บทที่ 15 ระบบฝ่าย

บทที่ 15 ระบบฝ่าย

[เปิดระบบฝ่าย]

[นูเมนอร์] ชื่อเสียง +50

"ชื่อเสียงฝ่าย [นูเมนอร์] ในปัจจุบัน เป็นมิตร"

[เปิดแผนที่โลก]

[เปิดใช้งานการอ้างสิทธิ์อาณาเขต]

ในตอนที่ลีวายกำลังปวดหัวกับคำถามของฟาโรดันอยู่นั้น จู่ๆ ก็มีเสียงเตือนหลายครั้งติดต่อกัน

ม็อดระบบฝ่ายกับแผนที่เหรอ?

ลีวาย รีบเปิดระบบที่เพิ่มเข้ามาใหม่ทันทีแล้วเปิดดูคําอธิบาย

อย่างแรกคือระบบชื่อเสียง เมื่อเขาทําสิ่งที่เป็นประโยชน์ต่อฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งที่เกี่ยวข้องก็จะเพิ่มชื่อเสียงให้กับตัวเขาเอง

แต่ไม่ใช่ว่าแค่ทำที่ไหนก็ได้ เพราะหากเขาอยู่ไกลจากพื้นที่ของฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งมากเกินไป ฝ่ายนั้นก็จะไม่มีทางรับรู้ได้ว่าเขาได้ทำอะไรลงไปบ้าง ทำให้คะแนนชื่อเสียงของเขาไม่เพิ่มขึ้น

ยกตัวอย่างตอนนี้ เขาอยู่ในขอบเขตของฝ่าย นูเมนอร์ และมีพยานหนึ่งคนอยู่ข้างๆ เขา

นั่นก็คือ ฟาโรดัน ที่ได้เห็นและรับรู้เรื่องราวการ ที่เขาเอาชนะกองทัพออร์คเพียงลําพัง ทำให้ระดับชื่อเสียงของเขาในหมู่ชาวนูเมนอร์ขึ้นมาอยู่ในระดับที่เป็นมิตร

แต่ถ้าเขาไปดักตีพวกออร์คในพื้นที่ที่ห่างไกลอย่างที่มอร์ดอร์ ไม่ว่าเขาจะฆ่าพวกออร์คไปมากสักเท่าไหร่ ก็ไม่มีทางเพิ่มชื่อเสียงของเขากับฝ่ายนูเมนอร์ได้

มีแต่จะลดชื่อเสียงของเขากับฝ่ายออร์คลงเพียงเท่านั้น

ดังนั้นระบบฝ่ายจึงเป็นมากกว่าแค่โลโก้ที่ป่าวประกาศให้คนอื่นรับรู้ แต่มันยังมีผลในทางปฏิบัติอีกด้วย

เพราะมีชื่อเสียงของเขาในฝ่าย นูเมนอร์ ถึงระดับเป็นมิตร จากนี้ไปชาวนูเมนอร์ทั้งหมดที่เขาพบเจอในอนาคตก็จะปฏิบัติต่อเขาอย่างเป็นมิตร

และหลังจากเข้าใจในระบบฝ่ายแล้ว

ก็ถึงเวลามาดูระบบที่สอง [แผนที่โลก]

แผนที่โลกก็เข้าใจได้ง่ายๆ มันมีหน้าที่บันทึกพื้นที่ที่เขาเคยเดินทางไป และมาร์คไว้บนแผนที่ว่าฝ่ายใดอยู่ตรงไหน

แต่จนถึงตอนนี้ เขาไม่ได้เดินทางมากนัก ดังนั้นบนแผนที่จึงแสดงเฉพาะพื้นที่ตั้งแต่ ไชร์ ถึง บรี แล้วก็ที่ตั้งปราสาทของเขาเอง และส่วนที่เหลือของแผนที่ก็มีหมอกปกคลุม

"วีรกรรมครั้งนี้ของท่านจะแผ่กระจายไปทั่วดินแดนแห่งนี้ ท่านลีวาย"

เสียงพูดข้างๆ ดึงลีวายกลับออกมาจากแผงระบบ

ฟาโรดันพูดต่อ "ท่านได้แก้ปัญหาพวกออร์คที่ยากลำบากสําหรับพวกข้าแล้ว ข้าอยากจะขอบคุณท่านในนามของชาวอาร์นอร์ผู้เร่ร่อนในดินแดนแห่งนี้"

"ไม่เป็นไร คุณก็ช่วยฉันไว้ได้มาก ถ้าไม่ใช่เพราะข่าวที่คุณบอก ฉันก็อาจจะไม่ทันได้เตรียมตัวป้องกัน ถึงตอนนั้นฉันก็คงต้องหลบหนีไปจากปราสาทที่สร้างมาด้วยน้ำพักน้ำแรงของตัวเองในที่สุด"

"ดังนั้นฉันเองก็ต้องขอขอบคุณคุณด้วย ฟาโรดัน"

คำพูดนี้ไม่ใช่คำพูดเยินยอ เพราะในความเป็นจริงหากเขาไม่ได้เตรียมตัวล่วงหน้า แล้วต้องมาเผชิญหน้ากับกองทัพออร์คและไรเดอร์วาร์ก เขาก็คงจะต้องระหกระเหิน ออกไปจากเมืองของตัวเอง เพราะพลังในการกระโดดของหมาป่าสามารถข้ามกําแพงก่อนหน้านี้ได้อย่างง่ายดาย

"ด้วยความยินดีท่าน"

"ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ฟาโรดัน ไม่ว่าจะเป็นตัวคุณเอง หรือคนของคุณ ก็ไม่จําเป็นต้องเสียเวลาขออนุญาตเพื่อเข้าไปในปราสาทของฉัน คุณสามารถเข้าและออกและใช้วัสดุข้างในได้ตามต้องการ นี่ถือได้ว่าเป็นของตอบแทนเล็กๆ น้อยๆ จากฉัน"

"ถ้าอย่างนั้นข้าก็ขอไม่เกรงใจ ข้าจะจดจํามิตรภาพอันดีนี้ไว้" ฟาโรดันไม่ปฏิเสธ ของตอบแทนนี้

เพราะป้อมปราการที่แข็งแกร่งขนาดนี้แม้ว่าจะใช้แค่แวะเข้าพักผ่อนเป็นครั้งคราวก็ถือว่าช่วยคนของเขาได้อย่างมากแล้ว

[ชื่อเสียงฝ่ายนูเมนอร์ +10]

จู่ๆ

ลีวายก็นึกถึงออร์คชั้นยอดที่มีเลือดถึง 40

เขามองไปที่ด้านบนหัวของ ฟาโรดัน

เขาเห็นหลอดเลือด

[25/25]

อายุขัยเฉลี่ยของชาว นูเมนอร์ คือหลายร้อยปีและมีความแข็งแกร่งที่เหนือกว่ามนุษย์ธรรมดา จึงไม่น่าแปลกใจที่จะมีหลอดเลือดที่เยอะขนาดนี้

งั้นจากที่คิดๆ ดูลูกครึ่งออร์คชั้นยอดตัวนั้นน่าจะมีสายเลือดของปอบเพราะไม่งั้นก็คงไม่มีทางที่จะมีผิวหนังที่หนาทนทานต่อระเบิดได้ขนาดนั้น

เขาส่ายหัว สลัดความคิดพวกนั้นทิ้งไป

หลังจากการต่อสู้ที่ดุเดือดมาทั้งคืน ลีวายก็รู้สึกเหนื่อยนิดหน่อยจึงขอตัวไปพักผ่อน

พอเช้าวันรุ่งขึ้นเขาก็ตื่นขึ้นมาพบว่าฟาโรดันหายตัวไปแล้ว

เหลือเพียงชุดเกราะเหล็กที่ถูกวางไว้ในห้องพักเท่านั้น  ผู้ชายคนนี้

ไม่ยอมเอาของที่เขามอบให้ไปด้วย

ลีวายส่ายหัว แต่ทันใดนั้นจู่ๆ เขาก็นึกขึ้นได้ว่ามีอีกระบบใหม่ที่ถูกเปิดขึ้นเมื่อวานนี้ แต่เขาถูกฟาโรดันขัดจังหวะ ทำให้เขาลืมมันไป

【อ้างสิทธิ์อาณาเขต】

"คุณสามารถอ้างสิทธิ์ในอาณาเขตที่ยังไม่มีผู้อ้างสิทธิ์เป็นอาณาเขตของคุณได้"

"ทุกๆ 10 เลเวลที่เพิ่มขึ้นคุณสามารถอ้างสิทธิ์ในอาณาเขตเพิ่มได้ จํานวนการอ้างสิทธิ์ในปัจจุบัน 0/3"

ระบบการอ้างสิทธิ์นี้ทําให้เขานึกถึงม็อดที่เรียกว่า "ยูทิลิตี้" ซึ่งทำให้ผู้เล่นสามารถอ้างสิทธิ์ในดินแดนได้จำนวนหนึ่ง

ลีวายประกาศว่าปราสาทที่เขาสร้างขึ้นใต้เท้าของเขาว่าเป็นอาณาเขตแรกในทันทีโดยไม่เสียเวลา

"โปรดยืนยันชื่ออาณาเขต"

ลีวายคิดครู่หนึ่ง ปราสาทของเขาตั้งอยู่ในพื้นที่กันดารไม่ไกลจากถนนสายหลักมากนัก ดังนั้น

"ขอตั้งชื่อมันว่า [ป้อมริมถนน]"

หลังจากสร้าง

อาณาเขตเสร็จเรียบร้อย เขาก็รู้สึกว่าเหมือนมีบางอย่างขาดหายไป และหลังจากคิดไปคิดมา เขาก็นึกขึ้นได้ว่าต้องทำป้าย ดังนั้นเขาจึงสร้างป้ายและนำไปแขวนไว้ที่หน้าประตูเมือง

ตัวป้ายสลักด้วยคําว่า ป้อมริมถนน

ตามคําอธิบายของระบบ ภายในอาณาเขตของเขา พวกหีบสมบัติจะได้รับการปกป้องและถ้าคนที่ไม่ได้รับอนุญาตจากเขาก็จะไม่สามารถเปิดหรือทําลายได้ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการยกขโมยหีบ

นี่เป็นเพียงการปกป้องทรัพย์สินขั้นพื้นฐานที่สุดของระบบอาณาเขต

และนอกจากนี้ ภายในอาณาเขต เขาสามารถสร้างโกเลมได้โดยไม่ต้องกลัวว่าพวกมันจะเดินเตร่จนหายไปจากอาณาเขต

เพราะว่าพวกมันไม่สามารถออกจากอาณาเขตของเขาได้

มีข้อดีก็หมายความว่ามีข้อเสีย

เฮ้อ… แผนการที่จะสร้างกองทัพโกเล็มเหล็กเพื่อไปถล่มทั่วมอร์ดอร์ของเขา มันสลายหายไปก่อนที่มันจะเริ่มต้นขึ้นด้วยซ้ํา

แต่มันก็ไม่เป็นไร อย่างน้อยในอนาคตถ้าเขาออกไปผจญภัยนอกอาณาเขต ก็จะได้ไม่ต้องกังวลว่าเวลากลับมาแล้วจะเจอพวกออร์คหรือโจรที่เข้ามาอาศัยอยู่ในเมือง

และหลังจากเข้าใจฟังก์ชันของม็อดที่เพิ่งปลดล็อกแล้ว เขาก็คันมืออยากจะสร้างโกเลมขึ้นมาสักสองสามตัวดูว่าเจ้ายามเฝ้าบ้านตัวนี้จะมีหน้าตาอย่างไร อาจเป็นตัวเหลี่ยมๆ หรือจะมีพื้นผิวเดียวกับชุดเกราะเหล็กที่ใกล้เคียงกับของจริงน

แต่ว่า หลังจากค้นหีบทั้งหมด เขาก็ไม่พบส่วนผสมที่สําคัญ นั่นคือฟักทอง

จนถึงตอนนี้ เขาปลูกพืชเพียงชนิดเดียว นั่นก็คือข้าวสาลี เพราะเมล็ดข้าวสาลี เขาแค่ทุบพวกวัชพืชก็ได้มาแล้ว

ดูแล้วคงต้องเดินทางออกไปหาซื้อ

เมื่อตัดสินใจแล้ว เขาก็เปิดแผนที่โลกและกางแผนที่กระดาษที่เขาขอจากบิลโบเพื่อเปรียบเทียบ

ทิศตะวันตกของป้อมริมถนนคือ บรี ซึ่งเป็นเส้นทางเดียวกันกับที่เขาใช้เดินทางมาจนถึงที่นี่ ดังนั้นเขาจึงคุ้นเคยถนนสายนี้

ส่วนทางทิศตะวันออกเป็นหุบเขา และทางตะวันออกคือภูเขาหมอก

เขามองไปที่หุบเขาทางทิศตะวันออก

ตั้งแต่มายังโลกใบนี้เขายังไม่เคยเห็นเอลฟ์ตัวเป็นๆ เลย

และถ้าเขาจําไม่ผิด อารากอร์น น่าจะยังอยู่ในหุบเขาในเวลานี้ และถ้าคํานวณตามเวลา อารากอร์น น่าจะยังเป็นแค่เด็กอายุต่ำกว่าสิบขวบ

(จบบท)