บทที่ 14 พ่อมดตัวจริง

บทที่ 14 พ่อมดตัวจริง

ตูม——!

ลีวาย นอนคว่ำบนก้อนหินยื่นหน้ามองลงมา

พลังของทีเอ็นทีมากกว่า20ลูก ไม่ใช่เรื่องเล่นๆ มันทำให้เกิดหลุมที่ทั้งลึกและกว้างในใจกลางป่าแห่งนี้ ต้นไม้ที่อยู่รอบข้างก็ล้วนได้รับผลกระทบจากเปลวไฟที่มาจากการระเบิด เปลวไฟเริ่มลุกไหม้ไปตามต้นไม้โดยรอบทำให้มีกลุ่มควันพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า

ลีวายมองไปที่ภาพตรงหน้า ก็ได้แต่ถอนหายใจ

ให้กับพลังของทีเอ็นที

และหลังตรวจสอบดูจนแน่ใจแล้วว่าไม่มีอะไรขยับบนพื้น ลีวายก็หยิบถังน้ำออกมาเทที่เท้าของเขา

เส้นทางกระแสน้ำไหลลงมาจากท้องฟ้า ดั่งน้ำตกขนาดเล็กจนกระทั่งน้ำตกสายนี้ไปถึงพื้นและไหลไปดับเปลวไฟที่อยู่รอบๆ ลีวายสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ และว่ายน้ำลงไปตามกระแสน้ำ

อย่าถามว่าทําไมเขาไม่กระโดดลงไปตรงๆ

เพราะจนถึงตอนนี้ เขายังไม่ได้ทดลองกระโดดจากที่สูงลงไปที่น้ำเลยสักครั้ง ถ้าครั้งนี้จู่ๆ เขากระโดดลงไปโดยที่ไม่รู้ว่าน้ำจะป้องกันความเสียหายตกจากที่สูงได้หรือเปล่า  ก็เท่ากับรนหาที่ตายฟรี

ทันทีลีวายลงมาถึงพื้นเขาก็เริ่มสแกนพื้นที่โดยรอบหนึ่งคือดูว่ามีออร์คที่รอดไหม และอีกหนึ่งคือดูว่ามีของที่สามารถนำไปรีไซเคิลได้หรือเปล่า

แต่ไม่รู้ว่าเป็นเพราะทีเอ็นทีมันทรงพลังเกินไป หรือพวกออร์คมันยากจน เพราะเขาก้มหาอยู่ครู่หนึ่งก็เจอแค่ชิ้นส่วนชุดเกราะกับเศษอาวุธสองสามชิ้น และเหรียญเงินไหม้ๆ ที่กระจัดกระจายไปทั่วพื้น ลีวายหยิบคบเพลิงออกมาส่องพื้นเก็บเหรียญ

ต่อให้มันจะดำสักแค่ไหน แต่เงินยังไงก็คือเงินอยู่วันยังค่ำ

ครั้งต่อไปที่เขาเข้าเมืองจะได้ไม่ต้องเสียเวลาเอาพวกอัญมณีออกมาแลกเป็นเงินอีก

"ฮ..า…"

หือ?!

ในตอนที่ลีวายกำลังเก็บกวาดของมีค่าอยู่นั้น จู่ๆ ก็มีเสียงหอบดังขึ้นมาจากข้างๆ ทำให้เขากระโดดถอยหนีอย่างใจหายใจคว่ำ

หลังจากสงบลง เขาก็ได้เห็นออร์คตัวใหญ่ที่แขนขาขาดไปข้างหนึ่ง นอนพิงอยู่ใต้ต้นไม้ ชุดเกราะบนร่างกายของมันถูกฉีกขาดจากแรงระเบิดจนดูไม่เป็นชิ้นเป็นอัน และไหนจะค้อนไหม้ๆ ที่มันถือ

หน้าตาชัดเจนขนาดนี้จะเป็นใครไปได้อีก

นอกจากหัวหน้าออร์ค

ออร์คตัวนี้จ้องมองลีวายด้วยสายตาที่อยากจะฉีกลีวายให้เป็นชิ้นๆ หน้าอกของมันพองและยุบตลอดเวลา แค่ดูจากจังหวะการหายใจของมัน ก็เดาได้ไม่ยากมันเหลือลมหายใจสุดท้ายเต็มทีแล้ว

ชะตาช่างพลิกผัน ออร์คตัวนี้ที่เคยยืนตะโกนอยู่หน้าปราสาทอย่างห้าวหาญเมื่อไม่นานมานี้ จะตกมาอยู่ในสภาพที่น่าอนาถอย่างนี้

"แก... สวะ! ลอบกัดแอบโจมตี...!

ลูกตาของออร์คตัวนี้ส่องแสงสีแดงด้วยความโกรธแค้น!

ถ้ามันไม่เห็นกับตาตัวเองว่าลีวายอยู่ตรงหน้าตอนนี้มันก็คงคิดว่าเป็นมังกรที่โจมตีพวกมัน

แต่ตอนนี้แน่ชัดแล้วว่า ไม่ใช่มังกร แต่เป็นชายที่อยู่ตรงหน้ามันนี้ที่แอบโจมตีด้วยคาถาเวทมนตร์!

"ไอ้พ่อมดเวรตะไล!"

"พูดมากปากเหม็น หนวกหู"

ลีวายหยิบดาบยาวออกมาแล้วแทงเข้าไปที่หน้าอกของหัวหน้าออร์ค

-6

【0/40】

หัวหน้าออร์คที่เคยแข็งแกร่งกลับตายลงอย่างง่ายดาย

ลีวายถึงกับอึ้งกับการที่ได้รับรู้ว่า ออร์คตัวนี้มีเลือดตั้ง 40 ดูแล้วออร์คตัวนี้น่าจะเป็นชนชั้นสูงของชนชั้นสูงในเผ่าพันธ์ุของมันเองอย่างแน่นอนไม่น่าแปลกใจเลยที่มันรอดจากการระเบิดมาได้

เลือดที่เยอะขนาดนี้บวกกับชุดเกราะ ถ้าไม่ได้อยู่ใกล้ๆ ศูนย์กลางการระเบิด ก็คงรอดมาได้แบบบาดเจ็บเพียงเล็กน้อยเท่านั้น โชคดีที่ออร์คตัวนี้อยู่ที่ใจกลางการระเบิด

แซ่ๆ!

ทันทีที่ตัวหัวหน้าตายลง พุ่มไม้ที่อยู่รอบๆ ก็ส่งเสียง  ลีวายรีบวิ่งไปทางเสียง และได้เห็นหลังของออร์คที่กำลังวิ่งหนีด้วยความหวาดกลัวอย่างกับว่ามีมังกรกำลังไล่กัดตูดของมัน

แต่ในท้ายที่สุดมันก็ไม่สามารถวิ่งเร็วมากไปกว่าลีวายได้

หลังจากกำจัดออร์คตัวนี้แล้ว เขาก็ออกค้นหาบริเวณโดยรอบเพื่อทําความสะอาดพวกออร์คที่หลุดรอดไปมา จนเมื่อไม่เจอพวกออร์คเพิ่มแล้ว เขาถึงจะเดินกลับไปเก็บกวาดของมีค่าในสนามรบต่อ

พวกเศษทองแดงกับเศษเหล็กเขาจะนำกลับไปหลอมใหม่

แล้วก็พวกหมาป่า ถึงแม้ว่าที่ตัวหมาป่าจะไม่มีพวกอุปกรณ์อะไรที่เป็นโลหะ แต่ตัวของพวกมันเองก็ถือได้ว่าเป็นวัสดุ

ถ้าเอามันไปย่อยที่โต๊ะคราฟ ก็จะได้ เนื้อหมาป่า ขนหมาป่า และกระดูก

เนื้อเก็บไว้เป็นอาหารได้ ส่วนขนสัตว์ก็ใช้คราฟเป็นอุปกรณ์ และสุดท้ายกระดูกสามารถนำไปทำเป็นกระดูกป่นได้

ใต้แสงจันทร์ที่สาดส่อง ลีวายก็เดินทางกลับไปปราสาทด้วยกระเป๋าที่เต็มไปด้วยสิ่งของ

และเมื่อเขากลับมาถึงเขาก็สร้างประตูเมืองขึ้นใหม่ และเก็บก้อนหินที่อยู่หลังประตูออกไปด้วย

"ลีวายท่านกลับมาแล้ว"

ฟาโรดัน ที่รออยู่ที่ประตูเมืองมานานทักทาย

"เป็นอย่างไรบ้างท่าน ข้าได้ยินเสียงแปลก ๆ และเห็นแสงสว่างวาบ... แสงพวกนั้นท่านเป็นคนทำมันหรือท่าน?"

ฟาโรดันถามด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจ

ทีแรกเขายังคงกังวลกับความปลอดภัยของลีวาย เพราะเขาไม่รู้ว่าลีวายมีแผนอะไรที่มันน่าเชื่อถือได้จริงๆ หรือเปล่า

แต่ว่าหลังจากรออยู่ที่กำแพงเมืองมานานก็ไม่มีวี่แววว่าพวกออร์คจะหยุดสร้างบันได เขาจึงคิดว่าจะออกไปดูดีไหม แต่ว่าทันใดนั้นเขาก็ได้ยินเสียงดังสนั่นหลายครั้ง จากนั้นก็ตามมาด้วยเปลวไฟกับควันที่พวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า แต่เพียงครู่เดียวก็มีน้ําตกลงมาจากท้องฟ้าดับเปลวไฟที่ลุกไหม้ในป่า

"กองทัพพวกออร์ค ถูกฉันกำจัดไปแล้วไม่ต้องกังวล"

"หา?" ฟาโรดันที่ได้ยินก็ถึงกับตกตะลึง

"คือที่ท่านจะหมายถึงก็คือว่าท่าน ขับไล่พวกมันทั้งหมดไปใช่ไหมท่าน?"

มันเป็นอะไรที่เชื่อได้ยาก เพราะหัวหน้าออร์คตัวใหญ่ไม่ใช่เรื่องที่จะไล่ไปได้ง่ายๆ ดูประตูเมืองที่ถูกทุบพังเป็นตัวอย่าง

"อ๊ะอาผิด"

ลีวายยกนิ้วขึ้นและอธิบาย "มันคือการทําลายล้างอย่างสิ้นซาก ไม่ใช่การขับไล่ และฉันได้ค้นหาโดยรอบแล้ว และไม่มีออร์คหัวไหนรอดไปได้แม้แต่ตัวเดียว"

ฟู่ว…

ฟาโรดัน ถึงกับอ้าปากค้าง

"ท่านทําได้อย่างไรกัน..."

ฟาโรดันไม่อยากจะเชื่อ แต่ในไม่ช้าเขาก็นึกขึ้นได้ว่าเขาเคยอ่านในหนังสือโบราณบางเล่มที่บอกเล่าว่าพ่อมดที่ทรงพลังบางคนสามารถเสกทั้งสายฟ้าเปลวไฟลมและฝนได้

เมื่อเขานึกถึงสิ่งเหล่านี้พอเอามารวมกับสิ่งที่เขาได้เห็นและได้ยินมันก็ฟังดูสมเหตุสมผล

เปลวไฟที่ลุกไหม้ในป่าต้องเป็นลูกไฟที่ถูกเสกขึ้นมาจากมือของลีวาย ส่วนเสียงระเบิดที่ส่องแสงสว่างจ้า ก็คงเป็นสายฟ้าฟาดที่ลีวายเสกขึ้นมาเช่นกัน

ทั้งหมดนั้นมันคือเวทมนตร์!

"ลีวายท่านเป็นหนึ่งในพ่อมดในตำนานเหล่านั้นหรือเปล่า?" ฟาโรดันถาม

"ถ้าหมายถึงพ่อมดที่ใส่เสื้อคลุมสีเทา ฉันไม่ใช่"

"ข้าไม่เชื่อ"

"ก็ในเมื่อท่านมีเวทมนตร์ที่ทรงพลังขนาดนี้ ทําไมท่านไม่ใช้โจมตีพวกออร์คตอนที่พวกมันมารวมตัวกันอยู่ใต้กำแพงเมืองก่อนหน้านี้"

"สิ่งที่ฉันใช้มันคือระเบิด"

"ระเบิด นั่นมันคืออะไรกันท่าน?"

"มันเป็นอาวุธที่ทำมากจากดินปืนจํานวนมาก ซึ่งมันจะระเบิดเมื่อถูกจุดด้วยไฟ"

"ดินปืน? ข้าเคยเห็นมันในอาวุธปืนและดอกไม้ไฟของคนแคระ มันทรงพลังขนาดนั้นจริงๆ เหรอ?" ฟาโรดันรู้สึกยอมรับได้ยาก

"ท่านแล้วน้ําที่ตกลงมาจากท้องฟ้าล่ะ?"

"นั่นมัน... ถังน้ําที่ฉันพกติดตัวไปด้วย"

ฟาโรดัน มองลีวาย ใครเชื่อก็คงโง่เต็มทน

ถังน้ําธรรมดาที่ไหนมันจะไปดับไฟป่าได้กัน?

"ดินปืนคงเป็นเพียงสื่อกลางในการร่ายคาถา เพื่อปลดปล่อยการโจมตีที่ทรงพลังของท่านใช่ไหม"

เอ่อ——

ลีวายพูดไม่ออก เพราะเอาตรงๆ มันก็เป็นแบบนั้นจริงๆ

ทีเอ็นที ถูกสร้างจากโต๊ะคราฟ ทำให้เขาไม่สามารถอธิบายหลักการในการสร้างได้ ดังนั้นการที่บอกว่ามันสร้างขึ้นมาจากเวทมนตร์ก็คงไม่ผิด

"จะว่าอย่างงั้นก็ได้มั้งนะ.."

หลังจากได้คำตอบที่ต้องการจากลีวาย ฟาโรดัน ก็มีสีหน้าที่ อ่าอย่างที่เดาไว้ไม่มีผิด

(จบบท)