บทที่ 9 หอยวงเดือน

หลังจากเตรียมอุปกรณ์กันพร้อมสรรพ ทั้งสองคนก็มุ่งหน้าสู่ทะเล

อากาศร้อนอบอ้าว การต้องตากแดดหาของทะเลเป็นเวลานานไม่ใช่เรื่องเล่นๆ พวกเขาจึงพกกระติกน้ำทหารรุ่นเก่าติดตัวไปด้วยเพื่อดับกระหาย

จุดหมายปลายทางยังคงเป็นหาดเลนเดิมที่เจียงหานมาเมื่อวาน

ถ้าเป็นเมื่อก่อน ช่วงน้ำตายแบบนี้แทบไม่มีชาวบ้านคนไหนออกมาเดินให้เมื่อยตุ้ม

แต่วันนี้ผิดคาด ไม่รู้ว่าเป็นเพราะข่าวเรื่องเจียงหานทำเงินได้เป็นกอบเป็นกำกระตุ้นต่อมอยากรวยหรือเปล่า บนหาดเลนถึงได้มีชาวบ้านมาเดินก้มๆ เงยๆ กันหลายคน

ป้าฟันเหยิน ป้าหลี่ ป้าจินจวี๋ มากันครบทีม

แม้แต่ลุงหลัวกับลุงจางก็ยังมาร่วมวงด้วย

จางไห่ไต้เห็นภาพตรงหน้าแล้วก็อ้าปากค้าง “เชี่ย... นี่มันเกิดอะไรขึ้นวะเนี่ย?”

เกิดมาไม่เคยพบเคยเห็น น้ำตายแท้ๆ แต่คนแห่มากันเหมือนมีงานวัด

ลำพังแค่เด็กแสบอย่างหวังเสี่ยวเป่ากับหลี่เสี่ยวหยามาเล่นซนก็พอเข้าใจได้ แต่พวกผู้ใหญ่นี่สิ... ว่างงานกันขนาดนั้นเลยเรอะ?

เจียงหานเองก็พูดไม่ออก ได้แต่ปลงตก... สันดานชาวบ้านก็แบบนี้แหละ

แต่จะไปโทษพวกแกก็ไม่ได้ ใครบ้างไม่อยากได้เงิน?

คนในหมู่บ้านส่วนใหญ่มีแต่คนแก่กับเด็ก รายได้หลักๆ ก็รอจากลูกหลานที่ไปทำงานต่างถิ่นส่งมาให้

ถ้ามีช่องทางหาเงินเข้ากระเป๋าตัวเองได้บ้าง ใครบ้างจะไม่ตาโต

คำว่า 'น้ำตายหาของยาก' ก็เป็นแค่ทฤษฎีเปรียบเทียบกับช่วงน้ำเกิดเท่านั้น

ความจริงก็คือ ถ้าขยันหน่อย ยังไงก็ได้ติดไม้ติดมือกลับไปบ้าง

ยิ่งพวกคนแก่เขี้ยวลากดินพวกนี้ ประสบการณ์โชกโชน

แค่แป๊บเดียว ก็เริ่มมีคนจับกั้งได้บ้างแล้ว ถึงตัวจะเล็กไปหน่อย และไม่ใช่กั้งลายเสือก็เถอะ

จางไห่ไต้หันมามองหน้าเจียงหาน เหมือนจะถามว่า ‘เอาไงต่อดีลูกพี่?’

เจียงหานจะทำอะไรได้ ก็ต้องลงไปลุยพร้อมกับชาวบ้านพวกนี้นั่นแหละ

เขาเดินสำรวจรอบๆ วันนี้น้ำลดน้อยกว่าเมื่อวาน ของทะเลก็น้อยลงตามระเบียบ

กั้งตั๊กแตนนี่ยิ่งแทบไม่เห็น

เขาดึงตัวจางไห่ไต้เข้ามาใกล้ ชี้นิ้วไปยังจุดหนึ่งที่ไม่ไกลนัก “เห็นตรงนั้นไหม? ที่มีน้ำพ่นออกมาน่ะ”

จางไห่ไต้เป็นพวกหัวทึบเรื่องเรียน แต่เรื่องสายตาปกติน่าจะดีกว่าเจียงหาน

ทว่าหลังจากเจียงหานได้ระบบมา จางไห่ไต้ก็สู้ไม่ได้อีกต่อไป

เขาขยี้ตาเพ่งมอง “เออว่ะ... เหมือนจะมีน้ำพ่นออกมาจริงๆ”

การที่มีน้ำพ่นออกมา ก็เหมือนกับมีรูระบายอากาศ แปลว่าข้างล่างต้องมีตัวอะไรสักอย่าง

เจียงหานยื่น ‘กระบอกสูบกุ้ง’ ที่เพิ่งซื้อมาให้จางไห่ไต้

“เอ็งไปจัดการตรงนั้นเลย”

จางไห่ไต้รับของมาแล้วเดินดุ่มๆ ตรงเข้าไป

ส่วนเจียงหานขอปลีกตัวไปหาจุดที่คนน้อยๆ ตอนนี้ระยะสแกนของเขาเพิ่มเป็นสิบห้าเมตรแล้ว ถึงจะดูเพิ่มมาไม่เยอะ แต่ก็ช่วยประหยัดแรงเดินไปได้โข

สุดท้ายเขาก็หยุดอยู่ที่จุดหนึ่ง เพราะสแกนเจอ ‘ดงกั้งลายเสือ’ เข้าให้

ในขณะเดียวกัน ทางด้านจางไห่ไต้ก็เริ่มตกเป็นเป้าสายตาของเหล่าชาวบ้าน

เจียงหานรู้ดีว่าเป็นเพราะอะไร จุดที่เขาชี้ให้จางไห่ไต้ไปลงมือนั้น มันคือแหล่งกบดานของฝูงกั้งพอดี

จางไห่ไต้ไม่รอช้า ถุยน้ำลายรดฝ่ามือเพิ่มความหนึบ แล้วจับด้ามกระบอกสูบมั่น

ครั้งแรกยังกะจังหวะไม่ถูก เลยวืด

แต่พอครั้งที่สอง ดึงก้านสูบขึ้นมาพร้อมโคลนและน้ำ... สิ่งที่ติดขึ้นมาด้วยคือกั้งตั๊กแตนลายเสือตัวเป็นๆ!

เขาจัดการสูบอีกที ก็ได้กั้งลายเสือขึ้นมาอีกตัว

สองตัวนี้ไซส์บิ๊กเบิ้ม น้ำหนักเกินครึ่งโลทั้งคู่

จากนั้นจางไห่ไต้ก็ไล่สูบพวกกั้งธรรมดาต่อ

เถ้าแก่ร้านตกปลาไม่ได้โม้แฮะ ไอ้กระบอกนี่มันของดีจริงๆ ทำงานไว แถมกั้งไม่ช้ำ ไม่ขาดกลางตัว

เทียบกับบ่วงดักสมัยก่อนแล้ว คนละเรื่องเลย

“กั้งลายเสือ!”

“เฮ้ย! นั่นมันกั้งลายเสือนี่หว่า!”

“แม่เจ้า! กั้งลายเสือจริงๆ ด้วย!”

ไม่รู้ว่าชาวบ้านแห่มามุงดูล้อมรอบถังน้ำของเจียงหานตั้งแต่เมื่อไหร่

ให้ตายเถอะ... พวกเขาเดินหากันตาเหลือก ได้แต่ของราคาถูกๆ ไอ้ของแพงๆ ไม่เคยจะโผล่หัวมาให้เห็น

ทีแรกเห็นจางไห่ไต้สูบกั้งขึ้นมาได้ติดๆ กัน ก็ว่าดวงดีแล้วนะ

แต่พอชะโงกดูถังน้ำของเจียงหาน... นอกจากจะมีกั้งตัวใหญ่ๆ นอนกองกันอยู่เพียบแล้ว ยังมีกั้งลายเสืออีกสองตัว!

เรื่องที่เจียงหานขายกั้งลายเสือได้เมื่อวาน รู้กันทั่วหมู่บ้านแล้ว

ถึงเจียงเอ๋อร์เหมาจะปิดปากเงียบเรื่องราคา แต่ทุกคนเดาได้ว่าต้องไม่ใช่เงินน้อยๆ แน่

“เจียงหาน ทำไมเอ็งดวงดีขนาดนี้วะเนี่ย?”

“เด็กมหาลัยนี่มันมีของจริงๆ หาเก่งกว่าพวกเราอีก”

“เจียงหาน เอ็งทำยังไง มีเคล็ดลับอะไรบอกป้าหน่อยสิ”

เจียงหานส่งยิ้มการค้าให้ “เคล็ดลับอะไรไม่มีหรอกครับป้า ฟลุ๊คล้วนๆ”

คนทะเลเชื่อเรื่องดวงเรื่องโชค พอเจียงหานพูดแบบนี้ก็พยักหน้าเข้าใจ

พวกคนแก่เจนสนามอย่างพวกเขา มีประสบการณ์โชกโชน

แค่มองปราดเดียวก็รู้ว่าตรงไหนมีรู ตรงไหนมีน้ำพ่น

แต่ปัญหาก็คือ... ขุดลงไปทีไร จ๊ะเอ๋แต่หอยตลับ! ขุดอีกก็หอยตลับ! แถมตัวเล็กจิ๋วน่าเจ็บใจ

เจียงเอ๋อร์เหมาให้ราคาหอยตลับแค่โลละสามหยวน

ขุดกันจนน้ำขึ้น จะได้ถึงห้าโลหรือเปล่าก็ไม่รู้

ดีไม่ดีขุดเสร็จหลังยอก ต้องเอาเงินไปซื้อกอเอี๊ยะมาแปะหลังอีก ขาดทุนยับ

คนที่เป็นโรคไขข้อ กำเริบขึ้นมาทีปวดเข่าไปหลายวัน

จางไห่ไต้เองก็งงเป็นไก่ตาแตก

เจียงหานบอกว่าจะพามาหาเงิน เขาก็ฟังหูไว้หู

ตอนเจียงหานชี้ให้ไปขุดตรงนั้นตรงนี้ เขาก็ไม่ได้คิดอะไรมาก

เพราะรูที่มีน้ำพ่นออกมา ส่วนใหญ่ก็เป็นพวกหอยราคาถูก ไม่ค่อยมีค่าอะไร

ใครจะไปคิดว่า... สูบปุ๊บ กั้งเด้งดึ๋งออกมาปั๊บ!

แถมไอ้กระบอกสูบนี่ก็ใช้ง่ายสะใจ สูบทีไรต้องมีของติดขึ้นมาทุกที

ชาวบ้านเริ่มหันมาสนใจกระบอกสูบในมือเจียงหานกับจางไห่ไต้

ถ้าขุดหอยได้เร็วขนาดนี้ ก็ถือว่าคุ้มค่าน่าลงทุน

“เจียงหาน ไอ้แท่งยาวๆ นี่เอ็งไปเอามาจากไหน?”

“ร้านตกปลาในเมืองมีขายครับ” เจียงหานตอบแบบไม่ปิดบัง

“ในเมืองมีขายด้วยเรอะ?”

“มีครับ แต่ตอนผมไปซื้อมันเหลือไม่เยอะแล้ว ไม่รู้เถ้าแก่จะสั่งมาเพิ่มหรือเปล่า”

ป้าฟันเหยินนึกขึ้นได้ “เออ! วันก่อนข้าไปร้านนั้นมา เถ้าแก่ก็เชียร์ขายไอ้นี่แหละ”

ตอนนั้นนางคิดว่าเถ้าแก่จะหลอกฟันหัวแบะ เลยเชิดใส่แล้วเดินหนี

ใครจะไปรู้ว่าไอ้ของหน้าตาประหลาดแบบนี้จะใช้ดีจนน่าเจ็บใจ

รู้งี้เชื่อเถ้าแก่ซะก็ดี... เด็กสมัยนี้มันกล้าได้กล้าเสียจริงๆ ของแปลกๆ ก็ยังกล้าซื้อมาลอง

เหล่ามนุษย์ป้าปรึกษากันเสียงขรม จบงานนี้ต้องรีบเข้าเมืองไปสอยมาสักอัน

จังหวะนั้นเอง สายตาเจียงหานก็ไปสะดุดกับเปลือกหอยสวยงามขนาดใหญ่

กระบอกสูบที่เคยเทพ พอมาเจอ ‘หอยวงเดือน’ เข้าไปก็เริ่มออกอาการฝืด

โชคดีที่เขาเตรียมอุปกรณ์มาครบมือ เลยเปลี่ยนไปหยิบพลั่วมาแซะดินรอบๆ ไม่กี่ทีก็งัดเจ้าหอยวงเดือนตัวเป้งขึ้นมาได้

“นั่นมัน... หอยวงเดือนไม่ใช่รึ?” ลุงหลัวจ้องจนตาแทบถลน

เจียงหานโยนหอยลงถัง “น่าจะใช่มั้งครับ”

ลุงหลัวเพ่งมองอีกที “ใช่แน่ๆ หอยวงเดือนตัวเบ้อเริ่ม!”

หอยวงเดือนถึงราคาจะสู้กั้งลายเสือไม่ได้ แต่มันเป็นหอยเนื้อแน่น น้ำหนักดี ไซส์ที่เจียงหานขุดได้นี่ สี่ห้าตัวก็ปาเข้าไปโลนึงแล้ว

ขุดได้เยอะๆ ก็รวยเละเหมือนกัน

ตอนเจียงหานจับกั้งได้ ลุงหลัวแกก็แค่อิจฉานิดหน่อย

แต่ตอนนี้... แกเริ่มหายใจไม่ทั่วท้อง

เป็นหอยเหมือนกัน ทำไมเจียงหานขุดได้หอยวงเดือนราคาแพง แต่แกขุดได้แต่หอยตลับราคาถูก?