บทที่ 54 ซื้อมือถือใหม่

พนักงานขายรู้สึกยินดีปรีดาขึ้นมาในใจ นี่มันจะรวดเร็วทันใจขนาดนี้เลยเชียวหรือ คุยกันประเดี๋ยวเดียวก็ปิดการขายได้แล้ว?

เธอเพิ่งมาทำงานที่นี่ได้สามวัน ยังขายโทรศัพท์ไม่ออกสักเครื่อง ไม่นึกเลยว่าเครื่องแรกที่ขายได้จะมีราคาสูงขนาดนี้

พนักงานขายดีใจจนเก็บอาการไม่อยู่ “ไม่ทราบว่าคุณลูกค้าจะผ่อนชำระ หรือจะรูดบัตรเครดิตดีคะ”

“จ่ายเต็มจำนวนเลยครับ” ยังไงก็แค่ 7,500 หยวนเอง

พนักงานขายยืนอึ้งตะลึงงันไปพักใหญ่ “คุณลูกค้าว่าอะไรนะคะ”

“ผมบอกว่าจะจ่ายเต็มจำนวนครับ”

ในที่สุดพนักงานขายก็ได้ยินชัดถ้อยชัดคำ รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอฉีกกว้างจนหุบไม่ลง

“รบกวนเชิญทางนี้ค่ะ”

พนักงานขายเปิดบิลเรียบร้อย ก็รอให้เจียงหานเปิดคิวอาร์โค้ดชำระเงิน

มือถือของเจียงหานใกล้จะพังแหล่มิพังแหล่เต็มที นิ้วมือปัดหน้าจออยู่ตั้งหลายครั้ง ก็ยังเข้าหน้าชำระเงินไม่ได้สักที

พนักงานขายอีกคนเผลอหัวเราะเยาะออกมา “เหม่ยเหม่ย ฉันว่าเธอโดนหมอนั่นหลอกแล้วล่ะ ปากบอกจะจ่ายอย่างป๋า แต่จริงๆ แล้วไม่อยากควักตังค์มากกว่า”

พนักงานขายที่ชื่อเหม่ยเหม่ยคนนี้เป็นคนใจเย็นและนิสัยดีจริงๆ

“ไม่เป็นไรค่ะ คุณลูกค้าค่อยๆ ทำก็ได้ค่ะ”

เจียงหานรู้สึกกระอักกระอ่วนใจเล็กน้อย กดย้ำๆ อยู่หลายที ในที่สุดก็เปิดคิวอาร์โค้ดชำระเงินขึ้นมาได้

พนักงานขายเหม่ยเหม่ยสแกนเพียงครั้งเดียว ก็ได้รับเงิน 7,500 หยวนเรียบร้อย

พนักงานขายอีกคนยังคงไม่อยากจะเชื่อ จนกระทั่งเธอตรวจสอบซ้ำแล้วซ้ำอีกว่าเงินจำนวนนี้ได้เข้าบัญชีบริษัทเรียบร้อยแล้วจริงๆ

“จะเป็นไปได้ยังไง จ่ายจริงๆ เหรอเนี่ย”

“ทำไมจะเป็นไปไม่ได้ล่ะคะ คุณผู้ชายท่านนี้ดูท่าทางเป็นคนมีความสามารถออก” เหม่ยเหม่ยรู้สึกประหลาดใจระคนยินดีจริงๆ

“คุณผู้ชายคะ ต้องการให้ห่อกลับบ้านไหมคะ”

“ไม่ต้องหรอกครับ” เขายื่นมือถือเครื่องเก่าให้เธอ “รบกวนช่วยเปลี่ยนซิมจากเครื่องนี้ไปใส่เครื่องใหม่ให้ผมทีครับ”

เงิน 7,500 หยวนแลกกับมือถือกันน้ำของฟางเหวยถือว่าคุ้มค่ามากแล้ว มือถือกล้วยหอมเครื่องหนึ่งราคาตั้งเป็นหมื่นหยวนแน่ะ

พนักงานขายเหม่ยเหม่ยรับมือถือเครื่องเก่าของเจียงหานมา แล้วช่วยเปลี่ยนซิมการ์ดให้เจียงหานอย่างเบิกบานใจ

ยอดขายวันนี้เธอได้ค่าคอมมิชชั่นไม่น้อยเลยทีเดียว

เจียงหานลองใช้มือถือเครื่องใหม่ดู ก็พบว่ามันใช้งานได้ดีจริงๆ

จางไห่ไต้ที่ยืนดูอยู่ด้านข้างก็เริ่มรู้สึกอยากได้ขึ้นมาบ้าง “รุ่นนี้มีสีอื่นไหมครับ”

“มีสีขาวค่ะ” เหม่ยเหม่ยหันไปยิ้มให้จางไห่ไต้ด้วยท่าทีสุภาพอ่อนน้อมเช่นกัน

“งั้นเอาสีขาวให้ผมเครื่องหนึ่ง” จางไห่ไต้เอ่ยขึ้น

เหม่ยเหม่ยอึ้งไปอีกรอบ “ไม่ทราบว่าคุณลูกค้าจะเอารุ่นราคา 7,500 หยวนรุ่นนี้เหมือนกันเหรอคะ”

“ใช่ครับ ผมก็อยากได้แบบกันน้ำเหมือนกัน” ถือโอกาสนี้ใช้เงินออกไปบ้างก็ดี

เมื่อก่อนตอนที่เขามีเงินติดตัวเยอะที่สุด ยังไม่เกิน 500 หยวนเลย

ตอนนี้มีเงินซุกอยู่กับตัวตั้งเยอะแยะ เขามักจะรู้สึกทะแม่งๆ ชอบกล

เหมือนกับรู้สึกไม่ปลอดภัยยังไงก็ไม่รู้

เจียงหานไม่อยากให้จางไห่ไต้ซื้อรุ่นเดียวกันเท่าไหร่ ทำอย่างกับใช้มือถือคู่รักอย่างนั้นแหละ

แต่คิดดูอีกที จางไห่ไต้ต้องตามเขาไปเดินชายหาด ก็จำเป็นต้องใช้มือถือกันน้ำจริงๆ นั่นแหละ

ช่างเถอะ ถือซะว่าเป็นอุปกรณ์สำหรับทำงานก็แล้วกัน

หนึ่งคนหนึ่งเครื่อง มือถือสำหรับทำงานรุ่นเดียวกัน

จางไห่ไต้ควักเงินจ่ายอย่างใจป้ำ

พนักงานขายอีกคนอิจฉาจนแทบคลั่ง เดิมทีสองยอดนี้ควรจะเป็นของเธอแท้ๆ

เจียงหานกับจางไห่ไต้ไม่แม้แต่จะปรายตามองเธอ ทั้งสองคนรับมือถือเครื่องใหม่แล้วเดินออกจากร้านไป

พนักงานขายที่ชื่อเหม่ยเหม่ยยังโบกมือไล่หลังพวกเขา “คุณผู้ชายทั้งสอง ขอให้มีความสุขกับการใช้งานนะคะ”

“พี่หาน พี่จะกลับหมู่บ้านเลยไหม ถ้าไม่กลับเราไปเล่นเกมกันเถอะ”

ตอนนั้นเอง ท้องฟ้าก็เริ่มมีฝนปรอยๆ ลงมา

วันฝนพรำช่างเข้ากันได้ดีกับการเล่นเกมจริงๆ

เจียงหานหยิบมือถือเครื่องใหม่ออกมาดู พยากรณ์อากาศแจ้งเตือนว่าวันนี้จะมีฝนตกปรอยๆ เป็นบางช่วง

“ไม่ไปเล่นเกมแล้ว ฉันมีเรื่องต้องทำ”

“ฝนตกแบบนี้ ยังจะมีเรื่องอะไรให้ทำอีกเหรอครับ”

“คราวก่อนฉันซื้อเมล็ดผักมาหลายซอง กะว่าจะเอาไปปลูกวันนี้แหละ”

“หา? ปลูกผักตอนฝนตกเนี่ยนะ”

สำหรับเรื่องการเพาะปลูก จริงๆ แล้วเจียงหานเองก็ไม่ค่อยรู้เรื่องเท่าไหร่

ดินบนเกาะไม่ได้อุดมสมบูรณ์เหมือนแผ่นดินใหญ่ แม้ชาวบ้านในหมู่บ้านจะปลูกผักทำสวนกันบ้าง แต่ก็ไม่ได้ยึดการเพาะปลูกเป็นอาชีพหลักจริงจังเหมือนเกษตรกรบนฝั่ง

โดยเฉพาะคนหนุ่มสาวบนเกาะที่เริ่มเรียนหนังสือมาตั้งแต่เล็ก แทบจะไม่ได้สัมผัสเรื่องการทำไร่ไถนาเลย

เจียงหานก็แค่เคยได้ยินพี่สาวพูดมาว่า “ปลูกผักวันฝนตก ดินมันชื้น จะได้ไม่ต้องรดน้ำ”

เจียงหานไม่อยากเสียเวลารดน้ำ แถมฝนปรอยๆ แค่นี้สำหรับเขาแล้วไม่นับว่าเป็นอุปสรรคอะไร

ดังนั้นเขาเลยคิดว่าควรถือโอกาสนี้เอาเมล็ดผักที่บ้านไปปลูกให้หมดเรื่องหมดราว

“งั้นผมช่วยครับ” ขอแค่ได้ช่วยงานพี่หาน จางไห่ไต้ก็ไม่อยากไปเล่นเกมแล้ว

ก่อนจะกลับ ทั้งสองคนแวะไปที่ร้านขายอุปกรณ์ตกปลาอีกรอบ

สอบถามเถ้าแก่แล้วไม่มีสวิงแบบที่ต้องการ เจียงหานกับจางไห่ไต้เลยเดินออกมาจากร้าน

เจียงหานเปิดมือถือเครื่องใหม่ แล้วค้นหาข้อมูลในเน็ตทันที

สวิงที่มีขายในเน็ตก็ไม่มีสเปกที่เขาอยากได้ เขาเลยทักไปถามร้านที่รับทำอุปกรณ์ตกปลาตามสั่งสองร้าน

เขาบอกความต้องการของตัวเองไป แต่ทางร้านยังไม่ตอบกลับมา เขาเลยไม่รอแล้ว

เขาเข็นรถสามล้อเครื่องไฟฟ้าที่จอดอยู่หน้าร้านฮ่าวไหลวั่งออกมา แล้วขี่กลับหมู่บ้านพร้อมกับจางไห่ไต้

เจียงหานซื้อเมล็ดพันธุ์มาเยอะมาก ในนั้นมีเมล็ดพันธุ์ข้าวรวมอยู่ด้วย

“พี่หาน เมล็ดข้าวนี่ก็จะปลูกวันนี้เหมือนกันเหรอครับ”

“ไหนๆ วันนี้ก็จะปลูกแล้ว ก็ปลูกให้มันหมดๆ ไปพร้อมกันเลย”

จางไห่ไต้พะงาบปาก รู้สึกแปลกใจชอบกล “อากาศร้อนตับแลบแบบนี้ มันใช่ฤดูปลูกข้าวนาปีเหรอครับ”

“ไม่รู้สิ ยังไงที่ดินที่บ้านก็ปล่อยร้างไว้อยู่แล้ว หว่านเมล็ดลงไป ขึ้นก็ขึ้น ไม่ขึ้นก็ช่างมัน”

จางไห่ไต้ยกนิ้วโป้งให้เจียงหาน “พี่หาน ผมล่ะนับถือพี่จริงๆ”

หมู่บ้านเซี่ยเจียงมีประชากรอยู่แค่นี้ เมื่อหลายปีก่อนทางหมู่บ้านได้จัดสรรที่ดินทำกินให้ชาวบ้านแล้ว

เจียงหานยังพอจำได้ว่าที่ดินของบ้านตัวเองอยู่ตรงไหน

เขากับจางไห่ไต้แบกจอบแบกคราดเดินขึ้นเขา

พอไปถึงจุดหมาย ทั้งสองคนก็ต้องยืนอึ้ง

พวกเขาหลงนึกว่าแค่พรวนดินแล้วหว่านเมล็ดลงไปก็จบ

แต่ภาพที่เห็นตรงหน้าคือวัชพืชที่ขึ้นรกทึบเต็มไปหมด

จางไห่ไต้ลูบหัวแก้เก้อแล้วหัวเราะแห้งๆ “หญ้าขึ้นงามขนาดนี้ แสดงว่าที่ดินบ้านพี่หานต้องดีแน่ๆ”

จางไห่ไต้พยายามหาคำมาแก้ต่างให้สถานการณ์ดูดีขึ้น

เจียงหานเองก็อายจนแทบแทรกแผ่นดินหนี ถ้ารู้ก่อนว่าสภาพจะเป็นแบบนี้ เขาคงไม่มาหรอก

แต่ในเมื่อเขากับจางไห่ไต้แบกอุปกรณ์ขึ้นมาถึงนี่อย่างทุลักทุเลแล้ว จะให้กลับไปง่ายๆ ก็คงไม่ใช่

จะทำยังไงได้ล่ะ?

งานนี้เล่นเอาข้าวเช้าที่กินไปย่อยหมดไม่มีเหลือ

กว่าจะถอนหญ้าพวกนี้จนหมด ทั้งสองคนก็หิวจนแสบท้อง

บนหัวสวมหมวกตงพัว เสื้อผ้าเปียกชุ่มโชกไปทั้งตัว

เจียงหานโยนน้ำแร่ให้จางไห่ไต้ขวดหนึ่ง พร้อมกับขนมปังที่ซื้อมาจากมินิมาร์ทอีกก้อน

ทั้งสองคนกินรองท้อง ถึงค่อยรู้สึกดีขึ้นมาหน่อย

แต่เพราะไม่ได้เตรียมตัวมาล่วงหน้า พวกเขาไม่ได้สวมถุงมือ ฝ่ามือเลยแดงเถือกไปหมด

ยังดีที่เป็นผู้ชายอกสามศอก หนังหนาเนื้อหยาบ เลยไม่ได้ใส่ใจอะไรมากนัก

งานที่เหลือดูเหมือนจะง่าย แต่กินแรงเอวไม่ใช่เล่น

กว่าจะหว่านเมล็ดพันธุ์ทั้งหมดลงดินเสร็จ ทั้งสองคนก็ถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก

“พี่หาน รอให้ต้นกล้าข้าวงอกแล้ว เราต้องมาดำนาต่อไหมครับ”

เจียงหานแค่คิดก็ปวดหัวแล้ว “ไม่ดำนา ฉันซื้อเมล็ดข้าวไร่มา ถ้ามันจะโตก็ให้มันโตเอง ถ้าไม่โตก็ถือว่าวันนี้เรามาเสียเที่ยว”

สำหรับเรื่องนี้ เจียงหานยังคงยืนยันความคิดเดิมอย่างเหนียวแน่น