวินซานสบถในใจ ทำไมต้องเป็นไอ้ตัวนี้ด้วย?

เจียงเฟิ่งเองก็นึกไม่ถึงว่าจะเป็นปลานี้ ปลาชนิดนี้ต่อให้เจอตอนน้ำลงก็ไม่มีใครเขาเก็บกัน รสชาติมันแย่เกินบรรยาย

ที่อื่นขายได้ไหมไม่รู้ แต่ที่เกาะนี้ไม่มีใครรับซื้อ

ให้ฟรียังโกรธเลยมั้ง

แถมสภาพยังดูสยดสยองพองขนขนาดนี้ เจียงเหวินซานตัดสินใจเด็ดขาด ตัดสายเบ็ดทิ้งทันที ร่างปลาแสงอาทิตย์กับปลาเล็กอีกสองตัวร่วงกลับลงสู่ทะเล

มิน่าล่ะตรงนี้ถึงมีปลาชุม ที่แท้เจ้าปลาแสงอาทิตย์ตัวนี้นี่เองที่เป็นตัวล่อเป้า

ปกติปลาแสงอาทิตย์โดนกินไปครึ่งตัวก็ยังมีโอกาสรอด แต่ตัวนี้สภาพดูไม่จืด เจียงเหวินซานคิดว่าโอกาสรอดริบหรี่เต็มทน

เพราะเจียงเหวินซานดันไปตกตัว "อ่อยเหยื่อ" เข้าให้ แรงกระเพื่อมทำให้ฝูงปลาแตกตื่นหนีหายไปเกือบหมด

ประจวบกับดวงอาทิตย์เริ่มโผล่พ้นเมฆออกมา แดดช่วงเที่ยงเริ่มแผดเผา สองสาวน้อยเริ่มออกอาการอ่อนเพลีย

“พี่ครับ จากตรงนี้ไปอีกสิบกว่านาทีก็ถึงท่าเรือตำบลแล้ว พี่พาลูกๆ กลับก่อนดีกว่า ปลากะพงสองตัวนี้ขืนแช่ไว้นานจะไม่สด ฝากพี่เอาไปส่งที่ร้านฮ่าวไหลวั่งให้หน่อยนะครับ”

เจียงเฟิ่งมองดูลูกสาวด้วยความเป็นห่วง “ได้สิ งั้นพวกเรากลับก่อนนะ”

“เดี๋ยวฉันกลับพร้อมพวกเธอเลยแล้วกัน” เจียงเหวินซานเอ่ยขึ้น

เจียงเฟิ่งส่ายหน้า “คุณนานๆ จะได้ออกมาตกปลา อยู่ตกต่อเถอะ เดี๋ยวค่อยกลับพร้อมอาหานก็ได้”

มีบางเรื่องที่เจียงเหวินซานไม่ได้พูด แต่เจียงเฟิ่งรู้ดีว่าช่วงนี้สามีเครียดๆ

เธอพอจะเดาออก เจียงเหวินซานเป็นคนเข้าสังคมไม่เก่ง ช่วงนี้ที่โรงงานเขาโดนเขม่น เหมือนหัวหน้าจะคอยหาเรื่องกลั่นแกล้งเขาอยู่เรื่อยๆ

หลิงหลิงกับว่านว่านก็ช่วยพูด “พ่อคะ พ่อตกปลาต่อเถอะค่ะ”

“หนูจะรอพ่อเอาปลาตัวใหญ่กลับไปที่บ้านนะ”

เจียงเหวินซานเห็นลูกสาวอ้อนวอนก็ใจอ่อน พยักหน้ารับ “ได้จ้ะ เดี๋ยวพ่อจะเอาของดีกลับไปฝากนะ”

เจียงหานโทรหาเมิ่งกั่วตั้งแต่ตอนอยู่บนเรือ “ผมตกปลากะพงไซส์ยักษ์ได้ มารับของที่ท่าเรือหน่อยสิ เอารถมาด้วยนะ”

เสียงใสๆ ของเมิ่งกั่วดังมาตามสาย “ทำไมต้องให้ฉันไปรับด้วยล่ะ นายเอามาส่งเองไม่ได้เหรอ”

“ก็ผมต้องไปหาของดีๆ มาเพิ่มให้พวกคุณไง ปลากะพงนี่ขืนทิ้งไว้นานจะไม่สด บนเรือผมไม่มีตู้แช่แข็งด้วย ถ้าของเสียขึ้นมา ผมก็ส่งของดีที่สุดให้พวกคุณไม่ได้น่ะสิ”

เมิ่งกั่วคิดตามก็เห็นด้วย “โอเค เดี๋ยวฉันขับรถไปรับที่ท่าเรือ”

พอเรือของเจียงหานเทียบท่า รถตู้ของเมิ่งกั่วก็มาจอดรออยู่แล้ว

เจียงหานสังเกตเห็นว่าร้านนี้มีรถเยอะใช้ได้ นอกจากรถกระบะแล้วยังมีรถตู้อีกคัน

“เจียงหาน ของล่ะ”

เจียงหานส่งกระสอบใส่ปลากะพงสองตัวให้เมิ่งกั่ว “อยู่นี่ครับ”

เมิ่งกั่วเปิดดูแล้วตาโต ปลากะพงเกรดพรีเมียมจริงๆ ช่วงปิดอ่าวแบบนี้หาปลากะพงตัวใหญ่ขนาดนี้ยากมาก

“นี่พี่สาวผมกับหลานสาว สองคนนี้คุณเคยเจอแล้ว พวกเขาจะกลับหมู่บ้าน รบกวนคุณไปส่งที่ซูเปอร์มาร์เก็ตตำบลหน่อย เดี๋ยวพวกเขาเรียกรถกลับเอง”

เจียงเฟิ่งเกรงใจ “ซูเปอร์มาร์เก็ตอยู่แค่นี้เอง พวกเราเดินไปก็ได้จ้ะ”

เมิ่งกั่วถึงบางอ้อ ที่แท้เจียงหานโทรเรียกเธอมาก็เพื่อให้ไปส่งพี่สาวกับหลานๆ นี่เอง ปลากะพงเป็นแค่ของแถม

เมิ่งกั่วไม่ได้โกรธเคืองอะไร “พี่เฟิ่งคะ ยังไงฉันก็ต้องผ่านทางนั้นอยู่แล้ว แค่ทางผ่านเองค่ะ แดดร้อนขนาดนี้ เดินไปคงเหนื่อยแย่ พี่ไหวแต่เด็กๆ จะแย่เอานะคะ”

เจียงเฟิ่งยังลังเล แต่เมิ่งกั่วจูงมือสองสาวน้อยขึ้นรถไปแล้ว หลิงหลิงกับว่านว่านเองก็ชอบเมิ่งกั่วมาก

“พี่สาวสวยจังเลยค่ะ”

“สวยกว่าดาราในทีวีอีก”

“ถ้าพี่สาวไปเล่นละคร ต้องดังระเบิดแน่ๆ เลย”

เมิ่งกั่วถูกเด็กน้อยชมจนตัวลอย หัวเราะร่าอย่างอารมณ์ดี

“พี่สาวเวลายิ้มยิ่งสวยเข้าไปใหญ่เลย”

เมิ่งกั่วแทบจะลอยขึ้นสวรรค์อยู่รอมร่อ

บนรถของเมิ่งกั่วมีกล่องโฟมบรรจุน้ำแข็งแห้งเตรียมไว้พร้อมสรรพ เมิ่งกั่วเอาปลากะพงใส่กล่องโฟม แค่นี้ก็รักษาความสดได้แล้ว

เจียงเฟิ่งไม่มีทางเลือก จำต้องขึ้นรถตามไป

“น้องเมิ่งกั่ว เลยซูเปอร์มาร์เก็ตมาแล้วหรือเปล่า”

“ใช่ค่ะ ก็พี่จะกลับหมู่บ้านไม่ใช่เหรอคะ จำได้ว่าเจียงหานบอกว่าอยู่หมู่บ้านซ่างเจียง ทางนี้ไปหมู่บ้านซ่างเจียงถูกแล้วค่ะ”

เจียงเฟิ่งชะงัก “คุณ...”

“พี่เฟิ่ง ไม่ต้องเกรงใจหรอกค่ะ พอดีฉันมีธุระต้องไปทำที่หมู่บ้านซ่างเจียงพอดี”

สองสาวน้อยร้องเฮลั่น “เย้! ได้นั่งรถถึงบ้านเลย”

“พี่สาวใจดีที่สุดเลย!”