บทที่ 6 การตะลุมบอนในบาร์

บทที่ 6 การตะลุมบอนในบาร์

“คุณเอ็ดวินต้องกลับไปที่บาร์เพื่อจัดการธุระและสะสางเรื่องบางอย่างครับ แม้จะอยู่ในตัวเมือง แต่ผมคิดว่าแจ้งให้คุณวิคทราบไว้จะดีที่สุด” เดนนี่ทำหน้าที่ดูแลเอ็ดวินอย่างซื่อสัตย์

“แน่นอนครับ นั่นเป็นหน้าที่ของผม ขอบคุณมาก เดี๋ยวผมไปเตรียมตัวแล้วจะออกไปรอที่หน้าประตู” จอห์นพยักหน้าแล้วเดินกลับไปยังห้องพักของตน

เมื่อกลับถึงห้อง จอห์นหยิบปืนพกอีกกระบอกขึ้นมาตรวจสอบความเรียบร้อยก่อนจะพกติดตัวไว้ แล้วจึงเดินออกจากห้องไป

เวลานั้นเกือบสี่โมงเย็นแล้ว จอห์นยืนรออยู่ข้างรถม้าประมาณห้านาที ก่อนที่คุณเอ็ดวินจะก้าวออกมาจากคฤหาสน์ในชุดที่แต่งกายอย่างเนี๊ยบไร้ที่ติ

“คุณวิค ยินดีที่ได้พบครับ” เช่นเดียวกับสุภาพบุรุษชาวลอนดอนทั่วไป คุณเอ็ดวินเป็นคนที่มีมารยาทดีมาก

จอห์นไม่ได้ตอบอะไร เพียงแต่ยิ้มและพยักหน้าให้ หลังจากนั้นคุณเอ็ดวินก็ขึ้นรถม้าไป โดยมีจอห์นนั่งควบม้าพันธุ์อเมริกันที่พ่อบ้านเดนนี่สั่งให้คนทำความสะอาดไว้ให้อย่างดี คอยอารักขาอยู่ทางด้านซ้ายของรถม้า นอกจากนี้ยังมีองครักษ์รับจ้างอีกสองคนขี่ม้าตามหลังมาด้วย

จอห์นหยิบนาฬิกาพกขึ้นมาดูเวลา

ทัศนียภาพแถบชานเมืองระหว่างทางนั้นค่อนข้างน่ารื่นรมย์ เมื่อจอห์นและคณะเดินทางมาถึงบาร์แห่งหนึ่ง เวลาก็ล่วงเลยเข้าสู่ช่วงห้าโมงเย็นเศษแล้ว

“บาร์เหวินเย่” จอห์นรำพึงเมื่อเห็นชื่อร้านที่ดูมีสีสันฉูดฉาด กลุ่มคนทั้งสี่เดินเข้าไปด้านใน และคุณเอ็ดวินก็หันไปสั่งกับพนักงานหลังบาร์ว่า

“เตรียมมื้อค่ำสามที่ให้สุภาพบุรุษทั้งสามคนนี้ด้วย ผมมีธุระต้องไปจัดการ พวกคุณหาอะไรทานกันไปก่อนนะ” เอ็ดวินหันมาบอกคนทั้งสาม ก่อนจะเดินตรงไปยังห้องทำงานของบาร์

บาร์แห่งนี้มีขนาดค่อนข้างใหญ่ มีโต๊ะสิบแปดตัวและโต๊ะพนันอีกหนึ่งตัว ลูกค้าเริ่มทยอยกันเข้ามามากขึ้นเรื่อยๆ ไม่นานนักพนักงานก็นำมื้อค่ำชุดใหญ่มาเสิร์ฟให้คนทั้งสาม ประกอบด้วยสเต็กเนื้อกวางทอดและข้าวโอ๊ตอีกหนึ่งชาม

“ขอแบบนี้เพิ่มให้ผมอีกสองที่นะ” จอห์นบอกพนักงาน เพราะเขายังไม่ได้ทานมื้อเที่ยงมาเลย

พนักงานหันไปมองชายที่ดูเหมือนผู้จัดการร้าน เมื่อเห็นอีกฝ่ายพยักหน้าให้จึงเดินหายเข้าไปในครัว

ขณะที่จอห์นกำลังจัดการกับอาหารส่วนที่สามของเขาอยู่นั้น ประตูบาร์ก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรงด้วยกิริยาหยาบคาย ชายฉกรรจ์รูปร่างกำยำห้าหกคนเดินกร่างเข้ามา ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่จะหาคนกลุ่มที่ดูเถื่อนถ้ำแบบนี้มาอยู่รวมกันได้

“อาฮ่า ธุรกิจที่นี่ดูจะไปได้สวยนะ” ชายผมยาวที่เป็นหัวหน้ากลุ่มเดินตรงไปที่เคาน์เตอร์บาร์พลางผลักจอห์นออกไปพ้นทางอย่างไม่ยี่หระ

จอห์นที่ถูกผลักไม่ได้ถือสาอะไร เขาถือโอกาสนั้นจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ และมองดูพวกนักเลงเหล่านั้นด้วยความสนใจ

“แกเป็นเจ้าของที่นี่ใช่ไหม ฟังนะ ข้าชื่อแจ็ก และพวกข้าทุกคนก็กำลังหิวโซ จัดอาหารแบบนี้มาให้พวกข้าคนละที่ซิ” ชายผมยาวนั่งลงแล้วสั่งกับผู้ดูแลบาร์

“ที่ละห้าดอลลาร์สหรัฐ รวมทั้งหมดสามสิบดอลลาร์สหรัฐครับ” เจ้าของร้านคำนวณราคาด้วยสีหน้าเรียบเฉย ก่อนจะยื่นมือไปทางชายผมยาวเพื่อเรียกเก็บเงิน

“สามสิบดอลลาร์งั้นหรือ? แกกวนประสาทข้าหรือเปล่า? ไอ้ของพรรค์นี้เนี่ยนะราคาตั้งสามสิบดอลลาร์? แกแกล้งข้าชัดๆ!” ชายผมยาวระเบิดอารมณ์ออกมาทันที เขาคว้าจานอาหารค่ำของจอห์นแล้วฟาดใส่หน้าเจ้าของร้าน ทว่าอีกฝ่ายหลบได้ทันท่วงที เมื่อมองไปรอบๆ ลูกค้าบางส่วนรีบวิ่งหนีไปแอบตามมุมที่ปลอดภัยเพราะเห็นท่าว่ากำลังจะมีการวางมวยเกิดขึ้น ในขณะที่บางส่วนกลับส่งเสียงเชียร์กันอย่างคึกคะนอง

ทันทีที่ชายผมยาวเริ่มลงมือ องครักษ์สองคนที่อยู่ข้างจอห์นก็ก้าวออกมาข้างหน้าตามหน้าที่พร้อมตะโกนสั่ง

“เฮ้ ไอ้สัตว์ประหลาดผมยาว พาคนของแกออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้ ข้าจะพูดแค่ครั้งเดียว”

ชายผมยาวดูจะคึกคักขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยินคนสั่งให้เขาออกไป “โอ้โฮ ดูซิว่านี่ใคร? ฮีโร่ของเรานั่นเอง” ชายผมยาวมีความสูงไล่เลี่ยกับจอห์นแต่รูปร่างบึกบึนกว่ามาก และเขาสูงกว่าพวกองครักษ์อยู่ครึ่งหัว

พูดจบ ชายผมยาวก็คว้าตัวองครักษ์คนหนึ่งด้วยมือเดียวหมายจะยกขึ้น แต่กลับมีมืออีกข้างหนึ่งมาบีบข้อมือของเขาไว้แน่น

ชายผมยาวหันไปมองเจ้าของมือนั้น “ไอ้หน้าหล่อนี่มาจากไหนกัน? ทำไมไม่ไปส่ายก้นให้พวกเศรษฐีดู มาเล่นบทฮีโร่ที่นี่ทำไม? หรืออยากให้ข้ายัดของรักของข้าเข้าปากแกแทน?” ทักษะการยั่วโมโหของชายผมยาวนั้นถือว่าอยู่ในระดับสูงสุด

“หุบปากสุนัขของแกซะ ไอ้คนพเนจรจากท่อระบายน้ำ” จอห์นทำท่าจะชักปืนแต่ก็เปลี่ยนใจเก็บเข้าที่ จากนั้นเขาก้าวเข้าไปคว้ามือของชายผมยาวไว้แล้วซัดหมัดเหวี่ยงหลังเข้าใส่ทันที หมัดนั้นรวดเร็วและกะทันหันจนชายผมยาวไม่ทันตั้งตัว

เพียงหมัดเดียว จอห์นก็ซัดเอาชายร่างยักษ์ผมยาวถึงกับเซถลา

“ไอ้ลูกหมาหน้าหล่อ หมัดหนักไม่เบานี่หว่า พวกเรา จัดการมัน... เอาให้ร่วง” เมื่อสัมผัสได้ถึงพละกำลังที่เหนือมนุษย์ของจอห์น ชายผมยาวก็สั่งให้ลูกน้องเข้ารุมสกรัมทันที ส่วนตัวเขาเองกลับหันไปลงระบายโทสะใส่ลูกค้าบาร์คนหนึ่งที่กำลังนั่งยิ้มดูเหตุการณ์อยู่

“ขำมากใช่ไหม?” ลูกค้าบาร์ผู้เคราะห์ร้ายถูกชายผมยาวชกเข้าเต็มแรงจนสลบเหมือด หลังจากจัดการเสร็จ ชายผมยาวก็ลูบใบหน้าตรงที่ถูกจอห์นต่อย

ลูกน้องของมันกรูเข้ามา แต่องครักษ์ทั้งสองและจอห์นก็ไม่ได้หวาดหวั่นต่อจำนวนที่มากกว่า

ลูกค้าโดยรอบต่างอยู่ในอาการตื่นเต้นสุดขีด พากันโบกแก้วเหล้าพลางตะโกน “ฆ่ามันเลย! โอ๊ย นั่นต้องเจ็บแน่ๆ!”

“จัดการไอ้พวกระยำนั่นเลย!”

“ฆ่าไอ้หน้าหล่อนั่นซะ! ข้าเกลียดพวกที่หล่อกว่าข้า!”

เสียงอื้ออึงดังไปทั่ว พละกำลังของจอห์นดูเหมือนจะได้รับการปรับปรุงมาอย่างดี เพราะมันมากกว่าคนแข็งแรงทั่วไปอยู่มาก ดังนั้นแม้พวกหาเรื่องฝั่งตรงข้ามจะตัวใหญ่โตแค่ไหน ก็ไม่มีใครทนหมัดของจอห์นได้เกินสองสามที

หมัดชุดมาตรฐานของจอห์นระดมใส่พวกนักเลงอย่างต่อเนื่อง แน่นอนว่าการโต้กลับของพวกมันก็ไม่ใช่เรื่องเล่นๆ ดังจะเห็นได้จากองครักษ์คนหนึ่งที่นอนกองอยู่ข้างๆ จอห์น

แต่สมรรถภาพร่างกายของจอห์นนั้นเหนือกว่าที่พวกมันคาดไว้มาก ไม่นานนัก ลูกน้องนักเลงสามคนก็นอนตัวแข็งตาเหลือกอยู่บนพื้น ในขณะที่จอห์นซึ่งถูกชกไปหลายครั้งยังคงยืนประจันหน้ากับคนที่เหลือได้อย่างมั่นคง

นักเลงอีกคนยังคงตะลุมบอนอยู่กับองครักษ์อย่างชุลมุน ตรงหน้าจอห์นตอนนี้เหลือเพียงชายผมยาวกับลูกน้องอีกคนที่ท่าทางดูเจ้าเล่ห์มาก

“ข้าจะให้โอกาสพวกแก พาไอ้โง่พวกนี้ออกไปซะ ไม่อย่างนั้นเดี๋ยวข้าจะเป็นคนโยนพวกแกออกไปเอง” จอห์นที่มีรอยฟกช้ำบนโหนกแก้มเอ่ยเตือนทั้งสอง

“ถุย! ไอ้หน้าหล่อ เดี๋ยวข้าจะทำให้แกรู้ว่าลูกผู้ชายตัวจริงเขาเป็นยังไง” ชายผมยาวเริ่มฟื้นตัวจากหมัดแรก แม้แก้มจะบวมเป่งแต่คำพูดก็ยังโอหังเหมือนเดิม

“ข้าจะทำให้ฟันแกหลุดอย่างน้อยห้าซี่” จอห์นพูดจบก็กำหมัดแน่นแล้วเดินเข้าไปหา

“จัดการมัน!” ชายผมยาวสั่งให้ลูกน้องบุกเข้าไปก่อน ส่วนตัวเองคอยคุมเชิงอยู่ด้านหลัง

ลูกน้องคนนั้นหยั่งเชิงก่อนจะพุ่งหมัดตรงเข้าใส่ จอห์นเบี่ยงตัวหลบไปด้านข้าง จากนั้นมันก็ตามด้วยหมัดฮุกซ้ายแต่ถูกบล็อกเอาไว้ได้ จอห์นฉากหลบถอยหลังเพื่อเลี่ยงหมัดฮุกขวา... ปัง! จอห์นสวนหมัดตรงเข้าที่ดั้งจมูกของมันจนเลือดกำเดาพุ่งกระฉูด ขณะที่จอห์นกำลังจะรุกฆาต หมัดขนาดมหึมาก็พุ่งออกมาจากด้านข้าง กระแทกเข้าที่แก้มขวาของเขาอย่างจัง แรงปะทะมหาศาลส่งผลให้จอห์นเสียหลักถอยหลังไปสี่ห้าก้าว

“ฮ่าๆ ไอ้หน้าหล่อ ทีนี้รู้หรือยังว่าหมัดของจริงมันเป็นยังไง?” ชายผมยาวเหวี่ยงหมัดตามมาระรานต่อ พร้อมกับง้างหมัดหลังทรงพลังเข้าใส่ จอห์นรีบยกมือขึ้นการ์ดถอยไปอีกสามสิบก้าวเพื่อสลัดอาการมึนงงจากหมัดเมื่อครู่ ก่อนจะโยกหลบหมัดหนักที่พุ่งตรงมาที่ศีรษะ จอห์นย่อตัวลงแล้วชกเข้าที่ตับของชายผมยาวอย่างจัง ความเจ็บปวดอันแสนสาหัสทำให้ใบหน้าของมันบิดเบี้ยวทันที มือขวาเลื่อนลงมากุมที่ตับโดยอัตโนมัติ เปิดโอกาสให้ใบหน้าว่างเปล่าต่อหน้าจอห์น

จอห์นตามด้วยหมัดอัปเปอร์คัตเสยเข้าที่ปลายคาง หากมีกรรมการสักคนคงต้องสั่งยุติการชกและตัดสินให้จอห์นชนะไปแล้ว แต่น่าเสียดายที่นี่ไม่มีกรรมการ

จอห์นระดมหมัดฮุกซ้ายขวาเข้าที่โหนกแก้มและหน้าท้องของชายผมยาวอย่างต่อเนื่อง ใบหน้าของมันค่อยๆ เสียรูปภายใต้หมัดของจอห์น ฟันที่หักระนาวร่วงออกจากปากไม่ขาดสาย เสียงกระดูกหักดังแว่วมาจากบริเวณหน้าท้อง ดูทรงแล้วหลังจากนี้ชายผมยาวคงต้องนอนหยอดน้ำข้าวต้มไปอีกอย่างน้อยสามเดือน จากนั้นหมัดสุดท้ายของจอห์นก็กระแทกเข้าที่ซีกหน้าขวา ส่งร่างชายผมยาวร่วงลงไปกองกับพื้นในที่สุด

เสียงเชียร์ดังกึกก้องไปทั่วบาร์ “โอ้!”

“ทำได้ดีมากไอ้หน้าหล่อ ฮ่าๆ!” ใครบางคนบนชั้นสองตะโกนชมเสียงดัง ก่อนจะหันไปพูดกับคนข้างๆ “ห้าดอลลาร์ ฮ่าๆ ข้าชนะแล้ว”

“บัดซบเอ๊ย ไอ้โง่ตัวใหญ่ไร้น้ำยา แพ้กระทั่งไอ้หน้าหล่อ” ชายข้างๆ สบถพลางควักเงินออกมาให้อย่างเสียไม่ได้

“ถุย!” จอห์นถ่มเลือดออกจากริมฝีปากที่แตก จากนั้นเขาจึงหันไปสั่งพนักงานบาร์สองสามคนว่า “ลอกคราบพวกมันให้ล่อนจาม เอาเสื้อผ้าไปเผาทิ้งเสีย แล้วค่อยโยนพวกมันออกไป ตอนนี้จัดการที่นี่ให้สะอาดด้วย” หลังจากนั้น จอห์นก็หยิบขวดวิสกี้ที่ตกอยู่บนพื้นขึ้นมารินใส่แก้ว อมบ้วนปากแล้วพ่นลงถัง

“เกิดอะไรขึ้นที่นี่?” คุณเอ็ดวินเดินออกมาถามด้วยความงุนงงกับสภาพที่เห็น

“คุณเอ็ดวินครับ... ท่านครับ พวกนี้มาหาเรื่องครับ นี่เป็นกลุ่มที่สองแล้ว ดีที่ครั้งนี้คุณวิคอยู่ที่นี่ด้วย” เจ้าของบาร์อธิบาย

“เล่ห์เหลี่ยมของเชลแมนนี่มันน่ารังเกียจจริงๆ คุณวิค ทำได้ดีมาก เอาละ กลับกันเถอะ กลิ่นสาบที่นี่ทำให้ผมรู้สึกไม่สบายตัวไปหมดแล้ว” เอ็ดวินตบไหล่จอห์นและเอ่ยชมอยู่สองสามคำ ก่อนจะเดินออกไปขึ้นรถม้า

จอห์นช่วยพยุงองครักษ์ที่เพิ่งได้สติให้ลุกขึ้นแล้วเดินตามออกไป