บทที่ 3 กั้งตั๊กแตนลายเสือ
บทที่ 3 กั้งตั๊กแตนลายเสือ
เด็กแสบทั้งสองตาโตเท่าไข่ห่าน
“โห! รูใหญ่เบ้อเริ่มเลย”
ตามตำรานักล่าชายฝั่ง รูยิ่งใหญ่ ของข้างล่างยิ่งบิ๊กเบิ้ม
ข้างล่างนี่ต้องมีสัตว์ประหลาดตัวเป้งซ่อนอยู่แน่ๆ
เด็กสองคนเริ่มอิจฉาตาร้อน คนอะไรจะดวงดีปานนี้ แค่ปาดโคลนทีเดียวก็เจอรูใหญ่ขนาดนี้แล้ว
“รูใหญ่ขนาดนี้ หอยหลอดราชินีชัวร์” หวังเสี่ยวเป่าฟันธง
“หอยหลอดที่ไหนรูใหญ่ขนาดนี้ ปูทองหลางต่างหาก”
“หอยหลอด!”
“ปูทองหลาง!”
สองแสบเถียงกันน้ำลายแตกฟองอยู่ข้างหูเจียงหาน
เจียงหานกุมขมับ “ถ้าพี่บอกว่าเป็นกั้งตั๊กแตนลายเสือล่ะ?”
สองเด็กแสบชะงักกึก
หวังเสี่ยวเป่าตั้งสติได้ก่อน “หลอกเด็กชัดๆ กั้งลายเสือที่ไหนจะมาอยู่แถวนี้”
หลี่เสี่ยวหยาก็พยักหน้าสนับสนุน “แถวบ้านเราไม่มีกั้งลายเสือหรอก”
เกาะแต่ละเกาะก็มีของดีต่างกันไป บางเกาะปูชุม บางเกาะปลิงทะเลเยอะ แต่เกาะเจียววาของพวกเขานี่ขึ้นชื่อเรื่องหอย
กั้งตั๊กแตนน่ะพอหาได้ แต่ ‘กั้งตั๊กแตนลายเสือ’ หรือกั้งม้าลายเนี่ย หายากยิ่งกว่างมเข็มในมหาสมุทร นานทีปีหนถึงจะเจอสักตัว
ปกติกั้งทั่วไปขายกันโลละหกเจ็ดสิบ แต่ถ้าเป็นกั้งลายเสือ ราคาพุ่งไปสองสามร้อยสบายๆ
ยิ่งตอนนี้เป็นเดือนเจ็ด ช่วงปิดอ่าวห้ามเรือประมงออกหาปลา
อาหารทะเลช่วงนี้เลยแพงหูฉี่ โดยเฉพาะของที่จับได้จากธรรมชาติ
กั้งทั่วไปยังขายได้เป็นร้อย กั้งลายเสือหายากแบบนี้ กิโลละสามร้อยยังถือว่าถูกไปด้วยซ้ำ
หวังเสี่ยวเป่ากับหลี่เสี่ยวหยามั่นใจล้านเปอร์เซ็นต์ว่าใต้รูนี้ไม่ใช่กั้งลายเสือแน่นอน แต่อีกใจก็อยากรู้เหมือนกันว่าตกลงมันคือตัวอะไรกันแน่
หาดเลนแถบนี้ พอน้ำลงเยอะๆ มักจะเจอหอยหลอด แต่หอยหลอดทั่วไปรูก็ไม่ใหญ่ขนาดนี้
หรือจะเป็นหอยหลอดราชินี? แต่รูก็ไม่น่าจะทรงนี้
หวังเสี่ยวเป่าจ้องรูนั้นเขม็ง ความอยากรู้อยากเห็นพุ่งปรี๊ด
เจียงหานเองก็เริ่มหนักใจ กั้งตัวนี้ซ่อนตัวอยู่ลึกเอาเรื่อง
คีมคีบปลาไหลที่เอามาจากบ้าน แหย่ลงไปก็คงกางไม่ออก
เขาหันไปมองเสียมในมือหลี่เสี่ยวหยา “ขอยืมเสียมหน่อยสิ”
หลี่เสี่ยวหยาทำท่าอิดออด แต่สุดท้ายก็ยอมยื่นเสียมให้แบบเสียไม่ได้
เจียงหานรับเสียมมาก็จัดการขุดดินออกไปเกือบครึ่ง ระหว่างที่ขุดก็เจอหอยตาแมวสองตัว
เขาบีบน้ำออก แล้วโยนใส่ถังให้เด็กคนละตัว
สองแสบซึ้งใจน้ำตาจิไหล นึกว่าเป็นคนใจร้าย ที่ไหนได้ ยังใจดีแบ่งหอยให้ตั้งคนละตัว
เสียดายที่โดนบีบน้ำออกไปแล้ว ไม่งั้นเอามาบีบเล่นให้น้ำพุ่งปรี๊ดๆ เหมือนปืนฉีดน้ำคงสนุกพิลึก
เจียงหานขุดต่ออีกหน่อย พอเหลือความลึกอีกประมาณสามสิบเซนติเมตรก็หยุดมือ
ขืนขุดต่อ เดี๋ยวเจ้ากั้งจะไหวตัวทันแล้วหนีไปซะก่อน
เห็นได้กับจับได้ มันคนละเรื่องกัน
จากภาพสแกน เขาเห็นชัดเจนว่ารังกั้งนี้เป็นรูปตัว U
นั่นแปลว่ามันต้องมีทางออกอีกทางเชื่อมกันอยู่
เห็นเจ้ากั้งทำท่าจะถอยหนีไปอีกฝั่ง
เจียงหานไม่รอช้า ถลกแขนเสื้อขึ้นแล้วล้วงแขนลงไปในรูทันที!
หวังเสี่ยวเป่าตกใจจนต้องเอามือปิดตา หมอนี่บ้าไปแล้วหรือไง?
ถ้าข้างล่างเป็นปูยักษ์ ล้วงเข้าไปแบบนั้น นิ้วไม่ขาดก็กุดแน่!
แค่คิดก็เจ็บแทนแล้ว
ผ่านไปอึดใจหนึ่ง เสียงร้องโหยหวนที่หวังเสี่ยวเป่าจินตนาการไว้กลับไม่เกิดขึ้น
เขาลดมือลง แอบหรี่ตามองลอดช่องนิ้ว เห็นเจียงหานดึงแขนออกมาจากรูด้วยสีหน้าเรียบเฉย
คว้าน้ำเหลวเหรอ?
โธ่เอ๊ย... อ่อนหัดชะมัด
จังหวะที่หวังเสี่ยวเป่ากำลังจะอ้าปากล้อเลียน สายตาก็พลันไปปะทะกับสิ่งที่อยู่ในมือเจียงหาน
กั้ง!
เจียงหานโยนกั้งลงถังน้ำดังจอม
“ว้าว! กั้งลายเสือจริงๆ ด้วย!” หลี่เสี่ยวหยาร้องลั่น
กั้งตัวนั้นมีลายพาดขวางเหมือนม้าลายจริงๆ แถมตัวยังใหญ่เบ้อเริ่มเทิ่ม
คนทะเลรู้กันดี ของทะเลชนิดเดียวกัน ยิ่งตัวใหญ่ราคายิ่งกระโดด
ดูจากทรงแล้ว ตัวนี้น่าจะหนักห้าหกขีดได้
“ตรงท้องมีสีแดงๆ ด้วย” หลี่เสี่ยวหยาตาไวสังเกตเห็น
“ไข่แน่นปั้กเลย”
กั้งไข่นี่แหละตัวทำเงิน
หวังเสี่ยวเป่าเพ่งมองผ่านเปลือกกึ่งโปร่งแสง เห็นก้อนสีส้มแดงอัดแน่นอยู่ข้างใน
ไข่มาแล้ว!
กั้งไข่ราคาแพงกว่ากั้งเนื้อปกติ
ถึงไข่จะยังไม่เต็มท้องร้อยเปอร์เซ็นต์ แต่แค่นี้ก็หายากเลือดตาแทบกระเด็นแล้ว
หวังเสี่ยวเป่าสูดปากดังกลืนน้ำลาย ถ้าเขาเป็นคนจับได้นะ...
เผลอๆ ตัวเดียวขายได้สองสามร้อยหยวน
สองสามร้อย! ซื้อของเล่นที่ร้านชำได้ตั้งกี่ชิ้น!
เจียงหานเงยหน้าขึ้นมองเด็กทั้งสอง “เป็นไงล่ะ?”
สองเด็กแสบมองหน้ากัน รู้สึกเหมือนโดนสายตาเยาะเย้ยถากถางจากผู้ใหญ่ใจร้าย
ด้วยความหมั่นไส้ปนอาย ทั้งคู่คว้าถังน้ำวิ่งหนีแน่บไปเลย
เจียงหานเกาหัวแกรกๆ... อ้าว เฮ้ย ทำยังกะตูเป็นผู้ร้ายข้ามแดน
เมื่อกี้เจียงหานเองก็ลุ้นจนเหงื่อตกเหมือนกัน เขาเป็นพวกดวงซวยมาตลอด ไม่คิดว่าโชคดีๆ แบบได้ระบบมาครอบครองจะเกิดขึ้นกับตัวเองจริงๆ
ถึงจะเห็นของใต้ดินชัดแจ๋ว แต่ในใจลึกๆ ก็ยังแอบระแวงว่าตัวเองหลอนไปเองหรือเปล่า
ตอนนี้พอเห็นกั้งลายเสือตัวเป็นๆ ดิ้นกระแด๋วอยู่ในถัง หัวใจที่เต้นรัวก็ค่อยสงบลง
เห็นว่าแถวนั้นยังมีกั้งลายเสืออยู่อีก เจียงหานเลยใช้เสียมที่หลี่เสี่ยวหยาไม่ได้เอาไปด้วย ขุดเปิดหน้าดินต่อ
รูระบายอากาศที่เคยมองไม่ค่อยเห็น ตอนนี้ปรากฏชัดขึ้นมาทีละรูสองรู
ไหนๆ มือก็เปื้อนโคลนแล้ว เขาเลยตัดสินใจใช้มือเปล่าล้วงมันทุกรูนี่แหละ
ข้างลำตัวกั้งมีหนามแหลม ถ้าจับไม่ดีมีสิทธิ์ได้เลือด
แต่ด้วยระบบสแกนขั้นเทพ ทำให้เขามองเห็นตำแหน่งหนามชัดเจน หลบหลีกได้อย่างชำนาญ
นอกจากตัวแรกที่เปิดประเดิมแล้ว กั้งตัวอื่นๆ ก็เป็นพันธุ์ลายเสือเหมือนกัน แต่ตัวย่อมลงมาหน่อย
เฉลี่ยตัวละสองสามขีดก็ถือว่าใช้ได้
ส่วนพวกตัวเล็กจิ๋วเขาปล่อยผ่าน
คนตกปลามืออาชีพยังรู้จักรักษากติกา ปลาเล็กปล่อยคืนสู่ธรรมชาติ
หนึ่งคือมันขายไม่ได้ราคา เนื้อก็น้อย สองคือคนทำมาหากินต้องรู้จักคำว่า 'เหลือทางให้ปลาเดิน' อย่าจับจนสูญพันธุ์
คนทะเลหากินกับธรรมชาติ ยิ่งต้องเคารพธรรมชาติ เวลาออกทะเลต้องเผชิญภัยธรรมชาติสารพัด ชาวเลเลยมีความเชื่อเรื่องสิ่งศักดิ์สิทธิ์และกฎแห่งกรรมมากกว่าคนบนฝั่ง
สำหรับเจียงหาน เหตุผลหลักๆ คือไม่อยากทำตัวโหดร้ายเกินไป
เจียงหานเดินสแกนหาดเลนต่อไปเรื่อยๆ สกิลโกงแบบนี้ดีก็จริง แต่เปลืองแรงขาชะมัด
ถ้าสแกนได้ทีเดียวทั้งหาดเลยก็คงดีสิ
ทันใดนั้น ฝีเท้าเขาก็ชะงักกึก
เชี่ย! กั้งลายเสืออีกแล้ว
ถึงจำนวนจะไม่เยอะ แต่ไซส์บิ๊กเบิ้มทั้งนั้น!
วันนี้รวยเละแน่ตู
เหมือนเดิม เจียงหานล้วงมือลงไปจัดการสอยกั้งลายเสือพวกนั้นขึ้นมา
มีอยู่ตัวหนึ่ง... น้ำหนักเกินครึ่งกิโลแน่นอน!