บทที่ 5: นักฆ่าปอบ

บทที่ 5: นักฆ่าปอบ

ทันทีที่เขาเงยหน้า และได้เห็นหน้าตาที่น่ากลัวของศพตัวนั้น เขาก็ชาไปทั้งตัว และก่อน

ที่ลีวายจะทันตั้งตัว ศพตัวนั้นก็กรีดร้องและกระโจนเข้าใส่

เสียงกรีดร้องที่แสบแก้วหูนี้ ทำให้แข้งขาของลีวายแข็งไปหมด เขาต้องระดมความกล้าทั้งหมดในชีวิต เพื่อหลุดพ้นจากสภาวะนี้ แล้วทำการกลิ้งหลบไปด้านข้าง หลังจากหลบพ้นเขาก็รีบหันกลับไปมอง และก็ได้เห็นว่าโต๊ะคราฟต์ถูกตีแตกเป็นชิ้นๆ

พลังโจมตีสูงมาก!

และด้วยแสงไฟจากกองไฟจางๆ ลีวายก็ได้เห็นว่าแขกที่ไม่ได้รับเชิญตัวนี้มีสภาพอย่างไร

เสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง เนื้อเน่า ร่างผอมสูงเหมือนตะเกียบ มีดวงตาที่ส่องประกายระยิบระยับเหมือนหลอดไฟ

เขานึกถึงตำแหน่งทางภูมิศาสตร์ที่เขาอยู่ตอนนี้ จู่ๆ คำๆ หนึ่งก็ผุดขึ้นมาในหัวของเขา มันคือ ปอบ!!

อะไรจะซวยปานนี้!

เห็นได้ชัดว่า ฉันก็หลีกเลี่ยงเนินดินโบราณ และป่าเก่า แล้วฉันจะยังซวยมาเจอปอบได้ยังไงกัน!

อย่าเข้ามา!!

อึ๊ก

ลีวายกลืนน้ำลายด้วยความลำบาก

"แฮ่แฮร่..."

ปอบหัวเราะอย่างน่าเกลียด มันได้กลิ่นแห่งความกลัวจากมนุษย์ผู้นี้

ร่างกายของลีวายแข็งทื่ออีกครั้ง ทำให้เขาไม่สามารถขยับตัวได้

ผีปอบมองด้วยความพอใจ

เมื่อรู้ตัวว่าเขากลายเป็นของเล่นเพื่อความสนุกของปอบ ลีวายกำดาบหินในมือด้วยความอดสู เขาที่เป็นถึงผู้เล่น มายคราฟต์ ที่เคยสง่างาม จะทนโดนปอบรังแกได้อย่างไร!

ครืดดด

ดาบที่เต็มไปด้วยสนิมถูกดึงออกมาอย่างช้าๆ จากนั้นปอบก็ยกแขนขึ้น และกำลังฟันไปที่ลีวาย

"ย๊าาา——!!"

ลีวายตะโกนสุดกำลังด้วยความแค้น พุ่งคลานเข้าหาปอบ และฟันดาบใส่ปอบ!

เต๊ง!

ข้อมือของลีวายถึงกับชา เหมือนกับว่าเขาได้ฟันเข้าไปที่เหล็กไม่ใช่เนื้อ

ถ้าดาบที่เขาถือมันเป็นแค่ดาบหินธรรมดา ก็คงจะแหลกสลายไปแล้ว

[-3]

ข้อความแจ้งเตือนลอยผ่านตาลีวาย

ผีปอบไม่เคยมีความคิดเลยว่ามันจะโดนโจมตีกลับ มันมองไปที่รอยดาบบนตัวของมันอย่างเหลือเชื่อ

ร่างกายของมันทั้งได้รับการร่ายคาถาป้องกัน กับชุดเกราะที่เป็นสนิมบนร่างกายของมัน ก็ไม่น่าจะเป็นไปได้ที่ดาบหินจะโจมตีเข้าได้ มนุษย์ตัวนี้มันใช้หินอะไรสร้างดาบเล่มนั้นขึ้นมากันวะ!?

"อร๊าา——!"

ปอบร้องเสียงแหลม

ลีวายรู้ว่าเขาทำให้ปอบตัวนี้โกรธเข้าแล้ว

เขายืนตัวตรงจ้องไปที่ปอบอย่างตั้งใจ

จากนั้นก็มีป้ายโผล่ขึ้นบนหัวของปอบ

[57/60]

เวร ปอบมีเลือดตั้งหกสิบหยด!

มากกว่าตัวเขาเองถึงสามเท่า!

แถมมันยังมีชุดเกราะด้วยอีก!

และเนื่องจากเขาไม่เคยเห็นมนุษย์คนอื่นมาก่อน เขาจึงใช้ตัวเองและฮอบบิทเป็นข้อมูลอ้างอิงเท่านั้น

ตัวเขาเองมีเลือด 20 และฮอบบิทผู้ใหญ่โดยเฉลี่ยมีระหว่าง 15–18 ซึ่งไม่ค่อยเกินจำนวนนี้

ทำให้ยากที่จะจินตนาการว่าอาณาจักรอาร์นอร์จัดการกับพวกปีศาจปอบพวกนี้ได้อย่างไรในเมื่อก่อน

【+1】

ข้อความสีเขียวเล็กๆ ลอยขึ้นมาจากปอบ

【58/60】

"ห๊ะ?!"

มันไม่ใช่แบบฉันคิดใช่ไหม….

ลีวายไม่ทันมีเวลาคิด

เต๊ง!

ดาบสนิมกับดาบหินปะทะกัน แขนของลีวายชาไปทั้งแขน

มันแข็งแกร่งมาก!

"ย๊าาา!"

ลีวายออกแรงผลักดาบออกไป

ดาบหินของฉันก็ไม่ใช่เล่นๆ!

ฉึบ เขาฟันออกไปอีกครั้ง

-4

【54/60】

ยังดีที่สามารถฟันเข้าได้ ต่อให้เลือดจะเยอะสักเท่าไหร่ แต่ถ้าฟันเข้าได้เรื่อยๆ ละก็...

ฟิ้วว—

ก่อนที่ลีวายจะทันตั้งตัว ปอบก็ตบลีวายจนตัวกระเด็นไป ในตอนที่ลอยอยู่ในอากาศลีวายก็หน้ามืดไป และเมื่อร่างกระแทกพื้นลีวายที่นอนอยู่บนพื้นลืมตาขึ้น

【-7】

【13/20】

เขาปวดไปทั้งเอวและหลัง

【14/20】

[16/20]

[17.5/20]

แต่ภายในเวลาเพียงสองวินาที บาดแผลก็ฟื้นตัวอย่างรวดเร็ว แต่ก็แลกมากับความอิ่มที่ลดลง และเมื่อเห็นว่าการโจมตีกำลังจะมาอีกครั้ง ลีวายก็รีบลุกขึ้นและรีบใช้ดาบป้องกันอีกครั้ง

【20/20】

เลือดเต็มหลอดพอดีกับตอนที่ลุกขึ้นมากันดาบ และเอวของเขาก็ไม่เจ็บปวดอีกต่อไป ราวกับว่าอาการบาดเจ็บเมื่อกี้เป็นเพียงภาพลวงตา

แต่เมื่อเห็นว่าเขาเสียหลอดความหิวไปครึ่งหนึ่ง เขาก็รู้ว่ามันไม่ใช่

ลีวายหายใจเข้าลึก ๆ

ถ้านับทุกหลอดเข้าด้วยกัน นี่ก็เท่ากับว่าเขามีเลือดมากถึง 60 หยด

และหากนับอาหารในกระเป๋า นั่นก็จะยิ่งมากไปกว่านี้อีก

ไม่มีอะไรที่จะต้องกลัวอีกต่อไป

มา!

พูดตามตรง ฝีมือการฟันดาบของลีวายไร้ซึ่งกฎเกณฑ์เพราะเขารู้น้อยมากกับวิธีฟันดาบ ส่วนปอบก็ฟันได้ไม่ค่อยดีนักเพราะมีแขนขาที่บิดเบี้ยว ทำให้การต่อสู้ครั้งนี้เป็นระหว่างคนร่างกายดีแต่ฟันไม่เป็น กับปอบที่ฟันเป็นแต่ร่างกายพิการ

เต๊ง!

ลีวายฟันดาบออกไปอย่างสุดกำลังครั้งแล้วครั้งเล่า

-3 -3 และมีการคริติคอลเป็นครั้งคราว -4 -5 ภายใต้ฟันอย่างต่อเนื่อง ทำให้ปอบตั้งตัวไม่ทัน กับการโต้ตอบที่มาอย่างไม่หยุด

แต่ว่าในที่สุดมันก็ต้องหยุดลง เพราะปอบเองก็ได้ผ่านมาหลายสมรภูมิ จึงคิดหาวิธีตอบโต้ได้อย่างรวดเร็ว

ลีวายมีเวลาแค่หันหลีกเลี่ยงจุดสำคัญ แต่ก็ยังถูกแทงเป็นรู

【-6】

เลือดที่ลดลงก็กลับมาเต็มหลอดทันที!

แต่ว่านั้นยังไม่จบ ลีวายรู้สึกเจ็บปวดที่หัวใจอย่างรุนแรง

【-1】

ลีวายรีบก้มดู

เขาได้เห็นว่าหัวใจสีแดงค่อยๆ มีสีดำ

【-1】

สถานะเลือดไหลเหรอ?

ไม่นี่มัน

【คำสาป: 2 วิ】

ปอบ หรือจะเรียกอีกอย่างว่า วิญญาณชั่วร้าย เป็นผู้รับใช้แห่งความมืด ดังนั้นการดำรงอยู่ของพวกมันบ่งบอกถึงความชั่วร้ายบางประเภท

ตอนนี้ลีวายตกอยู่ในภาวะที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก จนเริ่มมีความรู้สึกที่อยากจะหลบหนี

การต่อสู้กับปอบที่บดขยี้ตัวเองในทุกด้าน แถมยังมีบัฟสร้างความเสียหายต่อเนื่อง

แล้วจะจัดการกับสัตว์ประหลาดแบบนี้ได้อย่างไรกัน

แล้วตอนที่ฉันเล่นเกมฉันทำอย่างไรกัน?

เปลี่ยนภูมิประเทศ!?

ชิ๊ง!

ดาบอีกเล่มฟันลงมา ลีวายกลิ้งหลบไปได้อย่างหวุดหวิด เขาคิดถึงสิ่งที่คิดได้ก่อนจะหลบเมื่อกี้ เขากำดินขึ้นมามอง

ดิน!

ถ้าแค่เล่นเกมอยู่ที่หน้าจอมันก็เป็นเรื่องง่ายที่จะคิดอะไรออกได้อย่างรวดเร็ว แต่นี่คือโลกแห่งความจริง และยังเป็นครั้งแรกที่ได้ต่อสู้ พูดตามตรงตอนนี้แค่พยายามห้ามความกลัวไปด้วยสู้ไปด้วย ก็ถือว่าทำได้ดีที่สุดแล้ว

ลีวายยืนขึ้นสลับกับกลิ้งหลบหลายวิจนแถบเลือดกลับมาเต็มอีกครั้ง

และแถบความหิวก็หมดลงแล้วเช่นกัน

"ไอ้ผีน่าเกลียด มานี่สิ!"

การยั่วยุได้ผลอย่างง่ายดาย ตาของปอบสว่างแดงยิ่งกว่าเดิม มันก็วิ่งกระโจนเข้าหาลีวายด้วยความโกรธ

และเมื่อมันเห็นว่าลีวายอยู่ในระยะดาบแล้ว มันก็ฟันออกมา

รอบนี้ลีวายไม่หลบ เขาอดทนรับความเจ็บปวดแล้วยกมือขึ้น

ตึก!

จู่ๆ ก็มีก้อนหินปรากฏขึ้นมาจากอากาศขวางทางวิ่งของปอบ ทำให้ปอบสะดุดล้ม

ลีวายไม่ปล่อยโอกาสนี้ไป เขาฟันปอบครั้งแล้วครั้งเล่า

【-3 -3...】

【27/60】

"คำราม——!"

ปอบรู้สึกได้ถึงพละกำลังของมันที่กำลังหมดลงอย่างรวดเร็ว และด้วยความกลัวที่จะตกอยู่ในความว่างเปล่า ปอบจึงออกแรงทุบหินอย่างสิ้นหวัง แต่หินก็ไม่แตกง่ายๆ

ลีวายถอยหลัง หยิบหินออกมาแล้ววาง ปิดผนึกปอบ

ปอบโกรธยิ่งขึ้นเมื่อเรื่องที่เคยทำได้ง่ายๆ กลับไม่สามารถทำได้ดั่งใจ ถ้าปกติมันแค่ตบก้อนหินเบาๆ ก็แหลกเป็นผุยผงแล้ว แต่หินที่มันต้องเจอนั้นกลับมีพลังบางอย่าง ทำให้มันไม่สามารถทำลายได้เลย

ตูม!

ลีวายกระโดดขึ้นฟ้าแล้วฟันขวานเข้าไปที่หัวของปอบ

การโจมตีนี้ทำให้เลือดของปอบหายไป 10 หยดทันที

การโจมตีประสบความสำเร็จ ลีวายเก็บขวานแล้วหยิบดาบหินกลับออกมาอีกครั้ง และฟันอย่างรวดเร็วไม่หยุด

【-4 -4...】

หลังจากตั้งสติได้ ปอบก็รีบดึงดาบของมันออกมา

ฉึก –

ดาบของปอบแทงเข้าที่หน้าอกของลีวาย

แต่ลีวายไม่สนใจ เขาเอามือข้างหนึ่งจับดาบของปอบไว้ไม่ให้เอาออกจากร่างของเขา

มือข้างที่ถือดาบเขาก็ยังคงฟันต่อไปไม่หยุด

"อ่า——!!!"

เมื่อดาบเล่มสุดท้ายฟันลงไป

ปอบก็กรีดร้องส่งเสียงแผ่กระจายไปทั่วพื้นที่โดยรอบ หลังเสียงร้องเงียบลง ก็มีควันสีดำลอยออกมาจากร่างของมันแล้วลอยขึ้นสู่อากาศ และสลายหายไป

ศพของปอบสูญเสียกำลัง ล้มลงกับพื้นด้วยเบ้าตาที่ว่างเปล่า

[สำเร็จ: "นักล่าปีศาจ"]

"เงื่อนไขความสำเร็จ: ฆ่าฝ่ายตรงข้ามที่เป็นศัตรู"

[ความสำเร็จพิเศษ: "นักล่าปอบ"]

"เงื่อนไขความสำเร็จ: ฆ่าเนโครแมนเซอร์"

[เปิดใช้งานระบบฉายา]

[ปลดล็อกฉายา: นักฆ่าปอบ]

(จบบทนี้)