บทที่ 12 ปกป้องเมือง

บทที่ 12 ปกป้องเมือง

ฟาโรดันมองไปที่ป่า "ท่านได้ยินเสียงนั้นไหม"

ลีวายพยักหน้า "ฉันได้ยินแล้วเสียงพวกออร์คกับหมาป่า"

พูดกันตามตรง แม้เขาจะเตรียมใจมานานแล้ว แต่เขาก็ยังกังวลอยู่นิดหน่อย

เพราะเขาไม่เคยมีประสบการณ์อย่างนี้มาก่อน

ออร์คหนึ่งร้อยครึ่ง ไรเดอร์วาร์กหลายสิบตัว อาจฟังดูไม่มาก แต่ก็มากพอที่จะทำลายพวกเขาสองคน หากไม่มีกำแพงเมือง

เขาดูสิ่งของที่มีอยู่ในกระเป๋า ก็นึกเสียดายขึ้นมา ถ้าเขารู้ว่าจะต้องเจอกับเหตุการณ์นี้ เขาคงจะซื้อฟักทองตอนที่ผ่านเมืองบรีมาก่อนเขาจะได้สร้างโกเลม

"หอน——!

เสียงหอนของหมาป่าดังขึ้น ลีวายมองไปยังทางเสียงด้วยความตกใจ

ฟาโรดันมองดูด้วยสายตาจริงจัง"พวกมันมากันแล้ว!"

"ฆ่ามัน!"

เสียง

ค่อยๆ เข้ามาใกล้ และก็มีเงาพุ่งออกมาจากต้นไม้ และเมื่อเงาพวกนั้นโดนแสงจันทร์ ก็ได้เห็นว่าพวกมันคือออร์คที่ขี่หมาป่าหลายสิบตัวที่กำลังมุ่งตรงไปยังกําแพงเมือง

เมื่อเห็นว่าศัตรูเข้าใกล้จนถึงระยะโจมตี ฟาโรดัน ก็หยิบธนูที่เขาพกติดตัวออกมาพร้อมชักลูกธนูออกมา

ฟิ๊วว -

ลูกศรโดนหมาป่าที่วิ่งอยู่ด้านหน้าอย่างแม่นยําหมาป่าตัวนั้นตายในทันที ทำให้ออร์คที่ขี่อยู่บนนั้นตกลงมากินโคลนเต็มปาก

ลูกธนู

อีกลูกเจาะเข้าที่หัวของออร์คตัวที่ตกลงพื้นจนแน่นิ่งไป

ภายใต้การยิงที่แม่นยําของ ฟาโรดัน เมื่อถึงเวลาที่ไรเดอร์วาร์กมาถึงที่กําแพงเมือง ก็เสียหมาป่าไปสามตัว และออร์คที่ขี่ก็ตายไปสอง แต่พวกที่เหลือกลับไม่กลัว แต่กลับถูกปลุกให้บ้ายิ่งขึ้นจากกลิ่นเลือดของพวกพ้อง

แต่ว่าต่อให้จะมีเพียงสองคนที่ปกป้องกำแพงเมือง แต่กําแพงหินเรียบที่สูงกว่าสิบเมตรก็ไม่ใช่สิ่งที่สามารถกระโดดข้ามได้ ไม่ว่าพวกมันจะพยายามสักเท่าไหร่ แต่ก็ปีนขึ้นไปไม่สําเร็จ ดังนั้นพวกมันจึงต้องถอย และจัดแถวใหม่

"ไอ้เวร! ข้อมูลผิด ไอ้ตาบอดตัวไหนบอกว่าพวกข้าสามารถกระโดดข้ามได้กัน!?"

ออร์คที่สอดแนมรีบอธิบายอย่างรวดเร็ว "ครั้งสุดท้ายที่ข้าเห็นกําแพงนี้ มันสูงเพียงครึ่งเดียวของที่เป็นอยู่ตอนนี้!"

"ขยะ!"

ในขณะที่พวกออร์คข้างล่างกำลังทะเลาะกัน

ฟาโรดัน ก็พยายามยิงธนูต่อไป แต่ว่าตอนนี้พวกออร์คมันระวังฟาโรดันกันอยู่แล้ว ดังนั้นมันจึงป้องกันด้านบนกันแล้ว และนักธนูออร์คหลายตัวก็ยิงไปที่ตําแหน่งของ ฟาโรดัน ทำให้เขาต้องถอยเข้าไปหลังกำแพงและใช้ช่องยิงธนูเพื่อแอบโจมตี

แต่ว่า หลังจากที่ออร์คอีกสองสามตัวถูกยิง ช่องยิงธนูก็ถูกพบ ทำให้ในไม่ช้าช่องเหล่านี้ก็ไม่สามารถใช้งานได้

ลีวายแอบชะเง้อออกไปมอง เขาก็ได้เห็นว่าพวกออร์คทั้งหมดรวมตัวกันอยู่ข้างใต้กําแพงเมือง

ตอนนี้ทั้งฝ่ายรุกและป้องกันต่างก็ชะงักงันฝ่ายรุกไม่สามารถโจมตีได้ และฝ่ายป้องกันเองก็ไม่สามารถโจมตีได้

ทำให้พวกออร์คนอกกําแพงทำได้เพียงสาปแช่งด้วยถ้อยคำหยาบคาย แต่ว่าคำด่าพวกนี้ ลีวาย ไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย แต่ลีวายกลับรู้สึกว่าออร์คพวกนี้ค่อนข้างมีพรสวรรค์ในการด่าทั้งการด่าที่เป็นเหมือนกลอน และประโยคด่าที่มีทั้งยาวและสั้น และคำอุปมาอุปมัยก็ยังถูกนํามาใช้ด่า

แต่ว่าเมื่อเทียบกับนักรบคีย์บอร์ด ในความทรงจําของเขาแล้วละก็ คําด่าของพวกออร์คเทียบไม่ได้เลยแม้แต่นิดเดียว

"พวกขยะ!"

เสียงคํารามด่าดังขึ้นมาจากด้านหลังพวกไรเดอร์วาร์ก

ออร์คที่ดูแข็งแกร่งสูงกว่าสามเมตร และถือขวานขนาดใหญ่เดินมาถึงหน้ากําแพงเมืองพร้อมกับกองทัพขนาดใหญ่

และสิ่งแรกที่หัวหน้าออร์คทําหลังจากมาถึงกำแพงก็คือการชี้ไปที่กําแพงเมืองและด่า

"อ่าฮ่า ดูสิ่งที่ข้าเห็นสิ พวกเศษขยะที่เอาแต่ซ่อนตัวอยู่หลังกําแพง!"

"ขี้ขลาด ขี้ขลาด!"

"ไอ้ขี้ขลาด ขี้ขลาด!" กลุ่มออร์คที่อยู่ข้างหลังโวยวายด่าไม่หยุดตามผู้นำ

หากว่านี่เป็นสงครามปิดล้อมธรรมดาหากไม่มีการโต้กลับในเวลานี้มันจะทําลายขวัญกําลังใจของกองทัพฝ่ายป้องกันอย่างแน่นอน

แต่ว่าที่นี่มีแค่คนเพียงสองคนที่ต้านกองทับออร์คเป็นร้อยๆ ตัวโดยไม่หนี แล้วจะพูดว่าพวกเขาขี้ขลาดได้อย่างไร...?

ลีวายอดไม่ได้ที่จะบ่นในใจ

หัวหน้าออร์คตะโกนไปที่ด้านหลัง "ค้อนมา!"

พวกลูกกระจ๊อกออร์คแบกค้อนใหญ่ที่ต้องใช้ออร์คแบกกันหลายตัวถึงจะแบกมันขึ้นมาได้ เดินไปหาหัวหน้า

หัวหน้าออร์คหยิบค้อนที่หนักนี้ขึ้นมาได้อย่างง่ายดายด้วยมือข้างเดียว

จากนั้นเขาก็ทุบไปที่ประตูเมือง

ตูม!

ทุบครั้งแรกประตูไม้ร้าว

ตูม!

ครั้งที่สองประตูไม้เริ่มบิดเบี้ยวพร้อมที่จะพังได้ทุกเมื่อ   พวกออร์คที่เห็นว่าประตูใกล้จะพังแล้วก็ส่งเสียงเชียร์ ตอนนี้พวกมันทุกตัวพร้อมที่จะรีบเข้าไปฆ่าและปล้นสะดม ทันทีที่ประตูพังลง และยึดครองปราสาท

ต่อให้จะเห็นว่าประตูใกล้จะพัง ลีวายก็รู้สึกเฉยๆ

ตูม!

และครั้งที่สาม ประตูเมืองเล็ก ๆ นี้ก็พังจนแตกกระจาย หัวหน้าออร์คที่เห็นว่าประตูพังแล้วก็กำลังจะรีบเข้าไป แต่ก็ถึงกับตกตะลึง!

มันเห็นว่าด้านหลังประตูไม้กลับเป็นกําแพงหิน

หัวหน้าออร์คโกรธแค้นจนมีควันออกมาจากจมูกมันมองคนสองคนที่ซ่อนตัวอยู่บนกําแพงเมืองด้วยความโกรธแค้นขั้นสุด

ลีวายโผล่หัวออกมาจากกำแพงแล้วตะโกนอยากเข้ามาเหรอ? ไม่มีทาง!  และหลังจากที่ตะโกนก็มีลูกธนูเจ็ดหรือแปดลูกพุ่งขึ้นมาทักทายเขาทันที ทําให้เขารีบหลบหลังกำแพงด้วยความกลัว

ข่าวกรองที่ผิดพลาด และการปิดล้อมที่ล้มเหลวและไรเดอร์วาร์กหลายตัวถูกฆ่าตาย หัวหน้าออร์คด่าลูกน้องอย่างรุนแรง แต่จู่ๆ มันก็โบกมือ" ไปกันเถอะ!" จากนั้น มันก็ถอยเข้าไปในป่าพร้อมกับลูกน้อง

"นี่มัน.. ถอยเหรอ?" ลีวายส์ค่อนข้างประหลาดใจ เพราะเขาไม่คาดคิดว่าพวกออร์คจะยอมแพ้เร็วขนาดนี้ ทั้งๆ ที่เขายังไม่ลงมือเลยด้วยซ้ำ

"ไม่... พวกมันไม่ได้ถอย"

ฟาโรดันชี้ไปที่ป่าลีวายก็มองตาม

โคร่ม!

ต้นไม้หลายต้นค่อยๆ ล้มลงทีละต้น

"บันได พวกมันกําลังสร้างบันไดปิดล้อม"

ลีวายมีสีหน้าที่ประหลาดใจนิดหน่อย

พวกออร์คสร้างสิ่งของเป็นด้วยเหรอ?

ส่วนด้าน ฟาโรดัน เขามีสีหน้าปกติ

เห็นได้ชัดว่าเขาเห็นข้อสงสัยจากสายจาของ ลีวาย เขาจึงอธิบาย "อย่าประมาทพวกออร์คพวกนั้น แม้ว่าพวกมันจะหยาบคายและชั่วร้าย แต่วิธีการผลิตชุดเกราะ และอาวุธไม่เคยด้อยไปกว่ามนุษย์ และพวกมันยังสามารถทําในสิ่งที่กองทัพธรรมมนุษย์สามารถทําได้"

ท้ายที่สุดแล้วคนที่อยู่เบื้องหลังพวกออร์คนี้คือจอมปีศาจที่สามารถสร้างแหวนที่อันตรายขึ้นมาได้

"ฉันเข้าใจแล้ว" ลีวายพยักหน้า

"ดูแล้วฉันคงต้องไปหยุดพวกมัน"

"ท่านกําลังจะออกไปนอกเมืองอย่างนั้นหรือ?"

ลีวายพยักหน้า

"ฉันจะไม่นั่งรอให้พวกออร์คสร้างอะไรที่จะทำให้ฉันเสียเปรียบขึ้นมา"

"มันอันตรายเกินไป ข้าไม่เห็นด้วย"

ลีวายยิ้ม

คนเร่ร่อนคุณไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับผู้เล่นมายคราฟ

"ไม่ต้องกังวล"

ลีวายเดินลงไปตามกําแพงและเข้าไปในปราสาทเขาหยิบกํามะถันและดินประสิวทั้งหมดจากหีบแร่แล้ววางไว้บนโต๊ะคราฟพร้อมกับถ่าน

กํามะถัน 1 + ดินประสิว 1 + ถ่าน 1 = ดินปืน 3 ชิ้น

ดินปืน 5 ชิ้น + ทราย 4 ชิ้น = ทีเอ็นที

หลังจากใช้ดินปืนจนหมด ตอนนี้ลีวาย ก็มี ทีเอ็นที มากถึงยี่สิบลูกในกระเป๋าของเขา

"คุณเคยได้ยินเกี่ยวกับการทิ้งระเบิดจากฟากฟ้าไหม"

(จบบท)