บทที่ 13 การโจมตีจากฟากฟ้า

บทที่ 13 การโจมตีจากฟากฟ้า

พวกกองทัพออร์ค ไม่เคยคิดเลยว่าในระหว่างที่พวกมันกําลังสร้างบันได จะมีมนุษย์กล้าออกจากเมือง และไม่ใช่แค่กล้าที่จะออกจากเมืองเท่านั้น แต่ยังกล้าที่จะแอบโจมตี

ในความคิดของหัวหน้าออร์ค ไม่ว่าลีวายกับเพื่อนจะอาศัยช่วงเวลาที่พวกมันทำบันไดนี้เพื่อหนีไป หรือจะรอให้พวกมันทําบันไดเสร็จแล้วปีนขึ้นไปฆ่าฟันกัน ผลลัพธ์สุดท้ายก็จะออกมาเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง นั่นก็คือพวกมันจะยึดปราสาทมาเป็นของตัวเองจนได้

อาจจะพูดได้ว่า แม้ว่าออร์คส่วนใหญ่จะโง่และอ่อนแอ แต่ในนั้นก็มักจะมีออร์คที่ไม่เพียงพัฒนากล้ามเนื้อที่ทรงพลังเท่านั้นแต่ก็ยังมีมันสมองที่ฉานฉลาดเช่นกัน

แต่ว่าคราวนี้ ออร์คคาดการณ์ผิดพลาด

"ไอ้พวกขยะ รีบๆ ประกอบบันได ถ้าข้าไม่ได้นั่งข้างในปราสาทก่อนรุ่งสางข้าจะโยนพวกแกทุกตัวให้หมาป่ากิน!"

ในป่า หัวหน้าออร์คตะโกนเสียงดังใส่ออร์คที่รับผิดชอบในการทําบันได

อีกด้านหนึ่งหมาป่าที่รับผิดชอบในการเฝ้าระวังจู่ๆจมูกก็กระตุกดวงตาสีแดงของมันหันไปมองที่นอกป่าโดยสัญชาตญาณ แต่มันก็ไม่พบอะไร

แต่ว่า ออร์คที่ขี่อยู่บนหลังของมันจะไม่ปล่อยผ่านความน่าสงสัยนี้ไป

"เป็นอะไร ได้กลิ่นอะไร"

หมาป่าเดินตามทางกลิ่นจนกระทั่งหลังจากออกห่างจากทีมไปสักระยะหนึ่ง ทันใดนั้นทั้งคู่ก็ได้เห็นเสาหินที่กำลังเติบโตพุ่งสูงสู่ท้องฟ้า อยู่ไม่ไกล และที่ฐานของเสาหินนั้นคือก้อนหินรูปร่างสี่เหลี่ยมจัตุรัส

ออร์คมองที่ฐานด้วยความงงงวย มันเงยหน้าขึ้นจนคอแทบหัก ถึงจะเห็นว่ามีบางอย่างกําลังเคลื่อนที่อยู่ที่ปลายเสาหิน แต่มันมองเห็นไม่ชัดว่ามันคืออะไร

และแม้ว่ามันจะยกคบเพลิงขึ้นสูง แต่มันก็มองเห็นได้เพียงเงารางๆได้อย่างคลุมเครือเท่านั้น

สงสัยจะเป็นพวก นก กา ละมั้ง..

ตอนแรกมันไม่ได้สนใจมากนักคิดแค่ว่าคงเป็นสัตว์ตัวเล็ก ๆ ที่อยู่บนนั้น

จนกระทั่งจู่ๆ เสาหินนี้ก็เติบโตไปในทางอื่น และทางนั้นก็คือทางที่เหล่าออร์คกำลังสร้างบันได

ออร์คก็ถึงกับเกาหัว

"หินมีชีวิตเหรอ?"

ลีวายเช็ดเหงื่อที่ไหลออกมาด้วยความกลัว หลังจากที่เขากระโดดแล้ววางก่อนหินที่เท้าไม่หยุดจนเสาหินนี้สูงขึ้นเรื่อยๆ

บางครั้งเมื่อเขามองลงไปที่พื้น แขนขาก็ถึงกับอ่อนแรงเป็นครั้งคราว

ใครบ้างจะไม่กลัวการตกจากที่สูง

"นั่นมัน..."

ลีวายโผล่หัวออกมามองลงไปที่ข้างล่าง

เขาเห็นจุดแสงเล็กๆ

แสงนั้นมาจากคบเพลิง

ท่าจะไม่ดีดูเหมือนว่าจะถูกเจอเข้าแล้ว ฉันต้องเร่งความเร็ว!

หลังหายใจเข้าลึก ๆ สองสามครั้ง เขาก็เอาชนะแขนขาที่อ่อนแรงของเขาได้ในที่สุด เขารีบวางก้อนหินไปยังอิศทางของกองทัพออร์ค และในขณะเดียวกันเขาก็พยายามซ่อนร่างของเขาไม่ให้ออร์คที่อยู่ข้างล่างเห็น

แต่เพราะว่าบางทีมันอาจจะใกล้เกินไป หรือบางทีอาจมีออร์คที่ฉลาดสังเกตุเห็นสิ่งผิดปกติ

เพราะเมื่อ ลีวาย สร้างทางหินมาถึงเหนือสถานที่ก่อสร้างที่ความสูงเจ็ดสิบเมตรในที่สุดก็มีออร์คที่เงยหน้าขึ้นมองไปที่เงาจางๆ บนท้องฟ้าด้วยความสงสัย

"นั่นมันอะไรกัน"

ประโยคเดียวดึงดูดสายตาออร์คหลายตัวให้เงยหน้าขึ้นมองพร้อมกัน

"เวร! ดูเหมือนว่าข้าจะประสาทหลอน ข้าเห็นใครก็ไม่รู้อยู่ข้างบน?"

"มนุษย์?"

"ข้าคิดว่ามันเป็นอีกามากกว่า"

"ถ้ามันเป็นมนุษย์ล่ะ?"

"เถียงกันทำไม ไม่ว่าจะเป็นมนุษย์หรืออีกา ถ้ายิงมันตกลงมาเดี๋ยวก็รู้เองแหละ"

นักธนูชักลูกธนูออกมาดึงคันธนูขึ้น และกําลังจะยิงขึ้นไปบนท้องฟ้า ในระยะเจ็ดสิบเมตรหากความแม่นยําเพียงพอก็สามารถยิงโดนสิ่งนั้นได้

แต่ว่าออร์คตัวนี้ มันพลาดโอกาสยิงนี้ไปแล้ว!

"ดูสิ มีบางอย่างส่องแสงบนท้องฟ้า!"

"ไอ้โง่ มีดวงดาวส่องแสงอยู่ทุกหนทุกแห่งบนท้องฟ้า"

"มันไม่ใช่ดา...ว"

ก่อนที่จะพูดจบมันก็เห็นวัตถุสีแดงที่ส่องแสงสีขาวตกลงมาหาพวกมัน

ตูม!

ทันทีที่สิ่งนั้นสัมผัสพื้น การระเบิดครั้งใหญ่ก็ปะทุขึ้นทันที ก่อให้เกิดหลุมขนาดใหญ่กว้างหลายเมตรตรงจุดที่มันตก ต้นไม้ที่อยู่โดยรอบก็ไม่พ้นคลื่นกระแทกอันรุนแรงพัดกิ้งก้านของมันให้หักปลิวว่อน

ส่วนพวกออร์คที่อยู่ตรงกลางของการระเบิดก็ได้หายไปเหลือเพียงเศษเนื้อ

ไม่ผิดจากที่คำนวณไว้

ความเสียหายสูงสุดของ ทีเอ็นที คือ 65 ซึ่งไม่มีทางที่พวกลูกกระจ๊อกจะสามารถต้านทานได้

ส่วนความสูงประมาณ 70 เมตร ก็ได้มาจากการคำนวณของเขาเองว่าถ้าจุดทีเอ็นทีจากความสูงระดับนี้ เมื่อมันตกลงถึงพื้นก็จะเป็นเวลาที่มันระเบิดพอดี

"เกิดบ้าอะไรขึ้น?!"

หัวหน้าออร์คตื่นตระหนกจากเสียงระเบิด มันรีบหยิบค้อนขึ้นมา และเดินนําทีมไปตรวจสอบ

แต่ว่าเมื่อพวกมันมาถึงที่เกิดเหตุ ก็เห็นเพียงหลุมขนาดใหญ่และตอไม้สองสามตอ

"เกิดอะไรขึ้นที่นี่?"

หัวหน้าออร์คถามด้วยความโกรธแค้น แต่ไม่มีใครตอบ

แต่ว่า ทันใดนั้น หน่วยสอดแนมก็ชี้นิ้วไปที่ข้างบนหัว "ดูสิ นั่นมันอะไรกัน!"

เหล่าออร์คต่างก็มองตามนิ้ว และก็ได้เห็นวัตถุสีแดงส่องแสงเจ็ดหรือแปดชิ้นกำลังตกลงมาจากบนท้องฟ้า และใกล้จะตกถึงพื้นเต็มที

หัวหน้าออร์คสัมผัสได้ถึงลางร้าย มันใช้ค้อนขนาดใหญ่มาเป็นเกราะป้องกันตรงหน้า แต่มันรู้สึกว่าแค่ค้อนนี้ดูเหมือนจะไม่ปลอดภัยพอ และในวินาทีสุดท้ายนั้นมันก็ถอยหลังไปหลายก้าวเพื่อใช้ลูกน้องเป็นโล่ สายตาของมันมองตามวัตถุเรืองแสงสีแดงไม่พลาดสายตา จนกระทั่งทีเอ็นทีตกลงมาสัมผัสกับพื้นดินทีละก้อน

บูม——!

การระเบิดก่อให้เกิดแสงสีขาวที่สว่างจ้า พร้อมมีเสียงกรีดร้องของเหล่าออร์คเป็นเพลงกระกอบฉากหลัง  ออร์คที่อยู่ใกล้กับจุดระเบิดมากที่สุดได้ระเหยหายไปพร้อมๆ กับตอนที่แสงสีขาวสว่างขึ้นมา ส่วนตัวที่อยู่ห่างออกไปเล็กน้อยก็ไม่รอด

"อ่า!!"

แม้ว่าหัวหน้าออร์คจะโชคดีที่ไม่ได้ระเหยกลายเป็นไอทันที แต่ก็ถูกคลื่นกระแทกพัดจนกระเด็นไปชนต้นไม้อย่างรุนแรง

ตุบ

ค้อนใหญ่ที่มันใช้เป็นโล่ตกลงสู่พื้น ลำตัวค้อนไหม้เกรียมจนเป็นสีดํา

หัวหน้าออร์คไม่สนใจอาการบาดเจ็บของตัวเองมันพยายามลุกขึ้น และมองไปที่ลูกน้องของมัน

ออร์คเหล่านั้นโดนระเบิดจนไม่สามารถรับรู้ได้อีกต่อไปว่าเป็นออร์คหรืออะไร เพราะพวกมันได้กลายเป็นเศษเลือดสีดําและเนื้อไหม้เกรียมกระจายอยู่ทั่วพื้น แขนขาที่ฉีกขาดบางส่วนกองอยู่ที่พื้นบางส่วนห้อยลงมาจากต้นไม้ และยังมีออร์คสองสามตัวที่รอดมาได้ แต่ก็คงรอดได้ไม่นานนัก

หัวหน้าออร์คมองฉากนรกทั้งหมดนี้ด้วยความสับสน

เกิดอะไรขึ้น! มันเกิดอะไรขึ้นกัน!

มันไม่เห็นว่าศัตรูอยู่ที่ไหน และไม่รู้ว่าอะไรกันที่โจมตีพวกมัน

แต่ว่าสิ่งนั้นมันมาจากท้องฟ้า  ท้องฟ้า!

ในที่สุดมันก็พบว่าอะไรที่อาจจะโจมตีพวกมัน อาจจะเป็นมังกรในตํานานที่สามารถโจมตีจากฟากฟ้าได้?

ในขณะที่หัวหน้าออร์คโกรธอยู่นั้น ก็มีเสียงกรอบแกรบออกมาจากพุ่มไม้ข้างๆ ในที่สุดกลุ่มไรเดอร์วาร์กที่ได้ยินเสียงระเบิดก็ออกมาจากหลังพุ่มไม้ และถึงกับต้องตกตะลึงเมื่อได้เห็นหลุมขนาดใหญ่และศพที่นอนเกลื่อนบนพื้น จากนั้นพวกมันก็เห็นหัวหน้าออร์คที่ทั้งตัวเต็มไปด้วยเลือด

เหล่าออร์คต่างก็กระโดดลงจากหลังหมาป่า "หัวหน้าพวกข้ามาสนับสนุนแล้ว!"

เหล่าออร์คที่ลงมาต่างก็ยืนล้อมรอบป้องกันหัวหน้าเพราะกลัวว่าศัตรูจะลอบโจมตี

ตอนนี้กองกําลังเกือบทั้งหมดของทีมไรเดอร์วาร์กอยู่ที่นี่

สีหน้าของหัวหน้าเปลี่ยนไปทันที เมื่อมันรู้สึกได้ถึงบางสิ่งบางอย่าง "ม่า—ย"

มันสายเกินไปแล้ว!

กลุ่มก้อนทีเอ็นทีเรืองแสงตกลงมาจากท้องฟ้า

(จบบท)