บทที่ 11 เตรียมความพร้อมในการรบ

บทที่ 11 เตรียมความพร้อมในการรบ

หลังจากพูดคุยกับฟาโรดัน ลีวายก็ไม่ชักช้าเขารีบกลับไปที่ปราสาทเพื่อเริ่มเตรียมการ

ฟาโรดันก็เดินตามเข้าไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น

ลีวายเดินตรงไปที่โรงหลอมของปราสาท เขา

เปิดหีบที่มีป้ายเขียนไว้ว่า แร่

ข้างในมีเหล็กเต็มห้าช่องบวกกับมีแร่อื่น ๆ อีกอย่างละเล็กละน้อยจํานวนหนึ่ง และหนึ่งในนั้นคือกํามะถันกับดินประสิว

ฟาโรดันที่เดินตามเข้ามามองไปที่โครงสร้างหลังกําแพงเมือง เขาก็ถึงกับขมวดคิ้วหลังจากมองดูได้ไม่นาน

ประสิทธิภาพในการป้องกันของกําแพงเมืองนี้ มีก็เหมือนไม่มีเลย

มันเป็นแค่กําแพงที่ทําจากหินล้วนๆ ไม่มีที่ให้กําบัง ดังนั้นใครก็ตามที่ขึ้นไปบนกำแพงก็เหมือนกับลนหาที่ตายเพราะไม่มีที่ให้หลบซ่อนจากการโจมตีของศัตรู

จนถึงตอนนี้เขาก็ยังคิดไม่ออกว่าลีวายจะปกป้องที่แห่งนี้ได้อย่างไร ด้วยกําแพงที่มีก็เหมือนไม่มีนี้

ด้วยเวทมนตร์เหรอ?

ในขณะที่ฟาโรดันกำลังเต็มไปด้วยความสงสัย ลีวายก็ได้หยิบก้อนหินออกมาจากหีบ และเดินกลับไปที่กำแพงเมือง และในเวลาไม่ถึงสิบนาทีกําแพงเมืองก็มีความสูงเพิ่มขึ้นอีกห้าเมตร

ฟาโรดันมองสิ่งที่เพิ่งได้เห็นนี้ด้วยความเหลือเชื่อ นี่มันคาถาอะไรกัน?

ทําไมมันถึงทำให้ก้อนหินเกาะติดกันได้จนเป็นดั่งเนื้อเดียวกัน แล้วก้อนหินจํานวนมากออกมาจากไหนกันเหมือนมันจะถูกเสกออกมาจากอากาศ

ความสามารถในการก่อสร้าง

ของลีวายนี้เปรียบได้ดั่งกับเทพเจ้าผู้สร้าง

หากประเทศใด ๆ ได้ตัวลีวายไป ก็เหมือนกับได้ทหาร 10,000 นายที่ปกป้องเมืองด้วยตัวคนเดียว...

"ตอนนี้ข้ารู้แล้วว่าทําไมท่านถึงมีความมั่นใจที่จะปกป้องสถานที่แห่งนี้"

ฟาโรดันถอนหายใจ จากนั้นเขาก็พูดต่อ "แต่ว่ากำแพงของท่านมันค่อนข้างธรรมดา ดังนั้นข้าขอแนะนำว่าตรงนั้น..."

ดวงตาของลีวายส่องแสงระยิบระยับเมื่อได้ฟังคำแนะนำของฟาโรดัน

ในฐานะผู้เล่น มายคราฟ เขาชอบที่จะสร้างบ้านที่สวยงามมากกว่าการใช้งานได้จริง

และตอนนี้เมื่อได้ฟังฟาโรดัน ก็มีหลอดไฟสว่างขึ้นบนหัวของเขา

และในครึ่งชั่วโมงต่อมาฟาโรดันได้แนะนำถึงโครงสร้างของกำแพงเมืองกับตัวปราสาท และยิ่งลีวายได้ฟังมากเท่าไหร่หลอดไฟบนหัวของเขาก็ยิ่งสว่างมากขึ้นเท่านั้น ดังนั้นเขาจึงไม่ชักช้ารีบปรับเปลี่ยนมันทันที

ฟาโรดันคอยอยู่ด้านข้างเพื่อให้คําแนะนําแบบเรียลไทม์ โดยบอก ลีวาย ว่าจะต้องทําอย่างไร จะสร้างบังเกอร์ที่ไหน จะสร้างช่องยิงธนูไว้ที่ไหน และจะวางสิ่งกีดขวางไว้ที่ไหนเพื่อป้องกันศัตรูปีนกําแพง

ทั้งสองยุ่งกันตลอดช่วงบ่าย

จนถึงตอนพลบค่ำหอสังเกตการณ์ชั่วคราวอีกแห่งก็ได้ถูกสร้างขึ้น ในระหว่างที่ลีวายนั้งพักเขาก็นำเนื้ออบแห้งออกมากิน แล้วก็ยื่นสองสามชิ้นให้ฟาโรดัน

"ลองเนื้ออบแห้งสูตรลับของระบบ ของฉันดู "

แม้ว่าฟาโรดันจะไม่รู้ว่าระบบที่ลีวาย หมายถึงคืออะไร แต่เขาก็ไม่ได้หยุดลองชิมเพราะความสงสัยนั้น

แทบจะในทันทีที่เขากัดเนื้ออบแห้งกลิ่นหอมที่ซ่อนตัวอยู่ในเนื้อก็ได้ระเบิดออกมาเต็มภายในปากของเขา

"นี่มันอร่อยมาก แม้แต่เชฟมากฝีมือของราชวงศ์ก็ไม่อาจทำมันออกมาได้"

+1 สําหรับแฟนอาหารระบบที่ภักดี

หลังจากพักผ่อนชั่วครู่ทั้งสองก็ลงมือต่อ และในไม่ช้าปราสาทก็ได้กลายเป็นปราสาทอย่างแท้จริงอย่างที่ควรจะเป็นให้สมกับชื่อของมัน ซึ่งต้องทั้งสวยงามและป้องกันได้ดี หลังจากแนะนำทุกอย่างไปหมดแล้วฟาโรดันก็ไม่มีอะไรเหลือให้แนะนำอีกต่อไปแล้ว

ตอนนี้ทุกอย่างพร้อมแล้ว ที่เหลือก็แค่ต้องรอ

เมื่อพลบค่ำใกล้เข้ามา ลีวาย ก็หันหน้าไปถาม "คุณไม่ออกไปเหรอ ถ้าข้อมูลของคุณเป็นความจริง ทีมไรเดอร์วาร์กจะโจมตีคืนนี้"

ฟาโรดัน กัดเนื้ออบแห้งอีกคำแล้วกลืนลงคอไปก่อนตอบ

"ไม่ ข้าอยากจะเห็นกับตาของข้าเองว่า ท่านจะจัดการกับพวกมันได้อย่างไร แล้วก็อีกอย่างมีคนอยู่ช่วยอีกสักคนก็เป็นเรื่องดีใช่ไหม"

เขาได้วางแผนไว้แล้วหากในท้ายที่สุดลีวายไม่สามารถต้านทานพวกออร์คได้ เขาจะเป็นคนที่ลากลีวายหนีออกไปทันที เพราะการที่คนอย่างลีวายต้องมาตายที่นี่หรือถูกจับโดยพวกออร์คก็คงเป็นเรื่องที่น่าเสียดายความสามารถของลีวายที่มี

"แล้วคุณไม่กลัวเหรอ?"

ฟาโรดันส่ายหัว "ไม่ การต่อสู้เป็นสิ่งที่ข้าต้องประสบพบเจอทุกวัน"

ลีวายสูดหายใจ

"โอเค ถ้าคุณยืนยันที่จะอยู่ต่อ ก็รับนี่ไป"

ลีวาย หยิบชุดเกราะเหล็กและดาบเหล็กออกมาวางตรงพื้น

ฟาโรดัน เบิกตากว้างทันทีที่ได้เห็น

ชุดเกราะเหล็กที่ละเอียดอ่อน ดาบที่แหลมคม

ชายผู้นี้ ยังมีอาชีพเป็นแบล็กสมิธระดับมาสเตอร์ด้วยหรือ?

"คุณลองใส่มันดูว่ามันพอดีไหม"

ทันทีที่เขาสวมชุดเกราะที่ลีวายมอบให้ ฟาโรดัน ก็รู้สึกได้ถึงความแตกต่างจากชุดเกราะนี้กับชุดที่เขาเคยได้สวมใส่มาก่อนในหลายปีของการเร่ร่อน เพราะหลังจากที่เขาสวมใส่มันแล้ว มันก็ไม่ส่งผลต่อการเคลื่อนไหวของเขาเลยและเขายังแทบไม่รู้สึกถึงน้ำหนักของตัวชุดเกราะ

เขาได้แต่ทึ่งกับระดับฝีมือของลีวาย

"ท่านสามารถทําให้ข้าประหลาดใจได้เสมอ ลีวาย"

เขาหลงรักชุดเกราะนี้เข้าให้แล้ว

แสงสุดท้ายลับขอบฟ้าหายไป ความมืดก็ครอบคลุมทั้งท้องฟ้า

ในป่ามีดวงตาสีแดงคู่หนึ่งจ้องมองไปยังปราสาทที่ถูกสร้างขึ้นภายในชั่วข้ามคืน

แม้ว่าหัวสมองของออร์คโดยทั่วไปจะไม่ฉลาดนัก แต่พวกมันก็รู้ว่ามีสิ่งมีชีวิตที่ทรงพลังในโลกนี้ ไม่ว่าจะเป็น พ่อมด ราชาของเอลฟ์ หรือผู้ยิ่งใหญ่ที่อยู่เบื้องหลังตัวพวกมันเอง

และหากมีการดํารงอยู่ที่ทรงพลังเช่นเดียวกันอยู่หลังกําแพงเมือง แล้วพวกมันบุกเข้าไปแบบไม่ดูสี่ดูแปดนั่นจะไม่เท่ากับว่าพวกมันแกว่งเท้าเข้าหาแท่งเหล็กเหรอ

แต่ว่าหลังจากที่มันได้เฝ้าแอบสังเกตมนุษย์แปลกประหลาดผู้นี้อยู่นาน มันก็ได้เห็นกับตาตัวเองว่า ปราสาทเริ่มมีความสมบูรณ์แบบมากขึ้นเรื่อย ๆ ทั้งพื้นที่เพาะปลูกที่มีเพิ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ และกําแพงเมืองที่สูงขึ้นเรื่อย ๆ แต่ว่านอกนั้นมันก็ไม่เห็นว่ามนุษย์ผู้นี้จะมีอะไรที่พิเศษนอกจากความเร็วที่เหลือเชื่อในการก่อสร้าง

"ปราสาทนี้สามารถยึดได้!" ออร์คสอดแนมตัวเตี้ยรีบกลับมา และรายงานต่อผู้นํา "หมาป่าของข้าได้กลิ่นเนื้อ หลังกำแพงนั้นต้องมีเนื้อสดเยอะแน่ๆ..."

เนื้อ เนื้อสด...

เมื่อได้ยินข่าวนี้เหล่าออร์คก็อดตื่นเต้นกันไม่ได้

"ข้ากินขนมปังหนอนเน่าที่ขึ้นรามามากพอแล้ว ข้าต้องการเนื้อสด!!"

"เนื้อ เนื้อมนุษย์!"

"หุบปาก!" ออร์คที่แข็งแกร่งที่สุดคํารามและทุบก้อนหินก้อนใหญ่ที่อยู่ข้างๆ

เหล่าออร์คมองไปยังรอยแตกบนก้อนหิน ออร์คที่กระสับกระส่ายโดยรอบก็สงบลงในทันที

ออร์คผู้นําตะโกน  เตรียมตัวให้พร้อม คืนนี้ข้าจะไปกินเนื้อย่างที่นั่น!!

ทั้งเสียงหมาป่าคําราม เสียงออร์คที่ส่งเสียงเชียร์ดังออกมาจากภายในป่า

(จบบท)